PL217436B1 - Przyrząd do prowadzenia wierteł drążących łoża pod implanty stomatologiczne osadzane w bródowym odcinku kości żuchwy - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do prowadzenia wierteł drążących łoża pod implanty stomatologiczne osadzane w bródowym odcinku kości żuchwy, ułatwiający równoległe osadzanie filarów. Równoległe osadzenie filarów implantologicznych znacznie upraszcza technologię ich łączenia z nadbudową protetyczną. Ma to szczególne znaczenie w przypadku implantoprotez protez typu overdenture osadzanych na dwóch filarach zakotwionych w bródowym odcinku żuchwy.

Protezowanie bezzębnej żuchwy protezami dośluzowymi, łączy się często ze znacznym dyskomfortem odczuwanym przez pacjenta. Trudności wynikają z ograniczenia powierzchni przylegania protezy do błony śluzowej, co skutkuje jej słabą retencją. Wprowadzenie dodatkowego podparcia protezy na dwóch filarach implantologicznych, skutecznie zapobiega nieoczekiwanemu oderwaniu protezy od podłoża, łączy się jednak z wzrostem kosztów wykonawstwa zależnym od ceny zastosowanych implantów i elementów łączących. Do najtańszych rozwiązań tego typu należą konstrukcje w których wykorzystuje się jednoczęściowe jednofazowe wszczepy, na których przy pomocy złączek elastycznych osadza się bezpośrednio protezę. Rozwiązania takie opisuje praca W. Chladek i inni: Examinations on retention of overdentures with elastic frictional attachments, Journal of Achievements in Materials and Manufacturing Engineering, 43/1 (2010) 205-213. Uzyskanie oczekiwanych efektów klinicznych wymaga w tym przypadku zachowania jak najlepszej paraleli osi filarów, zależnej w dużej mierze od precyzji prowadzenia wierteł użytych do wykonania łoża implantu. Znane dotychczas, najczęściej stosowane i opisywane metody prowadzenia wierteł, polegają na wykorzystaniu technologii stereolitografii do wykonania indywidualnych szablonów, nakładanych na pole protezowane. Elementami prowadzącymi wiertła w pożądanym kierunku są metalowe tulejki zainkludowane „na sztywno” w szablonie. Szablony mocowane są pinami wkręcanymi z boku w kość wyrostka zębodołowego, E. Mierzwińska-Nastalska i inni: Leczenie implantoprotetyczne z wykorzystaniem wykonywanych stereolitograficznie szablonów chirurgicznych, Protet. Stomatol,2006, LVI, 4,288-294, C.E. Misch: Dental Implant Prosthetics, Mosty Inc. 2005, 142-156, S. Majewski: Implantologia, Urban&Partner, Wrocław 2004, 125-129. Ograniczenia w stosowaniu tej nowoczesnej metody wynikają głównie z wysokiego kosztu wytworzenia szablonu. Innym, znanym rozwiązaniem, zastosowanym w stworzonym pod koniec 20 wieku systemie Branemark Novum, był metalowy szablon wielokrotnego użytku, o stałym rozstawie otworów pod wiertła i mocowany na podłożu wkręcanymi z góry pinami. Szablon nakładany był bezpośrednio na odsłoniętą i wyrównaną chirurgicznie kość wyrostka zębodołowego, P. Branemark i inni: A New Treatment Cocept for Rehabilitation of the Edentulous Mandible. Preliminary Results from a Prospective Clinical Follow-up Study. Clinical Implant Dentistry and Related Research, Vol. 1, July 1999, 2-16. Wadą tego rozwiązania jest konieczność dużej ingerencji chirurgicznej w kształt podłoża, co wydłuża zabieg i jest niekorzystne dla pacjenta. Mankamenty te spowodowały praktyczne zaniechanie dalszej popularyzacji metody.

Przyrząd do prowadzenia wierteł drążących łoża pod implanty stomatologiczne osadzane w bródowym odcinku kości żuchwy, według wynalazku, charakteryzuje się tym, że płytka stanowiąca bazę szablonu, posiadająca owalne wycięcia przeznaczone pod inserty o różnie zlokalizowanych otworach prowadzących wiertła, jest stabilizowana pojedynczym pinem, wprowadzanym do kości przez otwór w centralnym insercie, oraz śrubami poziomującymi umieszczonymi w czterech punktach na końcach płytki, opierającymi się o wyrostek zębodołowy.

Długość śrub poziomujących, powinna być dobrana indywidualnie dla każdego przypadku klinicznego w taki sposób, że po ustawieniu żądanego położenia płytki, wkręcone śruby nie wystają ponad górną płaszczyznę insertów. Typoszereg śrub powinien zapewniać szeroki zakres ustawień płytki w płaszczyźnie poziomej, natomiast zmienne ułożenia otworów kołowych w insertach, powinno tworzyć typoszeregi insertów, pozwalający na uzyskanie żądanej lokalizacji położenia osi implantu i pinu mocującego na wyrostku zębodołowym.

Zaleta proponowanej metody w stosunku w stosunku do znanych metod polega na tym, że przyrząd ma charakter uniwersalny, pozwala bowiem przy wykorzystaniu jednego zestawu złożonego z płytki i typoszeregów insertów i śrub poziomujących, dostosować ułożenie osi wprowadzanych implantów do osobniczych cech kości wyrostka zębodołowego pacjenta. Przyrząd jest wielokrotnego użytku i jego zastosowanie nie wymaga żadnych wstępnych czynności laboratoryjnych.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok urządzenia z góry, fig. 2 - widok boczny urządzenia w przekroju przechodzącym przez śruby poziomujące i otwór w insercie centralnym, fig. 3 - trzy przykładowe ułożenia otworu pod pin

PL 217 436 B1 stabilizujący w insercie centralnym, a fig. 4 - wygląd trzech przykładowych ułożeń otworów w insertach prowadzących wiertła służące do wykonania łoża pod implant.

Przyrząd do prowadzenia wierteł drążących łoże pod implanty stomatologiczne osadzane w bródowym odcinku kości żuchwy, charakteryzuje się tym, że w jego skład wchodzi płytka bazowa 1 ukształtowana w sposób pozwalający na umieszczenie owalnych wycięć 2 przeznaczonych pod inserty prowadzące wiertła służące do wykonania łoża pod implant oraz otworu w insercie centralnym 3 nad grzbietem wyrostka zębodołowego bezzębnej żuchwy, tak aby po zakończonym zabiegu chirurgicznym uzyskać pożądane położenie osi implantów. Poziome ułożenie płytki jest ustalane przy pomocy wkręcanych w końce płytki śrub poziomujących 4. Opierające się o podłoże śruby zapobiegają chybotaniu się płytki w czasie zabiegów przygotowawczych i podczas wprowadzania implantu w tkankę kostną. W komplecie wyposażenia przyrządu powinny znajdować się śruby o różnych długościach i inserty o różnych lokalizacjach otworów prowadzących wiertła, klucze lub pin stabilizujący. Długości śrub i inserty powinny być dobierane osobniczo do danego ukształtowania kości wyrostka zębodołowego.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Przyrząd do prowadzenia wierteł drążących łoża pod implanty stomatologiczne osadzane w bródowym odcinku kości żuchwy, znamienny tym, że płytka stanowiąca bazę szablonu 1, posiadająca owalne wycięcia 2, przeznaczone pod inserty o różnie zlokalizowanych otworach prowadzących wiertła, jest stabilizowana pojedynczym pinem, wprowadzanym do kości przez otwór w centralnym insercie 3, oraz śrubami poziomującymi 4 umieszczonymi w czterech punktach na końcach płytki 1 opierającymi się o wyrostek zębodołowy.