PL22613B1 - Sposób oczyszczania soków cukrowych w cukrowniach lub rafinerjach cukru. - Google Patents

Description

Wynalazek niniejszy dotyczy sposobu oczyszczania soków cukrowych, zwlaszcza zas soków cukrowych, przerabianych w cukrowniach i rafinerjach cukru, i ma na celu usuwanie z tych soków zanieczy¬ szczen, znajdujacych sie w nich w stanie koloidalnym, t. j. zanieczyszczen, które zwykle przechodza przez filtry i których wskutek tego nie mozna usuwac zwykle- mi sposobami filtrowania.Zaleta niniejszego wynalazku jest do¬ kladniejsze oczyszczanie soków cukro¬ wych, pociagajace za soba mniejsze ko¬ szty, niz dotychczas.Stosowane dotychczas przewaznie spo¬ soby usuwania zanieczyszczen z soku cu¬ krowego przy wyrobie cukru buraczanego lub trzcinowego polegaja na nasycaniu so¬ ków weglanami lub siarczynami. Wedlug tych dwóch sposobów sok klaruje sie wap¬ nem, którego nadmiar zobojetnia sie bez¬ wodnikiem kwasu weglowego lufo dwu¬ tlenkiem siarki. Sposoby te wymagaja zwyke do oczyszczania soków cukrowych 0,7% — 1% wapna lub równowaznego srodka.Sposób wedlug niniejszego wynalazku umozliwia usuwanie zanieczyszczen koloi¬ dalnych z soków cukrowych dokladniej, latwiej i przy znacznie mniejszem zuzyciu wapna lub innych równowaznych srodków i dwutlenku wegla lub siarki, niz dotych¬ czas.Sposób oczyszczania wedlug niniejsze-go wynalazku soków cukrowych, przera¬ bianych, w cukrowniach lub rafiner jach cu¬ kru, polega na dodawaniu wapna lub rów¬ nowaznych srodków, a w razie potrzeby — dwutlenku siarki lub suhsitajjicji, równo¬ waznej pod wzgledem elektrolitycznym, okreslonym powyzej, w ilosciach dostatecz¬ nych do doprowadzenia soków do najlep¬ szego punktu izoelektrycznegO' w srodowi¬ sku alkalicznem w okresie splatkowama zanieczyszczen koloidalnych, na dodawa¬ niu tak nieanaez^eJL ikjsci wapna lub równor waznego srodka, aby alkalicznosc soków, spowodowana rozpuszczonemu srodkami, byla najodpowiedniójsiadp nastapiljacego potem usuwania z cieczy splatkowanych zanieczyszczen, na podgrzewaniu soków do temperatury tworzenia sie platków i na traktowaniu soków, po wydzieleniu splat¬ kowanych zanieczyszczen, S02 lub C02 albo innym kwasem, az alkalicznosc soków zostanie zmniejszona do wymagan fabrycz¬ nych. Jak nizej podano, sposób, w którym filtrowanie odbywa sie po splatkowaniu zanieczyszczen koloidalnych i uregulowa¬ niu alkalicznosci, spowodowanej rozpu- szczonemi srodkami, nie obejmuje klaro¬ wania soków przez dalsze dodawanie wapna.W niniejszym opisie i PL PL

Claims (12)

1.zastrzezeniach patentowych zwrot „dwutlenek siarki lub substancja równowazna pod wzgledem elektrolitycznym" oznacza gaz kwasny, np. S02 lub C02 oraz kwas lub substancje kwasna, która 1) jest elektrolitem, 2) daje sie latwo rozprowadzac w postaci jonów w calej masie soku tak, aby jony dzialaly na zamienione w platki koloidy, 3) w warun¬ kach roboczych nie dziala jako czynnik chemiczny (t. j. nie tworzy z wapnem soli) i 4) moze sie przyczynic do duzej natych¬ miastowej koncentracji tych jonów (S02, S03, S04, C02, C03, P03, P20J, które wskutek swego ladunku ujemnego neutra¬ lizuja ladunek dodatni tych koloidów, któ¬ re nie sa jeszcze zapomoca jonów alkalicz¬ nych zamienione w platki. Stwierdzono, ze jony w razie duzego natychmiastowego ste¬ zenia usiluja reagowac z czasteczkami ko- loidalnemi raczej elektrolitycznie niz rea¬ gowac chemicznie z wapnem, w celu utwo¬ rzenia zwiazków nierozpuszczalnych. Do otrzymywania tych jonów moga sluzyc niektóre materjaly, np. jony SO^ mozna otrzymywac przez uzycie dwutlenku siarki, który w pewnych okolicznosciach tworzy z woda uklad wodorotlenkowy; jony SQ4 mozna otrzymywac z rozcienczonego kwasu siarkowego; jony C03 daje dwutle¬ nek wegla przez utworzenie z woda jed¬ nego z jego ukladów wodorotlenkowych, a jony P205 mozna otrzymywac z pieciotlen¬ ku fosforu. Wyrazenie „wymagania fabryczne" o- znacza stopien alkalicznosci, jaki poszcze¬ gólna fabryka stosuje do nastepujacego potem procesu odbarwiania, klarowania, odparowywania i ostatecznej krystalizacji oraz zalezy od 1) zadanego gatunku osta¬ tecznego produktu, 2) technicznego wypo¬ sazenia wytwórni i 3) wymagan kierow¬ nictwa fabrycznego. Wyrazenie zas „tempe¬ ratura platkowania" oznacza temperature, w której platki staja sie stale i która zwy¬ kle waha sie w granicach 80—95°C przy przeróbce soku buraczanego. Wyrazenie „wapno lub równowazne srodki" obejmuje odpowiednie tlenki i wo¬ dorotlenki potasowców lub ziem alkalicz¬ nych, albo weglany potasowców lub ich mieszaniny. Przez wyrazenie „najlepszy punkt izo- elektryczny" rozumie sie takie wartosci pH i alkalicznosci, przy których calkowita ilosc zanieczyszczen koloidalnych, zamie¬ nionych w platki, stanowi maximum, t. j. wartosci, przy których najwieksza ilosc za¬ nieczyszczen koloidalnych doprowadzono do punktu izoelektrycznegO lub do jego progu. Te wartosci pH i alkalicznosci moz¬ na okreslic np. przy pomocy szeregu pro¬ stych prób, opisanych ponizej. — 2 —Wartosc p^, odpowiadajaca najlepsze¬ mu punktowi izoelektryczneimu w zakresie alkalicznym, waha sie w surowych sokach buraczanych od 10,6 do 12,0, a w surowych sokach trzcinowych równiez lezy w zakre¬ sie alkalicznym. Przy oczyszczaniu bura¬ czanych soków cilkrowych ilosc dodawa¬ nego wapna moze wynosic 0,15 — 0,35% soku w stosunku wagowym. Wapno moze byc na zadanie zastapio¬ ne równowaznym zwiazkiem potasowco- wym np. weglanem sodu lub soda zraca, a ilosc tego równowaznego srodka utrzy¬ muje sie na poziomie, niezbednym do za¬ chowania pH, charakteryzujacego najlepszy punkt izoelektryczny. W tych przypadkach, w których za¬ nieczyszczenia koloidalne w sokach cukro¬ wych sa zasadniczo calkowicie zamienione w platki zapomoca samego wapna lub równowazny srodek, mozna zupelnie zanie¬ chac dodawania dwutlenku siarki lub sub¬ stancji równowaznej elektrolitycznie, na¬ stepujacego po pierwszem dodaniu wapna. Przy uzyciu dwutlenku siarki mozna go wprowadzic w postaci cieklej lub jako gaz pod stosunkowo duzem cisnieniem, w celu zapewnienia duzego natychmiastowego ste¬ zenia wspomnianych wyzej jonów. W tych warunkach zostaje uskutecznione szybkie i niezawodne splatkowarnie koloidalnych za¬ nieczyszczen soków cukrowych. Stwierdzono, ze splatkowane zanieczy¬ szczenia oddziela sie od soków najlatwiej przy najwiekszej alkalicznosci filtrowanych soków (np. alkalicznosci, spowodowanej rozpuszczonemi srodkami). Po doprowadzeniu soku do najlepszego punktu izoelektrycznego w alkalicznym okresie zanieczyszczen koloidalnych (tak, ze nastepuje splatkowanie zanieczyszczen) dokonywa sie próby alkalicznosci, spowo¬ dowanej rozpuszczonemi1 srodkami, i doda¬ je sie zadana ilosc wapna lub (równowazne¬ go srodka, w celu doprowadzenia alkalicz¬ nosci soku do najlepszego stanu, niezbed¬ nego przy filtrowaniu. Najlepsza wartosc alkalicznosci zmienia sie stosownie do da¬ nego soku i warunków pracy.W przypadku surowych soków buraczanych ilosc doda¬ wanego wapna moze byc taka, aby wartosc alkalicznosci spowodowanej rozpuszczone¬ mi srodkami wynosila0,08 — 0,13% wapna w stosunku do wagi soku. Po doprowadzeniu soków do ich naj¬ lepszej alkalicznosci, spowodowanej rozpu¬ szczonemi srodkami zanieczyszczenia plat¬ kowe oddziela sie dowolnym z dobrze zna¬ nych sposobów, np; przez filtrowanie, odle¬ wanie lub odwirowanie, albo innym od¬ powiednim sposobem oddzielania. Nastep¬ nie soki doprowadza sie do alkalicznosci, najlepszej do dalszego klarowania i steza¬ nia, przez dodawanie kwasu. Kwasem tym moze byc (najlepiej) dwutlenek wegla, dwutlenek siarki lub kwas fosforowy, przy- czem dwutlenek wegla moze byc otrzymy¬ wany ze spalin kotlowych. Nastepnie soki filtruje sie ponownie, a szumowiny mozna dodac do nastepnej dawki soku, z którego nie wydzielono jeszcze zanieczyszczen splatkowanych. Rozumie sie, ze soki moga byc podgrze¬ wane miedzy kolejnemi okresami procesu, stosownie do rodzaju urzadzen, istnieja¬ cych w danej wytwoimi, i stosownie do skladu przerabianych buraków lub trzciny. Jak zaznaczono wyzej, przy przerabianiu surowych soków buraczanych temperatura waha sie zwykle w granicach miedzy 80 i 95°C. Dwa nastawienia, t. j. wartosci p H soku i alkalicznosci, spowodowanej rozpu¬ szczonemi srodkami mozna uskutecznic przez proste dodawanie wapna lub równo¬ waznego srodka. Ta postac wynalazku obejmuje faze dodawania do soku cukro¬ wego pewnej ilosci wapna lub równowazne¬ go srodka, przewyzszajacej najmniejsza ilosc, niezbedna do doprowadzenia soku do najlepszego punku izoelektrycznego (jak stwierdzono powyzej) splatkowanych za¬ nieczyszczen koloidalnych, przyczem ia — 3 —nadmierna ilosc wapna lub równowaznego srodka nie wystarcza do zmiany pH soku w takim stopniu, aby zmiana ta mogla wply¬ nac na faze skupiania lub platkowania za¬ nieczyszczen koloidalnych (np. przez od¬ wrotnosc znaku ladunku elektrycznego nie- zamienionych w.platki zanieczyszczen ko¬ loidalnych), lecz wystarcza do nadania so¬ kowi takiej alkalicznosci, spowodowanej rozpuiszczonemi srodkami przy której przez filtrowanie lub zapomoca podobnych sposo¬ bów mozna bardzo latwo usunac splatko- wane zanieczyszczenia koloidalne. Przy przerabianiu buraczanego soku cukrowego dodaje sie najlepiej taka ilosc wapna, aby doprowadzic p^ do najlepszego punktu izoelektrycznego w zasadowej fazie platkowanych koloidów, t. j. do 10,6 - 12,0. Platkowanie mozna ostatecznie uskutecznic przez szybkie wprowadzenie do zalkalizo- wanego soku cieklego dwutlenku siarki lub lotnego dwutlenku siarki albo dwutlenku wegla pod stosunkowo wysokiem cisnie¬ niem. Mozna tutaj równiez zastosowac jed¬ na z wyzej opisanych subs-tancyj, równo¬ waznych pod wzgledem elektrolitycznym. Dalszym celem wynalazku jest zapew¬ nienie dogodnego sposobu odwapniania so¬ ku cukrowego po traktowaniu go jak opi¬ sano wyzej i po poddaniu go procesowi filtrowania i (w razie potrzeby) klarowania. Wyrazenie „odwapnianie" oznacza usu¬ wanie pozostalego wapna (t. j. rozpuszczo¬ nego wapna) lub innej substancji alkalicz¬ nej, której dodano do soku w celu dopro¬ wadzenia jego pH do wartosci, potrzebnej do usuniecia zanieczyszczen koloidalnych, i która, w razie nieusuniecia jej, moglaby spowodowac trudnosci w nastepnem prze¬ rabianiu soków, polegajacem na odbarwia¬ niu, klarowaniu, stezaniu i krystalizowaniu. Tensposób odwapniania obejmuje dodawa¬ nie do soku cukrowego substancji, która wskutek procesu podwójnego rozkladu za¬ stepuje rodnik kwasowy rozpuszczalnych soli wapnia, obecnych w soku, przyczem po nastepnem podgrzaniu tworzy sie nieroz¬ puszczalny produkt wapniowy i jednocze¬ snie rozpuszczalne substancje nietrujace, które nastepnie nie przeszkadzaja oczy¬ szczaniu soku cukrowego, np. przez tworze¬ nie osadu podczas procesu stezania lub krystalizacji. Powyzszy srodek odwapniajacy moze stanowic weglan sodu, rozpuszczalny kwas fosforowy lub podfotsforowy, który reaguje z siarczynem wapnia lub inna rozpuszczalna sola wapnia, obecna w sokach cukrowych, i tworzy dzieki podwójnemu rozkladowi osad weglanu wapnia lub fosforanu wapnia, oraz roztwór siarczynu, który jest nieszkodliwy w nastepujacym potem procesie stezania i krystalizacji, lecz przechodzi do melasy. Osad weglanu lub fosforanu wapnia mozna usuwac w dowolny sposób. Ponizej podano jako przyklad trzy spo¬ soby wykonania niniejszego wynalazku. Przyklad I. Soki cukrowe, przeznaczone do oczy¬ szczenia, traktuje sie kolejno na goraco (np. w temperaturze 95°C) wapnem i cieklym dwutlenkiem siarki tak, aby doprowadzic je do najlepszego punktu izoelektrycznego o- becnych zanieczyszczen koloidalnych i spo¬ wodowac niezawodne splatkowanie tych zanieczyszczen koloidalnych, przyczem do¬ kladne ilosci wapna i cieklego dwutlenku siarki okresla sie poprostu przy pomocy szeregu przedwstepnych prób, wykona¬ nych w laboratorjum na nieznacznej ilosci surowego stfku, otrzymanego' z buraków, zasadniczo takich samych, jakie maja byc uzyte w wytwórni. Dokonano piec seryj doswiadczen, z których kazde dalo cztery do pieciu próbek w ilosci po pól litra kazda. Pierwsza serje zalkalizowano do 0,10% CaO (uzywajac fenoloftaleiny jako wskaznika), a rozmaite próbki potraktowano wzrastajacemi ilo¬ sciami S02 w postaci wodnego roztworu o mocy okolo 4%, mierzonemi dokladnie mta- rówka. — 4 —Druga serje zalkalizowaiio do 0,15% CaO, a rozmaite próbki potraktowano temi samemi ilosciami S02, co odpowiednie próbki poprzedniej serji. Trzecia serje zalkalizowano do 0,20% CaO, a rozmaite próbki potraktowano temi samemi ilosciami S02, co odpowiednie próbki dwóch poprzednich seryj. Czwarta i piata serje doswiadczen prze¬ prowadzono w podobny sposób z sokiem zalkalizowanym do 0,25% i 0,3% CaO. Wszystkie próbki podgrzewano razem do tej samej temperatury w tych samych wa¬ runkach. We wszystkich próbkach nastepuje splatkowanie zanieczyszczen. Czas osadza¬ nia nalezy zanotowac, poczem nalezy wy¬ brac te próbki, w których osadzanie odby¬ wa sie najszybciej, a sok jest najklarow¬ niejszy. Liczbe seryj doswiadczen i ich zakres mozna dowolnie zmieniac. Po dokladnem zmieszaniu, czesci tych wybranych próbek podgrzewa sie do 85 — 90°C, a nastepnie bada na alkalicznosc, spo¬ wodowana rozpuszczonemi srodkami. Na¬ stepnie odmierza sie bardzo male ilosci wapna, równe czesciom pozostalej obranej próbki. W ten sposób z seryj wyzej opisa¬ nych doswiadczen trzecia serja, t. j. serja, w której zalkalizowano surowe soki do 0,2% CaO, dala, jak sie okazalo, najlepsze wyniki, a z tej ta próbka okazala sie naj¬ lepsza, która potraktowano 0,1 g cieklego S02 na litr soku. Próbke te podgrzano do temperatury 85 — 90QC, a czesc jej przefiltrowano. Jak sie okazalo, alkalicz¬ nosc filtratu wynosila 0,09%. Reszte tej próbki podzielono na pewna liczbe równych czesci, a do kazdej z nich dodano nieznacz¬ na ilosc CaO, najlepiej w granicach 0,02% — 0,05%. Te nowe próbki ponownie podgrza¬ no i przefiltrowano w tych samych wa¬ runkach. Po okresleniu alkalicznosci kaz¬ dego z tych filtratów stwierdzono, ze wyno¬ sila ona od 0,11 do 0,14. Na podstawie zas powyzszych doswiadczen stwierdzono, ze próbka, która potraktowano dodatkowa ilo¬ scia 0,04% CaO i która dala alkalicznosc, spowodowana rozpuszczonej wapnem, 0,13% CaO, dawala sie najszybciej prze- filtrowac. Czystosc kazdego z tych filtra¬ tów okresla sie dobrze znanemi metodami laboratoryjnemi, a próbke, która wykazuje najwieksza czystosc w porównaniu z czy¬ stoscia nietraktowanego soku, bjierze sie ja¬ ko próbke, wskazujaca najlepsze ilosci wap¬ na i dwutlenku siarki do splajtowania za¬ nieczyszczen koloidalnych. Wapna i dwu¬ tlenku siarki w tych stosunkach dodaje sie do glównej masy oczyszczanego soku. Na¬ stepnie dodaje sie nieznaczna ilosc wapna, aby alkalicznosc^ spowodowana rozpuszczo¬ nemi srodkami, doprowadzic do war¬ tosci, która, jak opisano powyzej, oka¬ zala sie najlepsza dla filtrowania. Trak¬ towane soki podgrzewa sie nastepnie do 85 — 90°C i filtruje. Po przefiltrowa- niu soki traktuje sie kwasem, m?. dwutlen¬ kiem wegla lub dwutlenkiem siarki, jak w normalnej fazie nasycania, tak, aby alka¬ licznosc cieczy, spowodowana rozpuszczo¬ nemi srodkami, doprowadzic dp najlepszej jej wartosci (odpowiadajacej 0,01% — 0,02% wapna) przed stezaniem, poczem po¬ nownie je sie filtruje. Szumowiny, otrzyma¬ ne przy tern klarowaniu, doprowadza sie zpowrotem do ukladu rafinacyjnego i mie¬ sza z sokami, których jeszcze nie poddano pierwszemu klarowaniu. Wreszcie soki steza sie, a oczyszczanie konczy znanemi sposobami. Przyklad II. Soki cukrowe, w których zanieczyszcze¬ nia koloidalne zamieniono w platki przy pomocy samego wapna, traktuje sie pewna iloscia wapna, okreslona poprostu szere¬ giem doswiadczen, podobnych do opisa¬ nych w przykladzie I. Najlepsza alkalicz¬ nosc soku, spowodowana rozpuszczonemi srodkami, okresla sie jak wyzej, poczem dodaje sie odpowiednia ilosc wapna tak. — 5 —aby te7 alkaliefcnosc cieczy doprowadzic do wfcftosci, która, jak opisano wyzej, okaza- la sie najlepsza dla filtrowania. Nastepnie soki^itódgrzewa sie i filtruje tak, jak w poprzednim przykladzie, poczem traktuje sie je dwutlenkiem siarki, filtruje i steza. Pi^ykfed III. Sok cukrowy traktuje sie wapnem i S02' w tak odmierzonych ilosciach, aby spowodowac splatkowanie zanieczyszczen koloidalnych, obecnych w soku, oraz do¬ prowadzic sok do takiego stanu, aby przez przfcfiltrowanie lub zapomoca podobnego sposobu mozna bylo latwo usunac splatko- wane zanieczyszczenia. Ilosci wapna i S02 ustala sie przez przeprowadzenie szeregu nastepuj acych doswiadczen: Dokonywa sie pieciu seryj doswiad¬ czen, z których kazde daje 4 — 5 próbek po pól litra kazda. Próbki te alkalizuje sie CaO i traktuje wzrastajacemi ilosciami S02 w postaci 4% -owego roztworu wod¬ nego, jak w przykladzie I. Po zanotowaniu próbek, w których osa¬ dzanie sie bylo najszybsze i których ciecz byla najklarowniejsza, przyrzadza sie sze¬ reg próbek soku cukrowego, z których do kazdej dodaje sie ilosc dwutlenku siarki, wskazana przez poprzednie doswiadczenia, w celu spowodowania jak najszybszego osadzania sie i otrzymania jak najklarow- niejszej cieczy, poczem do próbek dodaje sie wzrastajace ilosci wapna. Caly szereg próbek podgrzewa sie i notuje czas, zuzy¬ ty na (yrzefiltrowanie okreslonej ilosci cie¬ czy. Ilosci dwutlenku siarki i wapna, do¬ danego w tern doswiadczeniu, wskazuja ilosci odczynnika, niezbedne do zapewnie¬ nia mozliwie zupelnej zamiany zanieczy¬ szczen koloidalnych na platki v i do osia¬ gniecia najlepszych warunków usuwania ich. Zastrzezenia paten to w e. 1. Sposób oczyszczania soku cukrowe¬ go w cukrowniach lub rafinerjach cukru, znamienny tern, ze do soku dodaje sie wapna lub równowaznych Wodorotlenków potasowców lub ziem alkalicznych, a w ra¬ zie potrzeby dwutlenku siarki lub sub¬ stancji, równowaznej pod wzgledem elek¬ trolitycznym, w ilosci, dostatecznej do do¬ prowadzenia soku do najlepszego punktu izoelektrycznego przy splatkowanych za¬ nieczyszczeniach koloidalnych, nastepnie dodaje sie nieznaczna ilosc wapna lub równowaznego srodka tak, aby alkalicz¬ nosc soków, spowodowana rozpuszczone- mi srodkami, byla najlepsza do celów na¬ stepujacego potem usuwania z cieczy splatkowanych zanieczyszczen, poczem so¬ ki podgrzewa sie do temperatury tworze¬ nia sie platków, a po wydzieleniu splatko¬ wanych zanieczyszczen traktuje sie S02 lub C02 lub innym kwasem, który nie tworzy produktów trujacych, w celu zmniejszenia alkalicznosci do wymagan fa¬ brycznych.

2. Sposób oczyszczania soku cukrowe¬ go wedlug zastrz. 1, znamienny tern, ze po doprowadzeniu soku do najlepszego punk¬ tu izoelektrycznego w okresie alkalicznosci zanieczyszczen koloidalnych, w którym nastepuje platkowanie zanieczyszczen, do¬ konywa sie próby alkalicznosci, spowodo¬ wanej rozpuszczonemi srodkami, wskutek czego mozna dodac zadana ilosc wapna lub równowaznego srodka, w celu doprowa¬ dzenia alkalicznosci soku do najlepszego stanu, niezbednego dla filtrowania.

3. Sposób wedlug zastrz. 1 i 2 w za¬ stosowaniu do oczyszczania soku buracza¬ nego, znamienny tern, ze w celu otrzyma¬ nia najlepszego punktu izoelektrycznego przy splatkowanych zanieczyszczeniach doprowadza sie jego wartosc pH do 10,6 — 12,0, przez dodanie wapna lub równowaz¬ nego srodka w ilosci 0,15 — 0,35% wagi soku.

4. Sposób wedlug zastrz. 1 — 3, zna¬ mienny tern, ze stosuje sie dwutlenek we- — 6 —gla w celu doprowadzenia soków cukro¬ wych do najlepszego punktu izoelektrycs- nego ich zanieczyszczen koloidalnych, przyczem wspomnianego dwulenku wegla dodaje sie w postaci cieklej lub lotnej pod stosunkowo wysokiem cisnieniem.

5. Sposób oczyszczania wedlug zastrz. 1 — 4, znamienny tern, ze stosuje sie taka ilosc wapna lub równowaznego srodka, do¬ dawanego do soku, w celu osiagniecia naj¬ lepszej alkalicznosci, spowodowanej roz- pusizczonemi srodkami, aby otrzymac al¬ kalicznosc, odpowiadajaca 0,08% do 0,13% CaO lub innego równowaznego srodka w stosunku do wagi soku.

6. Sposób wedlug zastrz. 1, znamien¬ ny tern, ze do soku dodaje sie wapna lub równowaznego srodka w ilosci, przekra¬ czajacej najmniejsza ilosc, niezbedna do doprowadzania soku do najlepszego punktu izoelektrycznego (jak okreslono powyzej) platkowanych zanieczyszczen koloidalnych, przyczem ten nadmiar wapna lub równo¬ waznego srodka jest niedostateczny do zmiany pH soku w takim stopniu, aby to moglo wplynac na stan skupienia lub plat¬ kowania zanieczyszczen koloidalnych, lecz dostateczny do nadania sokowi takiej al¬ kalicznosci, spowodowanej rozpuszczonemi srodkami, przy której przez filtrowanie lub podobnettii sposobami mozna latwo usunac zanieczyszczenia koloidalne, zamienione w platki.

7. Sposób wedlug zastrz. 1 — 6, zna¬ mienny tern, ze splatkowane zanieczyszcza¬ nia oddziela sie od soku przez filtrowanie, odcedzanie lub odwirowywanie.

8. Sposób wedlug zastrz. 1 — 7, zna~ mienny tern, ze po usunieciu splatkowa- nych zanieczyszczen sok traktuje sie srod¬ kiem odwapniajacym.

9. Sposób wedlug zastrz. 8, znamien¬ ny tern, ze jako srodek odwapniajacy sto¬ suje sie weglan sodu.

10. Sposób oczyszczania soku cukro¬ wego wedlug zastrz. 1 — 9, znamienny tern, ze jako kwas dodawany do soku w celu doprowadzenia jego alkalicznosci do wartosci, najlepszej dla klarowania i ste¬ zania, stosuje sie dwutlenek wegla ze spa¬ lin kotlowych.

11. Sposób wedlug zastrz. 1 — 10, znamienny tern, ze szumowin, otrzyma¬ nych przez klarowanie soków po trakto¬ waniu S02 i C02 lub innym kwasem, np. kwasem fosforowym, dodaje sie do dal¬ szego soku, z którego nie usunieto jeszcze zanieczyszczen splatkowanych.

12. Sposób oczyszczania soku cukro¬ wego wedlug zastrz. 1 — 11, znamienny tern, ze miedzy kolejnemi okresami proce¬ su sok podgrzewa sie np. do temperatury 80° — 90QC. Dar io T e a tini. Zastepca: Inz. St. Pawlikowski, rzecznik patentowy. Druk L. Boguslawskiego i Ski, Warszawa; PL PL