* Wynalazek niniejszy dotyczy trakto¬ wania woda roztworów tlenku tytanowego w kwasie siarkowym w celu sporzadzania wodorotlenku tytanu.Roztwory podobne otrzymuje sie przez dzialanie kwasem siarkowym na zawiera¬ jace tytan produkty lub mineraly, w rodza¬ ju np. ilmenitu.Uklad chemiczny pomienionych roz¬ tworów moze sie zmieniac w granicach bar¬ dzo rozleglych. Najwazniejsze zmienne stanowia stezenia Ti02 i H2S04. Najczest- szemi bywaja roztwory zawierajace na 1 litr od 100 — 400 g Ti02 i one to sa ma- terjalami wyjsciowemi dla otrzymywania wodorotlenku tytanu. Na jedna czasteczke Ti02 zawieraja one 1 — 2^2 lub nawet wiecej czasteczek HzSOa.Wykryto obecnie, ze Wydajnosc wodo* rotlenku tytanu, otrzymywanego straca¬ niem woda podobnego roztworu (nagrze¬ wanego do 100°C) w pewnym okreslonym czasie, podobniez jak jego wlasnosci w ro¬ dzaju np. stopnia dekantacji, przesaczal- nosci, stanu rozdrobnienia ziaren, barwy po wyzarzaniu i t. d., zalezy nietylko od ostatecznego stanu ukladu, poddawanego traktowaniu woda, lecz równiez od pew¬ nych przeksztalcen wodorotlenku tytanu, jakim podlega tenze przed i podczas osia¬ dania wodorotlenku tytanu, a takze zalez¬ na jest od drogi, na jakiej osiaga sie osta¬ teczny stan reakcji. W rzeczy samej roz¬ twór Ti02 w H2S04, doprowadzony do po¬ zadanego stezenia rozcienczaniem lub kon¬ centracja, nagrzewa sie do punktu wrze-nia dla wytworzenia hydrolizy i staje sie nieprzezroczystym po uplywie dluzszego dopiero czasu, gdy jednak zawartosc av H2S04, polaczonym z Ti02, jesli pominie sie inne zasady, wyrównuje lub przekra¬ cza T00 g na litr, otrzymuje sie nikla tylko wydajnosc wodorotlenku. Ponadto osia¬ gniety w ten sposób osad, jezeli sie nawet daje przesaczyc, czyni to z wielka trudno¬ scia.Wynalazek niniejszy pozwala osiagnac osad zadawalajacy pod wzgledem wydaj¬ nosci, przesaczalnosci i innych wlasnosci w czasie nader krótkim z roztworów typu wskazanego powyzej o Wysokiem nawet stezeniu* Wynalazek polega na wytwarzaniu tlenku lub wodorotlenku tytanowego zapo- taoca stracania wodnego w drodze dyfuzji zwiazku tytanowego z jednego roztworu w drugi pod wplywem róznicy stezen, a naj- wlasciwiej, równiez i temperatur.Wynalazek polega równiez na wytwa¬ rzaniu tlenku lub wodorotlenku tytanu stracaniem wodnem w drodze dyfuzji zwiaz¬ ku tytanowego z jednego roztworu do drugiego, przyspieszanej mieszaniem.Polega on wreszcie na zastosowaniu wskazanych powyzej procesów w obecno¬ sci innych substancyj, dzieki czemu otrzy¬ muje sie osady doskonale zmieszane. iWogóle metody stosuje sie tu nastepu¬ jace: 1) Roztwór siarczanu tytanu, nagrzany do temperatury przekraczajacej 60°C po¬ krywa sie warstwa zimnej lub goracej wo¬ dy, badz to czystej, badz zawierajacej sub¬ stancje, sprzyjajace procesowi, w rodzaju np. H2 S04, ff3 P04, Al2 (SOJ 3. S02 lub nawet zawierajacej roztwór siarczanu tytanu o innem stezeniu. Ilosc dodanego plynu oblicza sie w taki sposób,' aby wy¬ tworzyc zapomoca dyfuzji lub mieszania pozadane stezenie. Plyn wprowadza sie w ten sposób, ze^obie ciecze moga sie mie¬ szac tylko stopniowo, wskutek pzego w ciagu pewnego okresu zachodzi róznica ste¬ zen H2S04 i Ti02 w róznych miejscach roztworu. 2) Wedlug innej odmiany wynalazku roztwór steza sie parowaniem lub wrze¬ niem, przyczem mozna go doprowadzic do stanu gestej pasty. Po usunieciu nalezytej ilosci wody, zaleznie od celu, roztwór mie¬ sza sie z mniejsza, ró\yna lub wieksza ilo¬ scia wody od tej, jaka byla usunieta. Je¬ den z plynów powinien posiadac wówczas temperature powyzej 60°C. najwlasciwiej stezony roztwór. Woda moze byc czysta lub zawierac pewne domieszki, np. sól ty* tanowa lub temu podobne zwiazki. Stosu¬ nek obu plynów dobiera sie w ten sposób, aby uzyskac pozadana koncentracje .za¬ równo co do Ti021 jak H2SO± w stanie o- statecznym po dokladnem zmieszaniu.Mieszanie nalezy dokonywac bardzo szyb¬ ko, aby wodorotlenek tytanu nie osiadl do¬ strzegalnie przed osiagnieciem / jednorody- nosci roztworu, przy ciaglem nagrzewaniu.W obu wypadkach stracanie wodne wykancza; sie w temperaturze bliskiej punk¬ tu wrzenia roztworu i w stalej objetosci.Wydatek osadu dosiega 85 *— 95% w cia¬ gu niewielu godzin w pierwszym wypadku, a w czasie mniejszym nawet niz w godzine w wypadku drugim. Pod wzgledem róz¬ nych wskazanych powyzej wlasnosci, ja¬ ko to: przesaczalnosci, a równiez statecz¬ nosci plynu macierzystego w rozcienczeniu nowy produkt stoi wysoko." Te same metody nadaja sie równiez W wypadku stracania wodorotlenku w obec¬ nosci innych substancyj (BaS041 CaSO^ Si02 i temu podobne zwiazki), z jakiemi zamierza sie dokladnie go mieszac. Sub¬ stancje dodatkowe mozna wytwarzac od¬ dzielnie albo w tym samym aparacie, w którym sie odbywa uwadnianie.Przyklad 1. Roztwór zawierajacy: Ti02 225 g na litr Fe 50 H2 SO4 calkowicie 440 — 2 —nagrzewa sie do 95 — 98° i pokrywa war¬ stwa zimne] wody w ilosci okolo 20% ob¬ jetosci roztworu. Mieszanie cieczy ulatwia sie ozywionym ruchem. Ciecz stopniowo metnieje, poczem opada osad. Po uplywie kilku godzin osiaga sie wydajnosc wodo¬ rotlenku tytanowego okolo 94%.Przyklad II. Roztwór zawierajacy: Ti02 180 g na litr Fe 42 H2 SO± 460 steza sie do polowy przez odparowywanie, przyczem utworzony krystalicznie jasny osad nabiera konsystencji pasty. |Wprowa- dza sie ja w podwójna objetosc wody, tak iz ostateczna koncentracja wynosi 300 — 310 g H2S04 na litr. Wode te doprowadza sie uprzednio do stanu wrzenia, a miesza¬ nie wykonuje sie w ten sposób, aby unik¬ nac bezposredniego scinania (osiadania) przez przedluzenie mieszania z 3 do 5 mi¬ nut. Podtrzymuje sie temperature wrzenia, zapobiegajac parowaniu, w ciagu mniej wiecej pól godziny, przyczem uzyskuje sie 85 — 95% wodorotlenku tytanowego. PL