PL218004B1 - Nakładka zasłaniająca - Google Patents

Abstract

Nakładka, wykonana z jednego wykroju blachy, służąca do całkowitego lub częściowego zasłaniania szczeliny pomiędzy dwoma sąsiadującymi przestrzennymi konstrukcjami, montowanymi na dachach, w szczególności paneli słonecznych, charakteryzuje się tym, że sprężyste ramiona są dodatkowo rozpierane przez zasuwkę rozpierającą (2). Zasuwka rozpierająca (2) jest osobnym elementem montowanym po ustawieniu nakładki (1) w pozycji docelowej. Nakładka (1) ma prowadnice dla zasuwki rozpierającej ukształtowane na swobodnych krawędziach sprężystych ramion.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest nakładka zasłaniająca całkowicie lub częściowo wolną przestrzeń pomiędzy dwoma sąsiadującymi, równolegle położonymi bokami przestrzennych konstrukcji montowanych na dachach, w szczególności paneli słonecznych. Dodatkową funkcją nakładki jest uszczelnienie i zabezpieczenie elementów instalacji przed wpływami atmosferycznymi.

Znane jest rozwiązanie nakładki do zabezpieczenia szczeliny pomiędzy dwoma umieszczonymi obok siebie panelami słonecznymi, mającej przekrój w kształcie litery K wyprofilowany z cienkiej blachy, gdzie skośne ramiona profilu są odchylane do wewnątrz podczas montażu, dla umożliwienia wsunięcia nakładki w szczelinę pomiędzy panelami. W przypadku zastosowania korzystnie cienkiej blachy takie rozwiązanie nie zapewnia jednak wystarczająco mocnego docisku skośnych ramion do bocznych powierzchni paneli słonecznych. W przypadku montowania paneli na dachach pochyłych, może to prowadzić do wysuwania się nakładki, zarówno podczas montażu jak i w trakcie eksploatacji, powodując zagrożenie dla osób i innych obiektów znajdujących się potencjalnie pod okapem dachu.

Celem wynalazku jest wprowadzenie konstrukcja nakładki, zabezpieczającej przed przypadkowym jej wysunięciem się po zamontowaniu w szczelinie pomiędzy dwoma sąsiadującymi, zasadniczo równoległymi, bokami przestrzennej konstrukcji montowanej na dachu. Nakładka wykonana z jednego wykroju blachy jest mocowana z wykorzystaniem sprężystych ramion, wykonanych przez odpowiednie profilowanie dodatkowej powierzchni blachy nakładki, wsuwanych w zasłanianą przestrzeń. Po zamontowaniu, ramiona, wykorzystując naturalną siłę sprężystości blachy, naciskają na boczne powierzchnie sąsiadujących konstrukcji wywołując siłę tarcia przeciwdziałającą siłom wymuszającym wysunięcie nakładki.

Sprężyste ramiona, których zadaniem jest zapewnienie trwałego zamocowania nakładki, nie są jednak pewnym elementem mocującym, zwłaszcza w przypadku montażu przykładowo paneli słonecznych pod dużym kątem do poziomu, np. na stromych dachach. Proponowane rozwiązanie zapobiega takim zagrożeniom i zabezpiecza nakładkę przed przypadkowym wysunięciem.

Cechą wyróżniającą wynalazku jest konstrukcja nakładki w pełni zabezpieczająca ją przed przypadkowym wysunięciem poprzez zastosowanie zasuwki rozpierającej, montowanej w specjalnie ukształtowanych prowadnicach. Zasuwka rozpierająca, o długości maksymalnej nie przekraczającej długości nakładki, jest osobnym elementem, montowanym ręcznie lub przy użyciu lekkiego młotka do blachy, po ustawieniu nakładki w pozycji docelowej.

Przy zastosowaniu wariantu zasuwki rozpierającej o długości znacznie mniejszej od długości nakładki, można zamontować w jednym zestawie dwie zasuwki rozpierające, odpowiednio na obu końcach nakładki. Prowadnice są ukształtowane korzystnie na końcach sprężystych ramion, wzdłuż profilu nakładki. Szerokość nakładki jak i zasuwki rozpierającej jest uzależniona od szerokości szczeliny pomiędzy sąsiadującymi konstrukcjami. Szerokość zasuwki rozpierającej powinna być dobrana starannie, tak aby zapewnić wystarczająco duży docisk sprężystych ramion do sąsiadujących konstrukcji, jednocześnie nie powodując trwałego odkształcenia sprężystych ramion.

Prowadnice powinny zapewniać swobodne wsunięcie zasuwki rozpierającej, która może być płaskim elementem, korzystnie z takiej samej blachy jak nakładka. Takie warunki spełniają prowadnice utworzone poprzez wykonanie pojedynczego zagięcia na swobodnych końcach sprężystych ramion. Zagięcie w kierunku osi symetrii o kąt zabezpieczający przed ruchem poprzecznym zasuwki rozpierającej w każdym położeniu ramion, tworzy kątowe prowadnice, umożliwiające ruch zasuwki rozpierającej jedynie w kierunku wzdłużnym.

Dla zapewnienia szerokiej tolerancji szerokości zakrywanej szczeliny, korzystne jest wykonanie nakładki w kształcie litery K, w której sprężyste ramiona są ukształtowane skośnie do powierzchni zasłaniającej, a więc także do powierzchni sąsiadujących konstrukcji. Takie ukształtowanie sprężystych ramion zapewnia co najmniej dwie korzyści. Jedną z nich jest większa tolerancja na zmianę szerokości szczeliny. Inną, nie mniej istotną, zaletą rozwiązania jest dodatkowy docisk powierzchni zasłaniającej po zamontowaniu zasuwki w prowadnicach. Warunkiem powstania takiego zjawiska jest zapewnienie większej odległości pomiędzy powierzchnią zasłaniającą i prowadnicami, od grubości zasłanianej konstrukcji.

Zasuwka rozpierająca naciskając od wewnątrz na prowadnice wywołuje siłę rozciągającą, przenoszoną poprzez sprężyste ramiona na powierzchnię zasłaniającą, powodując jej lepszy docisk do powierzchni sąsiadujących konstrukcji, tym samym zwiększając jej szczelność. Zasuwka rozpierająca,

PL 218 004 B1 w części wprowadzającej do prowadnic, ukształtowana jest w formie klina ułatwiającego jej wsunięcie i rozparcie prowadnic.

Widok izometryczny jednego końca kompletu nakładki i zasuwki rozpierającej zamontowanych w szczelinie pomiędzy bokami konstrukcji przestrzennych przedstawia rysunek fig. 1. Widok z boku zamontowanego zestawu pokazany jest na rysunku fig. 2. Przykładowy kształt nakładki, zbliżony do litery K, pokazany jest na rysunku fig. 3, a możliwy sposób jej montażu na rysunku fig. 4. Przykładowy kształt zasuwki rozpierającej pokazany jest na rysunku fig. 5.

Kompletny zestaw zasłaniający, w przedstawionym przykładzie wykonania składa się z nakładki 1 oraz zasuwki rozpierającej 2. Całość jest zamontowana w szczelinie pomiędzy sąsiadującymi przestrzennymi konstrukcjami 3 zamontowanymi najczęściej na dachu, przy czym długość nakładki może być w zależności od potrzeb albo równa długości szczeliny pomiędzy przestrzennymi konstrukcjami albo mniejsza. Nakładka 1 wykonana jest z jednego wykroju blachy. Poprzez zaginanie wzdłuż odpowiednich krawędzi otrzymuje się kształt zbliżony do litery K, pokazany na rysunku fig. 3.

W pełni uformowana nakładka składa się z powierzchni zasłaniającej 1.1, sprężystych ramion 1.2, korzystnie na końcach których uformowane są prowadnice 1.3. W przypadku zastosowania zasuwki rozpierającej 2 w postaci płaskiego elementu z blachy, prowadnice 1.3 mogą być wykonane korzystnie w postaci profilu kątowego, przy czym kąt wklęsły a pomiędzy ramionami profilu w kierunku osi symetrii musi gwarantować zabezpieczenie przed ruchem poprzecznym zasuwki rozpierającej 2 w każdym położeniu ramion, umożliwiając równocześnie ruch zasuwki rozpierającej 2 w kierunku wzdłużnym prowadnic 1.3.

Jak pokazano na rysunku fig. 4 nakładka jest montowana najczęściej przez wsunięcie jej w szczelinę wykorzystując możliwość sprężystego odkształcenia ramion 1.2. Po zamontowaniu, ramiona 1.2, wykorzystując naturalną siłę sprężystości blachy, naciskają na boczne powierzchnie sąsiadujących konstrukcji 2 wywołując siłę tarcia przeciwdziałającą siłom wymuszającym wysunięcie nakładki 1.

Elementem w pełni zabezpieczającym nakładkę 1 przed przypadkowym wysunięciem jest zasuwka rozpierająca 2, pokazana na rysunku fig. 5, o całkowitej długości maksymalnej nie przekraczającej długości nakładki 1. Zasuwka rozpierająca 2 montowana jest ręcznie lub przy użyciu lekkiego młotka do blachy, po ustawieniu nakładki 1 w położeniu docelowym. Zasuwka rozpierająca, dla zapewnienia łatwiejszego wprowadzenia jej do prowadnic 1.3, częściowo ukształtowana jest w formie klina 2.1, ułatwiającego jej wsunięcie i rozparcie prowadnic. Ponadto koniec klina 2.1 nie powinien mieć ostrych krawędzi, co może być zapewnione przez wprowadzenie zaokrąglenia 2.2. Szerokość nakładki 1 jak i zasuwki rozpierającej jest ściśle uzależniona od szerokości szczeliny pomiędzy sąsiadującymi konstrukcjami 3 i powinna zapewnić wystarczająco duży docisk sprężystych ramion 1.2 oraz powierzchni zasłaniającej 1.1 do sąsiadujących konstrukcji 3.

Po zamontowaniu zasuwki rozpierającej 2, można dodatkowo zagiąć do wewnątrz naroża prowadnic 1.3 wzdłuż krawędzi a, w celu zabezpieczenia zasuwki przed możliwością przypadkowego wysunięcia się.

Claims (4)

1. Nakładka, wykonana z jednego wykroju blachy, służąca do całkowitego lub częściowego zasłaniania szczeliny pomiędzy dwoma sąsiadującymi przestrzennymi konstrukcjami montowanymi na dachach, w szczególności paneli słonecznych, posiadająca powierzchnię zasłaniającą oraz dodatkowe sprężyste ramiona, zabezpieczające ją przed wysunięciem poprzez nacisk na sąsiadujące boczne powierzchnie konstrukcji, znamienna tym, że sprężyste ramiona (1.2) są dodatkowo rozpierane przez zasuwkę rozpierającą (2).

2. Nakładka według zastrz. 1, znamienna tym, że zasuwka rozpierająca (2) jest osobnym elementem montowanym po ustawieniu nakładki (1) w pozycji docelowej.

3. Nakładka według zastrz. 1, znamienna tym, że ma prowadnice (1.3) dla zasuwki rozpierającej (2), ukształtowane na swobodnych krawędziach sprężystych ramion (1.2).

4. Nakładka według zastrz. 3, znamienna tym, że prowadnice (1.3) są kątownikami o kącie wklęsłym skierowanym do środka symetrii nakładki, w których jedno ramię kątownika jest sprężystym ramieniem nakładki.