PL208679B1 - Złącze z nasadką na filar implantologiczny stabilizujące całkowite dośluzowe protezy zębowe - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest złącze z nasadką na filar implantologiczny służące do stabilizacji i zwiększenia siły retencji całkowitych doś luzowych protez zę bowych. W dotychczasowym stanie protezy dośluzowe, w których siły żucia przenoszone są na błonę śluzową jamy ustnej, utrzymywane są na podłożu siłami adhezji występującymi pomiędzy śluzówką, a powierzchnią przylgową protezy. W wielu przypadkach cechy anatomiczne podłoża nie gwarantują dobrej retencji protezy. Alternatywą dla protez dośluzowych, są implantoprotezy. Do najtańszych implantoprotez można zaliczyć protezy nakładowe, podparte na jednym lub dwóch wszczepach śródkostnych. Najpopularniejszą konstrukcję utrzymującą implantoprotezy nakładowe stanowią dwa filary kotwione w przedniej części kości wyrostka zębodołowego, do których przytwierdzane są elementy retencyjne. Elementy te, to najczęściej beleczki lub kulki, na których osadzane są z wykorzystaniem sprężystości materiału i sił tarcia nakładki wkomponowane w nadbudowy protetyczne. Konstrukcje takie w założeniu muszą umożliwiać obrót protezy, gdyż sztywno kotwione w kości filary ograniczają swobodę ruchów pionowych, natomiast siodła protezy w tylnych odcinkach łuku zębowego opierają się bezpośrednio o miękką błonę śluzową i w trakcie żucia wykonują ruchy zgodne z jej deformacją. Konstrukcje te składają się z wielu precyzyjnych elementów i wymagają specjalnych rozwiązań, zależnych od przyjętego systemu zespolenia nadbudowy z filarami, co ma swoje odniesienie w kosztach wykonania protezy [Majewski S. Podstawy protetyki w praktyce lekarskiej i technice dentystycznej, SZS-W, Kraków 2000, Schroeder A. i inni Oral Implantology Basics ITI Hollow Cylinder System. Thieme, Stuttgart 1996, H.Spiekermann i inni: Implantology. ThiemeMedical Publisher, Inc New York 1995]. W ostatnim okresie pojawiają się również rozwiązania implantologicznych systemów stabilizacji dośluzowych protez całkowitych, gdzie pełny kontakt protezy z podłożem mają zapewnić elastyczne mikroamortyzatory. Rozwiązania te jednak nie są zdolne do dostosowywania się do postępujących zaników podłoża, co oznacza, iż w czasie użytkowania może wystąpić wzrost obciążenia implantów.

Złącze z nasadką na filar implantologiczny, według wynalazku charakteryzuje się tym, że stanowi nasadkę elastyczną, mającą korzystnie kształt pierścienia powstałego z połączenia podstawami dwóch stożków ściętych z osiowo zlokalizowanym cylindrycznym otworem, zamocowaną przy pomocy śruby na nakostnej części filaru implantologicznego, współpracującą z gniazdem zlokalizowanym w siodle protezy. Nasadkę wprowadza się w gniazdo wyfrezowane bezpośrednio w akrylanowym siodle protezy lub gniazdo uzbrojone tulejką. Nasadka zapewnia utrzymanie protezy dzięki sile tarcia generowanej pomiędzy jej powierzchnią obwodową, a wewnętrzną powierzchnią gniazda.

Złącze z nasadką według wynalazku przeznaczone jest do współpracy z dośluzowymi protezami całkowitymi. Są to relatywnie tanie protezy, masowo stosowane w protetyce stomatologicznej, oparte wyłącznie o błonę śluzową jamy ustnej. Różnica w stosunku do znanych rozwiązań implantologicznych metod ich stabilizacji, polega na tym, że utrzymywana w gnieździe siłami tarcia nasadka, podczas czynności żucia odkształca się i pozwala na ruchy protezy zgodne z deformacjami uciskanej błony śluzowej. Gwarantuje to rozłożenie sił żucia na całej powierzchni przylgowej, również w strefach kotwienia implantów oraz zmniejszenie nacisków na implanty. Odpowiednio dobrane, w sposób wzajemnie zależny, stała sprężyny nasadki oraz siła tarcia odpowiedzialna za retencję protezy gwarantują, że po zaprzestaniu czynności żucia proteza powraca do pierwotnego położenia spoczynkowego. Ma to na celu zapobieganie lokalnym stałym uciskom na błonę śluzową powodującym powstawanie odleżyn. Osiadanie protezy będzie zachodzić wtedy, gdy atrofia podłoża spowoduje wzrost siły nacisku protezy na nasadkę. Deformacja nasadki, większa od odpowiadającej stanowi równowagi określonemu przez siłę tarcia, spowoduje przesunięcie protezy względem filaru. Zanikom podłoża zawsze towarzyszyć będzie zwiększony nacisk na nasadkę, co z czasem spowoduje przekroczenie zadanej siły tarcia i nastąpi przesunięcie się protezy na nasadce równe odległości o jaką cofnęła się podpierająca protezę błona śluzowa. Proteza podąży za zmianami podłoża. Filary nie będą więc narażone na działanie sił większych niż założona siła tarcia. Ograniczenie odciążenia filarów pozwoli na stosowanie implantów o mniejszych gabarytach, które można będzie osadzać przy złagodzonych rygorach określających stan tkanki kostnej warunkujący możliwość wykonania zabiegu implantacji.

Proponowana nasadka nadaje protezie charakter implantoprotezy osiadającej, co gwarantuje pełny kontakt siodeł i płyty protezy z błoną śluzową. Istotę rozwiązania stanowi nowy sposób połączenia protezy nasadką retencyjną z nakostną częścią filaru. Cechy geometryczne i materiałowe nasadki pozwalają pełnić jej jednocześnie dwie funkcje: generować siłę tarcia zapewniającą właściwe utrzymanie protezy oraz zapewniać odciążanie błony śluzowej po zaniknięciu sił zwarciowych. Możliwość

PL 208 679 B1 kształtowania wartości stałej sprężyny nasadki poprzez zróżnicowanie kształtu przekroju poprzecznego, pozwoli na stworzenie typoszeregu jej rozwiązań umożliwiającego uwzględnienie cech osobniczych. Do głównych zalet wynalazku należy zaliczyć zwiększenie siły odrywania protezy od podłoża, przeciwdziałanie kolebaniu i skrętom protezy przy jednoczesnym ograniczeniu nacisków na filary implantologiczne. Wymienione efekty mechaniczne powinny dać wyraźnie odczuwalną przez pacjenta poprawę retencji protezy. Ekonomiczną korzyścią jest niski koszt wykonania nasadki i możliwość jej wykorzystania do poprawy retencji protez już funkcjonujących w jamie ustnej pacjenta.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok złącza w stanie spoczynkowym, fig. 2 - widok przewidywanej deformacji nasadki oraz podłoża podczas zwarciowego obciążenia złącza, fig. 3 - widok przekroju nasadki zamocowanej na nakostnej części implantu.

Złącze z nasadką na filar implantologiczny stabilizujące całkowite dośluzowe protezy zębowe charakteryzuje się tym, że w jego skład wchodzi elastyczna nasadka 1 mająca korzystnie kształt pierścienia powstałego z połączenia podstawami dwóch stożków ściętych z osiowo zlokalizowanym cylindrycznym otworem, zamocowana na filarze implantologicznym 2, który jest kotwiony w tkance kostnej 3. Nasadka jest wprowadzana w gniazdo 4 wykonane w akrylanowym siodle protezy 5 przylegającym do błony śluzowej 6 oraz dociśnięta do czoła części nakostnej implantu śrubą 7. Stożkowe kształty nasadki ułatwiają wprowadzenie nasadki w gniazdo, zwiększają możliwości kształtowania wielkości jej stałej sprężyny oraz zmniejszają wrażliwość złącza na braki równoległości osi filarów.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Złącze z nasadką na filar implantologiczny stabilizujące całkowite dośluzowe protezy zębowe, znamienne tym, że stanowi nasadkę elastyczną (1) mającą korzystnie kształt pierścienia powstałego z połączenia podstawami dwóch stożków ściętych z osiowo zlokalizowanym cylindrycznym otworem, zamocowaną przy pomocy śruby (7) na nakostnej części filaru implantologicznego (2), współpracującą z gniazdem (4) zlokalizowanym w siodle protezy (5).