PL219309B1 - Sposób określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie zapewniający jego poprawne obrobienie bez trasowania, mający zastosowanie w firmach produkcyjnych zajmujących się obróbką odlewów.

Aktualnie obróbka elementów odlewanych musi być poprzedzona ich trasowaniem. Jest to swoiste planowanie i dokładne przygotowanie odlewu do obróbki. Polega na wyznaczaniu na powierzchniach obrabianych zarysów powierzchni podstawowych (tzw. baz), a także linii zarysowych obróbki oraz osi i obwodów otworów, za pomocą narzędzi typu: rysik, punktak, cyrkiel, wysokościomierz traserski, podstawki, skrzynki, płyty traserskie, narzędzia pomocnicze i pomiarowe. Pozwala jednocześnie ocenić, czy na wszystkich powierzchniach obrabianych odlewu są wystarczające naddatki obróbkowe. Jest to operacja żmudna i czasochłonna (trwa nawet kilkanaście godzin). Znane są również metody przygotowania odlewu do obróbki z wykorzystaniem optycznego systemu skanującego opisane w zgłoszeniach patentowych nr P-390364 oraz nr P-390852, w wyniku których uzyskuje się informację, czy na wszystkich powierzchniach obrabianych są wystarczające naddatki obróbkowe. Opisane metody nie pozwalają na łatwe określenie położenia punktu zerowego przedmiotu obrabianego w odlewie.

Istotą wynalazku jest sposób określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie, polegający na wykonaniu na 3 ściankach odlewu odpowiednio 3, 2 oraz 1 nawiercenia, zaznaczającego w sposób trwały 6 punktów. Punkty te są widoczne na zeskanowanym modelu odlewu i służą do wyznaczenia odpowiednio płaszczyzny, prostej oraz punktu, względem których w jednoznaczny sposób można zdefiniować położenie środka układu współrzędnych. Środek układu współrzędnych przedmiotu obrabianego ustawiany może być względem dodatkowego oprzyrządowania, bazującego na wykonanych punktach.

Dzięki zastosowaniu wynalazku możliwe będzie w sposób prosty i szybki określenie układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie.

Wynalazek w przykładowym wykonaniu został zilustrowany na rysunkach, gdzie fig. 1 przedstawia widok odlewu, fig. 2 przedstawia schemat blokowy sposobu określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie.

Sposób określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie polega na tym, że na trzech ściankach odlewu 3 wykonuje się odpowiednio trzy, dwa oraz jedno nawiercenie w punktach P1-P6 2, następnie skanuje się geometrię odlewu 3 i określa optymalny układ współrzędnych przedmiotu obrabianego 4. Po wyznaczeniu płaszczyzny π1 5 równoległą do jednej z płaszczyzn tego układu oblicza jej odległości 6 od trzech nawierconych punktów P1, P2, P3. Dalej wyznacza się prostą p 1 poprzez zrzutowanie prostej łączącej dwa kolejne nawiercone punkty P4, P5 na płaszczyznę π2 równoległą do kolejnej płaszczyzny układu współrzędnych i prostopadłą do poprzedniej i oblicza jej odległości od tych punktów 8. Po czym wyznacza się punkt A 9 poprzez zrzutowanie ostatniego nawierconego punktu P6 na płaszczyznę π3 prostopadłą do obu poprzednich i oblicza jego odległość od płaszczyzny π3 10. W nawierconych punktach ustawia się 11 podpory 1 o długościach równych obliczonym odległościom i określa układ współrzędnych przedmiotu obrabianego względem końców tych podpór 12.

Claims (1)

1. Sposób określania układu współrzędnych przedmiotu obrabianego w odlewie, znamienny tym, że na trzech ściankach odlewu wykonuje się odpowiednio trzy, dwa oraz jedno nawiercenie w punktach P1-P2 (2), następnie skanuje się geometrię odlewu (3), określa optymalny układ współrzędnych przedmiotu obrabianego (4), wyznacza płaszczyznę π1 (5) równoległą do jednej z płaszczyzn tego układu i oblicza jej odległości (6) od trzech nawierconych punktów (P1, P2, P3), z kolei wyznacza prostą p (7) poprzez zrzutowanie prostej łączącej dwa kolejne nawiercone punkty (P4, P5) na płaszczyznę π2 równoległą do kolejnej płaszczyzny układu współrzędnych i prostopadłą do poprzedniej i oblicza jej odległości od tych punktów (8), następnie wyznacza się punkt A (9) poprzez zrzutowanie ostatniego nawierconego punktu (P6) na płaszczyznę π3 prostopadłą do obu poprzednich i oblicza jego odległość od płaszczyzny π3 (10), potem w nawierconych punktach ustawia się (11) podpory (1) o długościach równych obliczonym odległościom i określa układ współrzędnych przedmiotu obrabianego względem końców tych podpór (12).