PL232057B1 - Solniczka - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest solniczka, która zawiera wykonany z materiału odpornego na działanie soli, korpus (1) z zasobnikiem. Przestrzeń komory zasobnika ograniczają połączone wspólną podstawą (2) powierzchnia boczna stożka większego (3) oraz usytuowana w jego wnętrzu powierzchnia boczna stożka mniejszego (4). Stożek większy (3) oraz stożek mniejszy (4) są współosiowe. Stożek mniejszy (4) ma postać stożka ściętego. Stożek mniejszy (4) ma otwór przelotowy (5), usytuowany w miejscu ścięcia wierzchołka. Objętość części dolnej komory zasobnika, usytuowanej poniżej krawędzi górnej otworu przelotowego (5), jest równa 1/2 całkowitej objętości komory zasobnika. Z podstawy (2) komory zasobnika, wychodzi otwór zasypowy (6).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest solniczka, przeznaczona do przechowywania i dozowania soli kuchennej.

W trakcie korzystania z solniczek najczęściej występującym problemem technicznym jest zbrylenie zawartej w niej soli spowodowane jej czasowym zawilgoceniem. Problem ten w znanych konstrukcjach solniczek w pewnym zakresie rozwiązują wkłady absorbcyjne wilgoci mające utrzymać zawartość solniczki w stanie suchym, albo służące spulchnieniu zawartości solniczki różnego konstrukcje zawierające ostre krawędzie w tym urządzenia, niektóre z takich urządzeń są wyposażone w napęd spulchniający zawartość solniczki za pomocą wibracji. Innym problemem technicznym jest niekontrolowane wysypywanie się zawartości solniczki, który dotąd rozwiązywany był z wykorzystaniem różnego rodzaju sprężynujących klapek lub gwintowanych korków czy nakrętek, mających uszczelniać solniczki przed dostępem wilgoci.

Z polskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku numer P.405068 znana jest solniczka, w której nakrętka, stanowiąca zarazem dozownik w górnej części jest zaopatrzona w gwint zewnętrzny umożliwiający nakręcenie na nią kapturka uszczelniającego, odcinającego skutecznie i trwale dostęp powietrza, oraz zabezpieczającego przed wysypywaniem zawartości w dowolnym położeniu.

Z opisu wynalazku do patentu rumuńskiego numer RO123213B1 znane jest rozwiązanie zawierające korpus ograniczający komorę dla materiału, który ma być wydawany, pokrytą ekranem pokrywy i mechanizm składający się z obudowy, wewnątrz której jest zamocowany silnik z osią i mimośród i baterie wibracyjne, mechanizm wibracyjny jest umieszczony wewnątrz pojemnika na materiał, który ma być dozowany, przy mimośrodzie znajduje się w sąsiedztwie ekranu pokrywy, jeden koniec w przypadku mechanizmu wibracyjnego jest zamocowany w podstawie korpusu soli za pomocą prowadnicy elementu wyposażonego w kołnierz, natomiast drugi koniec w przypadku mechanizmu wibracyjnego spoczywa na kawałku mocującą umieszczoną w centralnym wgłębieniu, który jest umieszczony w górnej części korpusu, mechanizm wibracyjny napędzany przez uruchomienie obracającego obudowę znajdującą się w dnie korpusu.

Z opisu wynalazku do patentu amerykańskiego numer US1,027,467 znana jest konstrukcja solniczki zawierająca korpus stanowiący zasobnik zamknięty wieczkiem. W wieczku jest zamontowany koniec usytuowanego w zasobniku bijaka zaopatrzonego w ramiona z zaostrzonymi krawędziami. Otworki stanowiące wyloty soli z zasobnika rozmieszczone są w ściance korpusu w okolicy krawędzi wieczka. Obrót wieczka względem korpusu o kąt > 60° skutkuje zagłębianiem się ramion bijaka w soli i ewentualnie rozbijanie jej zbrylonej części.

Z opisu wynalazku do patentu amerykańskiego numer US1,164,387 znane jest inne z rozwiązań konstrukcji, w którym problem spulchniania zawartości solniczki realizuje urządzenie mechaniczne zamontowane w zasobniku stanowiącym wnętrze jej korpusu.

Z opisu wynalazku do patentu amerykańskiego numer US1,108,376 znana jest konstrukcja solniczki o korpusie z elastycznego materiału, na przykład takiego jak guma, pozwalającego przez proste ugniatanie w dłoni lub walcowanie jej na płaskiej powierzchni pod naciskiem ręki na rozbijanie zbryleń soli bez konieczności zdejmowania pokrywy. Kształt korpusu przypomina formą stożek z otworkami dozującymi rozmieszczonymi w okolicach jego wierzchołka i przechodzącymi do jego wnętrza stanowiącego zasobnik. W dnie korpusu znajduje się otwór łączący jego podstawę z wnętrzem zasobnika. W niewielkiej odległości od podstawy z powierzchni zewnętrznej korpusu wychodzi cylindryczny kołnierz, do którego jest mocowane sprężyście zamknięcie z elastycznego materiału, na przykład takiego jak guma, pozwalającego na jego deformację za pomocą dłoni.

Celem wynalazku jest rozwiązanie cechujące się wysoką technologicznością konstrukcji pozwalającej na uniknięcie zarówno skutków zbrylenia soli w zasobniku jak i jej niekontrolowanego wysypywania się.

Istota konstrukcji solniczki, która według wynalazku zawiera wykonane z materiału odpornego na działanie soli korpus z zasobnikiem, charakteryzuje się tym, że przestrzeń komory zasobnika ograniczają połączone wspólną podstawą powierzchnia boczna stożka większego oraz usytuowana w jego wnętrzu powierzchnia boczna stożka mniejszego, przy czym stożek większy oraz stożek mniejszy są współosiowe, ponadto stożek mniejszy ma postać stożka ściętego, poza tym w miejscu ścięcia wierzchołka stożek mniejszy ma otwór przelotowy, ponadto objętość części dolnej komory zasobnika, usytuowanej poniżej krawędzi górnej otworu przelotowego, jest większa lub równa % całkowitej objętości

PL 232 057 B1 komory zasobnika. Według innej, korzystnej cechy wynalazku solniczka ma otwór zasypowy wychodzący z komory zasobnika, korzystnie z jego części dolnej. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku otwór zasypowy przechodzi przez podstawę komory zasobnika. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku stożek mniejszy stanowi wchodzący do komory zasobnika fragment części górnej korka zamykającego otwór zasypowy. Według innej, korzystnej cechy wynalazku w przekroju korka płaszczyzną pionową do podstawy stożka odwzorowującego powierzchnię zewnętrzną korka, kąt £ nachylenia jego powierzchni do powierzchni podstawy stożka wynosi 33°. Według kolejnej, korzystnej cechy wynalazku średnica £ otworu przelotowego mieści się w przedziale od 1 do 3,5 mm. Według następnej, korzystnej cechy wynalazku zamek składa się z rowka pierwszego w powierzchni zewnętrznej korka i leżącego naprzeciw rowka drugiego w powierzchni stożka większego zasobnika oraz umieszczonego w ich wnętrzach elementu sprężystego.

Korzystnymi skutkami stosowania wynalazku jest istotne ograniczenie możliwości zbrylenia soli oraz możliwości jej przypadkowego wysypywania uzyskane dzięki ukształtowaniu przestrzeni zasobnika wraz z korkiem. Duża technologiczność konstrukcji, w której istotny wpływ na niezawodność ma liczba prostych do wykonania elementów składowych. Możliwość wykorzystania w solniczce korpusów różniących się zarówno ukształtowaniem powierzchni zewnętrznej jak i możliwość zastosowania znanych konstrukcji zamków, zarówno takich, które wykorzystują gwint jak i połączenie sprężyste jest kolejną zaletą wynalazku.

Wynalazek zostanie bliżej wyjaśniony za pomocą jego przykładowej realizacji zilustrowanej rysunkiem, na którym Fig. 1 jest przekrojem solniczki według przykładu pierwszego płaszczyzną pionową do podstawy przechodzącą przez oś wzdłużną zasobnika, Fig. 2 przekrojem solniczki według przykładu drugiego płaszczyzną pionową do podstawy przechodzącą przez oś wzdłużną zasobnika, Fig. 3 jest rzutem prostokątnym korka z góry, a Fig. 4 jest rzutem prostokątnym korka z boku, natomiast Fig. 5 przekrojem korpusu kolejnego przykładu realizacji solniczki płaszczyzną pionową do podstawy przechodzącą przez oś wzdłużną zasobnika.

P r z y k ł a d 1

Solniczka zawiera wykonany z materiału odpornego na działanie soli korpus 1 z zasobnikiem. Przestrzeń komory zasobnika ograniczają połączone wspólną podstawą 2 powierzchnia boczna stożka większego 3 oraz usytuowana w jego wnętrzu powierzchnia boczna stożka mniejszego 4. Stożek większy 3 oraz stożek mniejszy 4 są współosiowe. Stożek mniejszy 4 ma postać stożka ściętego. Stożek mniejszy 4 ma otwór przelotowy 5 usytuowany w miejscu ścięcia wierzchołka. Objętość części dolnej komory zasobnika, usytuowanej poniżej krawędzi górnej otworu przelotowego 5, jest równa % całkowitej objętości komory zasobnika. Z podstawy 2 komory zasobnika, wychodzi otwór zasypowy 6.

P r z y k ł a d 2

Solniczka zawiera wykonane z materiału odpornego na działanie soli korpus 1 z zasobnikiem zamkniętym korkiem 7, który jest połączony z korpusem 1 za pomocą znanego zamka 8. Przestrzeń komory zasobnika ograniczają połączone wspólną podstawą 2 powierzchnia boczna stożka większego 3 oraz usytuowana w jego wnętrzu powierzchnia boczna stożka mniejszego 4. Stożek większy 3 oraz stożek mniejszy 4 są współosiowe. Stożek mniejszy 4 stanowi wchodzący do komory zasobnika fragment części górnej korka 7 zamykającego otwór zasypowy 6. Stożek mniejszy 4 ma postać stożka ściętego, w miejscu ścięcia wierzchołka stożek mniejszy 4 ma otwór przelotowy 5. Objętość części dolnej komory zasobnika, usytuowanej poniżej krawędzi górnej otworu przelotowego 5, jest większa od % całkowitej objętości komory zasobnika. W przekroju korka 7 płaszczyzną pionową do podstawy stożka odwzorowującego powierzchnię zewnętrzną korka 7, kąt £ nachylenia jego powierzchni do powierzchni podstawy stożka wynosi 33°. Średnica £ otworu przelotowego 5 wynosi 3 mm. Zamek 8 składa się z rowka pierwszego r1 w powierzchni zewnętrznej korka 7 i leżącego naprzeciw rowka drugiego r2 w powierzchni stożka większego 3 zasobnika oraz umieszczonego w ich wnętrzach elementu sprężystego 9.

Claims (7)

Zastrzeżenia patentowe

1. Solniczka zawierająca wykonany z materiału odpornego na działanie soli korpus z zasobnikiem, znamienna tym, że przestrzeń komory zasobnika ograniczają połączone wspólną podstawą (2) powierzchnia boczna stożka większego (3) oraz usytuowana w jego wnętrzu powierzchnia boczna stożka mniejszego (4), przy czym stożek większy (3) oraz stożek mniejszy (4)

PL 232 057 Β1 są współosiowe, ponadto stożek mniejszy (4) ma postać stożka ściętego, poza tym w miejscu ścięcia wierzchołka stożek mniejszy (4) ma otwór przelotowy (5), ponadto objętość części dolnej komory zasobnika, usytuowanej poniżej krawędzi górnej otworu przelotowego (5), jest większa lub równa % całkowitej objętości komory zasobnika.

2. Solniczka według zastrz. 1, znamienna tym, że ma otwór zasypowy (6) wychodzący z komory zasobnika, korzystnie z jego części dolnej.

3. Solniczka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że otwór zasypowy (6) przechodzi przez podstawę (2) komory zasobnika.

4. Solniczka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że stożek mniejszy (4) stanowi wchodzący do komory zasobnika fragment części górnej korka (7) zamykającego otwór zasypowy (6).

5. Solniczka według zastrz. 4, znamienna tym, że w przekroju korka (7) płaszczyzną pionową do podstawy stożka odwzorowującego powierzchnię zewnętrzną korka (7), kąt £ nachylenia jego powierzchni do powierzchni podstawy stożka wynosi 33°.

6. Solniczka według zastrz. 1 albo 4, znamienna tym, że średnica £ otworu przelotowego (5) mieści się w przedziale od 1 do 3,5 mm.

7. Solniczka według zastrz. 1 albo 5, znamienna tym, że zamek (8) składa się z rowka pierwszego (r1) w powierzchni zewnętrznej korka (7) i leżącego naprzeciw rowka drugiego (r2) w powierzchni stożka większego (3) zasobnika oraz umieszczonego w ich wnętrzach elementu sprężystego (9).