PL222431B1 - Laryngoskop - Google Patents

Abstract

Laryngoskop, zawierający łopatkę dolną i łopatkę górną zamocowaną za pomocą zawiasu uchylnie względem łopatki dolnej, z częścią przednią oraz częścią tylną, odchyloną ku górze względem części przedniej, rękojeść przednią przymocowaną do łopatki dolnej (12) i rękojeść tylną (14) przymocowaną do łopatki górnej, i przystosowany do działania w pozycji zwartej, w której łopatka dolna jest zasadniczo równoległa do części przedniej łopatki górnej i pozycji rozwartej, w której łopatka dolna jest odchylona od części przedniej łopatki górnej, charakteryzuje się tym, że w obszarze pomiędzy rękojeścią tylną (14), a częścią tylną łopatki górnej każda z łopatek (11, 12) ma wystające elementy boczne (114, 124) do wywierania nacisku na zęby w pozycji rozwartej laryngoskopu.

Description

(21) Numer zgłoszenia: 405827 (51) Int.Cl.

A61B 1/267 (2006.01) A61B 1/24 (2006.01)

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (22) Data zgłoszenia: 29.10.2013 (54)

Laryngoskop

	(73) Uprawniony z patentu: UNIWERSYTET MEDYCZNY W ŁODZI, Łódź, PL
(43) Zgłoszenie ogłoszono:
11.05.2015 BUP 10/15	(72) Twórca(y) wynalazku: TOMASZ GASZYŃSKI, Łódź, PL EWELINA GASZYŃSKA, Łódź, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono:
29.07.2016 WUP 07/16	(74) Pełnomocnik:
	rzecz. pat. Piotr Kamiński

PL 222 431 B1

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest laryngoskop, przeznaczony zwłaszcza do stosowania w trakcie trudnych intubacji typu ADAMS (ang. Adult Difficult Airway Management System).

Problemy z właściwym zaintubowaniem i wentylacją pacjentów stanowią najczęstszą przyczynę zgonów i ciężkiego kalectwa (uszkodzenia hipoksemicznego mózgu) z powodów anestezjologicznych, dlatego też bardzo ważny jest odpowiedni dobór sprzętu, który umożliwi szybką intubację. Rodzaj laryngoskopu dobiera się w zależności od wieku pacjenta (dziecko, osoba dorosła) oraz od budowy anatomicznej.

Znane są laryngoskopy z łopatką typu Macintosh, przeznaczone do intubacji pacjentów w normalnych warunkach. Łopatka Macintosh posiada wygięcie umożliwiające umieszczenie jej w naturalny sposób we właściwej pozycji w górnych drogach oddechowych pacjenta, natomiast duża szerokość zabezpiecza przytrzymanie języka w czasie intubacji.

Innymi znanymi laryngoskopami, są laryngoskopy typu Miller, z łopatkami o prostym kształcie z wygięciem końcówki. Łopatki tego typu są szczególnie przydatne do zastosowań w pediatrii, gdzie wygięcie końcówki łopatki ułatwia uniesienie nagłośni i dostęp do niej, przy czym jest ona relatywnie większa i trudniejsza do kontroli, niż u dorosłego pacjenta. Prosty kształt łopatki dodatkowo zapewnia szerszy widok krtani, co jest szczególnie ważne w przypadku trudnych intubacji.

Istnieją różnego typu wytyczne, sugerujące, iż można spodziewać się trudnej intubacji. Operator, przykładowo anestezjolog, przed przystąpieniem do zaintubowania pacjenta powinien stwierdzić między innymi jakie jest rozwarcie ust pacjenta, czy istnieją problemy z ruchomością w stawach żuchwowych, czy wystąpił obrzęk gardła i łuków podniebiennych, lub znaczny przerost migdałków, lub języka, które mogą sygnalizować trudną intubację. Niestety, nawet pomimo wykluczenia występowania wyżej wymienionych czynników, mogą wystąpić problemy z zaintubowaniem pacjenta. W takich przypadkach, po dwukrotnej nieudanej próbie zaintubowania, należy przyjąć, że intubacja jest trudna.

Znane są różnego typu laryngoskopy do trudnych intubacji oraz przyrządy ułatwiające wprowadzenie laryngoskopu do jamy ustnej.

Z amerykańskiego opisu patentowego nr US5938591 znany jest laryngoskop zawierający dwie zakrzywione łopatki połączone za pomocą elementu zawiasowego. Łopatki są ustawione zasadniczo równolegle względem siebie. Ramiona łopatek laryngoskopu są połączone z mechanizmem zapadkowym umożliwiającym utrzymywanie łopatek w niezmiennym względem siebie położeniu. Pozwala to na uniesienie tkanki miękkiej oraz uwidocznienie krtani.

Z amerykańskiego opisu patentowego US8197402 znany jest ponadto przyrząd do utrzymywania otwartej jamy ustnej, umożliwiający wprowadzenie laryngoskopu. Przyrząd ten zawiera ustnik z elementami do utrzymywania górnej szczęki oraz języka pacjenta w odpowiednim położeniu względem siebie. Elementy ustnika umieszcza się w jamie ustnej. Element górny, służący do uciskania zębów szczęki górnej, umiejscawia się w jamie ustnej w taki sposób aby podtrzymywać dolną powierzchnię zębów szczęki górnej, natomiast element dolny, służący do wywierania nacisku na język, umiejscawia się tak aby się dotykał tylnej powierzchni języka pacjenta. Elementy ustnika, górny i do lny, są ze sobą połączone za pomocą podstawy oraz wyposażone w mechanizmy blokujące, które służą do unieruchamiania elementów ustnika w zadanym przez operatora położeniu.

Konstrukcja znanych ze stanu techniki przyrządów umożliwia utrzymanie otwartej jamy ustnej pacjenta poprzez ucisk na tkankę miękką, lub też wymaga stosowania skomplikowanej wieloelementowej aparatury, której prawidłowe ułożenie w jamie ustnej może zabierać stosunkowo dużo czasu.

Celowym byłoby opracowanie laryngoskopu do przeprowadzania intubacji, zwłaszcza trudnych intubacji, który charakteryzowałby się prostą konstrukcją, umożliwiając szybkie, prawidłowe wprowadzenie przyrządu do jamy ustnej oraz sprawne uwidocznienie wejścia do krtani, szczególnie u pacje ntów z małą przestrzenią w jamie ustnej, nie narażając tkanek miękkich jamy ustnej pacjenta na urazy związane z intubacją.

Przedmiotem wynalazku jest laryngoskop zawierający łopatkę dolną i łopatkę górną zamocowaną za pomocą zawiasu uchylnie względem łopatki dolnej. Łopatka górna ma część przednią oraz częścią tylną odchyloną ku górze względem części przedniej. Laryngoskop ponadto ma rękojeść przednią przymocowaną do łopatki dolnej i rękojeść tylną przymocowaną do łopatki górnej. Laryng oskop jest przystosowany do działania w pozycji zwartej, w której łopatka dolna jest zasadniczo równoległa do części przedniej łopatki górnej i pozycji rozwartej, w której łopatka dolna jest odchylona od części przedniej łopatki górnej. Laryngoskop charakteryzuje się tym, że w obszarze pomiędzy rękojePL 222 431 B1 ścią tylną a częścią tylną łopatki górnej, każda z łopatek ma wystające elementy boczne do wywierania nacisku na zęby w pozycji rozwartej laryngoskopu.

Korzystnie, element boczny łopatki górnej oraz element boczny łopatki dolnej znajdują się w tej samej odległości od zawiasu.

Korzystnie, w obudowie przymocowanej do rękojeści tylnej jest zamontowane źródło światła.

Korzystnie, w obudowie przymocowanej do rękojeści tylnej jest zamontowane zasilanie źródła światła.

Przedmiot wynalazku został przedstawiony w przykładach wykonania na rysunku na którym:

Fig. 1 przedstawia schematycznie laryngoskop według wynalazku w pozycji zwartej;

Fig. 2 przedstawia schematycznie laryngoskop według wynalazku w pozycji rozwartej;

Laryngoskop według wynalazku może być stosowany do standardowych intubacji oraz do int ubacji trudnych, tzn. intubacji pacjentów z małym rozwarciem ust, otyłych, z obrzękiem struktur w jamie ustnej oraz innych u których występują trudności z uwidocznieniem wejścia do krtani lub problemy z umiejscowieniem rurki intubacyjnej w wejściu do krtani z powodu zbyt małej przestrzeni w jamie ustnej.

Laryngoskop według wynalazku został przedstawiony na Fig. 1 w pozycji zwartej, w której jest wprowadzany do jamy ustnej i na Fig. 2 w pozycji rozwartej, w której umożliwia uwidocznienie wejścia do krtani.

Stosowane w poniższym opisie określenia „górny” i „dolny” odnoszą się do położenia laryngoskopu w trakcie wprowadzania do jamy ustnej pacjenta, gdzie elementy „górne” skierowane są bliżej górnej części głowy (twarzy), a elementy „dolne” skierowane są w kierunku szyi (dokręgowo).

Stosowane w poniższym opisie określenia „przedni” i „tylni” odnoszą się do położenia laryngoskopu w trakcie wprowadzania do jamy ustnej pacjenta, gdzie elementy „tylne” są bliżej tylnej krawędzi krtani niż elementy „przednie”.

Laryngoskop 10 zawiera zakrzywioną łopatkę górną 11 oraz łopatkę dolną 12. Łopatka górna 11 ma zasadniczo prostą część przednią 111 oraz zakrzywioną lub ugiętą, w stosunku do części przedniej, część tylną 112. Łopatka górna laryngoskopu 10 może być ukształtowana tak jak łopatka typu Miller lub tak jak łopatka typu Macintosh w standardowym rozmiarze. Łopatka górna 11 jest zamocowana na zawiasie 15 uchylnie względem łopatki dolnej 12. Łopatka dolna 12 ma długość równą długości części przedniej 111 łopatki górnej 11.

Z łopatką dolną 12 jest połączona rękojeść przednia 13, a z łopatką górną 11 jest połączona rękojeść tylna 14. Rękojeści mogą być elementami zintegrowanymi z łopatkami lub rozłącznymi. Ręk ojeść przednia 13 stanowi dźwignię - ramię, za którą chwyta operator kciukiem aby ją przybliżyć do rękojeści 14 i w ten sposób uzyskać rozwarcie łopatek, jak przedstawiono na Fig. 2.

W przedstawionym przykładzie rękojeść przednia 13 jest zamocowana pod kątem rozwartym względem łopatki dolnej 12, a rękojeść tylna 14 jest zamocowana pod kątem prostym do łopatki górnej 11. Możliwe są również inne kąty mocowania. Istotnym jest, aby rękojeści były zamontowane tak, aby umożliwić zmianę kąta rozchylenia łopatek względem siebie, korzystnie przy uchwyceniu obydwu rękojeści 13, 14 jedną dłonią operatora. Kształt oraz wielkość rękojeści 13 i 14 można dobierać dowolnie. Przykładowo, trzon rękojeści 13, 14 może być prosty lub zakrzywiony, ukształtowany tak aby wygodnie pasował do dłoni operatora.

W jednej z rękojeści, przykładowo w rękojeści tylnej 14, może być zamontowane w obudowie 16 źródło światła i/lub zasilanie źródła światła, a światło może być przekazywane światłowodem (nie uwidocznionym na rysunku) do tylnego końca jednej z łopatek, korzystnie łopatki górnej, tak aby umożliwić oświetlanie jamy ustnej.

W pozycji zwartej laryngoskopu 10 część przednia 111 łopatki górnej 11 oraz łopatka dolna 12 są ułożone zasadniczo równolegle względem siebie i mogą do siebie przylegać.

W obszarze pomiędzy rękojeścią tylną 14 a częścią tylną 112 łopatki górnej, każda z łopatek 11, 12 ma wystające elementy boczne 114, 124 do wywierania nacisku na zęby trzonowe lub przedtrzonowe w pozycji rozwartej laryngoskopu. Elementy boczne 114, 124 są umieszczone po tej samej stronie łopatek i w tej samej odległości od zawiasu 15. Wskazanym jest, aby elementy boczne 114, 124 były umieszczone po lewej stronie (patrząc w kierunku od części przedniej ku części tylnej), gdyż laryngoskop trzyma się w lewej dłoni i po wprowadzeniu go do jamy ustnej znajduje się on bliżej lew ego policzka osoby intubowanej, a więc wskazane byłoby aby elementy boczne 114, 124 oddziaływały na zęby po lewej stronie jamy ustnej osoby intubowanej.

PL 222 431 B1

Zasada działania laryngoskopu według wynalazku jest następująca. Laryngoskop umieszcza się w sposób konwencjonalny w jamie ustnej pacjenta, przykładowo trzymając go lewą ręką w pozycji zwartej (Fig. 1). W momencie umiejscowienia laryngoskopu w taki sposób aby koniec łopatki górnej 11 znajdował się przy wejściu do krtani, natomiast elementy boczne 114, 124 łopatek 11, 12 znajdowały się na wysokości zębów trzonowych lub przedtrzonowych pacjenta, operator ocenia stopień uwidocznienia wejścia do krtani i warunki intubacji. W przypadku, gdy istnieją trudności z uwidocznieniem wejścia do krtani, operator może nacisnąć kciukiem rękojeść przednią 13, co powoduje, że elementy boczne 114, 124 wywierają nacisk na zęby szczęki górnej i żuchwy (Fig. 2), powodując powiększenie rozwarcia ust, potencjalnie zwiększając ilość miejsca w jamie ustnej pacjenta, polepszając w ten sp osób warunki intubacji i umożliwiając łatwiejsze manipulacje w obrębie jamy ustnej i gardła rurką intubacyjną.

Korzystnie, poszczególne elementy laryngoskopu mają następujące wymiary. Rękojeść tylna 14 ma długość 10 cm. Łopatka górna 11 ma szerokość 2 cm, całkowitą długość 15 cm i jest zakrzywiona jak łopatka typu Miller w standardowym rozmiarze. Element boczny 114 łopatki górnej 11 znajduje się w odległości 9 cm od rękojeści tylnej 14, ma szerokość 1 cm i wystaje z łopatki na odległość 2,5 cm. Element boczny 124 łopatki dolnej 12 ma takie same rozmiary i umiejscowienie co element boczny 114. Rękojeść przednia 13 jest odchylona od łopatki dolnej 12 o kąt 105°.

Laryngoskop, a zwłaszcza łopatka górna i dolna, powinien być wykonany z materiału, który nadaje się do zastosowań medycznych, w szczególności do kontaktu z tkankami jamy ustnej i przełyku. W szczególności, łopatka górna i dolna mogą być wykonane ze stali chirurgicznej lub z odpowiednich tworzyw sztucznych.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Laryngoskop zawierający:

   - łopatkę dolną;

   - łopatkę górną, zamocowaną za pomocą zawiasu uchylnie względem łopatki dolnej, z częścią przednią oraz częścią tylną odchyloną ku górze względem części przedniej;

   - rękojeść przednią przymocowaną do łopatki dolnej i rękojeść tylną przymocowaną do łopatki górnej;

   i przystosowany do działania w pozycji zwartej, w której łopatka dolna jest zasadniczo równoległa do części przedniej łopatki górnej i pozycji rozwartej, w której łopatka dolna jest odchylona od części przedniej łopatki górnej;

   znamienny tym, że

   - w obszarze pomiędzy rękojeścią tylną (14) a częścią tylną (112) łopatki górnej, każda z łopatek (11, 12) ma wystające elementy boczne (114, 124) do wywierania nacisku na zęby w pozycji ro zwartej laryngoskopu.
2. 2. Laryngoskop według zastrz., 1, znamienny tym, że element boczny (114) łopatki górnej (11) oraz element boczny (124) łopatki dolnej (12) znajdują się w tej samej odległości od zawiasu (15).
3. 3. Laryngoskop według zastrz., 1, znamienny tym, że w obudowie (16) przymocowanej do rękojeści tylnej (14) jest zamontowane źródło światła.
4. 4. Laryngoskop według zastrz., 1, znamienny tym, że w obudowie (16) przymocowanej do rękojeści tylnej (14) jest zamontowane zasilanie źródła światła.
5. 5. Laryngoskop według zastrz., 1, znamienny tym, że elementy boczne (114, 124) wystają na lewą stronę łopatek (11, 12) patrząc w kierunku od części przedniej ku części tylnej.

   PL 222 431 B1