PL230140B1 - Urządzenie do ręcznego podnoszenia i transportu przedmiotów - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do ręcznego podnoszenia i transportu przedmiotów, a zwłaszcza pokryw studzienek, włazów, kratek lub tym podobnych, wyposażonych od dołu w różne mechanizmy, a w tym zabezpieczające je przed kradzieżą lub nieuprawnionym otwarciem.

Z opisu ochronnego nr PL 54370 Y1 znany jest podnośnik przeznaczony do mocowania do pojazdu. Konstrukcja podnośnika wykorzystuje czworoboczny mechanizm dźwigniowy, w którym jeden z członów jest zamocowany na stałe do podwozia pojazdu, zaś do przeciwległego członu zamocowany jest łańcuch zakończony hakiem. Pierwsze ramię mechanizmu stanowi siłownik, zaś połączenie drugiego ramienia z przeciwległym bokiem jest zaopatrzone w stopę. Podnośnik jest przeznaczony zwłaszcza do otwierania studzienek w okresie zimy, gdy pokrywy są przymarznięte do gniazd. W celu podniesienia pokrywy, opuszcza się podnośnik za pośrednictwem siłownika aż stopa oprze się o teren, po czym na haku zawiesza się pokrywę i zsuwając siłownik podnosi się ją do góry. Urządzenie to służy wyłącznie do podnoszenia i opuszczania pokryw. Podnośnik nie pozwala na przemieszczanie pokryw w bok.

Z kolei z opisu nr US.4,488,706 znane jest urządzenie w postaci dźwigni dwuramiennej, której krótkie ramię zaopatrzone jest w uchwyt do mocowania pokrywy, zaś długie ramię zaopatrzone jest w rączkę. Punkt podporu dźwigni jest zaopatrzony w kółka jezdne. Urządzenie służy do unoszenia jednego boku pokrywy nieco ponad powierzchnię terenu i jej przesunięcia na bok tak, aby odsłonić wejście do studzienki. Wyjętą pokrywę nasuwa się na studzienkę za pośrednictwem ręcznego haka lub wykorzystując tą dźwignię jako cięgno, po umieszczeniu uchwytu w drugim otworze w pokrywie.

Natomiast z międzynarodowego opisu nr WO 2008/137723 A1 znane jest składane urządzenie do asekuracji osób wchodzących do studzienek, po uprzednim zdjęciu pokrywy. Urządzenie to może także służyć do opuszczania lub wyjmowania różnych przedmiotów ze studzienek. Urządzenie składa się z czworobocznej, przestrzennej, składanej konstrukcji zwieńczonej wspornikiem w kształcie piramidy, do której wierzchołka zamocowany jest bloczek, zaś na jednej z krawędzi piramidy zamocowana jest ręczna wciągarka wyposażona w linkę, która opasuje bloczek i jest zakończona hakiem. Urządzenie to służy wyłącznie do podnoszenia i opuszczania ludzi lub przedmiotów. Konstrukcja urządzenia składa się z trzech prostokątnych ramek ustawionych na planie kwadratu, przy czym zewnętrzne krawędzie ramek są połączone łańcuszkami zabezpieczającymi dostęp do otwartej studzienki.

Z kolei z praktyki znane jest urządzenie które składa się z poziomej belki, na której na wspornikach osadzone są dwa kółka i haki, przy czym belka jest połączona za pośrednictwem przegubu z prostopadłym do niej drągiem oraz za pośrednictwem siłownika, którego cylinder jest zamocowany do drąga, zaś tłoczysko do belki. W wyniku wysuwania tłoczyska następuje obrót i podniesienie belki o kilka - kilkanaście centymetrów, wraz z zaczepioną do haków pokrywą. Końcówka drąga jest zaopatrzona od dołu w kółko tak, że urządzenie może być swobodnie przesuwane po terenie. Urządzenie jest stosunkowo niskie i pozwala na podnoszenie i przemieszczanie tylko płaskich pokryw.

Potrzeba zabezpieczenia pokryw przed kradzieżą, jak też konieczność zabezpieczenia dostęp u do podziemnej infrastruktury spowodowała konieczność wyposażenia pokryw w różnego rodzaju mechanizmy. Mechanizm taki jest znany na przykład z opisu patentowego nr PL 209787 B1 i jest mocowany od dołu do pokrywy, a jego wysokość jest wielokrotnie większa od wysokości typowej pokrywy. Znane urządzenia zapewniają jedynie uniesienie lub przemieszczenie typowej, płaskiej pokrywy. Nie nadają się natomiast do pokryw z zamontowanymi do nich mechanizmami, gdyż nie można ich w całości wyjąć ze studzienki, a tym bardziej przemieścić ich obok studzienki lub dalej.

Istota urządzenia do ręcznego podnoszenia i transportu przedmiotów, zwłaszcza pokryw studzienek, włazów, kratek lub tym podobnych, zawierającego środek do podwieszenia przedmiotu połączony z zespołem podnoszącym zamocowanym do konstrukcji wsporczej zaopatrzonej w kółka jezdne, polega na tym, że konstrukcja wsporcza składa się z trzech wsporników, wspornika centralnego oraz dwóch wsporników ruchomych, które są zamocowane po obu stronach wspornika centralnego, gdzie tworzą skrzyżowanie, przy czym do wspornika centralnego zamocowana jest wciągarka, z której cięgno biegnie do skrzyżowania wsporników i dalej opada w dół, zaś do wsporników ruchomych zamocowane są stałe kółka. Natomiast do wspornika centralnego korzystnie zamocowane jest obrotowe kółko.

Wsporniki ruchome są zamocowane po obu stronach wspornika centralnego korzystnie za pośrednictwem zawiasów. Wspornik centralny zakończony jest tuleją, do której zamocowane są człony zawiasów i składa się z pierwszej nogi zaopatrzonej od góry w pierwsze ramię zakończone z jednej

PL 230 140 B1 strony pionowo zamocowaną tuleją, zaś z drugiej strony rączką. Rączka korzystnie jest osadzona suwliwie w pierwszym ramieniu.

Wspornik ruchomy korzystnie składa się z drugiej nogi, do której od góry zamocowane jest drugie ramię zakończone członem pierwszego zawiasu. Odległość pomiędzy osią obrotu korby wciągarki od osi rączki jest mniejsza niż długość korby, dzięki czemu można używać rączki jako dodatkowej blokady wciągarki.

Urządzenie jest korzystnie wyposażone w zderzaki. Do pierwszego ramienia centralnego wspornika oraz do drugiego ramienia ruchomego wspornika zamocowane są od dołu stałe zderzaki. Natomiast do pierwszej nogi centralnego wspornika oraz do drugiej nogi ruchomego wspornika zamocowane są nastawne zderzaki.

Urządzenie na czas pracy jest korzystnie usztywnione, w ten sposób, że centralny wspornik połączony jest rozłącznie z pierwszym ruchomym wspornikiem za pośrednictwem pierwszego cięgła, a z drugim ruchomym wspornikiem za pośrednictwem drugiego cięgła. W tym stanie kąt pomiędzy płaszczyzną, w której leży centralny wspornik a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik jest rozwarty. Natomiast w złożonym urządzeniu kąt pomiędzy płaszczyzną, w której leży centralny wspornik a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik jest ostry. Drugi ruchomy wspornik korzystnie stanowi lustrzane odbicie pierwszego ruchomego wspornika.

Urządzenie według wynalazku pozwala na swobodne unoszenie i opuszczanie oraz przemieszczanie w poziomie zarówno pokryw wyposażonych od dołu w mechanizmy zabezpieczające, jak i płaskich pokryw a także różnych przedmiotów do i z wnętrza studzienki. Posiada prostą konstrukcję i można je składać na czas transportu lub przechowywania. Można je obsługiwać na stojąco co poprawia warunki bezpieczeństwa i higieny pracy. Natomiast rączka stanowi dodatkowe zabezpieczenie wyciągarki przed zwolnieniem cięgła, wraz z zawieszonym na nim przedmiotem.

Urządzenie według wynalazku jest przedstawione w przykładzie wykonania na rysunku, na którym:

• fig. 1 przedstawia urządzenie w widoku aksonometrycznym;

• fig. 2 przedstawia urządzenie w widoku z boku;

• fig. 3 przedstawia powiększony szczegół z figury 2;

• fig. 4 przedstawia urządzenie w widoku od czoła;

• fig. 5 przedstawia urządzenie w widoku z góry;

• fig. 6 przedstawia złożone urządzenie w widoku z góry;

• fig. 7 przedstawia złożone urządzenie w widoku aksonometrycznym, od dołu.

Figura 1 przedstawia urządzenie w stanie gotowym do pracy. Urządzenie składa się z trzech wsporników, wspornika centralnego (1) oraz dwóch jednakowych, wsporników ruchomych (2a, 2b), które są zamocowane po obu stronach wspornika centralnego (1). Wspornik centralny (1) składa się z pierwszej nogi (3) zaopatrzonej od góry w pierwsze ramię (4) zakończone z jednej strony pionowo zamocowaną tuleją (5), zaś z drugiej strony rączką (6). Na pierwszym ramieniu (4) zamocowana jest wciągarka (7) wyposażona w cięgno (8) przechodzące przez tuleję (5) i zakończone hakiem (9). Pierwsza noga (3) zaopatrzona jest od dołu w obrotowe kółko (10) oraz w pierwszy, nastawny zderzak (12). W szczególnym przypadku pierwsza noga może być zakończona od dołu. Natomiast od dołu do pierwszego ramienia (4) zamocowany jest pierwszy, stały zderzak (13). Rączka (6) jest osadzona suwliwie w pierwszym ramieniu (4). Pierwszy wspornik ruchomy (2a) składa się drugiej nogi (14) zaopatrzonej od góry w drugie ramię (15), którego koniec jest zamocowany za pośrednictwem pierwszego zawiasu (16a) do tulei (5). Druga noga (14) zaopatrzona jest od dołu w stałe kółko (17) oraz w drugi, nastawny zderzak (18). Natomiast od dołu do drugiego ramienia (15) zamocowany jest drugi, stały zderzak (19). Natomiast drugi wspornik ruchomy (2b) ma konstrukcję taką jak pierwszy wspornik ruchomy (2a) lecz jest zamocowany do tulei (5) z drugiej strony pierwszego ramienia (4). W celu jednoznacznego ustawienia pierwszego ruchomego wspornika (2a) względem centralnego wspornika (1) pierwsze ramię (4) połączone jest z drugim ramieniem (15) za pośrednictwem pierwszego cięgła (20a). Zarówno w pierwszym ramieniu (4) jak i w drugim ramieniu (15) znajdują się niewidoczne na rysunku śruby, na które nałożone jest pierwsze cięgło (20a) dociśnięte nakrętkami (21). Nakrętka (21) ma postać nakrętki z uchem. Cięgła (20a, 20b) wykonane są z płaskownika. Stałe zderzaki (13, 19) służą do opierania o nie pokryw wyposażonych od dołu w mechanizmy zabezpieczające, zwłaszcza w czasie ich transportu, zaś nastawne zderzaki (12, 18) służą do opierania o nie płaskich pokryw, to jest nie posiadających dodatkowego wyposażenia. Nastawne zderzaki (12, 18) można obracać na boki wokół trzpieni, na których są zamocowane. Rączka (6) służy do przesuwania urządzenia jak też do blokady wciągarki (7).

PL 230 140 B1

Figura 2 przedstawia urządzenie w widoku z boku. Centralny wspornik (1) połączony jest z pierwszym ruchomy wspornikiem (2a) za pośrednictwem pierwszego zawiasu (16a) zamocowanego do tulei (5) stanowiącej zakończenie pierwszego ramienia (4). Przez tuleję (5) przechodzi cięgno (8) zakończone hakiem (9) i napędzane wciągarką (7) zamocowaną do pierwszego ramienia (4). W górnej części tulei (5) zamocowany jest krążek (23), który opasuje cięgno (8).

Figura 3 przedstawia powiększony fragment figury 2. Wciągarka (7) jest zamocowana do pierwszego ramienia (4) w takiej odległości od rączki (6), że korba (24) wciągarki (7) opiera się o rdzeń rączki (6) , to jest odległość pomiędzy osią obrotu korby (24) od osi rączki (6) jest mniejsza niż długość korby (24). Rączka (6) jest osadzona suwliwie w ramieniu (6) i w razie potrzeby może być wysunięta i blokować korbę (24) a tym samym wciągarkę (7), niezależnie od wewnętrznej blokady występującej we wciągarce (7).

Figura 4 przedstawia urządzenie w widoku od czoła. Centralny wspornik (1) połączony jest z pierwszym ruchomym wspornikiem (2a) za pośrednictwem pierwszego zawiasu (16a) zamocowanego do tulei (5) stanowiącej zakończenie pierwszego ramienia (4). Do tulei (5) zamocowany jest także drugi zawias (16b), do którego zamocowany jest drugi ruchomy wspornik (2b).

Figura 5 przedstawia urządzenie w widoku z góry. Centralny wspornik (1) połączony jest z pierwszym ruchomym wspornikiem (2a) za pośrednictwem pierwszego zawiasu (16a) zamocowanego do tulei (5) stanowiącej zakończenie pierwszego ramienia (4). Do tulei (5) zamocowany jest także drugi zawias (16b), do którego zamocowany jest drugi ruchomy wspornik (2b). Centralny wspornik (1) połączony jest z pierwszym ruchomym wspornikiem (2a) za pośrednictwem pierwszego cięgła (20a), a z drugim ruchomym wspornikiem (2b) za pośrednictwem drugiego cięgła (20b). Kąt pomiędzy pła szczyzną, w której leży centralny wspornik (1) a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik (2a) jest rozwarty i korzystnie wynosi co 120°, zaś wsporniki (1,2a, 2b) są ustawione promieniowo. Rączka (6) jest przesunięta w bok i umożliwia obracanie korbą (24) wciągarki (7). Tuleja (5) wraz z przylegającymi do niej zawiasami (16a, 16b) tworzą skrzyżowanie wsporników (1,2a, 2b).

Figura 6 przedstawia urządzenie w widoku z góry w stanie złożonym. Cięgła (20a, 20b) są odłączone od centralnego wspornika (1) i ułożone wzdłuż ruchomych wsporników (2a, 2b), które są obrócone w zawiasach (16a, 16b), w kierunku wciągarki (7), ku centralnemu wspornikowi (1). Pozycja ta zmniejsza przestrzeń konieczną do transportu urządzenia. W tym przypadku kąt pomiędzy płaszczyzną, w której leży centralny wspornik (1) a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik (2a) jest ostry i zbliżony do zera. W celu usztywnienia urządzenia w stanie złożonym można spiąć ruchome wsporniki (2a, 2b) kolejnym cięgłem lub paskiem.

Figura 7 przedstawia złożone urządzenie w widoku aksonometrycznym, od dołu. Ruchome wsporniki (2a, 2b), są obrócone w zawiasach (16a, 16b) w kierunku wciągarki (7), ku centralnemu wspornikowi (1).

Claims (14)

1. Urządzenie do ręcznego podnoszenia i transportu przedmiotów, zawierające środek do podwieszenia przedmiotu połączony z zespołem podnoszącym zamocowanym do konstrukcji wsporczej zaopatrzonej w kółka jezdne, znamienne tym, że konstrukcja wsporcza składa się z trzech wsporników, wspornika centralnego (1) oraz dwóch wsporników ruchomych (2a, 2b), które są zamocowane po obu stronach wspornika centralnego (1), gdzie tworzą skrzyżowanie, przy czym do wspornika centralnego (1) zamocowana jest wciągarka (7), z której cięgno (8) biegnie do skrzyżowania wsporników (1,2a, 2b) i opada w dół, zaś do wsporników ruchomych (2a, 2b) zamocowane są stałe kółka (17).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wsporniki ruchome (2a, 2b), są zamocowane po obu stronach wspornika centralnego (1 ) za pośrednictwem zawiasów (16a, 16b).

3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że wspornik centralny (1) zakończony jest tuleją (5), do której zamocowane są człony zawiasów (16a, 16b).

4. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wspornik centralny (1) składa się z pierwszej nogi (3) zaopatrzonej od góry w pierwsze ramię (4) zakończone z jednej strony pionowo zamocowaną tuleją (5), zaś z drugiej strony rączką (6).

5. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że do pierwszej nogi (3) zamocowane jest obrotowe kółko (10).

PL 230 140 B1

6. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że wspornik ruchomy (2a) składa się z drugiej nogi (14), do której od góry zamocowane jest drugie ramię (15) zakończone członem pierwszego zawiasu (16a).

7. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że odległość pomiędzy osią obrotu korby (24) wciągarki (7) od osi rączki (6) jest mniejsza niż długość korby (24).

8. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do pierwszego ramienia (4) centralnego wspornika (1) oraz do drugiego ramienia (15) ruchomego wspornika (2a) zamocowane są od dołu stałe zderzaki (13, 19).

9. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że do pierwszej nogi (3) centralnego wspornika (1) oraz do drugiej nogi (14) ruchomego wspornika (2a) zamocowane są nastawne zderzaki (12, 18).

10. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że centralny wspornik (1) połączony jest rozłącznie z pierwszego ruchomy wspornikiem (2a) za pośrednictwem pierwszego cięgła (20a), a z drugim ruchomym wspornikiem (2b) za pośrednictwem drugiego cięgła (20b).

11. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kąt pomiędzy płaszczyzną, w której leży centralny wspornik (1) a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik (2a) jest rozwarty.

12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że kąt pomiędzy płaszczyzną, w której leży centralny wspornik (1) a płaszczyzną, w której leży ruchomy wspornik (2a) jest ostry.

13. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że drugi ruchomy wspornik (2b) stanowi lustrzane odbicie pierwszego ruchomego wspornika (2a).

14. Urządzenie według zastrz. 4, znamienne tym, że rączka (6) jest osadzona suwliwie w centralnym wsporniku (1).