PL232986B1 - Element budowlany - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element budowlany, złożony z brył izolatorów z materiału termoizolacyjnego tworzących rdzeń termoizolacyjny oraz z osnowy, przeznaczony do murowania ścian.

Znane są elementy budowlane zawierające pustki powietrzne, w których wewnętrzne ścianki wyprofilowane są w różny sposób np. wzdłuż linii łamanej faliście. Elementy te najczęściej są cegłami lub elementami betonowymi. W jakikolwiek sposób wyprofilowane by były ścianki wewnętrzne w tych elementach, wykorzystanie jako izolatora pustek powietrznych znacznie ogranicza spodziewany efekt różnego kształtowania ścianek wewnętrznych. Powietrze jest dobrym izolatorem, ale pod dwoma warunkami: po pierwsze jeżeli nie ma możliwości ruchów konwekcyjnych i po drugie jeżeli jest suche. W opisywanych elementach oba te warunki nie są spełnione. Powietrze zawarte w pustkach podlega swobodnym ruchom konwekcyjnym i ma taką wilgotność jaką ma ściana, a jest to wilgotność nie mała, średnio 6-12%, a często większa. Natomiast ukształtowanie ścianek osnowy w sposób wydłużający mostek termiczny jaki stanowi osnowa kształtująca i omijająca pustkę powietrzną w porównaniu ze ściankami tradycyjnie łączącymi się pod kątem prostym i równoległymi kolejnymi warstwami, powoduje znaczne powiększenie powierzchni styku ścianki osnowy z powietrzem wypełniającym pustkę, a więc zwiększona zostaje znacznie powierzchnia wymiany ciepła między ścianką osnowy a powietrzem nią ograniczonym. Potęguje to ruchy konwekcyjne i wymianę ciepła między osnową a powietrzem i między powietrzem a kolejną warstwą osnowy. Dlatego w elementach z pustkami powietrznymi znacznie większe znaczenie ma ilość warstw pustek powietrznych a nie ich kształt.

Znany jest z opisu patentowego nr PL.217077 element budowlany w którym łączniki łączące poprzecznie ścianki czołowe i podłużne ścianki wewnętrzne osnowy nośnej elementu budowlanego tworzą z podłużnymi ściankami wewnętrznymi kąt mniejszych niż kąt prosty, a łączniki łączące poprzecznie ścianki podłużne rozmieszczone są w najszerszych miejscach izolatorów. W rozwiązaniu tym występują strefy o wyraźnie mniejszej izolacyjności od reszty elementu. Strefy te przedstawia fig. 12 jako strefy A, B i C. W strefach tych występuje znacznie mniejsza ilość izolatora niż w strefach między nimi co powoduje, że w strefach A, B i C współczynnik przenikania ciepła w zależności od użytych materiałów może być kilkukrotnie większy od współczynnika przenikania ciepła między tymi strefami. Spowodowane to jest wydłużeniem łączników poprzecznych, co z jednej strony jest korzystne dla ograniczenia strum ienia cieplnego omijającego bryłę izolatora drogą osnowy nośnej, ale daje także niekorzystny efekt uboczny w postaci zwiększonego strumienia cieplnego płynącego przez sąsiednią bryłę izolatora w miejscu jej najmniejszej szerokości.

Znany jest z opisu patentowego nr PL. 181846 element budowlany, złożony z kształtowego, ciągłego rdzenia składającego się z brył geometrycznych, korzystnie z materiału termoizolacyjnego oraz z osnowy wypełniającej komory tego rdzenia, utworzone między tymi bryłami. Element ciągły rdzeń ma przynajmniej jedną płaszczyznę równoległą do jego podstawy, stanowiącej płaszczyznę, w której leżą czoła brył geometrycznych. Bryły geometryczne są umieszczone przynajmniej w dwóch szeregach, tworząc labirynt, przy czym bryły jednego szeregu są połączone z bryłami drugiego szeregu za pomocą łączników, tworzących z tymi bryłami jedną całość.

W znanych elementach budowlanych, w których osnowa nośna stanowi tak mocno rozbudowaną i filigranową strukturę, a izolator dzieli osnowę nośną na poszczególne fragmenty, przy określonych i w sumie niezbyt dużych oddziaływaniach na osnowę zauważa się jej dużą wrażliwość na siły łamiące element zarówno na jego długości jak i szerokości. Spowodowane to jest faktem, że izolator wnika w różnych miejscach począwszy od powierzchni górnej i dolnej na pewną głębokość w ściankę osnowy, co poza faktem zmniejszenia przekroju samej warstwy betonu w tym miejscu, powoduje efekt karbu bardzo ułatwiający łamanie warstwy posiadającej ten karb. Efekt ten wymusza szczególne środki ostrożności w transporcie elementów ich przekładaniu i murowaniu, ogranicza także ich możliwości konstrukcyjne. Ponadto na poziomie płaszczyzny podziału jak i powyżej oraz poniżej łączników izolatora występuje stosunkowo krótka droga dla przepływającego ciepła w porównaniu do reszty elementu co skutkuje ograniczoną jednorodnością termiczną elementu jak i ogranicza całkowitą jego termoizolacyjność nie dając możliwości na pełne wykorzystanie właściwości termoizolacyjnych dobrych izolatorów jak na przykład neopor.

W elementach opisanych w zgłoszeniu PL.341998 pustki posiadają charakter wybrań, a więc część osnowy nośnej znajdująca się poniżej wybrań i zwieńczająca wszystkie ścianki elementu stanowi duży bezpośredni mostek termiczny. Ponadto osnowa nośna ukształtowana jest tak, że jej ścianki poprzeczne tworzą praktycznie bezpośrednie mostki termiczne. Nawet wewnętrzne ścianki poprzeczne

PL 232 986 B1 łączące podłużne warstwy betonu i usytuowane pod pewnym kątem do nich nie wydłużają mostka termicznego jaki stanowi osnowa, powodują jedynie niewielkie minięcie się ścianki poprzecznej łączącej ścianki podłużne, ze ścianką poprzeczną łączącą kolejną warstwę podłużną. Takie ukształtowanie ścianek poprzecznych osnowy może dać jedynie niewielki efekt przy teoretycznym obliczaniu izolacyjności elementu bez uwzględniania faktu, że ciepło płynie drogą o mniejszym oporze cieplnym, to znaczy nie uwzględniając faktu, że strumień ciepła omija izolator drogą jaką stanowi osnowa nośna. Także boczne powierzchnie elementu są bezpośrednim mostkiem termicznym. Owalne gniazdo w ich środkowej części nie wydłuża mostka termicznego na tyle, aby mogło to mieć jakiekolwiek znaczenie dla izolacyjności całego elementu. Ponadto całe elementy według zgłoszenia PL.341998 charakteryzują się zamkniętym obrysem i bardzo niekorzystnym stosunkiem ich długości do szerokości. W efekcie budowa tych elementów skutkuje występowaniem stosunkowo dużej ilości bezpośrednich mostków termicznych jak i bardzo dużą powierzchnią przewodzenia ciepła w stosunku do powierzchni całego elementu. Oznacza to, że droga, jaką ma do pokonania strumień ciepła, jest bardzo krótka i efekt omijania izolatora przez ciepło jest w tych elementach duży. Zastosowanie dobrych izolatorów w tych elementach nie da efektu, aplikowanie do tych elementów materiału o coraz mniejszym współczynniku lambda skutkować będzie coraz większym strumieniem ciepła płynącym drogą mostków cieplnych omijających izolator. Dysproporcja między przewodnością cieplną materiału osnowy nośnej a współczesnymi materiałami izolacyjnymi mogącymi wypełniać pustki elementu jest gigantyczna. Współczynnik lambda lekkiego betonu założonego w zgłoszeniu PL.341998, czyli betonu o gęstości 1100 kg/m³, wynosi ok. 0,3-0,2 W/mK, a współczynnik lambda, na przykład neoporu to 0,031 W/mK, więc oczywistym jest, że strumień ciepła w znaczący sposób ominie izolator, a przede wszystkim przy takiej dysproporcji oporu cieplnego boczne powierzchnie i dolna powierzchnia tych elementów stają się bardzo dużym, bezpośrednim mostkiem cieplnym nieakceptowalnym w dzisiejszych rozwiązaniach ściennych. Dlatego autor tego rozwiązania przewiduje zastosowanie jako izolatora materiału o słabych właściwościach izolacyjnych jakim jest mieszanka granulatu styropianowego ze spoiwem wapienno-cementowym. W efekcie powstaje element, którego współczynnik U, jak podaje w opisie sam autor, wynosi 0,28 W/m²K. Jest to izolacyjność zdecydowanie za mała dla domów energooszczędnych.

Z opisu patentowego nr US.5209037 znany jest element budowlany, którego osnowa dzielona i równocześnie utrzymywana jest przez rdzeń izolacyjny w kształcie serpentyny o wyraźnie pofałdowanej strukturze przypominającej na zagięciach literę „T” albo „Omega” i ich fragmenty. Taki nierozłączny z osnową kształt rdzenia izolacyjnego zapewnia utrzymywanie połówek osnowy i zapewnia wznoszenie muru o ciągłej strukturze rdzenia. Pomimo pewnych modyfikacji wprowadzonych w stosunku do wcześniejszego rozwiązania US.4551959 w dalszym ciągu element jest wrażliwy na uszkodzenia i nie możliwe są zmiany jego grubości, gdyż brak jest sztywnego połączenia pomiędzy oboma czołowymi ściankami. Zwiększenie grubości izolatora do ilości pozwalającej na osiągnięcie izolacyjności niezbędnej dla domów energooszczędnych wymagałoby konieczności zastosowania dodatkowych połączeń między, rozdzielonymi izolatorem, warstwami betonu w postaci kotew czy siatek aplikowanych w czasie murowania. Elementy te mają zwartości konstrukcyjne.

Znany jest także z opisu patentowego nr PL.210627 element budowlany składający się z osnowy elementu, zawierającej ściankę zewnętrzną i wewnętrzną, pomiędzy którymi rozmieszczone jest ażurowe wypełnienie w postaci żeber oraz umieszczone są termoizolacyjne rdzenie wypełniające przestrzenie pomiędzy ściankami i żebrami osnowy. Osnowa posiada żebra, usytuowane faliście pomiędzy ściankami osnowy, przy czym co najmniej jedną linię żeber tworzą żebra o większej szerokości niż pozostałe, a rdzenie umieszczone przy ściance zewnętrznej są szersze od rdzeni umieszczonych przy ściance wewnętrznej. W elementach tych stosunkowo długą drogę dla strumienia cieplnego omijającego izolator uzyskuje się dzięki stosunkowo dużej długości całego elementu i małej ilości żeber osnowy stanowiącej łączniki żeber podłużnych, dlatego aby cały element miał wystarczającą sztywność i wytrzymałość na siły działające w płaszczyźnie poziomej żebra osnowy ukształtowane są w sposób wywołujący wsparcie dla powierzchni czołowej elementów podobnie jak w sklepieniach i innych konstrukcjach łukowych, przez co bryły izolatora w przekroju poziomym mają kształt wielokątów wypukłych. Powoduje to, że wytrzymałość elementów na siły działające w płaszczyznach poziomych wzrasta ale przez to skraca się droga dla strumienia cieplnego omijającego izolator przez żebra osnowy oraz powoduje, że wszystkie ścianki osnowy ukształtowane są w sposób zbieżny z ogólnym gradientem temperatur, dlatego zgodnie z opisem, elementy według patentu nr PL.210627, muszą być wykonywane z betonów lekkich o małym współczynniku lambda, dodatkowo skrócenie drogi dla ciepła omijającego izolator kompensowane jest

PL 232 986 B1 także stosunkowo dużą długością całego elementu co dodatkowo wymusza zastosowanie do jego produkcji betonów lekkich ze względu na ciężar całego elementu. Konieczność kompensowania skrócenia drogi dla strumienia cieplnego omijającego izolator przez stosowanie betonów lekkich o niskim współczynniku lambda, a więc o stosunkowo niskiej wytrzymałości na ściskanie powoduje ograniczenia w zastosowaniu tych elementów jako elementów konstrukcyjnych.

Elementy budowlane zawierające w swoim wnętrzu materiał termoizolacyjny, do których zalicza się zgłaszany element, co do zasady, mają istotną wadę - elementy te jak i ściany wykonane z tych elementów mają mniejszą izolacyjność termiczną od ścian wykonanych ze standardowych elementów nie zawierających izolatora, a wykonanych z takiego samego materiału jak osnowa nośna elementów z izolatorem i pokrytych ciągłą warstwą izolatora uzyskaną z takiego samego i z takiej samej ilości materiału izolacyjnego zawartego w tych elementach. Każcie zmniejszenie izolacyjności jakie występuje w przypadku aplikacji izolatora do wnętrza elementu w stosunku do jego użycia jako ciągłej, pokrywającej element warstwy jest stratą w stosunku do użytych materiałów. Obecnie toczy się walka o coraz mniejsze wartości przenikania ciepła. Zmniejszenie współczynnika przenikania ciepła przegrody choćby o jedną setną W/m²K jest już sukcesem.

Celem wynalazku jest uzyskanie konstrukcji elementu budowlanego zawierającego we wnętrzu izolator przy zachowaniu ciągłości osnowy nośnej, który ma izolacyjność jak najbardziej zbliżoną do standardowego elementu budowlanego bez izolatora wewnątrz a pokrytego ciągłą warstwą izolatora o takiej samej objętości i masie, jaka jest zawarta w elemencie zawierającym izolator.

Element budowlany według wynalazku składa się z brył izolatorów z materiału termoizolacyjnego składających się na rdzeń termoizolacyjny, tworzący część powierzchni bocznej elementu i wypełniający przestrzenie między ściankami ciągłej osnowy nośnej. Osnowa ta zawiera ścianki czołowe i co najmniej dwie ścianki wzdłużne mające kształt linii łamanej faliście, między którymi znajdują się będące pod kątem prostym do ścianek czołowych, ścianki poprzeczne boczne, ścianki poprzeczne wewnętrzne i ścianki poprzeczne środkowe. Przy czym doliny fal i grzbiety fal sąsiednich ścianek wzdłużnych występują w tym samym przekroju poprzecznym elementu a ścianki poprzeczne boczne, ścianki poprzeczne wewnętrzne i ścianki poprzeczne środkowe łączą ścianki czołowe ze ściankami wzdłużnymi oraz sąsiednie ścianki wzdłużne w miejscach grzbietów fal ścianek wzdłużnych albo dolin fal lub grzbiet fali z doliną fali gdy grzbiet i dolina fal sąsiednich ścianek wzdłużnych skierowane są ku sobie. Przy czym łączna długość ścianek poprzecznych w jednej strefie (A) i jednej strefie (B) albo jednej strefie (B) i strefie (C) jest maksymalnie równa szerokości elementu między ściankami czołowymi pomniejszonej o grubość ścianek wzdłużnych, a korzystnie jest mniejsza od tej szerokości. Co istotne, to fakt, że co najmniej dwie ścianki wzdłużne osnowy nośnej ściankami poprzecznymi bocznymi i poprzecznymi wewnętrznymi lub poprzecznymi wewnętrznymi i poprzecznymi środkowymi składają się z połączonych na przemian wznosząco i opadająco co najmniej trzech odcinków, będących w stosunku do ścianek czołowych pod kątem mniejszym od 90° i pod kątem większym od 90°.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1, 2, 3 przedstawiają obraz elementu budowlanego w widoku z góry. Widok z góry w sposób wystarczający przedstawia strukturę elementu. Na tych figurach doliny i grzbiety fal ścianek wzdłużnych mają ten sam kierunek i ten sam zwrot, inaczej mówiąc - są ułożone podobnie. Widoki z boków są czytelne w oparciu o widok z góry, natomiast widoki czołowe to widok prostokąta. Fig. 4 przedstawia widok elementu budowlanego, w którym ilość okresów fal ścianek wewnętrznych przy pełnym izolatorze (nie połówkowym jak przy boku elementu) jest równy dwóm. Fig. 6, 7, 8, 9 przedstawiają elementy, w których ilość okresów fal po obu stronach izolatora nie jest równa, stąd doliny i grzbiety części fal ścianek wzdłużnyc h mają ten sam kierunek lecz odmienny zwrot. Przy czym fig. 9 ukazuje element, który ma więcej niż cztery ścianki wzdłużne. Fig. 10 przedstawia strefy elementów ukazanych na fig. 1, 2, 3, 4, w którym łączna długość ścianek poprzecznych w jednej strefie A i jednej strefie B albo jednej strefie B i strefie C jest maksymalnie równa szerokości elementu między ściankami czołowymi pomniejszonej o grubość ścianek wzdłużnych, natomiast fig. 11 gdy jest mniejsza od tej szerokości. Fig. 12 przedstawia znany stan techniki.

Element według wynalazku składa się z ciągłej osnowy nośnej tworzącej ścianki czołowe 1 i ścianki poprzeczne boczne 2, między którymi znajdują się ścianki wzdłużne 3, ścianki poprzeczne wewnętrzne 4 i ścianki poprzeczne środkowe 5 oraz z rdzenia termoizolacyjnego 6 wypełniającego przestrzenie między ściankami osnowy nośnej. Ścianki wzdłużne osnowy nośnej ułożone są rzędami/warstwami i mają kształt linii łamanej faliście, a doliny fal 8 i grzbiety fal 7 ścianek wzdłużnych występują w tym samym przekroju poprzecznym elementu i mają ten sam kierunek i zwrot lub część

PL 232 986 B1 ma ten sam kierunek i zwrot a część ścianek ten sam kierunek lecz odmienny zwrot jak to uwidaczniają fig. 6 i 11. Ścianki poprzeczne boczne, ścianki poprzeczne wewnętrzne i ścianki poprzeczne środkowe łączą ścianki czołowe ze ściankami wzdłużnymi oraz sąsiednie ścianki wzdłużne w miejscach grzbietów fal ścianek wzdłużnych 9, 10 albo dolin 11, 12 lub grzbiet fali z doliną fali gdy grzbiet i dolina fal sąsiednich ścianek wzdłużnych skierowane są ku sobie (jak to jest pokazane przez odnośnik 18), przy czym co najmniej jedna ścianka wzdłużna w częściach znajdujących się między łączącymi się z nią ściankami poprzecznymi zawiera co najmniej jeden odcinek będący w stosunku do ścianek czołowych pod kątem mniejszym od 90° 14 i co najmniej jeden odcinek będący pod kątem większym od 90° 15. Dzięki takiemu ukształtowaniu ścianek wewnętrznych osnowy nośnej występują jej fragmenty skierowane przeciwnie do wektora wyznaczonego przez różnicę temperatur między ściankami czołowymi elementu, przy czym łączna długość ścianek poprzecznych w jednej strefie A i jednej strefie B albo jednej strefie B i strefie C jest maksymalnie równa szerokości elementu między ściankami czołowymi pomniejszonej o grubość ścianek wzdłużnych fig. 10. Korzystnie gdy długość ścianek poprzecznych jest mniejsza od tej szerokości fig. 11, a bryły izolatora znajdujące się między ściankami wzdłużnymi na całej swojej długości mają taką samą szerokość fig. 1,2, 3 i 4 lub korzystnie największą szerokość mają w miejscu przylegania do powierzchni bocznej elementu 20 i/lub w miejscu gdzie ścianka wzdłużna ograniczająca bryłę izolatora łączy się ze ściankami poprzecznymi w połowie długości bryły izolatora 21, a najmniejszą szerokość mają w miejscu przylegania do ścianek poprzecznych 22. Powoduje to ograniczenie obniżenia izolacyjności w strefie A, B, i C (ukazane na fig. 10) utworzonej przez nakładające się na siebie w przekroju poprzecznym elementu, ścianki poprzeczne. Jak wykazały badania, jest to termicznie korzystne. Natomiast bryły izolatora znajdujące się między ściankami czołowymi a ukształtowanymi faliście ściankami wzdłużnymi, na odcinku między ograniczającymi je ściankami poprzecznymi mają co najmniej jedno przewężenie 13, gdyż ścianki wzdłużne sąsiadujące ze ściankami czołowymi zbliżają się swymi grzbietami lub dolinami do ścianek czołowych, dzięki temu występuje zwiększenie jednorodności termicznej na ściankach czołowych, a więc i całego elementu. Termicznie korzystne poszerzenie warstwy izolatora w strefach A, B i C uzyskane zostało dodatkowo przez połączenie ścianki poprzecznej środkowej lub poprzecznej bocznej ze ścianką wzdłużną przez odcinek ścianki wzdłużnej 16 tworzący dolinę fali a będący pod kątem prostym do ścianki poprzecznej 16. Korzystne jest gdy element budowlany (przedstawiony na fig. 5) posiada co najmniej dwie ścianki wzdłużne, które łączą się z tą samą ścianką poprzeczną odcinkami skierowanymi do siebie pod kątem ostrym 17, a w stosunku do ścianki poprzecznej odcinek jednej ścianki wzdłużnej jest pod kątem ostrym a drugiej pod kątem rozwartym. Minimalizacja długości ścianek poprzecznych jest bardzo korzystna dla ograniczenia przepływu ciepła przez element według wynalazku, a występuje gdy doliny i grzbiety sąsiednich ścianek wzdłużnych skierowane są ku sobie co przedstawia fig. 6. Natomiast bryły izolatora znajdujące się między ściankami czołowymi a ukształtowanymi faliście ściankami wzdłużnymi, na odcinku między ograniczającymi je ściankami poprzecznymi mają co najmniej jedno przewężenie 13, gdyż ścianki wzdłużne sąsiadujące ze ściankami czołowymi zbliżają się swymi grzbietami lub dolinami do ścianek czołowych, dzięki temu występuje zwiększenie jednorodności termicznej na ściankach czołowych, a więc i całego elementu. W przypadku elementów mających więcej niż trzy ścianki wzdłużne korzystne jest aby ukształtowane faliście ścianki wzdłużne znajdujące się bliżej ścianki czołowej miały coraz mniejszą amplitudę. Fig. 7 przedstawia przykład elementu według wynalazku, w którym ścianka wzdłużna sąsiadująca ze ścianką czołową na odcinkach łączących sąsiednie ścianki poprzeczne jest prosta, wówczas odcinek ten 19 znajduje się w stosunku do ścianki czołowej pod kątem mniejszym albo większym od 90°, a ścianka poprzeczna łącząca ją z sąsiednią ścianką wzdłużną łączy się z nią w połowie długości bryły izolatora znajdującego się między tą ścianką wzdłużną a ścianką czołową i w tym miejscu bryła izolatora ma największą szerokość 26. W elemencie z czterema ściankami wzdłużnymi, który przedstawia fig. 8, ścianki wzdłużne 23 znajdujące się bliżej środka elementu mają amplitudę fal większą od sąsiednich ścianek wzdłużnych 24, a w elemencie z sześcioma ściankami wzdłużnymi fig. 9, ścianki wzdłużne 25 sąsiadujące ze ściankami czołowymi mają mniejszą amplitudę od ścianek wzdłużnych 24, a te z kolei mają mniejszą amplitudę od ścianek wzdłużnych znajdujących się w strefie środkowej elementu 23.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   1. Element budowlany składający się z brył izolatorów z materiału termoizolacyjnego składających się na rdzeń termoizolacyjny (6) tworzący część powierzchni bocznej elementu i wypełniający przestrzenie między ściankami ciągłej osnowy nośnej zawierającej ścianki czołowe (1) i co najmniej dwie ścianki wzdłużne mające kształt linii łamanej faliście (3), między którymi znajdują się będące pod kątem prostym do ścianek czołowych, ścianki poprzeczne boczne (2), ścianki poprzeczne wewnętrzne (4) i ścianki poprzeczne środkowe (5), przy czym doliny fal (8) i grzbiety fal (7) sąsiednich ścianek wzdłużnych występują w tym samym przekroju poprzecznym elementu a ścianki poprzeczne boczne (2), ścianki poprzeczne wewnętrzne (4) i ścianki poprzeczne środkowe (5) łącza ścianki czołowe (1) ze ściankami wzdłużnymi (3) oraz sąsiednie ścianki wzdłużne w miejscach grzbietów fal ścianek wzdłużnych (9), (10) albo dolin fal (11), (12) lub grzbiet fali z doliną fali gdy grzbiet i dolina fal sąsiednich ścianek wzdłużnych skierowane są ku sobie, przy czym łączna długość ścianek poprzecznych w jednej strefie (A) i jednej strefie (B) albo jednej strefie (B) i strefie (C) jest maksymalnie równa szerokości elementu między ściankami czołowymi pomniejszonej o grubość ścianek wzdłużnych, a korzystnie jest mniejsza od tej szerokości, znamienny tym, że co najmniej dwie ścianki wzdłużne (3) osnowy nośnej mające kształt linii łamanej faliście w częściach znajdujących się między kolejno łączącymi się z nimi ściankami poprzecznymi bocznymi (2) i poprzecznymi wewnętrznymi (4) lub poprzecznymi wewnętrznymi (4) i poprzecznymi środkowymi (5) składają się z połączonych na przemian wznosząco i opadająco z co najmniej trzech odcinków, będących w stosunku do ścianek czołowych pod kątem mniejszym od 90° (14) i pod kątem większym od 90° (15).