PL229196B1 - Sposób nanoszenia kodu Braille’a na nośnik - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik. Zgłoszenie ma zastosowanie dla nośnika giętkiego, szczególnie w rodzaju wstęgi, np. w rodzaju papieru, folii, także folii metalowej lub cienkiej blachy, stosowanych dla masowego zadruku, czy też znacznego nakładu, szczególnie dla treści zadruku o powtarzalnym brzmieniu. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik polega na uzyskaniu każdego wypukłego punktu w pojedynczym znaku Braille'a z dwu nałożonych na siebie warstw niepęczniejących substancji uformowanych przestrzennie, z których spodnia warstwa jest warstwą klejową, a wierzchnia warstwa jest w rodzaju głównej substancji przestrzennej. Warstwy nakładane są na giętki nośnik sekwencyjnie, najpierw pierwsza, potem druga na pierwszą, ewentualnie po uprzednim wykonaniu zadruku płaskiego na tym samym nośniku inną znaną metodą. Zadruk płaski wykonuje się w maszynie poligraficznej, pierwszą warstwę wypukłego punktu uzyskuje się w tej samej maszynie albo w dedykowanym urządzeniu drukującym, natomiast drugą warstwę wypukłego punktu znaku Braille'a uzyskuje się w dedykowanej przystawce poprzez zasypanie warstwy adhezyjnej. Warstwę adhezyjną po zasypaniu utwardza się promieniami UV, a nadmiar głównej substancji przestrzennej ewentualnie odsysa się w lekkim podciśnieniu. Po nałożeniu warstw nośnik przemieszczający się przez zestaw urządzeń procesu jest nawijany na naciągający go nawijak odbierający. Główną substancją przestrzenną jest posypka ceramiczna albo zamiennie flok, a pierwszą warstwę wypukłego punktu nanosi się na nośnik głowicą z zaworami ciśnieniowymi przystosowaną do utrzymania stałej temperatury podawanego przez nią i jej zawory kleju. Klej podaje się w postaci upłynnionego żelu o temperaturze z zakresu od 37°C do 57°C. Zawór głowicy otwiera się na interwał czasowy z zakresu od 8 ms do 12 ms. Klej wypychany jest z głowicy ciśnieniem z zakresu od dwukrotności do trzykrotności ciśnienia otaczającego zestaw urządzeń do stosowania sposobu, w postaci strumienia o stałym polu powierzchni przekroju poprzecznego wynoszącym przy nośniku od 1,33 mm2 do 2,25 mm2. Od momentu wypchnięcia kleju z głowicy do momentu naniesienia warstwy głównej na uzyskaną z niego warstwę adhezyjną, korzystnie aż do utrwalenia naniesionej warstwy głównej na warstwie adhezyjnej, proces zachodzi w osłonie gazu obojętnego, korzystnie argonu.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik. Wynalazek ma zastosowanie dla nośnika giętkiego, szczególnie w rodzaju wstęgi, np. w rodzaju papieru, folii, także folii metalowej lub cienkiej blachy, stosowanych dla masowego zadruku, czy też znacznego nakładu, szczególnie dla treści zadruku o powtarzalnym brzmieniu. Wynalazek może mieć zastosowanie także jako technologia współistniejąca do znanych metod zadruku, które mogą występować na tym samym nośniku.

Znane są powszechnie metody nanoszenia kodu Braille'a polegające na użyciu matryc, które odciskają poszczególne wybrzuszenia na nośniku. Ulepszeniem wykorzystania matryc jest technologia, która prócz matryc wykorzystuje także matryce dla polepszenia jakości wypukłości, a szczególnie dla celu uzyskania lepszej powtarzalności, trwałości oraz braku uszkodzeń dotyczących wysokości uzyskanych wypukłości.

Inną znaną metodą nanoszenia kodu Braille'a jest stosowanie farb drukarskich puchnących, bądź odpowiednio gęstego atramentu lub substancji nakładanej, która sama z siebie po zastygnięciu posiada wystarczającą grubość, aby osoba niewidoma mogła dotykiem rozpoznać znak bądź grafikę naniesioną na nośnik.

Znana jest także technologia z publikacji o numerze WO03/018323, a poprzez technologię zestaw urządzeń, które umożliwiają łączenie dwóch substancji, z których jedna jest substancją pęczniejącą w postaci granulatu, nanoszoną na drugą, którą jest jeszcze mokra farba. Nanoszenie drugiej wykonywane jest przez maszynę drukarską wybranego rodzaju, a pierwszej przez dozownik lub dyszę dozującą zawieszoną nad nośnikiem zadruku. Granulat substancji pęczniejącej przywiera jedynie do mokrej farby, a poza nią jest luźno rozsypany. Nadmiar granulatu jest odsysany podciśnieniowo przez urządzenie ssące znajdujące się ponad nośnikiem, poprzez które to oraz poprzez system prowadzenia granulat odprowadzany jest do zbiornika. Napylony granulat jest w dalszej części procesu wygrzewany stosownymi środkami technicznymi, aż do uzyskania temperatury nawet 200°C.

Poprzednio opisane znane metody zasadniczo mogły ograniczać się do pojedynczych arkuszy, co stanowiło niedogodność powiązaną z dość wolnym procesem wykonywania zadruku. Ostatnia wskazana metoda pomimo możliwości użycia jej dla nośnika w rodzaju wstęgi, ma niedogodność, którą jest długi czas potrzebny do utrwalenia bądź wyschnięcia substancji nałożonej na nośnik. Dla utrwalenia stosowane są więc środki techniczne w rodzaju grzałek albo promienniki fal UV, które to umożliwiają szybsze zajście procesu. Jako substancje można wtedy stosować różnego rodzaju kompozyty i żywice, nawet takie, które powstały z dwóch lub więcej składników bazowych. Niestety postać takiej pasty może degradować nośnik, szczególnie z powodu podgrzewania, a niezależnie może ona sama tracić korzystne właściwości wraz z upływem czasu.

Technologie związane z rozpatrywanym zagadnieniem opisane są również w dokumencie EP2072273B1, który stanowi opis patentowy europejski, a także w dokumencie US2011/0103864A1, który stanowi treść zgłoszenia wynalazku dotyczącego konstrukcji do wykonywania druku kodów Braille'a. W obu wskazane jest rozwiązanie, w którym nakłada się warstwę klejącą na nośnik, po czym utrwala się ją jako znaki kodu Braille'a.

Znane technologie zasadniczo stosowane są dla pojedynczych arkuszy nośnika pokrywanego. Niezależnie od szczegółowej obranej metody, sposoby nanoszenia kodu wykorzystują pęcznienie, natomiast pęcznienie jest zasadniczo nieregularne i nie może być ujednolicone do postaci powtarzalnej w rozumieniu konkretnej grubości i powtarzalnej wielkości mikro pola zajmowanego przez pojedynczą wypukłość. Często stosowane są w tych metodach nagrzewania nośnika, co szczególnie dla nośnika papierowego, tworzywowego, nie wspominając już o folii, jest bardzo niekorzystne. Naruszone zostają parametry nośnika, może się on marszczyć, unosić podczas odsysania nadmiaru granulatu na czas podgrzewania. Podgrzewając, postać zdeformowanego nośnika może się niekorzystnie utrwalić.

Znana jest także poprzez konstrukcję urządzenia ulepszona metoda nanoszenia na nośnik kodu Braille'a. Ujawniona jest ona w niedawnym zgłoszeniu naszej firmy do Polskiego Urzędu Patentowego jako wzór użytkowy pod numerem W.124791. Wskazane jest w tym rozwiązaniu, że warstwowa postać wypukłego kodu jest bardziej uniezależniona od losowego pęcznienia na skutek stosowanej technologii. Jedną z warstw jest bowiem niepęczniejąca posypka ceramiczna albo zamiennie flok, które to nakładane są na warstwę klejącą. Zostały w nim ujawnione urządzenia do stosowania metody według wynalazku. Nie zostało jednak ujawnione, jakie szczególne warunki dla technologii należy zastosować, aby

PL 229 196 B1 wynik jej stosowania był powtarzalny i nie obarczony losowością co do rozmiaru pojedynczego punktu w znaku Braille'a oraz co do trwałości i mocy wiązania adhezyjnego.

Celem rozwiązania według wynalazku jest, aby wcześniej wspomniana losowość wypukłości rozumiana jako wada uzyskanego kodu Braille'a została zniwelowana, a także aby została polepszona trwałość i niezmienność w czasie geometrii nawet pojedynczego punktu w znaku. Celem jest nadal możliwość stosunkowo szybkiego nanoszenia zmiennego kodu na nośnik, gdyż nośnik jako wstęga przemieszcza się nieustannie bez nawet chwilowego zatrzymania.

Powtarzalna wymiarowo odczuwalna wypukłość kodu, naniesiona wg metody zgodnej z wynalazkiem, nie będzie powodowała degradacji nośnika, a także degradacji uformowanego kodu.

Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według wynalazku, polega na uzyskaniu każdego wypukłego punktu w pojedynczym znaku Braille'a z dwu nałożonych na siebie warstw niepęczniejących substancji uformowanych przestrzennie, z których spodnia warstwa jest warstwą klejową, a wierzchnia warstwa jest w rodzaju głównej substancji przestrzennej. Warstwy nakładane są na giętki nośnik sekwencyjnie, najpierw pierwsza, potem druga na pierwszą, ewentualnie po uprzednim wykonaniu zadruku płaskiego na tym samym nośniku inną znaną metodą. Zadruk płaski wykonuje się w maszynie poligraficznej, pierwszą warstwę wypukłego punktu uzyskuje się w tej samej maszynie albo w dedykowanym urządzeniu drukującym, natomiast drugą warstwę wypukłego punktu znaku Braille'a uzyskuje się w dedykowanej przystawce poprzez zasypanie warstwy adhezyjnej. Warstwę adhezyjną po zasypaniu utwardza się promieniami UV, a nadmiar głównej substancji przestrzennej ewentualnie odsysa się w lekkim podciśnieniu. Po nałożeniu warstw nośnik przemieszczający się przez zestaw urządzeń procesu jest nawijany na naciągający go nawijak odbierający.

Wynalazek charakteryzuje się tym, że główną substancją przestrzenną jest posypka ceramiczna albo zamiennie flok, a pierwszą warstwę wypukłego punktu nanosi się na nośnik głowicą z zaworami ciśnieniowymi przystosowaną do utrzymania stałej temperatury podawanego przez nią i jej zawory kleju. Klej podaje się w postaci upłynnionego żelu o temperaturze z zakresu od 37°C do 57°C. Zawór głowicy otwiera się na interwał czasowy z zakresu od 8 ms do 12 ms. Klej wypychany jest z głowicy ciśnieniem z zakresu od dwukrotności do trzykrotności ciśnienia otaczającego zestaw urządzeń do stoso wania sposobu, w postaci strumienia o stałym polu powierzchni przekroju poprzecznego wynoszącym przy nośniku od 1,33 mm² do 2,25 mm². Od momentu wypchnięcia kleju z głowicy do momentu naniesienia warstwy głównej na uzyskaną z niego warstwę adhezyjną, korzystnie aż do utrwalenia naniesionej warstwy głównej na warstwie adhezyjnej, proces zachodzi w osłonie gazu obojętnego, korzystnie argonu. Argon wypiera tlen z otoczenia warstwy adhezyjnej, co skutkuje dłuższym zachowaniem najlepszych możliwych właściwości kleju, jego poprawnej lepkości, braku utleniania.

Głowica korzystnie wystrzeliwuje upłynniony żel klejowy jednocześnie co najmniej jedną ze swych maksimum sześciu dysz, korzystnie maksimum trzech dysz, przy czym dysze ustawione są po trzy w jednym rzędzie, a rzędy są ułożone względem siebie równolegle.

Upłynniony żel klejowy wystrzeliwany może być jednocześnie z kilku głowic umieszczonych w jednej linii nad nośnikiem, korzystnie prostopadle do kierunku posuwu nośnika.

Korzystnie formuje się pierwszą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość co najmniej 0,1 mm, korzystnie nie więcej niż 0,2 mm.

Korzystnie formuje się drugą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość co najmniej 0,3 mm, korzystnie nie więcej niż 0,5 mm.

Czas pomiędzy wypchnięciem kleju z głowicy, a rozpoczęciem jego utrwalania promieniami UV jest korzystnie krótszy niż 6 s, najlepiej nawet krótszy niż 2 s.

Pojedynczy punkt znaku Braille'a korzystnie zajmuje pole powierzchni nośnika maksymalnie 2,56mm% przy czym następuje powiększenie zajmowanej przez warstwę pierwszą powierzchni o warstwę drugą, którą to warstwą drugą obtacza się wokół warstwę pierwszą, zarówno ku górze, jak i pierścieniowo na zewnątrz względem boków wypiętrzenia warstwy pierwszej.

Pojedynczy punkt ma korzystnie postać wypiętrzonego koła o średnicy od 1,4 mm do 1,6 mm, bądź wypiętrzonego wielokąta, korzystnie kwadratu o długości boku od 1,4 mm do 1,6 mm.

Upłynniony żelowy klej korzystnie podgrzewa się w głowicy i jednocześnie lub zamiennie poza nią, korzystnie w zbiorniku kleju połączonym z głowicą.

Temperatura upłynnionego żelowego kleju wynosi korzystnie 47°C z tolerancją maksymalnie 2°C, ciśnienie jego podawania na nośnik wynosi korzystnie dwu i pół krotność ciśnienia atmosferycznego z tolerancją maksymalnie 10%, a czas jego podawania korzystnie 10 ms z tolerancją maksymalnie 10%.

PL 229 196 B1

Adhezyjną warstwę pierwszą z naniesioną na nią warstwą drugą utrwala się korzystnie falą o długości z zakresu od 390 nm do 400 nm, najlepiej 395 nm.

Można stosować nośnik w rodzaju papieru albo folii albo folii metalowej albo cienkiej blachy albo cienkiego tworzywa sztucznego.

Zaletą według wynalazku jest stała kontrola nad płynnością warstwy adhezyjnej, wykonywana przez wskazane najlepsze parametry opisanej metody postępowania. Warstwa adhezyjna w postaci kleju żelowego doprowadzonego do odpowiedniej płynności nie jest ani zbyt twarda albo sztywna dla przyjęcia optymalnej i zarazem szczelnie obejmującej ją warstwy głównej, ani nie jest zbyt płynna co w oczywisty i konsekwentny sposób mogło powodować nieregularne rozlewanie się takiej klejącej warstwy na nośniku. Niekorzystne rozlewanie się powodować by mogło utratę parametrów punktu składowego znaku, co w konsekwencji skrajnie oznaczałoby trudność w rozpoznawaniu całościowego znaku, nawet do tego stopnia, że mogłoby to oznaczać dla odbiorcy inny znak niż faktycznie naniesiony. Wynalazek nie pozwala na takie przypadkowe przekłamania.

Wynalazek przedstawiony jest w następujących przykładach wykonania.

P r z y k ł a d p i e r w s z y

Przykładowy sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, polega na uzyskaniu każdego wypukłego punktu w pojedynczym znaku Braille'a z dwu nałożonych na siebie warstw niepęczniejących substancji uformowanych przestrzennie, z których spodnia warstwa jest warstwą klejową, a wierzchnia warstwa jest w rodzaju głównej substancji przestrzennej. Warstwy nakładane są na giętki nośnik sekwencyjnie, najpierw pierwsza, potem druga na pierwszą, po uprzednim wykonaniu zadruku płaskiego na tym samym nośniku znaną metodą poligraficzną w rodzaju offsetu. Zadruk płaski wykonuje się w maszynie poligraficznej, pierwszą warstwę wypukłego punktu uzyskuje się w dedykowanym urządzeniu drukującym, natomiast drugą warstwę wypukłego punktu znaku Braille'a uzyskuje się w dedykowanej przystawce zespołu poligraficznego, poprzez zasypanie warstwy adhezyjnej. Warstwę adhezyjną po zasypaniu utwardza się promieniami UV, a nadmiar głównej substancji przestrzennej odsysa się w lekkim podciśnieniu. Po nałożeniu warstw nośnik przemieszczający się przez zestaw urządzeń procesu jest nawijany na naciągający go nawijak odbierający.

Przykładową główną substancją przestrzenną jest posypka ceramiczna. Pierwszą warstwę wypukłego punktu nanosi się na nośnik głowicą z zaworami ciśnieniowymi, przystosowaną do utrzymania stałej temperatury podawanego przez nią i jej zawory kleju. Klej podaje się w postaci upłynnionego żelu o temperaturze 37°C. Zawór głowicy otwiera się na interwał czasowy 8 ms. Klej wypychany jest z głowicy ciśnieniem trzykrotności ciśnienia otaczającego zestaw urządzeń do stosowania sposobu, w postaci strumienia o stałym polu powierzchni przekroju poprzecznego wynoszącym przy nośniku 1,33 mm². Od momentu wypchnięcia kleju z głowicy do momentu utrwalenia naniesionej warstwy głównej na warstwie adhezyjnej proces zachodzi w osłonie gazu obojętnego, argonu.

Głowica wystrzeliwuje upłynniony żel klejowy jednocześnie poprzez od jednej do sześciu dysz, w zależności od potrzeby uzyskania konkretnego znaku kodu, przy czym dysze ustawione są po trzy w jednym rzędzie, a rzędy są ułożone względem siebie równolegle. Upłynniony żel klejowy wystrzeliwany jest jednocześnie z dziesięciu głowic umieszczonych w jednej linii nad nośnikiem, prostopadle do kierunku posuwu nośnika. Formuje się pierwszą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość 0,2 mm. Formuje się drugą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość 0,4 mm. Czas pomiędzy wypchnięciem kleju z głowicy, a rozpoczęciem jego utrwalania promieniami UV wynosi 6 s. Pojedynczy punkt znaku Braille'a zajmuje pole powierzchni nośnika 2,00 mm², przy czym następuje powiększenie zajmowanej przez warstwę pierwszą powierzchni o warstwę drugą, którą to warstwą drugą obtacza się wokół warstwę pierwszą, zarówno ku górze, jak i pierścieniowo na zewnątrz względem boków wypiętrzenia warstwy pierwszej. Pojedynczy punkt ma finalnie postać wypiętrzonego koła o średnicy 1,6 mm. Upłynniony żelowy klej podgrzewa się w głowicy i jednocześnie poza nią, w zbiorniku kleju połączonym z głowicą. Adhezyjną warstwę pierwszą z naniesioną na nią warstwą drugą utrwala się falą o długości 395 nm. Stosuje się nośnik w rodzaju papieru.

P r z y k ł a d d r u g i

Sposób jak w przykładzie pierwszym, przy czym z tą różnicą, że nanosi się flok. Dozownik substancji głównej jest elektrostatem i jednocześnie pod wstęgowym nośnikiem druku w komorze przystawki zestawu urządzeń znajduje się elektroda o przeciwnym biegunie względem elektrostatu. Formuje się pierwszą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość 0,1 mm. Formuje się drugą warstwę aż d o chwili, gdy uzyska ona grubość 0,5 mm. Klej podaje się w postaci upłynnionego żelu o temperaturze 57°C. Zawór głowicy otwiera się na interwał czasowy 12 ms. Klej wypychany jest z głowicy ciśnieniem

PL 229 196 B1 dwukrotności ciśnienia otaczającego zestaw urządzeń do stosowania sposobu, w postaci strumienia o stałym polu powierzchni przekroju poprzecznego wynoszącym przy nośniku 2,25 mm². Proces zachodzi w osłonie gazu obojętnego, argonu, od momentu wypchnięcia kleju z głowicy do momentu naniesienia warstwy głównej na uzyskaną z niego warstwę adhezyjną. Czas pomiędzy wypchnięciem kleju z głowicy, a rozpoczęciem jego utrwalania promieniami UV wynosi 2 s.

Pojedynczy punkt ma finalnie postać wypiętrzonego kwadratu o boku 1,6 mm i zajmuje pole powierzchni nośnika 2,56 mm². Stosuje się nośnik w rodzaju folii.

Claims (12)

1. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, który polega na uzyskaniu każdego wypukłego punktu w pojedynczym znaku Braille'a z dwu nałożonych na siebie warstw niepęczniejących substancji uformowanych przestrzennie, z których spodnia warstwa jest warstwą klejową, a wierzchnia warstwa jest w rodzaju głównej substancji przestrzennej, które to warstwy nakładane są na giętki nośnik sekwencyjnie, najpierw pierwsza, potem druga na pierwszą, ewentualnie po uprzednim wykonaniu zadruku płaskiego na tym samym nośniku inną znaną metodą, przy czym zadruk płaski wykonuje się w maszynie poligraficznej, pierwszą warstwę wypukłego punktu uzyskuje się w tej samej maszynie albo w dedykowanym urządzeniu drukującym, natomiast drugą warstwę wypukłego punktu znaku Braille'a uzyskuje się w dedykowanej przystawce poprzez zasypanie warstwy adhezyjnej, którą po zasypaniu utwardza się promieniami UV, a nadmiar głównej substancji przestrzennej ewentualnie odsysa się w lekkim podciśnieniu, natomiast nośnik przemieszczający się przez zestaw urządzeń procesu, po nałożeniu warstw jest nawijany na naciągający nawijak odbierający, znamienny tym, że główną substancją przestrzenną jest posypka ceramiczna albo zamiennie fiok, pierwszą warstwę wypukłego punktu nanosi się na nośnik głowicą z zaworami ciśnieniowymi przystosowaną do utrzymania stałej temperatury podawanego przez nią i jej zawory kleju, przy czym klej podaje się w postaci upłynnionego żelu o temperaturze z zakresu od 37°C do 57°C, zawór głowicy otwiera się na interwał czasowy z zakresu od 8 ms do 12 ms, a klej wypychany jest z głowicy ciśnieniem z zakresu od dwukrotności do trzykrotności ciśnienia otaczającego w postaci strumienia o stałym polu powierzchni przekroju poprzecznego wynoszącym przy nośniku od 1,33 mm² do 2,25 mm², natomiast od momentu wypchnięcia kleju z głowicy do momentu naniesienia warstwy głównej na uzyskaną z niego warstwę adhezyjną, korzystnie aż do utrwalenia naniesionej warstwy głównej na warstwie adhezyjnej, proces zachodzi w osłonie gazu obojętnego, korzystnie argonu.

2. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według zastrz. 1, znamienny tym, że głowica wystrzeliwuje upłynniony żel klejowy jednocześnie co najmniej jedną ze swych maksimum sześciu dysz, korzystnie maksimum trzech dysz, przy czym dysze ustawione są po trzy w jednym rzędzie, a rzędy są ułożone względem siebie równolegle.

3. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według zastrz. 1 albo zastrz. 2, znamienny tym, że upłynniony żel klejowy wystrzeliwany jest jednocześnie z kilku głowic umieszczonych w jednej linii nad nośnikiem, korzystnie prostopadle do kierunku posuwu nośnika.

4. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według zastrz. 1 albo zastrz. 2, albo zastrz. 3, znamienny tym, że formuje się pierwszą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość co najmniej 0,1 mm, korzystnie nie więcej niż 0,2 mm.

5. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według zastrz. 1 albo zastrz. 2, albo zastrz. 3, albo zastrz. 4, znamienny tym, że formuje się drugą warstwę aż do chwili, gdy uzyska ona grubość co najmniej 0,3 mm, korzystnie nie więcej niż 0,5 mm.

6. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 5, znamienny tym, że czas pomiędzy wypchnięciem kleju z głowicy, a rozpoczęciem jego utrwalania promieniami UV jest krótszy niż 6 s, korzystnie krótszy niż 2 s.

7. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 6, znamienny tym, że pojedynczy punkt znaku Braille'a zajmuje pole powierzchni nośnika maksymalnie 2,56 mm², przy czym następuje powiększenie zajmowanej przez warstwę pierwszą powierzchni o warstwę drugą, którą to warstwą drugą obtacza się wokół warstwę

PL 229 196 B1 pierwszą, zarówno ku górze, jak i pierścieniowo na zewnątrz względem boków wypiętrzenia warstwy pierwszej.

8. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 7, znamienny tym, że pojedynczy punkt ma postać wypiętrzonego koła o średnicy od 1,4 mm do 1,6 mm, bądź wypiętrzonego wielokąta, korzystnie kwadratu o długości boku od 1,4 mm do 1,6 mm.

9. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 8, znamienny tym, że upłynniony żelowy klej podgrzewa się w głowicy i/lub poza nią, korzystnie w zbiorniku kleju połączonym z głowicą.

10. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 9, znamienny tym, że temperatura upłynnionego żelowego kleju wynosi 47°C z tolerancją maksymalnie 2°C, ciśnienie jego podawania na nośnik wynosi dwu i pół krotność ciśnienia atmosferycznego z tolerancją maksymalnie 10%, a czas jego podawania 10 ms z tolerancją maksymalnie 10%.

11. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 10, znamienny tym, że adhezyjną warstwę pierwszą z naniesioną na nią warstwą drugą utrwala się falą o długości z zakresu od 390 nm do 400 nm, korzystnie 395 nm.

12. Sposób nanoszenia kodu Braille'a na nośnik, według któregokolwiek z zastrz. od zastrz. 1 do zastrz. 11, znamienny tym, że stosuje się nośnik w rodzaju papieru albo folii albo folii metalowej albo cienkiej blachy albo cienkiego tworzywa sztucznego.