PL239353B1 - Bioaktywny śródkostny implant stomatologiczny - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest śródkostny implant stomatologiczny do aplikacji czynników biologicznie aktywnych bezpośrednio do otaczających tkanek miękkich oraz tkanki kostnej i ich substytutów oraz umożliwiający mierzenie objętości nowotworzonej lub traconej tkanki kostnej bezpośrednio przylegającej do wszczepu stomatologicznego.

Z powszechnego stosowania znane są śródkostne wszczepy (implanty) stomatologiczne służące do odbudowy utraconych korzeni zębów. Implanty takie mają kształt stożkowy, walcowy, cylindryczny lub trapezowy, z gwintem śrubowym lub rowkowaniem na trzonie. W górnej części są przystosowane do zamocowania łącznika służącego jako podpora do przyszłej nadbudowy protetycznej. Implanty wykonane są z materiałów biokompatybilnych względem tkanki kostnej, w szczególności tytanu lub cyrkonu. Materiał, z którego wykonywany jest śródkostny wszczep stomatologiczny gwarantuje, po jego wprowadzeniu w miejsce biorcze u pacjenta, powstanie ścisłego połączenia pomiędzy wszczepem a tkanką kostną pacjenta, zwanego osteointegracją. Dzięki fenomenowi osteointegracji śródkostne wszczepy stomatologiczne umożliwiają, przez przytwierdzoną w ich gnieździe nadbudowę protetyczną, przenoszenie na kość obciążeń okluzyjnych oraz zapewniają odtworzenie prawidłowej estetyki u pacjentów, którzy utracili częściowo lub całkowicie uzębienie naturalne. Zjawisko osteointegracji, z jednej strony, zapobiega szerzeniu infekcji z zakażonego środowiska jamy ustnej w głąb tkanki kostnej wzdłuż wszczepu stomatologicznego, z drugiej zaś strony pozwala na przenoszenie sił okluzji. Zjawisko osteointegracji rozwija się w czasie od wprowadzenia śródkostnego wszczepu stomatologicznego i zależy od appozycji nowowytworzonej tkanki kostnej na jego powierzchni. Istotnym z punktu widzenia klinicznego jest szybkość narastania siły osteointegracji dającej stabilizację śródkostnym wszczepom stomatologicznym. Wysokie wartości stabilizacji umożliwiają obciążenie śródkostnych wszczepów stomatologicznych nadbudowami protetycznymi i zakończenie leczenia implantoprotetycznego.

Zwiększenie dynamiki wzrostu osteointegracji bezpośrednio skutkuje możliwością skrócenia czasu trwania całego protokołu leczenia. Jest to efekt wysoce oczekiwany przez pacjentów - beneficjentów terapii. Celem uzyskania zwiększenia dynamiki procesu osteointegracji śródkostnych wszczepów stomatologicznych prowadzone są badania dotyczące rodzaju materiału, z którego wykonywane są wszczepy, ich cech konstrukcyjnych, topografii powierzchni, jak również tworzenia struktur warstwowych i nanoszenia powłok.

Wpływ na wzrost dynamiki siły osteointegracji śródkostnych wszczepów stomatologicznych ma stosowanie czynników wzrostu i innych czynników biologicznie aktywnych. Substancje o takim działaniu nanoszone były na powierzchnię wszczepów lub aplikowane poprzez system kanałów drążonych w litej strukturze implantu (Manzano, Vallet-Regi, 2012; Kammerer et al., 2016; Losic et at. 2015; Tuukkanen J, Nakamura M, 2017). Znana jest metoda piaskowania powierzchni implantów bioaktywnymi cząsteczkami fosforanu trójwapniowego o zróżnicowanej średnicy, która zwiększa poziom integracji implantu z kością, dzięki uzyskanej porowatości (Albrektsson, Wennenberg, 2004). Porowatość powierzchni można uzyskać także przez wytrawianie kwasem, anodowanie itp. znane techniki (Albrektsson, Wennenberg, Coelho, 2009). Porowatość powierzchni na poziomie skali nano i mikro maksymalizuje przenikanie płynów biologicznych natychmiast po implantacji oraz istotnie podnosi dynamikę wzrostu BIC (bone to implant contact) pozwalając na szybsze obciążanie wszczepu oraz podwyższa jego maksymalną wartość, umożliwiając przenoszenie przez wszczep większych obciążeń okluzyjnych po zakończeniu procesu osteointegracji (Kaluderović et al., 2016).

Porowata powierzchnia i wytwarzanie kanałów w litej strukturze implantu są to jednak metody niedoskonałe. Nanoszenie czynników wzrostowych na powierzchnię implantu spotyka się ze znacznymi ograniczeniami ilościowymi, uniemożliwia długotrwałe ich oddziaływanie (krótki czas półtrwania i bak możliwości reaplikacji) oraz często jest nieskuteczne w związku ze ścieraniem się tych substancji z powierzchni wszczepu już na etapie jego wprowadzania do łoża kostnego. Z kolei aplikacja czynników biologicznych poprzez system drążonych kanałów wiąże się z bardzo ograniczoną objętością możliwą do aplikacji jednorazowej. Ponadto kanały te, kontaktując ze skondensowaną w trakcie wprowadzania śródkostnego wszczepu stomatologicznego tkanką kostną, uniemożliwiają praktycznie przedostawanie się czynnika biologicznego do okolicznej tkanki kostnej, ograniczając swoje oddziaływanie często jedynie do bezpośredniego styku ujścia kanału z powierzchnią tkanki kostnej pacjenta. Kanały drążone we wszczepach często były niedrożne bezpośrednio po wprowadzeniu wszczepu albo bardzo szybko we wstępnej fazie narastania tkanki kostnej, uniemożliwiając reaplikację środka biologicznie aktywnego.

PL 239 353 B1

W trakcie korzystania ze śródkostnych wszczepów stomatologicznych dochodzi często do rozwinięcia się zapalenia wokół implantu. Zjawisko zwane periimplantitis jest jednym z najczęstszych przyczyn skrócenia czasu korzystania ze śródkostnych wszczepów stomatologicznych, jednocześnie będąc najczęstszą przyczyną utraty zintegrowanych wszczepów. Leczenie tego zjawiska jest trudne, a rokowanie wątpliwe. W terapii periimplantitis stosuje się zabiegi chirurgiczne oczyszczające powierzchnie zainfekowanego wtórnie wszczepu, jak również terapię fotodynamiczną i lasery. Są to techniki wysoce inwazyjne. Uznaną metodą leczenia tego schorzenia jest również farmakoterapia. Leki i czynniki biologicznie aktywne aplikowane są bezpośrednio do kieszonki dziąsłowej otaczającej wszczep. Jest to metoda mało precyzyjna oraz narażona na nieskuteczność w skutek wypłukiwania preparatu ze śliną bezpośrednio do jamy ustnej pacjenta (Paolantonio et. al., 2008). Próby podawania preparatów biologicznie aktywnych poprzez trzon implantu, z wykorzystaniem systemu drążonych w nim kanałów, są nieskuteczne wobec ich niedrożności pojawiającej się w wyniku pierwotnej osteointegracji wszczepu.

Prawidłowa stabilność śródkostnych wszczepów stomatologicznych jest kluczowym zjawiskiem umożliwiającym prawidłowe przenoszenie sił okluzji opartych na nich nadbudów protetycznych. Precyzyjna ocena siły stabilizacji implantów w kości oraz dynamiki zmian tego parametru umożliwia ocenę efektywności i bezpieczeństwa leczenia implantoprotetycznego oraz jest istotnym prognostykiem co do jego długowieczności. Stabilizację śródkostnych wszczepów stomatologicznych można podzielić na pierwotną, zależną od mechanicznego umocowania w kości wszczepu bezpośrednio po wprowadzeniu go do dedykowanego łoża, oraz wtórną, wynikającą z rozwijającego się zjawiska osteointegracji wszczepu. Pomiary tej ostatniej możliwe są przyżyciowo jedynie pośrednio i wykonywane są za pomocą analizy wychyleń pobudzanego mechanicznie wszczepu lub techniką analizy rezonansu drgań (Chatvaratthana et al., 2017). Obie techniki nie informują jednak o ilości narastającej lub resorbowanej kości w otoczeniu implantu.

Z klinicznego punktu widzenia przedstawiony stan techniki uwidacznia trzy istotne problemy techniczne, które rozwiązuje obecny wynalazek. Pierwszym problemem jest możliwość powtarzalnego, nietraumatycznego z punktu widzenia pacjenta i tkanek aplikowania środków biologicznie aktywnych do tkanek i biomateriałów otaczających otaczającej bezpośrednio śródkostny wszczep stomatologiczny. Drugim problemem jest możliwość precyzyjnego pomiaru zmian objętości kości otaczającej, a następnie przerastającej poszczególne elementy konstrukcyjne wszczepu lub resorbującej się wokół niego tkanki. Trzecim problemem jest możliwość nanoszenia nietrwałych powłok czy warstw lub nawet zasiedlanie komórkami biorcy powierzchni stomatologicznego wszczepu tytanowego.

Śródkostny implant stomatologiczny według wynalazku posiada lity trzon oraz lity gwint o zmiennej wysokości i skoku i charakteryzuje się tym, że w części środkowej trzon ma średnicę zredukowaną w stosunku do średnicy trzonu w części górnej i dolnej. Część implantu w obszarze o zredukowanej średnicy trzonu jest wykonana z materiału o porowatości otwartej od 0,1% do 90% oraz o średnicy porów w zakresie od 0,3 μm do 1000 μm. Ponadto implant posiada co najmniej dwa wewnętrzne kanały, z których co najmniej jeden kanał zaczyna się w gnieździe wszczepu i ma wylot w dolnej części implantu i co najmniej jeden kanał łączy się z kanałem zaczynającym się w gnieździe wszczepu i ma wylot w części porowatej implantu.

Środkowa część trzonu implantu może mieć zredukowaną średnicę o co najmniej dwóch różnych wymiarach.

Korzystnie co najmniej jeden kanał jest usytuowany osiowo wzdłuż implantu, a z tym kanałem jest połączony co najmniej jeden kanał usytuowany pod kątem 1-179 stopni w stosunku do kanału osiowego. Korzystnie kanały mają średnicę w zakresie 0,3-3000 μm.

Korzystnie implant ma kształt walcowy, stożkowy lub walcowo-stożkowy.

Implant może mieć kontrolowany lub losowy rozkład kształtu i wielkości porów, wzdłuż i w poprzek implantu. Pory mogą posiadać kształt sferyczny lub zbliżony do sferycznego lub kształt komórek elementarnych (sześcian, ośmiościan, komórka diamentu itd.).

Korzystnie implant może posiadać w części dolnej i/albo w części porowatej spiralne wybrania, w których korzystnie znajdują się wyloty kanałów umożliwiających dostarczanie czynników biologicznie aktywnych. Korzystnie liczba wybrań może wynosić do 5.

Korzystnie implant może zostać pokryty w całości lub jego części warstwą bioaktywną na bazie fosforanów wapnia lub warstwą polepszającą osteointegrację. Implant może także zostać zasiedlony komórkami lub mieć naniesione nośniki leków lub substancji aktywnych.

Korzystnie lity gwint implantu może być pojedynczy lub podwójny i mieć skok w zakresie od 0,1 do 5 mm. Gwint stanowi jednocześnie użebrowanie (wzmocnienie) porowatego implantu. Korzystnie

PL 239 353 B1 wysokość gwintu znajduje się w zakresie od 0,01 do 3 mm. Krawędź gwintu może być stała lub zmienna na całej długości gwintu, zarówno w przypadku gwintu podwójnego, jak i pojedynczego. Gwint może mieć kształt trójkątny, trapezowy symetryczny, trapezowy niesymetryczny, rurowy lub okrągły. Kąt rozwarcia gwintu może być stały lub zmienny na całej długości implantu i znajdować się w zakresie od 1 do 180°. W celu zwiększenia stabilizacji implantu w blaszce zbitej kości, górna jego cześć posiadać będzie gwint będący kontynuacją gwintu w pozostałej części implantu o tej samej lub innej wysokości i skoku, lub wybrania przypominające kształt freza o głębokości od 0 do 2 mm

Cały implant lub część porowatą implantu według wynalazku można korzystnie wytwarzać metodą druku 3D poprzez selektywne stapianie/spiekanie laserem lub wiązką elektronów biokompatybilnych proszków metalicznych, ceramicznych lub kompozytów metaliczno-ceramicznych. Materiałami, z których wytwarza się implant według wynalazku korzystnie są: tytan lub jego stopy, tantal, magnez, ceramika korundowa, AI2O3 ZrO2 lub połączenia tych materiałów, czyli tzw. kompozyty metal-ceramika, w której metal stanowi osnowę dla cząstek ceramiki. Kanały i pory w implancie po procesie wytwarzania są oczyszczane/udrażniane chemicznie lub elektrochemicznie z niestopionych cząstek materiału, np. w przypadku wytwarzania z tytanu i jego stopów oczyszczanie poprocesowe może być wykonywane w mieszaninie kwasów HF/HNO3. Dodatkowo implant może być poddawany procesowi anodowania chemicznego w celu wytworzenia nanorurek TiO2 lub innych tlenków o stechiometrii TiOx.

Śródkostny implant według wynalazku ma trójstrefową konstrukcję w kierunku pionowym, o zredukowanej średnicy trzonu w części środkowej. Redukcja średnicy trzonu pozostawia przestrzeń na porowatą część wszczepu, o kontrolowanej porowatości otwartej. System połączonych kanałów wewnątrz implantu, zaczynający się wlotem w gnieździe implantu i posiadający ujścia korzystnie na poszczególnych powierzchniach implantu, a przynajmniej na powierzchni części porowatej, umożliwia powtarzalne, nietraumatyczne podawanie czynników biologicznie aktywnych do gniazda wszczepu bez konieczności wykonywania zabiegów chirurgicznych. Do tego celu wymagane jest jedynie odblokowanie gniazda wszczepu poprzez odkręcenie śruby zabliźniającej, gojącej bądź łącznika. W szczególności aplikacja czynników biologicznie aktywnych jest możliwa dzięki objętości przestrzeni zawartej w po rowatej środkowej części wszczepu. Dzięki takiej konstrukcji otwory wylotowe systemu kanałowego trzonu wszczepu nie mogą zostać zablokowane przez skondensowaną kość podczas wprowadzania implantu do jego łoża. Aplikacja czynników biologicznie aktywnych jest zarówno możliwa na etapie osteogenezy występującej w fazie wgajania wszczepu, jaki i osteolizy występującej w przebiegu zjawiska periimplantitis.

W implancie według wynalazku powstała możliwość naniesienia powłok, warstw czy komórek na porowatą część wszczepu i na powierzchnię wewnętrzną kanałów, dzięki czemu nie ulegają one uszkodzeniu ani starciu podczas wprowadzania wszczepu do łoża kostnego i mogą pełnić swoją rolę kondycjonując proces osteointegracji oraz wydzielając leki czy czynniki bioaktywne przez nie wytworzone czy w nich zawarte.

Istotną cechą wynalazku jest możliwość pomiaru objętości wrastającej lub zanikającej kości wokół wszczepu poprzez pomiar objętości płynu koniecznej do napełnienia systemu kanałów trzonu implantu oraz jego części porowatej. Kość wrastająca w przebiegu procesu osteointegracji w przestrzeń porowatą środkowej części wszczepu będzie zmniejszać jej przestrzeń wolną możliwą do napełnienia płynem. W przeciwieństwie do tego procesu w przebiegu periimplantitis powstająca wolna przestrzeń w wyniku osteolizy tkanki kostnej będzie zwiększać objętość potrzebną do wypełnienia tej części implantu.

- W szczególności, system połączonych kanalików znajdujący się wewnątrz implantu umożliwia:

- nieinwazyjne i celowane dostarczanie (podawanie) z zewnątrz do tkanek otaczających implant różnych czynników np. czynniki wzrostowe, leki w tym leki antybakteryjne, antynowotworowe, terapia komórkowa, w celu przyspieszenia osteointegracji, kościotworzenia, leczenia obszaru tkanek wokół implantu w przypadku wystąpienia jakichkolwiek zmian chorobowych (kontaminacja bakteryjna, zanik kości wokół implantu), etc.

- monitorowanie i pomiar stężenia i aktywności czynników biologicznych w okolicy implantu poprzez pobranie i analizę płynów z otoczenia implantu,

- monitorowanie i pomiar ilości wrośniętej w implant kości (pośrednio osteointegracji implantu) poprzez pomiar ilości i ciśnienia wprowadzanych do kanalików płynów,

- chłodzenie implantu podczas wkręcania go do żuchwy poprzez wprowadzanie do kanalików implantów chłodziwa.

PL 239 353 B1

Implant według wynalazku zachowuje jednocześnie wszystkie pożądane cechy mechaniczne i biologiczne stosowanych dotychczas implantów stomatologicznych.

Implant według wynalazku w przykładach wykonania został przedstawiony na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia widok implantu,

Fig. 2 przedstawia przekrój podłużny implantu przedstawionego w widoku na Fig. 1,

Fig. 3 przedstawia widok implantu według przykładu 1 wraz z przekrojami,

Fig. 4 przedstawia widok implantu według przykładu 2 wraz z przekrojami,

Fig. 5 przedstawia widok implantu według przykładu 3 wraz z przekrojami.

P r z y k ł a d 1

Implant według wynalazku pokazany w przykładzie wykonania na Fig. 1, Fig. 2 i Fig. 3 ma kształt stożkowy o długości 11,5 mm. Lity trzon 1 posiada gwint 2. Lita część górna 3 implantu ma długość 2 mm i górną średnicę 3,75 mm, środkowa część porowata 4 ma długość 5 mm, a lita część dolna 5 ma długość 4,5 mm. Gwint 2 znajdujący się w części dolnej 5 oraz w części porowatej 4 ma zmienny skok w zakresie od 1 do 2 mm oraz zmienną grubość krawędzi od 0,05 do 0,15 mm. W górnej części 3 gwint 2 ma stały skok wynoszący 0,2 mm i zmienną wysokość gwintu od 0,01 do 0,125 mm. W części porowatej 4 znajdują się pory o wielkości gradientowej od 0,5 mm przy krawędzi zewnętrznej implantu do 0,2 mm patrząc w kierunku osi implantu. Porowatość wynosi odpowiednio 52% oraz 89%. Lit y trzon 1 w środkowej części porowatej 4 ma średnicę 1,5 mm w dolnej części oraz 2,5 mm w górnej części przeznaczonej na gniazdo wszczepu 7. W części dolnej implantu znajdują się dwa spiralne wybrania 6. Wzdłuż osi głównej implantu od gniazda wszczepu 7 do skrajnej dolnej powierzchni implantu znajduje się kanał doprowadzający główny 8 o średnicy 0,4 mm z wylotem 10. Od kanału doprowadzającego głównego 8 odchodzą kanały doprowadzające boczne 9. Trzy z nich znajdują się w części środkowej 4 i nachylone są do osi głównej implantu pod kątem 60° oraz ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 240° (przekrój B-B), 120° (przekrój C-C)i 0° (przekrój D-D)i mają zakończenie 11 otwarte w obszarze porowatym 4. Dwa kanały boczne znajdują się w części dolnej 5 i skierowane są pod kątem 60° do osi implantu, mają zakończenie 11 w spiralnych wybraniach 6 (po jednym w każdym) oraz ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 0° i 180°(przekrój E-E). Implant wykonany metodą druku 3D z proszku stopu Ti6A14V (Grade 5).

P r z y k ł a d 2

Implant według wynalazku pokazany w przykładzie wykonania na Fig. 4 ma kształt stożkowy o długości 16 mm. Lity trzon 1 posiada gwint 2. Lita część górna 3 implantu ma długość 2 mm i górną średnicę 5 mm, środkowa część porowata 4 ma długość 8 mm, a lita część dolna 5 ma długość 6 mm. Część dolna 5 i część porowata 4 ma gwint 2 o stałym skoku 1 mm oraz stałej grubości krawędzi równej 0,03 mm. W górnej części 3 znajdują się wyfrezowania 12 o kształcie trapezowym o głębokości od 0 do 0,2 mm. W części porowatej 4 znajdują się pory o wielkości gradientowej od 0,7 mm przy krawędzi zewnętrznej implantu do 0,5 mm patrząc w kierunku osi implantu. Porowatość wynosi odpowiednio 69% oraz 75%. Lity trzon 1 w środkowej części porowatej 4 ma średnicę 1,5 mm w dolnej części oraz 2,5 mm w górnej części przeznaczonej na gniazdo wszczepu 7. W części dolnej 5 i w części porowatej 4 znajdują się dwa spiralne wybrania 6. Wzdłuż osi głównej implantu od gniazda wszczepu 7 do skrajnej dolnej powierzchni implantu znajduje się kanał doprowadzający główny 8 o średnicy 0,4 mm, z wylotem 10. Od kanału doprowadzającego głównego odchodzą kanały doprowadzające boczne 9, gdzie cztery z nich znajdują się w części środkowej 4 i nachylone są do osi głównej implantu pod kątem 60° ora z ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 240°(przekrój B-B), 120° (przekrój C-C), 0° (przekrój D-D) i 240° (przekrój F-F) i mają zakończenie 11 otwarte w obszarze porowatym 4, dwa z nich znajdują się w części dolnej skierowane są pod kątem 60° do osi głównej implantu, mają zakończenie 11 w spiralnych wybraniach 6 (po jednym w każdym) oraz ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 0° i 180°(przekrój F-F). Implant wykonany metodą druku 3D z proszku tytanu Grade 2.

P r z y k ł a d 3

Implant według wynalazku pokazany w przykładzie wykonania na Fig.5 ma kształt stożkowy o długości 13 mm. Lity trzon 1 posiada gwint 2. Lita część górna 3 ma długość 2 mm i górną średnicę 2,9 mm. Środkowa część porowata 4 ma długość 6,5 mm. Lita część dolna 5 ma długość 4,5 mm. Część dolna 5 i część porowata 4 ma gwint 2 podwójny o zmiennym skoku w zakresie od 4 do 2 mm oraz zmiennej grubości krawędzi od 0,04 do 0,1 mm. W górnej części 3 znajdują się wyfrezowania 13 o kształcie półokrągłym, o głębokości 0,05 mm, zorientowane prostopadle do osi implantu. W części porowatej 4 znajdują się pory o wielkości gradientowej od 0,5 mm przy krawędzi zewnętrznej implantu do 0,2 mm patrząc w kierunku osi implantu. Porowatość wynosi odpowiednio 61% oraz 83%. Lity trzon

PL 239 353 B1 w środkowej części porowatej 4 ma średnicę 1 mm z pogrubieniem na gniazdo wszczepu 7 o średnicy 2,2 mm. W części dolnej znajdują się dwa spiralne wybrania 6. Wzdłuż osi głównej implantu od gniazda wszczepu 7 do skrajnej dolnej powierzchni implantu znajduje się kanał doprowadzający główny 8 o średnicy 0,4 mm, z wylotem 10. Od kanału doprowadzającego głównego 8 odchodzą kanały doprowadzające boczne 9, gdzie cztery z nich znajdują się w części środkowej 4 i nachylone są do osi głównej implantu pod kątem 45° oraz ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 90° i 270°(przekrój B-B), 0° i 180° (przekrój C-C)i mają zakończenie otwarte 11 w obszarze porowatym 4, dwa z nich znajdują się w części dolnej 5 i skierowane są pod kątem 45° do osi głównej implantu, mają zakończenia 11 w spiralnych wybraniach 6 (po jednym w każdym) oraz ułożone są względem osi poprzecznej pod kątami 90° i 270°(przekrój D-D). Implant wykonany metodą druku 3D z ceramiki korundowej AI2O3.

Literatura:

1. Manzano M, Vallet-Regi M.: Revisiting bioceramics: Bone regenerative and local drug delivery systems. Progress in Solid State Chemistry 40 17e30. (2012).

2. Kammerer TA, Palarie V, Schiegnitz E, Topalo V, Schroter A, A1-Nawas B, Kammerer PW. A biphasic calcium phosphate coating for potential drug delivery affects early osseointegration of titanium implants. J Oral Pathol Med. 2017 Jan;46(1):61-66. doi: 10.1111/dop. 12464. Epub 2016 Jun 7.

3. Losic D, Aw MS, Santos A, Gulati K, Bariana M. Titania nanotube arrays for local drug delivery: recent advances and perspectives. Expert Opin Drug Deliv. 2015 Jan;12(1 ):103-27. doi: 10.1517/17425247.2014.945418. Epub 2014 Nov 7.

4. Tuukkanen J, Nakamura M. Hydroxyapatite as a Nanomaterial for Advanced Tissue Engineering and Drug Therapy. Curr Pharm Des. 2017;23(26):3786-3793. doi: 10.2174/1381612823666170615105454.

5. Albrektsson T, Wennerberg A. Oral implant surfaces: Part 2-review focusing on clinical knowledge of different surfaces. Int J Prosthodont. 2004 Sep-Oct;17(5):544-64.

6. Albrektsson T, Wennerberg A. Oral implant surfaces: Part 1-review focusing on topographic and chemical properties of different surfaces and in vivo responses to them. Int J Prosthodont. 2004 Sep-Oct;17(5):536-43.

7. Dohan Ehrenfest DM, Coelho PG, Kang BS, Sul YT, Albrektsson T. Classification of osseointegrated implant surfaces: materials, chemistry and topography. Trends Biotechnol

8. Kaluderović MR, Schreckenbach JP, Graf HL. Titanium dental implant surfaces obtained by anodic spark deposition - From the past to the future. Mater Sci Eng C Mater Biol Appl. 2016 Dec 1;69:1429-41. doi: 10.1016/j.msec.2016.07.068. Epub 2016 Jul 26.

9. Paolantonio M., D'Angelo M., Grassi R.F., Perinetti G., Piccolomini R., Pizzo G., Annunziata M., D'Archivio D., D'Ercole S., Nardi G., Guida L.: Clinical and microbiologic effects of subgingival controlled-release delivery of chlorhexidine chip in the treatment of periodontitis: a multicenter study. J Periodontal.;79(2): 271-82., Feb2008

10. Chatvaratthana K, Thaworanunta S, Seriwatanachai D, Wongsirichat N. Correlation between the thickness of the crestal and buccolingual cortical bone at varying depths and implant stability quotients. PLoS One. 2017 Dec 27;12(12):e0190293. doi:10.1371/journal.pone.0190293. eCollection 2017.

Claims (7)

1. Śródkostny implant stomatologiczny posiadający lity trzon oraz lity gwint o zmiennej wysokości i skoku, znamienny tym, że w części środkowej (4) trzon (1) ma średnicę zredukowaną w stosunku do średnicy trzonu (1) w części górnej (3) i dolnej (5), a część implantu w obszarze (4) o zredukowanej średnicy trzonu (1) jest wykonana z materiału o porowatości otwartej od 0,1% do 90% oraz o średnicy porów w zakresie od 0,3 μm do 1000 μm, a ponadto implant posiada co najmniej dwa wewnętrzne kanały, z których co najmniej jeden kanał (8) zaczyna się w gnieździe wszczepu (7) i ma wylot (10) w dolnej części implantu i co najmniej jeden kanał (9) łączy się z kanałem (8) zaczynającym się w gnieździe wszczepu i ma wylot (11) w części porowatej (4) implantu.

PL 239 353 BI

2. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że środkowa część (4) trzonu (1) implantu ma zredukowaną średnicę o co najmniej dwóch różnych wymiarach.

3. Implant według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że co najmniej jeden kanał (8) jest usytuowany osiowo wzdłuż implantu.

4. Implant według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że z kanałem (8) jest połączony co najmniej jeden kanał (9) usytuowany pod kątem 1-179 stopni w stosunku do kanału osiowego (8).

5. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że kanały mają średnicę w zakresie 0,3-3000 pm.

6. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że ma kształt walcowy, stożkowy lub walcowo-stożkowy.

7. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada w części dolnej (5) i/albo w części porowatej (4) spiralne wybrania (6).