PL187320B1 - Element konstrukcyjny z terakoty - Google Patents

Abstract

1 Element konstrukcyjny z terakoty o kształcie ogólnym równoległościennym, mający dwie wzajemnie uzupełniające się ściany montażowe, które znajdują się między dwiema naprzeciwległymi ścianami podłużnymi, a ponadto prostopadle do nich dwie ściany, na które otwierają się pustki rozmieszczone w wielu rzędach ukształtowane między dwiema podłużnymi ścianami elementu, przy czym pustki poszczególnych rzędówi rozmieszczone są schodkowo 1 oddzielone od siebie cienkimi ściankami, zaś maksymalna szerokość każdej pustki, mierzona równolegle do ścian montażowych, jest równa najwyżej 6 mm, maksymalna grubość ścianki oddzielającej dwie pustki należące do dwóch równoległych rzędów jest równa najwyżej 4 mm, natomiast stosunek szerokości pustki do grubości ścianki jest równy najwyżej 1,5, a długość każdej pustki w rzędzie, ewentualnie z wyjątkiem pustek końcowych w rzędzie, mierzona w kierunku od jednej ściany montażowej do drugiej, jest większa niz 60 mm, znamienny tym, że maksymalna szerokość (A) każdej pustki (5) jest co najmniej równa grubości (P) ścianki oddzielającej (6) dwie pustki, zaś podłużne ściany (4) elementu są grubsze, niz ścianki oddzielające (6,16)

Description

Przedmiotem wynalazku jest element konstrukcyjny z terakoty zawierający poprzeczne pustki rozciągające się równolegle do powierzchni styku z elementami sąsiednimi. Takie elementy konstrukcyjne mogą stanowić na przykład cegły.

Cegły służą zarówno do budowy ścianek działowych między pomieszczeniami lokali mieszkalnych lub przemysłowych, jak i zewnętrznych ścian konstrukcyjnych. W przypadku stosowania cegieł do budowy zewnętrznych ścian konstrukcyjnych często, ze względu na izolację termiczną, stosuje się ścianę podwójną, zawierającą elementy izolujące termicznie.

Możliwość formowania elementów o stosunkowo małych grubościach, którą daje terakota, pozwala na wytwarzanie cegieł, których ścianki wewnętrzne są cienki, a przez to duża

187 320 jest ilość pustek. Cegłę taką, zawierającą duzą ilość pustek podłużnych o przekroju sześciokątnym opisano dokumencie EP-A-0 599 283. Jednakże cegłę taką jest trudno wykonać z powodu kształtu pustek.

W polskim opisie wzoru użytkowego RU 36178 ujawniono pustak ceramiczny posiadający wycięcia zewnętrzne i drążenia szczelinowe wewnątrz, który ma w środku drążony otwór o kształcie zbliżonym do kwadratu oraz prostokątne drążenia szczelinowe o zmiennych długościach, rozmieszczone w siedemnastu rzędach, przy czym wszystkie ścianki tego pustaka są jednakowej grubości.

Element konstrukcyjny z terakoty według wynalazku, według kształcie ogólnym równoległościennym, mający dwie wzajemnie uzupełniające się ściany montażowe, które znajdują się między dwiema naprzeciwległymi ścianami podłużnymi, a ponadto prostopadłe do nich dwie ściany, na które otwierają się pustki rozmieszczone w wielu rzędach ukształtowane między dwiema podłużnymi ścianami elementu, przy czym pustki poszczególnych rzędów rozmieszczone są schodkowo i oddzielone od siebie cienkimi ściankami oddzielającymi, zaś maksymalna szerokość każdej pustki, mierzona równolegle do ścian montażowych, jest równa najwyżej 6 mm, maksymalna grubość ścianki oddzielającej dwie pustki należące do dwóch równoległych rzędów jest równa najwyżej 4 mm, natomiast stosunek szerokości pustki do grubości ścianki oddzielającej jest równy najwyżej 1,5, a długość każdej pustki w rzędzie, ewentualnie z wyjątkiem pustek końcowych w rzędzie, mierzona w kierunku od jednej ściany montażowej do drugiej, jest większa niż 60 mm, charakteryzuje się tym, że maksymalna szerokość każdej pustki jest co najmniej równa grubości ścianki oddzielającej dwie pustki, zaś podłużne ściany elementu są grubsze, niż ścianki oddzielające.

Korzystnie, maksymalna szerokość każdej pustki jest równa maksymalnej grubości ścianki oddzielającej dwie pustki.

Maksymalna szerokość każdej pustki i maksymalna grubość ścianki oddzielającej dwie pustki zawierają się między 2,5 a 3 mm.

Każda pustka korzystnie ma przekrój o kształcie zasadniczo prostokątnym, ewentualnie o kształcie zasadniczo rombowym, bądź o kształcie zasadniczo owalnym.

Ewentualnie, każda pustka może mieć przekrój w kształcie zasadniczo trójkątnym.

Korzystnie, element może posiadać wzdłużne rynny uformowane w jego powierzchni górnej oraz wzdłużne żebra wystające z powierzchni dolnej, przeznaczone do wprowadzania w rynny elementu umieszczonego bezpośrednio pod spodem.

Każde żebro może obejmować wiele pustek ograniczonych wieloma wzdłużnymi ściankami oddzielającymi, przy czym ścianki wzdłużne żeber znajdują się na przedłużeniu ścianek wzdłuznych dochodzących do dna rynien.

Szczególna struktura tego elementu konstrukcyjnego, łącząca długie pustki o małej grubości ze ściankami z terakoty, również o małej grubości pozwala uzyskać doskonałe właściwości termiczne ze współczynnikiem λ < 0,13 w/m °C.

Taki element konstrukcyjny pozwala zwiększyć drogę termiczną i zmniejszyć przewodność termiczną pustek poprzez ograniczenie zjawiska konwekcji. Należy zauważyć, że wymienione wyżej wymiary nie dotyczą przypadków, gdy istnieją ewentualne otwory montażowe.

Element ten może być układany pustkami pionowo lub poziomo, ze spoinami cienkimi lub grubymi, ciągłymi lub przerywanymi, albo ze spoinami suchymi. Konstrukcja murowana, w której ścianki prostopadłe do kierunku przepływu ciepła w murze, nakładają się w płaszczyznach pionowych, lepiej przenosi obciążenia pionowe. Wzajemnie obejmujące połączenie elementów pozwala na ich właściwe względne pozycjonowanie.

Złom terakotowy, z którego otrzymuje się element konstrukcyjny może być poddany lub nie, działaniu środków palnych w celu nadania porowatości. Jeżeli złom nie został poddany temu działaniu, otrzymany element konstrukcyjny będzie miał lepsze właściwości izolacyjne akustycznie (prawo masy) i lepszą bezwładność termiczną, które to dwa czynniki decydują o komforcie pomieszczenia.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1 przedstawia widok od strony końca elementu; fig. 2 do 4 przedstawiają trzy częściowe widoki od

187 320 końca, w skali powiększonej, trzech przykładów wykonania elementów konstrukcyjnych; fig. 5 widok od strony końca innego przykładu wykonania elementu konstrukcyjnego.

Element konstrukcyjny przedstawiony na fig. 1, oznaczony ogólnie 2 jest to cegła z terakoty. Cegła ta ma dwie uzupełniające się wzajemnie ściany montażowe 3, dwie przeciwległe ściany podłużne 4, oraz dwie ściany, na które otwierają się pustki 5. Te pustki 5 są równoległe do ścian montażowych i podłużnych 4, oraz są rozłożone wzdłuż wielu rzędów rozmieszczonych pomiędzy dwiema ścianami podłużnymi 4.

W przykładzie wykonania przedstawionym na fig. 1, pustki 5 mają kształt ogólnie prostokątny. Szerokość A każdej pustki 5 jest mniejsza lub równa, niż 6 mm. Długość L każdej pustki 5 jest równa przynajmniej 60 mm, z wyjątkiem niektórych pustek znajdujących się na końcach rzędów. Rzędy pustek rozdzielone są cienkimi ściankami oddzielającymi 6, których grubość P jest mniejsza lub równa 4 mm. Ściany zewnętrzne 7 elementu konstrukcyjnego mają większą grubość, w celu nadania elementowi dobrej wytrzymałości mechanicznej. Ściany montażowe 3 elementu mają wgłębione części 8 oraz wypukłe części 9, przy czym wgłębienia 8 rozmieszczone są między dwiema sąsiednimi wypukłościami 9, co pozwala, w trakcie zestawiania dwóch sąsiednich elementów, umieścić w nich zaprawę. Fig. 2 do 4 przedstawiają trzy inne wykonania elementu konstrukcyjnego, w których te same części oznaczone są tymi samymi odnośnikami, co poprzednio, po dodaniu indeksu odpowiednio 2, 3 i 4. Fig. 2 przedstawia element konstrukcyjny, w którym pustki mają przekrój w kształcie zasadniczo owalnym. Fig. 3 przedstawia element konstrukcyjny, w którym pustki mają kształt zasadniczo rombowy. Fig. 4 przedstawia kolejne wykonanie elementu konstrukcyjnego, w którym pustki mają przekrój w kształcie zasadniczo trójkątnym. Fig. 5 przestawia widok od strony końca innego przykładu wykonania elementu konstrukcyjnego 12, na przykład szerokości rzędu 300 mm i wysokości rzędu 200 mm. Pustki 15 tego elementu mają szerokość A rzędu 4,5 mm na przykład, a grubość P ścianek oddzielających 16 między dwiema pustkami prostokątnymi jest, na przykład, rzędu 3 mm. Ten element z terakoty lub cegła ma powierzchnię górną mającą dwie podłużne rynny 18 o płaskim dnie ograniczone trzema wzgłużnymi zgrubieniami 19. Każda rynna posiada, widziana w przekroju poprzecznym, kształt lekko stożkowy. Powierzchnia dolna elementu 12 posiada natomiast dwa wzdłużne żebra 20 przeznaczone do sprzęgania się z rynnami 18 elementu 12 umieszczonego bezpośrednio pod spodem tak, że pomiędzy nimi znajduje się zaprawa. Wysokość każdego żebra 20 może być taka sama, trochę mniejsza lub trochę większa, niż głębokość odpowiedniej rynny 18. Każde żebro 20 obejmuje wiele pustek 15 równoległych, ograniczonych wieloma wzdłużnymi ściankami oddzielającymi 16. Wzdłużne ścianki oddzielające 16 żeber 20 znajdują się na przedłużeniu ścianek wzdłużnych dochodzących do dna rynien 18, w ten sposób, że gdy wiele elementów znajduje się na sobie, obciążenia pionowe przenoszone są z elementu na element za pośrednictwem wzdłużnych ścianek oddzielających 16, które są ciągłe na całej wysokości elementu.

Jak wynika z powyższego, wynalazek wprowadza duży postęp do istniejącego stanu techniki, dostarczając element konstrukcyjny z terakoty, którego struktura zapewnia mu doskonałą wytrzymałość mechaniczną, jak również doskonałe właściwości izolacji termicznej, co pozwala uniknąć konieczności wykonywania warstwy elementów izolujących termicznie.

Jak widać, wynalazek nie ogranicza się do przykładów wykonania wymienionych powyżej, przeciwnie, rozciąga się na różne warianty. W szczególności, obecność pustek opisanych powyżej nie wyklucza stosowania otworów montażowych, nie odpowiadającym takim samym wymaganiom.

187 320

187 320

FIG 5

187 320

187 320

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 50 egz Cena 2,00 zł.

Claims (9)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element konstrukcyjny z terakoty o kształcie ogólnym równoległościennym, mający dwie wzajemnie uzupełniające się ściany montażowe, które znajdują się między dwiema naprzeciwległymi ścianami podłużnymi, a ponadto prostopadłe do nich dwie ściany, na które otwierają się pustki rozmieszczone w wielu rzędach ukształtowane między dwiema podłużnymi ścianami elementu, przy czym pustki poszczególnych rzędów rozmieszczone są schodkowo i oddzielone od siebie cienkimi ściankami, zaś maksymalna szerokość każdej pustki, mierzona równolegle do ścian montażowych, jest równa najwyżej 6 mm, maksymalna grubość ścianki oddzielającej dwie pustki należące do dwóch równoległych rzędów jest równa najwyżej 4 mm, natomiast stosunek szerokości pustki do grubości ścianki jest równy najwyżej 1,5, a długość każdej pustki w rzędzie, ewentualnie z wyjątkiem pustek końcowych w rzędzie, mierzona w kierunku od jednej ściany montażowej do drugiej, jest większa niż 60 mm, znamienny tym, że maksymalna szerokość (A) każdej pustki (5) jest co najmniej równa grubości (P) ścianki oddzielającej (6) dwie pustki, zaś podłużne ściany (4) elementu są grubsze, niż ścianki oddzielające (6,16).
2. 2. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że maksymalna szerokość (A) każdej pustki (5) jest równa maksymalnej grubości (P) ścianki (6) oddzielającej dwie pustki (5).
3. 3. Element według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że maksymalna szerokość (A) każdej pustki (5) i maksymalna grubość (P) ścianki (6) oddzielającej dwie pustki (5) zawierają się między 2,5 a 3 mm.
4. 4. Element według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że każda pustka (5) ma przekrój o kształcie zasadniczo prostokątnym.
5. 5. Element według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że każda pustka (5j) ma przekrój o kształcie zasadniczo rombowym.
6. 6. Element według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że każda pustka (5₂) ma przekrój w kształcie zasadniczo owalnym.
7. 7. Element według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że każda pustka (54) ma przekrój w kształcie zasadniczo trójkątnym.
8. 8. Element według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada wzdłużne rynny (18) uformowane w jego powierzchni górnej oraz wzdłuzne żebra (20) wystające z powierzchni dolnej, przeznaczone do wprowadzania w rynny (18) elementu umieszczonego bezpośrednio pod spodem.
9. 9. Element według zastrz. 8, znamienny tym, że każde żebro (20) obejmuje wiele pustek (15) ograniczonych wieloma wzdłużnymi ściankami oddzielającymi (16), przy czym wzdłużne ścianki oddzielające (16) żeber znajdują się na przedłużeniu wzdłużnych ścianek oddzielających (16) dochodzących do dna rynien (18).