PL218375B1 - Tarcza ścierna - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest tarcza ścierna do mechanicznej obróbki powierzchni mineralnych, zwłaszcza do zacierania powierzchni betonowych dróg i posadzek przemysłowych.

Znane do tego celu są tarcze do mechanicznej obróbki powierzchni płaskich z przymocowanymi do ich powierzchni elementami roboczymi w postaci pierścieni, nerek, prostopadłościanów, łuków, kół rozmieszczonych symetrycznie względem środka tarczy. Elementy robocze rozmieszczone są na ogół na obwodzie tarczy.

Znana jest tarcza z polskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr 386479 wyposażona w trzy równomiernie rozmieszczone elementy ścierne rozmieszczone względem siebie co 120°, których kształt jest oparty na dwóch okręgach o zróżnicowanych średnicach, połączonych stycznymi, przy czym okrąg o większej średnicy jest styczny do obrzeża tarczy natomiast środek mniejszego okręgu leży na 2/3 promienia tarczy.

Znana jest tarcza z polskiego opisu zgłoszeniowego wynalazku nr 363851 wyposażona w elementy robocze w postaci pełnych okręgów o średnicy d. Elementy robocze są symetrycznie rozmieszczone względem środka tarczy, tworząc trzy grupy po cztery elementy. W każdej z grup dwa elementy są usytuowane wzdłuż promienia tarczy, w odległości od środka tarczy równej w przybliżeniu 1d i 3d. Pozostałe dwa elementy są usytuowane na okręgu o promieniu równym w przybliżeniu 5d, każdy w odległości równej w przybliżeniu 1,5d od prostej, wzdłuż której są usytuowane dwa pierwsze elementy.

Znana jest również tarcza listkowa ścierna z polskiego opisu patentowego wynalazku nr 180188 składająca się z płaskiego krążka i zamocowanych w nim pakietów listków ściernych. Krawędzie robocze ściernych listków w płaszczyźnie symetrii tarczy są usytuowane w stosunku do osi obrotu tarczy pod kątem 45°</α/2/<90° a ich powierzchnia działania jest styczna do obrabianej powierzchni i jest powierzchnią stożka rozwartokątnego.

Celem wynalazku było opracowanie takiej konstrukcji tarczy, która umożliwiałaby polepszenie jakości obróbki poprzez uzyskanie wyższej klasy gładkości powierzchni obrabianej i skrócenie czasu obróbki.

Tarcza ścierna według wynalazku ma elementy ścierne rozdzielone między sobą promieniowo rozmieszczonymi kanałami do odprowadzania materiału obrabianego, o profilu prostokątnym, których szerokość wynosi średnicy tarczy ściernej, a w centralnym miejscu tarczy znajduje się wgłębienie w kształcie koła o średnicy - średnicy tarczy, które łączy promieniowo rozmieszczone kanały.

W porównaniu ze znanymi rozwiązaniami konstrukcja tarczy według wynalazku zapewnia skuteczniejsze odprowadzenie z części roboczej urobku w postaci zdartego materiału i segmentu ściernego poza obszar bieżąco zacieranej powierzchni, a także gwarantuje wysoką jakość obróbki przy małej ilości przejść tarczy ściernej.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie tarczę ścierną z elementami ściernymi w widoku z góry, a fig. 2 - tarczę ścierną w przekroju poprzecznym.

P r z y k ł a d

Tarcza ścierna 1 o średnicy d = 60 cm ma zamocowane do jej powierzchni trzy elementy ścierne 2 rozmieszczone względem siebie co 120°. Elementy ścierne 2 zostały wykonane z ebonitu bawełniano-fenolowego, mają grubość 3 cm i są w kształcie wycinków pierścienia. Elementy ścierne 2 oddzielone są od siebie promieniowo rozmieszczonymi kanałami 3 do odprowadzania materiału obrabianego. Kanały 3 mają profil prostokątny, a ich szerokość wynosi g = 5 cm i stanowi — średnicy tarczy ściernej 1. W centralnym miejscu tarczy 1 znajduje się wgłębienie 4 w postaci okrągłego wycięcia o średnicy d = 10 cm, które stanowi ^- średnicy tarczy. Wgłębienie 4 łączy promieniowo rozmieszczone kanały 3.

Przedstawiona geometria łączy zalety tarczy do zacierania wstępnego o dużej powierzchni roboczej z zaletami geometrii tarcz do zacierania końcowego które pozwalają na szybszą i bardziej równomierną obróbkę dzięki występowaniu krawędzi ścinających.

Claims (1)

1. Tarcza ścierna zaopatrzona w trzy elementy ścierne rozmieszczone względem siebie co 120°, znamienna tym, że elementy ścierne (2) są rozdzielone między sobą promieniowo rozmieszczonymi kanałami (3) do odprowadzania materiału obrabianego, o profilu prostokątnym, których szerokość wynosi średnicy tarczy ściernej (1), a w centralnym miejscu tarczy (1) znajduje się wgłębienie (4) w kształcie koła o średnicy - średnicy tarczy (1), które łączy promieniowo rozmieszczone kanały (3).