PL219279B3

PL219279B3 - Kotew

Info

Publication number: PL219279B3
Application number: PL391543A
Authority: PL
Inventors: Bogdan Hyjek
Original assignee: Hyjek Bogdan Dormech
Priority date: 2010-06-17
Filing date: 2010-06-17
Publication date: 2015-04-30
Also published as: PL391543A3

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest ulepszenie kotwy zaopatrzonej w co najmniej jedną tuleję rozprężną - znajdującą zastosowanie w budownictwie albo w górnictwie, zwłaszcza w obudowie kotwowej wyrobisk górniczych według polskiego zgłoszenia P 388091 i P 390898.

Zgodnie z polskim zgłoszeniem patentowym nr P 390898 kotew zawiera żerdź kotwi, tuleję rozprężną, tuleję hamującą i co najmniej jeden ściągacz. Żerdź kotwi stanowi pręt z jednej strony zaopatrzony w znaną końcówkę, która w zależności od przeznaczenia, może mieć postać łba kształtowego, końcówki gwintowanej, gładkiego prostego pręta albo wygiętego w kształcie haka itp. Drugi koniec żerdzi ukształtowany jest w rozpierak stanowiący stożek ścięty z tworzącymi rozszerzający się na zewnątrz. Wzdłuż tworzących rozpieraka, korzystnie usytuowane są dwa - rozmieszczone symetrycznie na obwodzie- zgrubienia, przeznaczone do zabezpieczania szczęk przed przesuwaniem się ich wokół rozpieraka w czasie wstępnego rozparcia szczęk w górotworze. Górna część rozpieraka, skokowo przechodzi w krótki walec - czop oporowy - o średnicy większej od średnicy czoła rozpieraka. Podstawa wewnętrzna, czopa oporowego (od strony rozpieraka) jest płaska i prostopadła do osi symetrii rozpieraka. Podstawa zewnętrzna czopa oporowego, korzystnie, ma postać stożka. Podstawa wewnętrzna czopa oporowego przeznaczona jest do ograniczania przesuwu szczęk tulei rozprężnej wzdłuż rozpieraka, a podstawa zewnętrzna do prowadzenia kotwi w otworze. Kąt pochylenia między tworzącymi stożka rozpieraka zawiera się w przedziale od 1° do 12°, korzystnie wynosi 4°. Żerdź kotwi zaopatrzona jest w siodło w postaci pierścienia albo wyoblonego z materiału żerdzi albo korzystnie umocowanego nierozłącznie do powierzchni walcowej żerdzi kotwi. Korzystnie rozpierak, czop oporowy i siodło tworzą jedną całość z żerdzią kotwi - uformowane są z tego samego materiału. Siodło usytuowane jest poniżej stożka rozpieraka, korzystnie w odległości równej dwóm średnicom walcowej części żerdzi kotwi. Na siodle rozpieraka osadzona jest tuleja hamująca, korzystnie plastikowa, której otwór wewnętrzny jest większy od średnicy pręta żerdzi, a średnica zewnętrzna jest większa od średnicy czoła rozpieraka - dobiera się ją tak by stanowiła około 1,03 średnicy otworu, w którym osadza się kotwę. Powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej jest nieregularna, ponadto tuleja hamująca zaopatrzona jest w gniazdo osadcze usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej. Tuleja hamująca przeznaczona jest do wstępnego rozpierania szczęk tulei rozprężnej. Na tulei hamującej osadzona jest tuleja rozprężna, składająca się z co najmniej dwóch, korzystnie z czterech, elementów - szczęk - których zewnętrzna powierzchnia jest wycinkiem powierzchni walcowej, a wewnętrzna stanowi wycinek powierzchni otworu walcowego przechodzącego w stożek. Średnica otworu w części walcowej jest równa średnicy żerdzi kotwi. Pochylenie stożkowej części otworu jest równe pochyleniu stożkowej części rozpieraka, a ponadto szczeki tulei rozprężnej od strony tulei hamującej zaopatrzone są w prowadniki, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinek powierzchni obrotowej o obrysie niniejszym od obrysu zewnętrznej powierzchni szczęk, korzystnie jako prowadniki stosuje się wycinki powierzchni walca. Korzystnie długość prowadników jest mniejsza od głębokości gniazda osadczego. Długość tulei rozprężnej stanowi około 80% długości rozpieraka. Szczęki zamocowane są do rozpieraka za pomocą co najmniej jednego opasującego je ściągacza. Ściągacz ma postać elastycznego pierścienia. Średnica zewnętrzna tulei rozprężnej nie przekracza średnicy czoła rozpieraka.

Tak skonstruowaną kotew mocuje się w otworze o średnicy równej lub nieco przekraczającej średnicę czopa oporowego. Kotew wprowadza się do otworu na założoną głębokość - cofnięcie żerdzi kotwi powoduje - w pierwszej fazie dociśnięcie szczęk do powierzchni otworu za pomocą tulei hamującej, która blokuje się w otworze co powoduje przesunięcie szczęk po powierzchni stożkowej w kierunku czopa oporowego żerdzi i jednoczesne dociśnięcie ich do powierzchni otworu, a następnie w drugiej fazie w razie dalszego cofania żerdzi kotwy dociśnięcie szczęk do ścianek otworu stożkiem rozpieraka co w konsekwencji osadza głowicę wraz z żerdzią w otworze - dalsze cofanie kotwy nie jest możliwe. Jeżeli wolny koniec kotwy - wystający z otworu jest nagwintowany to możliwe jest zastosowanie znanych: podkładki i nakrętki kotwiowej w celu stabilizowania górotworu, w tym przypadku kotew może być naciągana w każdym okresie eksploatacji - głowica w otworze pozostaje nieruchoma.

Wadą tego rozwiązania jest to, iż do prawidłowego rozparcia rozpieraka w górotworze wymagana jest duża dokładność wykonania otworu w którym osadzana jest kotew oraz to, że do uzyskania pełnego rozparcia rozpieraka w górotworze żerdź kotwy musi przebyć stosunkowo dużą drogę, co w przypadku niskich pokładów jest znacznym utrudnieniem.

PL 219 279 B3

Kotew według wynalazku zawiera żerdź kotwi, tuleję rozprężną, tuleję hamującą i co najmniej jeden ściągacz. Żerdź kotwi stanowi pręt z jednej strony zaopatrzony w znaną końcówkę, która w zależności od przeznaczenia, może mieć postać łba kształtowego, końcówki gwintowanej, gładkiego prostego pręta albo wygiętego w kształcie haka itp. Drugi koniec żerdzi ukształtowany jest w rozpierak składający się z dwóch stożków ściętych z tworzącymi rozszerzający się na zewnątrz, części walcowej i stożka z tworzącymi schodzącymi się do środka. Górna postawa dolnego stożka rozpieraka jest dolną podstawą środkowego stożka rozpieraka. Górna podstawa środkowego stożka rozpieraka przechodzi w krótki walec o średnicy równej średnicy górnej podstawy środkowego rozpieraka. Górna podstawa walca przechodzi w stożek ścięty z tworzącymi schodzącymi się do środka. Stożki z tworzącymi rozszerzającymi się na zewnątrz służą do wstępnego i właściwego rozparcia szczęk w górotworze. Część walcowa służy do prowadzenia kotwi w otworze, a część stożkowa z tworzącymi schodzącymi się do środka służy do łatwego wprowadzania kotwy do otworu. Kąt pochylenia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka zawiera się w przedziale od 1° do 12°, korzystnie wynosi 4°. Kąt pochylenia środkowego stożka rozpieraka zawiera się w przedziale od 4° do 30°, korzystnie wynosi 27° Wzdłuż tworzących rozpieraka, korzystnie usytuowane są dwa - rozmieszczone symetrycznie na obwodzie- zgrubienia, przeznaczone do zabezpieczania szczęk przed przesuwaniem się ich wokół rozpieraka w czasie wstępnego rozparcia szczęk w górotworze. Żerdź kotwi zaopatrzona jest w siodło w postaci pierścienia albo wyoblonego z materiału żerdzi albo korzystnie umocowanego nierozłącznie do powierzchni walcowej żerdzi kotwi. Siodło usytuowane jest poniżej stożka rozpieraka, korzystnie w odległości czterech średnic walcowej części żerdzi kotwi. Na siodle rozpieraka osadzona jest tuleja hamująca, korzystnie plastikowa, której otwór wewnętrzny jest większy od średnicy pręta żerdzi, a średnica zewnętrzna jest większa od średnicy walcowej części rozpieraka - dobiera się ją tak by stanowiła około 1,03 średnicy otworu w którym osadza się kotwę. Powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej jest nieregularna, ponadto tuleja hamująca zaopatrzona jest w gniazdo osadcze usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej. Tuleja hamująca przeznaczona jest do wstępnego rozpierania szczęk tulei rozprężnej. Na tulei hamującej osadzona jest tuleja rozprężna, składająca się z co najmniej dwóch, korzystnie z czterech, elementów - szczęk - których zewnętrzna powierzchnia jest wycinkiem powierzchni walcowej, a wewnętrzna stanowi wycinek powierzchni otworu walcowego przechodzącego w stożek. Średnica otworu w części walcowej korzystnie jest równa średnicy żerdzi kotwi. Pochylenie stożkowej części otworu korzystnie jest równe pochyleniu stożkowej części dolnego stożka rozpieraka, a ponadto szczęki tulei rozprężnej od strony tulei hamującej zaopatrzone są w prowadniki, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinek powierzchni obrotowej o obrysie mniejszym od obrysu zewnętrznej powierzchni szczęk, korzystnie jako prowadniki stosuje się wycinki powierzchni walca. Korzystnie długość prowadników jest mniejsza od głębokości gniazda osadczego. Długość tulei rozprężnej stanowi około 80% długości rozpieraka. Szczęki zamocowane są do rozpieraka za pomocą co najmniej jednego opasującego je ściągacza. Ściągacz ma postać elastycznego pierścienia. Średnica zewnętrzna tulei rozprężnej nie przekracza średnicy czoła rozpieraka.

Tak skonstruowaną kotew mocuje się w otworze o średnicy równej lub nieco przekraczającej średnicę części walcowej rozpieraka. Kotew wprowadza się do otworu na założoną głębokość - cofnięcie żerdzi kotwi powoduje - w pierwszej fazie dociśnięcie szczęk do powierzchni otworu za pomocą tulei hamującej, która blokuje się w otworze co powoduje przesunięcie szczęk po powierzchni stożkowej dolnego stożka rozpieraka w kierunku części walcowej rozpieraka i jednoczesne dociśnięcie ich do powierzchni otworu, a następnie w drugiej fazie w razie dalszego cofania żerdzi kotwy dociśnięcie szczęk do ścianek otworu stożkiem środkowego rozpieraka co w konsekwencji osadza głowicę wraz z żerdzią w otworze - dalsze cofanie kotwy nie jest możliwe. Jeżeli wolny koniec kotwy - wystający z otworu jest nagwintowany to możliwe jest zastosowanie znanych: podkładki i nakrętki kotwiowej w celu stabilizowania górotworu, w tym przypadku kotew może być naciągana w każdym okresie eksploatacji - głowica w otworze pozostaje nieruchoma. Rozwiązanie według wynalazku zapewnia stabilne osadzenie kotwy w górotworze.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładowym wykonaniu na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia półwidok-półprzekrój kotwi z rozpierakiem, fig. 2 - przekrój tulei rozprężnej w widoku z przodu i z góry, fig. 3 - przekrój tulei hamującej.

Kotew w przykładowym wykonaniu składa się z żerdzi kotwi 1, tulei rozprężnej 2 zawierającej cztery szczęki 3, tulei hamującej 4 oraz dwóch ściągaczy 5. Żerdź kotwi 1 stanowi pręt (walec) z jednej strony zaopatrzony w znaną nagwintowaną końcówkę. Drugi koniec żerdzi kotwi 1 stanowi rozpierak 6. Kąt rozwarcia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka 21 wynosi 4°, kąt rozwarcia mię4

PL 219 279 B3 dzy tworzącymi środkowego stożka rozpieraka 22 wynosi 27°. Wzdłuż tworzących dolnego stożka rozpieraka 21 oraz środkowego stożka rozpieraka 22 - symetrycznie na obwodzie - umieszczone są dwa zgrubienia 20. Rozpierak 6 zakończony jest częścią walcową 14 oraz stożkową 23. Żerdź kotwi 1 zaopatrzona jest w siodło 7 - w postaci pierścienia, umocowanego do powierzchni walcowej żerdzi kotwi 1. Siodło 7 oddalone jest od krawędzi stożka rozpieraka 6 o wielkość równą cztery średnice walcowej części żerdzi kotwi. Na siodle rozpieraka osadzona jest tuleja hamująca 4 wykonana z plastiku. Powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej 4 jest nieregularna. Tuleja hamująca 4 zaopatrzona jest w gniazdo osadcze 18 usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej 4. Na tulei hamującej 4 osadzony jest zespół czterech szczęk 3 w postaci identycznych elementów. Powierzchnia zewnętrzna szczęk 3 uformowana jest w pierścienie piłokształtne. Szczeki 3 tulei rozprężnej 2 od strony tulei hamującej 4 zaopatrzone są w prowadniki 19, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinki powierzchni walca. Prowadniki 19 osadzone są w gnieździe osadczym 18 tulei hamującej 4. Szczęki 3 zamocowane są do rozpieraka 6 za pomocą dwóch ściągaczy 5, umieszczonych w rowkach na obu końcach szczęk 3. Średnica zewnętrzna tulei rozprężnej 2 nie przekracza średnicy części walcowej 14.

W innym rozwiązaniu według wynalazku kotew zawiera żerdź kotwi, tuleję rozprężną, tuleję hamującą i co najmniej jeden ściągacz. Żerdź kotwi stanowi pręt z jednej strony zaopatrzony w znaną końcówkę, która w zależności od przeznaczenia, może mieć postać łba kształtowego, końcówki gwintowanej, gładkiego prostego pręta albo wygiętego w kształcie haka itp. Drugi koniec żerdzi ukształtowany jest w rozpierak składający się z dwóch stożków ściętych z tworzącymi rozszerzający się na zewnątrz, i stożka z tworzącymi schodzącymi się do środka. Górna postawa dolnego stożka jest dolną podstawą środkowego stożka. Górna podstawa środkowego stożka rozpieraka przechodzi w stożek ścięty z tworzącymi schodzącymi się do środka. Stożki z tworzącymi rozszerzającymi się na zewnątrz służą do wstępnego i właściwego rozparcia szczęk w górotworze, część stożkowa z tworzącymi schodzącymi się do środka służy do łatwego wprowadzania kotwy do otworu. Kąt pochylenia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka zawiera się w przedziale od 1° do 12°, korzystnie wynosi 4°. Kąt pochylenia środkowego stożka rozpieraka zawiera się w przedziale od 4° do 30°, korzystnie wynosi 14°. Wzdłuż tworzących rozpieraka, korzystnie usytuowane są dwa - rozmieszczone symetrycznie na obwodzie- zgrubienia, przeznaczone do zabezpieczania szczęk przed przesuwaniem się ich wokół rozpieraka w czasie wstępnego rozparcia szczęk w górotworze. Żerdź kotwi zaopatrzona jest w siodło w postaci pierścienia albo wyoblonego z materiału żerdzi albo korzystnie umocowanego nierozłącznie do powierzchni walcowej żerdzi kotwi. Siodło usytuowane jest poniżej stożka rozpieraka, korzystnie w odległości czterech średnic walcowej części żerdzi kotwi. Na siodle rozpieraka osadzona jest tuleja hamująca, korzystnie plastikowa, której otwór wewnętrzny jest większy od średnicy pręta żerdzi, a średnica zewnętrzna jest większa od średnicy górnej podstawy środkowego stożka rozpieraka dobiera się ją tak by stanowiła około 1,03 średnicy otworu w którym osadza się kotwę. Powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej jest nieregularna, ponadto tuleja hamująca zaopatrzona jest w gniazdo osadcze usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej. Tuleja hamująca przeznaczona jest do wstępnego rozpierania szczęk tulei rozprężnej. Na tulei hamującej osadzona jest tuleja rozprężna, składająca się z co najmniej dwóch, korzystnie z czterech, elementów-szczęk, których zewnętrzna powierzchnia jest wycinkiem powierzchni walcowej, a wewnętrzna stanowi wycinek powierzchni otworu walcowego przechodzącego w stożek. Średnica otworu w części walcowej korzystnie jest równa średnicy żerdzi kotwi. Pochylenie stożkowej części otworu korzystnie jest równe pochyleniu stożkowej części dolnego stożka rozpieraka, a ponadto szczeki tulei rozprężnej od strony tulei hamującej zaopatrzone są w prowadniki, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinek powierzchni obrotowej o obrysie mniejszym od obrysu zewnętrznej powierzchni szczęk, korzystnie jako prowadniki stosuje się wycinki powierzchni walca. Korzystnie długość prowadników jest mniejsza od głębokości gniazda osadczego. Szczęki zamocowane są do rozpieraka za pomocą co najmniej jednego opasującego je ściągacza. Ściągacz ma postać elastycznego pierścienia.

Tak skonstruowaną kotew mocuje się w otworze o średnicy równej lub nieco przekraczającej średnicę górnej podstawy środkowego stożka rozpieraka. Kotew wprowadza się do otworu na założoną głębokość - cofnięcie żerdzi kotwi powoduje - w pierwszej fazie dociśnięcie szczęk do powierzchni otworu za pomocą tulei hamującej, która blokuje się w otworze co powoduje przesunięcie szczęk po powierzchni stożkowej dolnego stożka rozpieraka w kierunku środkowego stożka rozpieraka i jednoczesne dociśnięcie ich do powierzchni otworu, a następnie w drugiej fazie w razie dalszego cofania żerdzi kotwy dociśnięcie szczęk do ścianek otworu stożkiem środkowego rozpieraka co w konsekwenPL 219 279 B3 cji osadza głowicę wraz z żerdzią w otworze - dalsze cofanie kotwy nie jest możliwe. Jeżeli wolny koniec kotwy - wystający z otworu jest nagwintowany to możliwe jest zastosowanie znanych: podkładki i nakrętki kotwiowej w celu stabilizowania górotworu, w tym przypadku kotew może być naciągana w każdym okresie eksploatacji - głowica w otworze pozostaje nieruchoma, w górotworze.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładowym wykonaniu na rysunku, na którym fig. 4 przedstawia półwidok-półprzekrój kotwi z rozpierakiem, fig. 5 - przekrój tulei rozprężnej w widoku z przodu i z góry, fig. 6 - przekrój tulei hamującej.

Kotew w przykładowym wykonaniu składa się z żerdzi kotwi 1, tulei rozprężnej 2 zawierającej cztery szczęki 3, tulei hamującej 4 oraz dwóch ściągaczy 5. Żerdź kotwi 1 stanowi pręt (walec) z jednej strony zaopatrzony w znaną nagwintowaną końcówkę. Drugi koniec żerdzi kotwi 1 stanowi rozpierak 6. Kąt rozwarcia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka 21 wynosi 4°, kąt rozwarcia między tworzącymi środkowego stożka rozpieraka 22 wynosi 14°. Wzdłuż tworzących dolnego stożka rozpieraka 21 oraz środkowego stożka rozpieraka 22 - symetrycznie na obwodzie - umieszczone są dwa zgrubienia 20. Rozpierak 6 zakończony jest częścią stożkową 23. Żerdź kotwi 1 zaopatrzona jest w siodło 7 - w postaci pierścienia, umocowanego do powierzchni walcowej żerdzi kotwi 1. Siodło 7 oddalone jest od krawędzi stożka rozpieraka 6 o wielkość równą cztery średnice walcowej części żerdzi kotwi. Na siodle rozpieraka osadzona jest tuleja hamująca 4 wykonana z plastiku. Powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej 4 jest nieregularna. Tuleja hamująca 4 zaopatrzona jest w gniazdo osadcze 18 usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej 4. Na tulei hamującej 4 osadzony jest zespół czterech szczęk 3 w postaci identycznych, elementów. Powierzchnia zewnętrzna szczęk 3 uformowana jest w pierścienie piłokształtne. Szczeki 3 tulei rozprężnej 2 od strony tulei hamującej 4 zaopatrzone są w prowadniki 19, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinki powierzchni walca. Prowadniki 19 osadzone są w gnieździe osadczym 18 tulei hamującej 4. Szczęki 3 zamocowane są do rozpieraka 6 za pomocą dwóch ściągaczy 5, umieszczonych w rowkach na obu końcach szczęk 3. Średnica zewnętrzna tulei rozprężnej 2 nie przekracza średnicy czopa oporowego 14.

Rozwiązania według wynalazku stosuje się, w znany sposób, jako element kotwi stosowanych w procesach zabezpieczania wyrobisk górniczych oraz w budownictwie.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Kotew zawierająca żerdź kotwi i tuleję rozprężną stanowiącą walec z otworem stożkowo walcowym usytuowanym współosiowo do jej powierzchni zewnętrznej, a ponadto zaopatrzona w tuleję hamującą - korzystnie z plastiku, przy czym żerdź kotwi stanowi pręt (walec), którego jedna strona zaopatrzona jest w znaną nagwintowaną końcówkę, a drugi koniec żerdzi ukształtowany jest w rozpierak zawierający: dolny stożek rozpieraka - ścięty z tworzącymi rozszerzającymi się na zewnątrz - których kąt pochylenia zawiera się w przedziale od 1° do 12°, oraz część walcową przechodzącą w część stożkową górną z tworzącymi schodzącymi się do środka, a ponadto żerdź kotwi zaopatrzona jest w siodło - w postaci pierścienia albo wyoblonego z materiału żerdzi albo korzystnie umocowanego do powierzchni walcowej żerdzi kotwi, przy czym na siodle kolejno osadzona jest tuleja hamująca i tuleja rozprężna zawierająca co najmniej dwie szczęki umocowane do rozpieraka za pomocą co najmniej jednego ściągacza, a ponadto powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej szczęk jest nieregularna, a powierzchnia zewnętrzna szczęk jest nieregularna, korzystnie uformowana jest w pierścienie piłokształtne, przy czym długość tulei rozprężnej zawarta jest w przedziale od 70% do 120% długości rozpieraka, ponadto tuleja hamująca zaopatrzona jest w gniazdo osadcze usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej, zaś szczęki tulei rozprężnej od strony tulei hamującej zaopatrzone są w prowadniki, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinek powierzchni obrotowej o obrysie mniejszym od obrysu zewnętrznej powierzchni szczęk, korzystnie jako prowadniki stosowane są wycinki powierzchni walca, przy czym prowadniki te osadzone są w gnieździe osadczym tulei hamującej według zgłoszenia P 390898 dodatkowego do patentu nr 216898, znamienna tym, że zawiera stożek środkowy rozpieraka (22), którego tworzące pochylone są względem siebie pod kątem zawartym w przedziale od 4° do 30°, przy czym górna podstawa dolnego stożka rozpieraka (21) jest dolną podstawą środkowego stożka rozpieraka (22), a górna podstawa środkowego stożka rozpieraka (22) przechodzi w krótką część walcową (14) o średnicy równej średnicy górnej podstawy środkowego rozpieraka (22) przechodzącą z kolei w część stożkową górną (23).

PL 219 279 B3
2. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że kąt pochylenia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka wynosi 4°.
3. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że kąt pochylenia między tworzącymi środkowego stożka rozpieraka (22) wynosi 27°.
4. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że wzdłuż tworzących rozpieraka - symetrycznie na obwodzie umieszczone są zgrubienia (20).
5. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że tuleja rozprężna (2) składa się z oddzielnych szczęk.
6. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że tuleja rozprężna (2) składa się z czterech szczęk.
7. Kotew zawierająca żerdź kotwi i tuleję rozprężną stanowiącą walec z otworem stożkowo walcowym usytuowanym współosiowo do jej powierzchni zewnętrznej, a ponadto zaopatrzona w tuleję hamującą - korzystnie z plastiku, przy czym żerdź kotwi stanowi pręt (walec), którego jedna strona zaopatrzona jest w znaną nagwintowaną końcówkę, a drugi koniec żerdzi ukształtowany jest w rozpierak zawierający: dolny stożek rozpieraka - ścięty z tworzącymi rozszerzającymi się na zewnątrz - których kąt pochylenia zawiera się w przedziale od 1° do 12°, oraz część stożkową górną z tworzącymi schodzącymi się do środka, a ponadto żerdź kotwi zaopatrzona jest w siodło - w postaci pierścienia albo wyoblonego z materiału żerdzi albo korzystnie umocowanego do powierzchni walcowej żerdzi kotwi, przy czym na siodle kolejno osadzona jest tuleja hamująca i tuleja rozprężna zawierająca co najmniej dwie szczęki umocowane do rozpieraka za pomocą co najmniej jednego ściągacza, a ponadto powierzchnia zewnętrzna tulei hamującej szczęk jest nieregularna, a powierzchnia zewnętrzna szczęk jest nieregularna, korzystnie uformowana jest w pierścienie piłokształtne, przy czym długość tulei rozprężnej zawarta jest w przedziale od 70% do 120% długości rozpieraka, ponadto tuleja hamująca zaopatrzona jest w gniazdo osadcze usytuowane współosiowo z otworem wewnętrznym tulei hamującej, zaś szczęki tulei rozprężnej od strony tulei hamującej zaopatrzone są w prowadniki, których powierzchnia zewnętrzna stanowi wycinek powierzchni obrotowej o obrysie mniejszym od obrysu zewnętrznej powierzchni szczęk, korzystnie jako prowadniki stosowane są wycinki powierzchni walca, przy czym prowadniki te osadzone są w gnieździe osadczym tulei hamującej według zgłoszenia P 390898 dodatkowego do patentu nr 213898, znamienna tym, że zawiera stożek środkowy rozpieraka (22), którego tworzące pochylone są względem siebie pod kątem zawartym w przedziale od 4° do 30°, przy czym górna podstawa dolnego stożka rozpieraka (21) jest dolną podstawą środkowego stożka rozpieraka (22), a górna podstawa środkowego stożka rozpieraka (22) stanowi dolną podstawę części stożkowej górnej (23).
8. Kotew według zastrz. 7, znamienna tym, że kąt pochylenia między tworzącymi dolnego stożka rozpieraka wynosi 4°.
9. Kotew według zastrz. 7, znamienna tym, że kąt pochylenia między tworzącymi środkowego stożka rozpieraka (22) wynosi 14°.
10. Kotew według zastrz. 7, znamienna tym, że wzdłuż tworzących rozpieraka symetrycznie na obwodzie umieszczone są zgrubienia (20).
11. Kotew według zastrz. 7, znamienna tym, że tuleja rozprężna (2) składa się z oddzielnych szczęk.
12. Kotew według zastrz. 7, znamienna tym, że tuleja rozprężna (2) składa się z czterech szczęk.