PL212144B1

PL212144B1 - Sposób wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli na bazie poliakrylanów

Info

Publication number: PL212144B1
Application number: PL391070A
Authority: PL
Inventors: Zbigniew Czech; Urszula Głuch
Original assignee: Univ West Pomeranian Szczecin Tech
Priority date: 2010-04-28
Filing date: 2010-04-28
Publication date: 2012-08-31

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli na bazie modyfikowanych samoprzylepnych klejów poliakrylanowych. Tego typu samoprzylepne hydrożele charakteryzują się, w usieciowanym stanie, dobrą kleistością, dobrą adhezją do skóry ludzkiej oraz innych substratów, jak również dobrą kohezją filmu klejowego. Oprócz tego, usieciowane samoprzylepne hydrożele charakteryzują się bardzo dużą absorpcją wody oraz dużym wydłużeniem względnym w granicach kilkuset procent, przy zachowaniu swoich stabilnych mechanicznych właściwości, co predestynuje je do zastosowania do łączenia ze sobą różnorodnych wilgotnych powierzchni materiałów oraz w aplikacjach medycznych do okładów przeznaczonych do leczenia gojących się ran i innych uszkodzeń ludzkiej skóry.

Z międzynarodowej publikacji nr WO 92/01026 znane są przewodzące prąd elektryczny elastyczne żele na bazie rozpuszczalnych w wodzie polimerów, takich jak np. skrobia oraz polimerów rozpuszczalnych w wodzie, otrzymanych na drodze polimeryzacji monomerów akrylanowych z dodatkiem elektrolitów, zawierających w swojej strukturze grupy karboksylowe.

Europejski opis patentowy nr 0 670 338 opisuje sposób wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli otrzymanych poprzez fotopolimeryzację rodnikową mieszaniny monomerów, zawierającej kwas winylokarboksylowy, odpowiedni ester alkilowy kwasu (met)akrylowego, poli(glikol alkilenowy) o ciężarze cząsteczkowych poniżej 2000 g/mol, aminę zawierającą w swojej strukturze grupy hydroksylowe oraz nienasycony zdolny do polimeryzacji fotoinicjator.

Międzynarodowa publikacja nr WO 2004/003024 ujawnia polimerowe hydrożele przeznaczone do kontaktu ze skórą pacjenta oraz sposób ich wytwarzania na drodze polimeryzacji w wodzie mieszaniny zawierającej hydrofilowe monomery, przy zastosowaniu promieniowania UV.

Znane są z opisu patentowego nr US 5 336 501 transparentne hydrożele zbudowane z usieciowanych naturalnych i syntetycznych polimerów, zawierających wielowodorotlenowe alkohole, biopolimery na bazie kolagenu, żelatyny oraz usieciowane polimery na bazie kwasów winylokarboksylowych lub ich soli.

Opis patentowy nr US 5 183 599 opisuje przewodzące prąd elektryczny hydrożele do zastosowań medycznych, zbudowane na bazie N-winylolaktamu oraz monomerów akrylanowych, otrzymane na drodze polimeryzacji rodnikowej inicjowanej promieniowaniem UV.

Z opisu patentowego nr US 5 800 685 znane są przewodzące prąd elektryczny hydrożele na bazie poliakrylanów zbudowanych z hydrofilowych akrylanów oraz czwartorzędowych soli akrylanowych kwasów winylokarboksylowych.

Z opisu wynalazku nr US 2008/0152698 znany jest hydrożel przewodzący prąd elektryczny, zawierający wodę, policukry oraz pochodne kwasu akrylowego.

Z opisu patentowego nr US 6 039 940 znany jest hydrożel zbudowany na bazie kationowych czwartorzędowych soli aminoakrylanowych oraz pochodnych akryloamidu.

Opis patentowy nr US 5 013 769 ujawnia metodę otrzymywania hydrożelu na drodze polimeryzacji rodnikowej mieszaniny monomerów, zawierającej akrylany, kwas akrylowy, kwas maleinowy oraz kopolimery kwasu 3-buteno-1,2,3-trikarboksylowego.

Z opisu patentowego nr US 5 665 477 znany jest biokompatybilny hydrożel samoprzylepny, otrzymany poprzez reakcję kwasu akrylowego z diizopropanoloaminą, zawierający glicerynę oraz 2-metylopentametylenodiaminę.

Europejskie zgłoszenie patentowe nr EP 0 315 840 opisuje metodę otrzymywania powłok hydrożelowych na bazie pochodnych akryloamidu.

Publikacja międzynarodowego zgłoszenia mr WO 2004/096191 opisuje hydrożele stosowane do systemów uwalniających leki, zbudowane na bazie polimerów akrylanowych zawierających pochodne celulozy.

Z opisu patentowego nr US 4 430 458 znane są hydrożelowe materiały polimerowe powstałe poprzez polimeryzację rodnikową kwasu akrylowego, akryloamidu, N-winylokaprolaktamu, N-winylopirolidonu oraz innych monomerów hydrofilowych.

Z europejskiego opisu patentowego nr 0 374 752 znane są hydrożele na bazie monomerów winylowych, zawierających w swojej strukturze atomy fluoru, hydrofilowych monomerów winylowych oraz hydrofobowych polimerów, zawierających w swojej strukturze grupy wodorotlenowe.

Samoprzylepne hydrożele mogą być stosowane do leczenia ran na skórze pacjenta oraz ich nawilżenia przed ich oczyszczeniem z tkanek martwiczych. Po aplikacji warstwę samoprzylepną hyPL 212 144 B1 drożelu należy zabezpieczyć opatrunkiem dostosowanym do typu rany. Hydrożele do celów medycznych mogą być stosowane również do ran przewlekłych, takich jak owrzodzenia podudzi na tle niewydolności żylnej i tętniczej, odleżyny czy też owrzodzenia cukrzycowe. Mogą być one stosowane we wszystkich etapach leczenia, również w ranach z martwicą suchą lub rozpływną.

Inną możliwością zastosowania samoprzylepnych hydrożeli są aplikacje techniczne polegające na łączeniu hydrofilowych, wilgotnych powierzchni różnorodnych materiałów. Mogą być one stosowane również do usuwania wody pojawiającej się na powierzchni drogocennych materiałów oraz w pracach konserwatorskich zabytków i innych dzieł sztuki.

Potrzeba zastosowania w medycynie oraz do celów technicznych, jak również technologicznych szerokiej gamy hydrożeli o różnorodnej charakterystyce, dotyczącej elastyczności warstwy polimerowej hydrożelu, jej wydłużenia względnego, szybkości absorpcji wody, stabilności właściwości mechanicznych absorbującej wodę warstwy hydrożelu w czasie, a przede wszystkim właściwości samoprzylepnych hydrożelu. takich jak tack (lepność, kleistość) oraz adhezja do skóry ludzkiej, a także do innego rodzaju materiałów, doprowadziła do rozwoju samoprzylepnych hydrożeli i materiałów hydrożelowych.

Zadaniem proponowanego wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli, charakteryzujących się bardzo dużą absorpcją wody, wysoką elastycznością połączoną z dużym wydłużeniem względnym oraz doskonałymi właściwościami samoprzylepnymi.

Sposób wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli na bazie poliakrylanów, według wynalazku, polegający na polimeryzacji estrów alkilowych i kwasów winylokarboksylowych, a następnie modyfikacji aminami, charakteryzuje się tym, że poddaje się polimeryzacji wolnorodnikowej, w obecności inicjatora, 30 do 90% wagowych estrów alkilowych kwasu akrylowego o długości łańcucha węglowego w łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 5 do 50% wagowych kwasów winylokarboksylowych, 5 do 20% wagowych estrów alkilowych kwasu akrylowego zawierających w łańcuchu bocznym grupy alkilowej grupy hydroksylowe oraz 0 do 30% wagowych innych zdolnych do polimeryzacji rodnikowej nie akrylanowych nienasyconych monomerów. Stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych. Następnie, otrzymany kopolimer akrylanowy - poliakrylanowy klej samoprzylepny poddaje się modyfikacji hydroksylowanymi aminami i neutralizacji grup karboksylowych wodorotlenkami metali jednowartościowych. Tak zmodyfikowany i zneutralizowany klej samoprzylepny poddaje się sieciowaniu otrzymując samoprzylepny hydrożel.

Korzystnie, jako akrylan alkilu, zawierający od 1 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan metylu, etylu butylu, pentylu, heksylu, heptylu, oktylu, izooktylu, 2-etyloheksylu, 2-metyloheptylu, nonylu, decylu i/lub (met)akrylan dodecylu.

Korzystnie, jako kwas winylokarboksylowy stosuje się kwas akrylowy, metakrylowy, winylooctowy, β-akryloilooksypropionowy, maleinowy, fumarowy, itakonowy i/lub trichloroakrylowy. W celu nadania hydrożelom samoprzylepnym odpowiednio wysokiej wytrzymałości wewnętrznej (kohezji), w łańcuch polimerowy wbudowuje się podczas polimeryzacji monomery akrylanowe zawierające w swojej strukturze grupy hydroksylowe.

Korzystnie, jako akrylan alkilu zawierający grupy hydroksylowe stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu, 1-hydroksypropylu, 2-hydroksypropylu i/lub 4-hydroksybutylu.

Korzystnie, jako inny, zdolny do polimeryzacji rodnikowej nie akrylanowy nienasycony monomer stosuje się octan winylu, N-winylopirolidon, N-winylokaprolaktam, maleinian metylu, etylu, butylu lub 2-etyloheksylu i/lub fumaran metylu, etylu, butylu lub 2-etyloheksylu.

Otrzymane w wyniku polimeryzacji poliakrylanowe kleje samoprzylepne są wprawdzie hydrofilowe, ale nie wykazują właściwości absorbowania wody. Zdolność absorpcji wody poprzez warstwę samoprzylepną kleju uzyskuje się na drodze modyfikacji. Związkami podwyższającymi hydrofilowość poliakrylanowego kleju samoprzylepnego są hydroksylowane aminy, które zwiększają jednocześnie adhezję klejów samoprzylepnych.

Korzystnie, dodaje się od 30 do 200% wagowych hydroksylowanej aminy w odniesieniu do masy polimeru. Zwiększenie zdolności absorpcji wody, przez samoprzylepne hydrożele w postaci samoprzylepnych filmów klejowych, można osiągnąć poprzez neutralizację grup karboksylowych kwasu winylokarboksylowego wbudowanego w trakcie polimeryzacji w łańcuch polimeru. W celu neutralizacji dodaje się od 0,3 do 5,0% wagowych wodorotlenku metalu jednowartościowego w odniesieniu do masy polimeru.

Jako wodorotlenek metalu jednowartościowego stosuje się między innymi wodorotlenek potasu, wodorotlenek litu, czy sodu. W celu uzyskania odpowiednich właściwości mechanicznych samoprzylepnych hydrożeli na bazie poliakrylanów do modyfikowanego kopolimeru akrylanowego dodaje się od

PL 212 144 B1

0,05 do 10,0% wagowych związku sieciującego, w odniesieniu do masy polimeru. Dodatek tych związków umożliwia uzyskanie odpowiedniego balansu pomiędzy adhezją kleju samoprzylepnego a jego kohezją oraz powoduje wzrost kohezji warstwy samoprzylepnej kleju, co zdecydowanie polepsza jego właściwości mechaniczne. Jako związki sieciujące stosuje się wielofunkcyjne izocyjaniany, chelaty metali, estry organiczne kwasu ortotytanowego, organiczne cyrkoniany, wielofunkcyjne etylenoiminy, wielofunkcyjne propylenoiminy i/lub żywice aminowe.

Związki sieciujące trudno rozpuszczalne bezpośrednio w roztworze polimeru dodaje się w rozpuszczalniku. Często rozpuszczalnikiem związków sieciujących jest alkohol izopropylowy (izopropanol). służący jednocześnie jako stabilizator lepkości, zapobiegający przedwczesnemu żelowaniu polimeru.

Uzyskane według wynalazku samoprzylepne hydrożele charakteryzują się wysoką absorpcją wody, dużą elastycznością, dużym wydłużeniem względnym oraz doskonałymi właściwościami samoprzylepnymi. Ponadto charakteryzują się doskonałymi właściwościami mechanicznymi w trakcie absorpcji wody oraz doskonałą przezroczystością.

Wynalazek ilustrują bliżej poniższe przykłady wykonania. Podane procenty wagowe odnoszą się do całkowitej masy polimeru rozpuszczalnikowego kleju samoprzylepnego.

Podstawowe właściwości usieciowanej warstwy kleju samoprzylepnego, takie jak tack (lepność, kleistość), adhezję (przyczepność) oraz kohezję (wytrzymałość wewnętrzna kleju) mierzono wg normy AFERA, używanej przez Europejskie Stowarzyszenie Producentów Produktów Samoprzylepnych: tack wg normy AFERA 4105, adhezję wg normy AFERA 4001 oraz kohezję w temperaturze pokojowej oraz w 70°C wg normy AFERA 4012.

W tabeli 2 zamieszczono wyniki badań absorpcji wody otrzymanych hydrożeli w trakcie ich leżakowania w wodzie destylowanej oraz wydłużenie względne usieciowanych hydrożelowych filmów klejowych w suchym stanie przed absorpcją wody.

P r z y k ł a d 1

W znajdującym się na łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 300 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 300 g mieszaniny złożonej ze 150 g akrylanu 2-etyloheksylu (50% wag.), 90 g akrylanu metylu (30% wag.), 30 g kwasu akrylowego (10% wag.), 30 g (10% wag.) akrylanu 2-hydroksyetylu oraz 0,3 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy kopolimer akrylanowy o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 14,3 Pa · s, mierzonej w temperaturze 23°C na wiskozymetrze Rheomat RM 189. Do otrzymanego w ten sposób kleju dodaje się 450 g hydroksylowanej aminy Ethomeen C15 (150% wag.), 4,5 g 20% wodnego roztworu KOH (0,3% wag.), a następnie 1,5 g 10% roztworu propylenoiminy Neocryl CX-100 w izopropanolu. Tak otrzymanym roztworem kleju powleka się, za pomocą rakla, dehezyjną folię poliestrową, a otrzymaną w ten sposób warstwę kleju suszy się następnie w suszarce przez 10 min w temperaturze ₂

105°C, otrzymując film klejowy o gramaturze 150 g/m².

Otrzymany usieciowany hydrożelowy film samoprzylepny bada się na wydłużenie względne oraz na absorpcję wody w czasie. Badane właściwości uzyskanego samoprzylepnego hydrożelu przedstawiono w tabeli 1.

P r z y k ł a d 2

W znajdującym się na łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 300 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 300 g mieszaniny złożonej ze 150 g akrylanu butylu (50% wag.), 15 g akrylanu etylu (5% wag.), 60 g kwasu akrylowego (20% wag.), 60 g kwasu β-akryloilooksypropionowego (20% wag.), 15 g akrylanu 4-hydroksybutylu (5% wag.) oraz 0,3 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy poliakrylanowy klej samoprzylepny o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 11,2 Pa · s, mierzonej w temperaturze 23°C. Do otrzymanego w ten sposób kleju dodaje się 90 g dietanoloaminy (30% wag.), 15 g 20% wodnego roztworu KOH (1% wag), a następnie 0,6 g związku sieciującego izoforonodiizocyjanianu (0,2% wag.). Tak otrzymanym roztworem kleju powleka się, za pomocą rakla, dehezyjną folię poliestrową, a otrzymaną w ten sposób warstwę kleju suszy się następnie w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C, otrzymu₂ jąc film klejowy o gramaturze 150 g/m².

PL 212 144 B1

P r z y k ł a d 3

W znajdującym się na łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 300 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 300 g mieszaniny złożonej ze 75 g akrylanu 2-etyloheksylu (25% wag.), 75 g akrylanu butylu (25% wag.), 30 g kwasu akrylowego (10% wag.), 60 g kwasu winylooctowego (20% wag.), 15 g akrylanu 4-hydroksybutylu (5% wag.), 45 g octanu winylu (15% wag.) oraz 0,3 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy poliakrylanowy klej samoprzylepny o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 8,8 Pa · s, mierzonej w temperaturze 23°C. Do otrzymanego w ten sposób kleju dodaje się 600 g trietanoloaminy (200% wag.), 30 g 20% wodnego roztworu NaOH (2% wag.), a następnie 300 g 5% roztworu związku sieciującego acetyloacetonianu cyrkonu w acetonie. Tak otrzymanym roztworem kleju powleka się, za pomocą rakla, dehezyjną folię poliestrową, a otrzymaną w ten sposób warstwę kleju suszy się następnie w suszarce ₂ przez 10 min w temperaturze 105°C, otrzymując film klejowy o gramaturze 150 g/m².

P r z y k ł a d 4

W znajdującym się na łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 300 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 300 g mieszaniny złożonej ze 270 g akrylanu dodecylu (90% wag.), 7,5 g kwasu akrylowego (2,5% wag.), 7,5 g kwasu trichloroakrylowego (2,5% wag.), 7,5 g akrylanu 2-hydroksyetylu (2,5% wag.), 7,5 g akrylanu 2-hydroksypropylu (2,5% wag.) oraz 0,3 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy poliakrylanowy klej samoprzylepny o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 5,2 Pa · s, mierzonej w temperaturze 23°C. Do otrzymanego w ten sposób kleju dodaje się 300 g hydroksylowanej aminy Ethomenn T/25 (100% wag.), 60 g 20% wodnego roztworu NaOH (4% wag.), a następnie 90 g 10% roztworu związku sieciującego etylenoiminy XAMA-2 w izopropanolu. Tak otrzymanym roztworem kleju powleka się, za pomocą rakla, dehezyjną folię poliestrową, a otrzymaną w ten sposób warstwę kleju suszy się następnie ₂ w suszarce przez 10 min. w temperaturze 105°C, otrzymując film klejowy o gramaturze 150 g/m².

P r z y k ł a d 5

W znajdującym się na łaźni olejowej reaktorze o pojemności 1 l zaopatrzonym w mieszadło, chłodnicę zwrotną, termometr oraz wkraplacz umieszcza się 300 g rozpuszczalnika octanu etylu. Octan etylu ogrzewa się do wrzenia, a następnie do wrzącego octanu etylu wkrapla się w ciągu 2 h 300 g mieszaniny złożonej ze 45 g akrylanu 2-etyloheksylu (15% wag.), 45 g akrylanu heksylu (15% wag.), 150 g kwasu β-akryloilooksypropionowego (50% wag.), 15 g akrylanu 2-hydroksyetylu (5% wag.), 15 g akrylanu 4-hydroksybutylu (5% wag.), 30 g N-winylopirolidonu (10% wag.) oraz 0,3 g inicjatora azowego AIBN (0,1% wag.). Proces polimeryzacji prowadzi się przez 5 h, otrzymując rozpuszczalnikowy poliakrylanowy klej samoprzylepny o 50% wag. zawartości polimeru oraz o lepkości 6,3 Pa · s, mierzonej w temperaturze 23°C. Do otrzymanego w ten sposób kleju dodaje się 240 g hydroksylowanej aminy Ethoduomeen T/25 (80% wag.), 75 g 20% wodnego roztworu LiOH (5% wag), a następnie 30 g związku sieciującego żywicy aminowej Cymel 303 (10% wag.). Tak otrzymanym roztworem kleju powleka się, za pomocą rakla, dehezyjną folię poliestrową, a otrzymaną w ten sposób warstwę kleju suszy się następnie w suszarce przez 10 min w temperaturze 105°C, otrzymując film klejowy o grama₂ turze 150 g/m².

PL 212 144 B1

T a b e l a 1

Hydrożel wg przykładu	Tack[N]	Adhezja [N]	Kohezja [N]
20°C	70°C	20°C	70°C
1	11,6	18,6	12,3	80	12
2	10,1	15,2	11,7	90	20
3	7,4	11,9	9,2	90	25
4	5,3	8,7	6,5	90	35
5	1,9	3,4	2,4	90	40

T a b e l a 2

Hydrożel wg przykładu	Absorpcja wody w [% wag.] w czasie	Wydłużenie względne
30 min	1 h	2 h	[%]
1	130	245	315	158
2	90	150	200	175
3	200	310	340	120
4	150	220	255	110
5	170	235	285	80

Zastrzeżenia patentowe

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania samoprzylepnych hydrożeli na bazie poliakrylanów polegający na polimeryzacji estrów alkilowych i kwasów winylokarboksylowych, a następnie modyfikacji aminami, znamienny tym, że poddaje się rozpuszczalnikowej polimeryzacji wolnorodnikowej, w obecności inicjatora, 30 do 90% wagowych estrów alkilowych kwasu akrylowego o długości łańcucha węglowego w łańcuchu bocznym grupy alkilowej od 1 do 12 atomów węgla, 5 do 50% wagowych kwasów winylokarboksylowych, 5 do 20% wagowych estrów alkilowych kwasu akrylowego zawierających w łańcuchu bocznym grupy alkilowej grupy hydroksylowe oraz 0 do 30% wagowych innych zdolnych do polimeryzacji rodnikowej nieakrylanowych nienasyconych monomerów, przy czym stężenie wszystkich monomerów użytych do polimeryzacji wynosi 100% wagowych, następnie otrzymany kopolimer akrylanowy poddaje się modyfikacji hydroksylowanymi aminami, neutralizacji grup karboksylowych wodorotlenkami metali jednowartościowych, po czym poddaje się sieciowaniu otrzymując samoprzylepny hydrożel.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako akrylan alkilu, zawierający od 1 do 12 atomów węgla w łańcuchu bocznym grupy alkilowej stosuje się akrylan metylu, etylu butylu, pentylu, heksylu, heptylu, oktylu, izooktylu, 2-etyloheksylu, 2-metyloheptylu, nonylu, decylu i/lub (met)akrylan dodecylu.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako kwas winylokarboksylowy stosuje się kwas akrylowy, metakrylowy. winylooctowy, β-akryloilooksypropionowy, maleinowy, fumarowy, itakonowy i/lub trichloroakrylowy.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako akrylan alkilu zawierający grupy hydroksylowe stosuje się akrylan 2-hydroksyetylu, 1-hydroksypropylu, 2-hydroksypropylu i/lub 4-hydroksybutylu.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako inny, zdolny do polimeryzacji rodnikowej N-winylopirolidon nieakrylanowy nienasycony monomer stosuje się octan winylu, N-winylopirolidon, N-winylokaprolaktam, maleinian metylu, etylu, butylu lub 2-etyloheksylu i/lub fumaran metylu, etylu, butylu lub 2-etyloheksylu.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dodaje się od 30 do 200% wagowych hydroksylowanej aminy w odniesieniu do masy polimeru.

PL 212 144 B1
7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że dodaje się od 0,3 do 5,0% wagowych wodorotlenku metalu jednowartościowego w odniesieniu do masy polimeru.
8. Sposób według zastrz. 1 albo 7, znamienny tym, że jako wodorotlenek metalu jednowartościowego stosuje się wodorotlenek potasu.
9. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do modyfikowanego kopolimeru akrylanowego dodaje się od 0,05 do 10,0% wagowych związku sieciującego, w odniesieniu do masy polimeru.
10. Sposób według zastrz. 1 albo 9, znamienny tym, że jako związki sieciujące stosuje się wielofunkcyjne izocyjaniany, chelaty metali, estry organiczne kwasu ortotytanowego, organiczne cyrkoniany, wielofunkcyjne etylenoiminy, wielofunkcyjne propylenoiminy i/lub żywice aminowe.