PL209185B1 - Filar implantologicznydo stabilizacji całkowitych dośluzowych protez zębowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest stomatologiczny filar implantologiczny do stabilizacji całkowitych dośluzowych protez zębowych przeznaczony do współpracy z nasadką elastyczną służącą do poprawy stabilizacji i zwiększenia siły retencji całkowitych dośluzowych protez zębowych.

W dotychczasowym stanie protezy dośluzowe, w których siły ż ucia przenoszone są na błonę śluzową jamy ustnej, utrzymywane są na podłożu siłami adhezji występującymi pomiędzy śluzówką a powierzchnią przylgową protezy. W wielu przypadkach cechy anatomiczne podłoża nie gwarantują dobrej retencji protezy. Dotyczy to zwłaszcza protez dolnych. Alternatywą dla protez dośluzowych, są implantoprotezy. Do najtańszych implantoprotez można zaliczyć protezy nakładowe podparte na jednym lub dwóch wszczepach śródkostnych. Najpopularniejszą konstrukcję utrzymującą implantoprotezy nakładowe stanowią dwa filary kotwione w przedniej części kości wyrostka zębodołowego, do których przytwierdzane są elementy retencyjne. Elementy te, to najczęściej beleczki lub kulki, na których osadzane są z wykorzystaniem sprężystości materiału i sił tarcia nakładki wkomponowane w nadbudowy protetyczne. Konstrukcje te zazwyczaj składają się z wielu precyzyjnych elementów i wymagają specjalnych rozwiązań, zależnych od przyjętego systemu zespolenia nadbudowy z filarami, co ma swoje odniesienie w kosztach wykonania protezy [Majewski S. Podstawy protetyki w praktyce lekarskiej i technice dentystycznej, SZS-W. Kraków 2000, Schroeder A. i inni Oral Implantology Basics ITl Hollow Cylinder System. Thieme. Stuttgart 1996, H.Spiekermann i inni: Implantology. ThiemeMedical Publisher, Inc New York 1995]. W większości znanych rozwiązań filar przejmuję całkowicie lub w znacznej części obciążenia zwarciowe Podjęte prace nad konstrukcją implantoprotezy osiadającej w założeniu maja doprowadzić do znacznego ograniczenia sił oddziaływujących na filary. W proponowanej konstrukcji element retencyjny stanowi elastyczna nasadka zapewniająca utrzymanie protezy dzięki sile tarcia generowanej pomiędzy jej powierzchnią obwodową a wewnętrzną powierzchnią gniazda wyfrezowanego w protezie [W. Chladek. G. Chladek. J. Żmudzki: Złącze z nasadką na filar implantologiczny stabilizujące całkowite dośluzowe protezy zębowe, zgłoszenie patentowe nr P 375662]. Podatność nasadki i ograniczona ś ciś le dobranym wciskiem sił a utrzymania protezy eliminują w tym rozwiązaniu możliwości wystąpienia przeciążenia filaru implantologicznego. Pozwala to na znaczne uproszczenie konstrukcji filaru.

Filar implantologiczny, według wynalazku charakteryzuje się tym, że jego część nakostna stanowi jednoczęściowy element o kształtach dobranych w ten sposób, aby zintegrować funkcje umożliwiające wkręcenie implantu w tkankę kostną oraz utrzymanie nasadki elastycznej. Pionizację filarów po ich zakotwieniu w tkance kostnej, zapewnia się poprzez odpowiednie doginanie części nakostnej filaru. Na proponowanym filarze w specjalnie wyprofilowanym podtoczeniu nasadka jest lokowana wyłącznie poprzez jej wciśnięcie. Podczas zakładania protezy osadzoną na implancie nasadkę wprowadza się, również na zasadzie wcisku, w gniazdo znajdujące się w siodle protezy.

Filar implantologiczny według wynalazku przeznaczony jest do współpracy z nasadkami elastycznymi przeznaczonymi do zwiększenia retencji dośluzowych protez całkowitych. Są to relatywnie tanie protezy, masowo stosowane protetyce stomatologicznej oparte wyłącznie o błonę śluzową jamy ustnej. Różnica w stosunku do znanych metod ich stabilizacji z wykorzystaniem implantów, polega na tym, że utrzymywana w gnieździe głównie siłami tarcia nasadka, podczas czynności żucia odkształca się i pozwala na ruchy protezy zgodne z deformacjami uciskanej błony śluzowej. Zapewnia to rozłożenie sił żucia na całej powierzchni przylgowej, również w strefach bliskich miejscom kotwienia implantów, co w konsekwencji powoduje zmniejszenie nacisków na implanty. Odpowiednio dobrane w sposób wzajemnie zależny, stała sprężyny nasadki oraz wielkość wcisku odpowiedzialne za retencję protezy gwarantują, że osiowe siły oddziaływania na implant nie przekroczą wartości zadanych. Ponadto siły boczne wynikające z naturalnej ruchomości błony śluzowej amortyzowane będą przez sprężystość materiału nakładki. Odciążenie filarów pozwala na stosowanie implantów o mniejszych gabarytach, które można będzie osadzać relatywnie płytko i przy złagodzonych rygorach określających stan tkanki kostnej wymagany do zabiegu implantacji. Możliwość zastosowania krótkiej śródkostnej część implantu zwiększy swobodę wyboru miejsca wprowadzenie implantu i ułatwi utrzymanie pożądanego kierunku wprowadzenia. Nieuniknione niewielkie braki równoległości filarów można korygować poprzez odpowiednie doginanie ich części nakostnych. Ograniczone siły retencji umożliwiają zrezygnowanie z dodatkowego mocowania elementów retencyjnych ś rubami czy poprzez klejenie.

Istotę rozwiązania stanowi nowy sposób umocowania na implancie elementu retencyjnego, jaki stanowi nasadka. Zapewnia to proponowany kształt części nakostnej. Wewnętrzna część elastycznej

PL 209 185 B1 nasadki przeznaczonej do współpracy z filarem będącym przedmiotem wynalazku jest wyprofilowana tak, że tworzy z nakostną częścią implantu zakończonego u góry zaczepem zatrzask, pozwalający na łatwe wprowadzenie a następnie stabilne utrzymanie nasadki na filarze. Ze względu na technologię wykonania nasadki istnieje możliwość nadania jej kształtu pozwalającego na schowanie w jej wnętrzu, części lub całości części chwytu służącego do wkręcenia implantu. Stwarza to nową sytuację dającą łatwość przygotowania osprzętu niezbędnego do osadzenia implantu. Do głównych zalet wynalazku należy zaliczyć możliwość redukcji wysokości części nakostnej implantu do pożądanego wymiaru, przy zachowaniu gabarytów części chwytowej niezbędnych do wkręcenia implantu. Takie rozwiązanie pozwala na uzyskanie prostego w wykonaniu implantu jednoczęściowego integrującego funkcję kotwienia z utrzymaniem nadbudowy protetycznej. Wymienione efekty powinny istotnie wpłynąć na obniżenie kosztów wykonania implantoprotezy oraz dać wyraźnie odczuwalną przez pacjenta poprawę retencji protezy.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok implantu, którego część nakostna złożona jest z fragmentu chwytowego w formie graniastosłupa dostosowanego do typowego klucza sześciokątnego, przechodzącego w parabolicznie zwężające się ku górze podtoczenie zwieńczone kapturem zaczepu, fig. 2 widok części nakostnej implantu z wprowadzoną w gniazdo oraz podtoczenie nasadką kryjącą fragment chwytowy, fig. 3 widok części nakostnej implantu z wprowadzoną w gniazdo oraz w podtoczenie nasadką gdzie fragment chwytowy pozostaje w całości poza nasadką. Filar implantologiczny do stabilizacji całkowitych dośluzowych protez zębowych charakteryzuje się tym, że w jego skład wchodzi część nakostna 1 ukształtowana w sposób eliminujący konieczność stosowania dodatkowych elementów mocujących przy osadzaniu nasadki 2. Część chwytowa dostosowana kształtem korzystnie do klucza sześciokątnego przechodzi płynnie w stożkowe podtoczenie o pobocznicy liniowo lub parabolicznie ukształtowanej. Podtoczenie w części górnej zakończone jest kapturem tworzącym wraz elastyczną nasadką zaczep utrzymujący nasadkę na implancie, w części dolnej przechodzi w przewężenie ułatwiające pionizację filaru. Nasadka pokrywa w zależności od potrzeb część chwytową implantu. Nasadka jest wprowadzana bezpośrednio w gniazdo 3 zlokalizowane w akrylanowym siodle protezy od strony przylegającej do błony śluzowej. Gniazda mogą być wyfrezowane bezpośrednio w siodłach protezy w przednich odcinkach łuku zębowego lub stanowić osadzane w otworach wywierconych w protezie, dodatkowe tuleje o powierzchniach gwarantujących uzyskanie zadanej siły retencji.

Claims (1)

1. Filar implantologiczny do stabilizacji całkowitych dośluzowych protez zębowych, znamienny tym, że stanowi korzystnie jednoczęściowy filar o części nadkostnej (1) w której bezpośrednio jest osadzona nasadka (2), przy czym część chwytowa o kształcie korzystnie graniastosłupa sześciokątnego, w części górnej przechodzi płynnie w stożkowe podtoczenie o pobocznicy liniowo lub parabolicznie ukształtowanej, zakończone kapturem tworzącym zaczep utrzymujący nasadkę na implancie, a w części dolnej przechodzi w przewężenie umożliwiające pionizację filaru przez doginanie.