PL225268B1 - Kołnierz uszczelniający połączenie pokrycia dachowego z konstrukcją okna dachowego - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest kołnierz uszczelniający połączenie pokrycia dachowego z konstrukcją okna dachowego, mocowany za pomocą dodatkowych elementów, będących elementami złącznymi.

Znany jest z wcześniejszych rozwiązań sposób montażu kołnierza, w którym element dolny posiada podklejoną od spodu masę plastyczną pozwalającą na przyklejenie kołnierza do pokrycia d achowego, przez co zapewniona jest szczelność połączenia. Montaż kołnierzy rozpoczyna się od ułożenia dolnego elementu - mocowany jest do ościeżnicy małymi gwoździami lub wkrętami. Następnie do kształtu pokrycia dachowego dopasowywany jest fartuch ołowiany. Pozostałe elementy montowane są w kolejności od dołu do góry, przy czym każdy następny zachodzi częściowo na element położony niżej. Elementy boczne mogą być w niektórych rozwiązaniach wieloczęściowe, w zależności od długości konstrukcji przechodzącej przez dach. Najczęściej mocowane są one do boków ościeżnicy oraz do łat. Ze względu na wymagania szczelności, do mocowania kołnierza do łat wykorzystywane są pomocnicze paski z blachy. Składnikiem kończącym montaż jest element górny, który wymaga doda tkowego mocowania. W dotychczas stosowanych rozwiązaniach mocowany jest on bezpośrednio do ościeżnicy za pomocą gwoździ lub wkrętów.

Wadą tych rozwiązań jest już samo stosowanie gwoździ lub wkrętów do zamocowania kolejnych elementów składowych kołnierza dachowego. Elementy te poprzez naruszanie ciągłości struktury uszczelnienia, narażają dodatkowo konstrukcję okna na niekorzystne czynniki zewnętrzne.

Ponadto system mocowania za pomocą gwoździ lub wkrętów jest bardzo uciążliwy i prac ochłonny w sytuacji, gdy obok siebie montowane są dwa (lub więcej) zestawy okien. W takim przypadku utrudnieniem jest niedostateczna ilość wolnej przestrzeni między montowanymi kolejno obok siebie elementami kołnierzy okna dachowego.

Znany jest także z wcześniejszych rozwiązań sposób montażu, w którym elementy osłonowe ościeżnicy okna zdejmowane są na czas osadzania okna w dachu i po zamontowaniu kołnierzy zakładane ponownie. W innych rozwiązaniach osłony są przytwierdzone na stałe do ościeżnicy, a kołnierze uszczelniające po ich zamontowaniu wsuwane są pod osłonę. Dla zapewnienia odpowiednio trwałeg o i niezawodnego mocowania, kołnierz musi być dodatkowo przymocowany do ościeżnicy lub do elementu osłonowego ościeżnicy. Do tego celu mogą służyć albo typowo stosowane gwoździe lub wkręty, co jednak z przyczyn przedstawionych powyżej w wielu przypadkach jest uciążliwe i często niemożliwe, albo też odpowiednio ukształtowane elementy złączne, których cechą charakterystyczną jest możliwość montażu bez użycia narzędzi. Wymienione elementy złączne oraz ich sposób wykonania i montażu są istotą proponowanego wynalazku.

Znany jest kołnierz świetlików z rozwiązania US4823525 B1 będący ramą otaczającą ramę ościeżnicy świetlika. Górna powierzchnia ramy ościeżnicy posiada osłony które jednym swym bokiem zachodzą na odpowiedni element kołnierza. Osłona mocowana jest do kołnierza za pomocą wkrętów lub gwoździ.

Znany jest także kołnierz okien dachowych z patentu EP1550777 B1 zbudowany z czterech elementów: górnego, dwóch bocznych i dolnego które przylegają do ocieplenia odpowiedniego ramiaka ościeżnicy okna dachowego. Do górnej powierzchni ramiaków ościeżnicy zamocowana jest osłona, która jednym swym ramieniem zachodzi na kołnierz tworząc z nim połączenie zakładkowe.

Wzór przemysłowy US00D424209S przedstawia zespół oblachowania okna dachowego z widocznymi osłonami górnej powierzchni okna przed warunkami atmosferycznymi.

Celem wynalazku jest wprowadzenie kołnierza, którego głównymi elementami są: element górny, dwa elementy boczne i element dolny połączone ze sobą w sposób zakładkowy tworząc ramę otaczającą konstrukcję budowlaną przenikającą przez dach, w szczególności okno dachowe. Okno dachowe zbudowane jest ze skrzydła z pakietem szybowym, osadzonym w ościeżnicy, którą tworzą cztery ramiaki: górny, dwa boczne i dolny, otoczone przez wspomniany kołnierz uszczelniający łączący okno z pokryciem dachowym. W pierwszej kolejności montażu kołnierza wokół okna mocowany jest element dolny, dwa boczne i górny. Elementy boczne leżą wzdłuż ramiaków bocznych okna, natomiast element dolny obejmuje ramiak dolny wraz z fragmentem obu ramiaków bocznych, oraz analogicznie element górny obejmuje ramiak górny ościeżnicy wraz z fragmentem ramiaków bocznych ościeżnicy. Górna powierzchnia ramiaków ościeżnicy okna chroniona jest przed warunkami atmosferycznymi za pomocą oblachowania w postaci osłon. Osłony ramiaków bocznych skrzydła i ościeżnicy są znanymi ze stanu techniki elementami, które w przekroju poprzecznym posiadają kształt trapezu

PL 225 268 B1 oraz są wykonane z blachy. W stanie zamontowanym osłony ramiaków bocznych zachodzą na elementy kołnierza osłaniające boczną powierzchnię ramiaka bocznego ościeżnicy tworząc z nimi połączenie zakładkowe. Dla niniejszego rozwiązania szczególnie ważna jest osłona górnego ramiaka ościeżnicy, wykonana z wygiętej blachy, która osłania górną powierzchnię ramiaka górnego i fragment ramiaków bocznych ościeżnicy. Osłonę tę obejmuje element górny kołnierza, a w obszarze powierzchni bocznej wspomnianego fragmentu ramiaków bocznych ościeżnicy, element górny kołnierza mocowany jest do tej osłony za pomocą zastrzeganych elementów złącznych nie będących gwoździami lub wkrętami. Kołnierz charakteryzuje łatwy i skuteczny montaż dzięki rozwiązaniu mocowania elementów kołnierza do osłon ościeżnicy okna dachowego, zwłaszcza osłonę górnego ramiaka ościeżnicy okna za pomocą dodatkowych elementów złącznych.

Cechą wyróżniającą wynalazku są elementy złączne, mocujące element górny kołnierza do osłony górnego ramiaka ościeżnicy okna dachowego lub elementy kołnierza ze sobą, których montaż polega na ich ustawieniu w wyznaczonej pozycji i odpowiednim zaginaniu elementu złącznego według wskazanych krawędzi. Elementy te mogą być albo oddzielnymi komponentami odpowiednio prefabrykowanymi z prostokątnego paska blachy, albo odpowiednio ukształtowanymi integralnymi częściami osłony ościeżnicy okna w postaci prostych pasków lub wykroju w kształcie litery L. Płaskie paski blachy są integralne z osłoną poprzez trwałe zamocowanie ich za pomocą np. połączenia nitowego do osłony lub stanowią przedłużenie osłony. Element złączny posiada co najmniej jeden bok z naddatkiem długości, przy czym bok ten posiada krawędź zagięcia na elemencie górnym kołnierza, w celu połączenia i usztywnienia elementu kołnierza górnego z osłoną ramiaka górnego ościeżnicy okna.

Pierwsze dwa przykłady przedstawiają rozwiązanie w którym, nie potrzebna jest jakakolwiek modyfikacja w zakładzie między elementami: górnym i bocznymi kołnierza, np. doszczelnianie powstałych szczelin w miejscu połączenia elementu górnego i osłony ościeżnicy.

Rozwiązanie według wynalazku przedstawione jest w przykładach wykonania na rysunkach, na których na rysunku Fig. 1 przedstawiono znany kołnierz uniwersalny, na rysunkach Fig. 2a-2d - kołnierz z zamontowanym osobnym elementem złącznym, na rysunkach Fig. 3a-3d kołnierz z elementem złącznym będącym jego integralną częścią, na rysunkach Fig. 4a-4d - kołnierz z elementem w kształcie litery L.

Rysunek Fig. 1 przedstawia znany kołnierz 1, w skład którego wchodzą zazwyczaj cztery elementy główne: element dolny 2, dwa symetrycznie umieszczone wzdłuż pochyłości dachu elementy boczne 3, oraz element górny 4. Użyte nazwy elementów wynikają ze zwyczajowo rozumianego ich usytuowania na pochyłej płaskiej połaci dachu. Podstawową funkcją kołnierza 1 jest uszczelnienie połączenia ościeżnicy 5 okna dachowego z pokryciem dachu.

Kołnierz 1 według wynalazku przedstawiono w pierwszym przykładzie wykonania jak na rysu nkach Fig. 2a, Fig. 2b, Fig. 2c i Fig. 2d, na których element górny 4 jest mocowany do osłony 6 ościeżnicy 5 za pomocą osobnego elementu złącznego 7, wykonanego korzystnie z tego samego materiału co elementy kołnierza 1, który przed montażem ma profil spłaszczonej w kierunku pionowym litery Z, jak pokazano na rysunku Fig. 2a. Długość boku a (pierwsze poziome ramię litery Z) jest dobrana tak, aby po jego zagięciu na profilu grzbietu 41 elementu górnego 4, jak pokazano kolejno na rysunkach Fig. 2c oraz Fig. 2d, długość naddatku dawała możliwość łatwego wyginania bez pomocy narzędzi. Długość boku c (drugie poziome ramię litery Z) jest dobrana tak, aby podczas zaginania na profilu grzbietu 61 osłony 6, jak pokazano na rysunku Fig. 2c, długość naddatku dawała możliwość łatwego wyginania bez pomocy narzędzi.

Długość boku b elementu złącznego 7 jest mniejsza od długości krawędzi d elementu górnego 4, będącej przedłużeniem grzbietu 41, o wartość umożliwiającą swobodne wsunięcie elementu złączn ego 7 w przestrzeń pomiędzy grzbietem 61 osłony 6 oraz grzbietem 41 elementu górnego 4, jak pok azano na rysunkach Fig. 2b, Fig. 2c oraz Fig. 2d.

Kołnierz 1 według wynalazku przedstawiono w drugim przykładzie wykonania jak na rysunkach Fig. 3a, Fig. 3b, Fig. 3c i Fig. 3d, w którym element górny 4' jest mocowany do osłony 6' za pomocą elementu złącznego 7', będącego paskiem blachy stanowiącym przedłużenie części osłony 6', połączonym krótszym bokiem a’ z ramieniem zakładkowym 62' osłony 6'. Element złączny 7', korzystnie wykonany jest z tego samego materiału co osłona 6' i przed montażem kołnierza 1 ma kształt płaski ego korzystnie prostokątnego trwale odkształcanego paska blachy o bokach a’ i b’ co pokazano na rysunku Fig. 3a. Umiejscowienie trapezowego wykroju 42' o krawędziach c’ i d’ w elemencie górnym 4', jest określone przez pozycję elementu złącznego 7' tak, aby zapewnić możliwość łatwego ręcznego zaginania paska wokół krawędzi c’ elementu górnego 4', Fig. 3b. Trapezowy, korzystnie symetryczny,

PL 225 268 B1 wykrój o kącie rozwartym pomiędzy krawędziami c’ i d’ wynoszącym co najmniej 91° ułatwia pozycjonowanie elementu złącznego 7' a wraz z nim osłony 6' względem elementu górnego 4' kołnierza 1. Szerokość paska, bok b’, zawiera się w granicach pomiędzy długością krawędzi c’ i długością równoległej do krawędzi c’ podstawy wycięcia trapezowego. Szerokości paska korzystnie jest równa lub nieznacznie większa od długości krawędzi c’. Zapewnia to z jednej strony wystarczającą wytrzymałość, sztywność i trwałość połączenia, a z drugiej daje możliwość łatwego ręcznego zagięcia na kr awędzi c’. Stan połączenia po zakończeniu montażu pokazano na rysunkach Fig. 3c oraz Fig. 3d.

Kołnierz 1 według wynalazku przedstawiono w trzecim przykładzie wykonania jak na rysunkach Fig. 4a, Fig. 4b, Fig. 4c i Fig. 4d, w którym uniwersalny element górny 4 kołnierza 1 jest mocowany do osłony 6” ościeżnicy 5 za pomocą elementu złącznego 7”, będącego integralną częścią osłony 6” poprzez zamocowanie go do osłony np. za pomocą połączenia nitowego. Element złączny 7” korzystnie wykonany jest z tego samego materiału co elementy osłony 6” i przed wykonaniem czynności montażowych ma kształt przypominający literę L o bokach a”, b” oraz c’’, istotnych dla celów opisu, co pokazano na rysunku Fig. 4a. Bok a” posiada naddatek długości, tak, że zapewnia ona możliwość łatwego ręcznego zaginania wokół krawędzi d” elementu górnego 4, przedstawionego na rysunku fig. 4b. Stan połączenia po wykonaniu tej czynności pokazano na rysunku Fig. 4c. Długość boku b” jest tak dobrana, aby po wykonaniu operacji zaginania jak na rysunku Fig. 4c pozostał naddatek mat eriału na wykonanie drugiego zagięcia na krawędzi wyznaczonej przez grzbiet 41 elementu górnego 4. Stan połączenia po wykonaniu tego zagięcia pokazano na rysunku Fig. 4d. Ten system mocowania zapewnia pełne usztywnienie połączenia elementu górnego 4 i osłony 6”, będących elementami składowymi kołnierza 1.

Zaletą proponowanego rozwiązania jest jego prostota oraz wyeliminowanie z zestawu mocowania kołnierza elementów montażowych naruszających szczelność. Szczególnie przydatne jest ono w przypadku zestawów z dwoma lub więcej oknami obok siebie, gdzie mocowanie kołnierzy międzyokiennych do ościeżnic, ze względu na niewielką odległość pomiędzy nimi, jest uciążliwe albo nawet niemożliwe. Istotną zaletą jest także znaczne usprawnienie czynności, niezbędnych do prawidłowego montażu kolejnych elementów składowych kołnierza poprzez wyeliminowanie elementów mocujących i narzędzi potrzebnych do zamocowania tych elementów, a poprzez to znaczna oszczędność nakładu czasu i robocizny. Niewątpliwą zaletą prezentowanego rozwiązania jest możliwość, w razie koniec zności, wielokrotnego montażu i demontażu elementów składowych kołnierza uszczelniającego.

Szczególną zaletą proponowanego rozwiązania jest łatwość montażu i mocowania uniwersalnego kołnierza, przy braku konieczności użycia gwoździ lub wkrętów i co za tym idzie, zachowaniu pełnej ciągłości struktury oblachowania.

Claims (11)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Kołnierz uszczelniający połączenie okna dachowego z pokryciem dachu, składający się z elementów zakładkowo połączonych ze sobą: górnego, dwóch bocznych i dolnego, wykonanych z płaskiego materiału trwale odkształcanego, w stanie zamontowanym mający kształt ramy otaczającej okno dachowe zbudowane ze skrzydła z pakietem szybowym, przy czym skrzydło osadzone jest w ościeżnicy, która zbudowana jest z ramiaka górnego, dwóch ramiaków bocznych oraz ramiaka dolnego oraz okno wyposażone jest w oblachowanie w postaci osłon górnej powierzchni ramiaków ościeżnicy okna dachowego, przy czym osłona ramiaka górnego ościeżnicy wykonana jest z wygiętej blachy i osłania górną powierzchnię ramiaka górnego oraz fragment ramiaka bocznego ościeżnicy, oraz obejmuje ją element górny kołnierza, znamienny tym, że osłona (6, 6', 6”) górnego ramiaka ościeżnicy (5) wyposażona jest w co najmniej jeden, element złączny w postaci płaskiego paska blachy (7, 7', 7”) posiadający co najmniej jeden bok z naddatkiem długości, przy czym bok ten podczas montażu posiada co najmniej jedną krawędź gięcia na elemencie górnym (4, 4', 4”) kołnierza, w celu połączenia elementu kołnierza górnego (1) z osłoną (6, 6', 6”) ramiaka górnego ościeżnicy (5) okna dachowego, w obszarze powierzchni bocznej fragmentu ramiaków bocznych ościeżnicy osłanianych przez element górny kołnierza.
2. 2. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że element złączny (7) kołnierza (1) jest odrębnym elementem kształtowym o profilu w kształcie litery „Z”, uformowanym z płaskiego prostokątnego wykroju blachy.

   PL 225 268 B1
3. 3. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, albo 2, znamienny tym, że element złączny (7) ma dwa przeciwstawne kąty ostre odpowiednio pomiędzy bokiem a i bokiem b oraz bokiem c i bokiem b.
4. 4. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, albo 2, albo 3, znamienny tym, że długość boku a i boku c jest większa niż długość boku b.
5. 5. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że posiada naddatek długości boku a oraz naddatek długości boku c które zaginane są wzdłuż krawędzi gięcia wyznaczonych odpowiednio na profilach grzbietów (41,61) elementu górnego (4).
6. 6. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że elementy złączne (7, 7”) są płaskimi elementami kształtowymi, trwale połączonymi z osłoną górnego ramiaka ościeżnicy okna dachowego.
7. 7. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżeń 1, albo 6, znamienny tym, że element złączny (7') jest płaskim prostokątnym elementem o dłuższym boku b' równoległym do wzdłużnej krawędzi kołnierza (1).
8. 8. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżeń 1, albo 6, albo 7, znamienny tym, że elementem pozycjonującym element złączny (7') w kołnierzu (1) jest trapezowy wykrój (42') o kątach rozwartych pomiędzy krawędzią wewnętrzną c' wykroju a krawędziami bocznymi b'.
9. 9. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że bok b' posiada naddatek długości oraz krawędź gięcia c' elementu górnego 4',
10. 10. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżenia 1, znamienny tym, że element złączny (7'') jest płaskim elementem w kształcie litery L o bokach a'', b'', c''.
11. 11. Kołnierz uszczelniający według zastrzeżeń 1 albo 10, znamienny tym, że bok a'' elementu złącznego (7'') oraz bok b'' posiadają naddatek długości, wraz z krawędzią gięcia d'' na elemencie górnym (4) oraz krawędzią gięcia wyznaczoną na grzbiecie (41) elementu górnego 4.