PL207927B1 - Pojemnik do roślin - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest pojemnik do roślin jaki stosuje się zwłaszcza jako „amplę kwiatową, przy czym podstawka służy z jednej strony jako zasobnik wody, a z drugiej strony do ochrony obszaru mieszkania pod amplą kwiatową przed wyciekającą wodą. Jednak zasadniczo podstawki łączone z doniczką mogą być stosowane w inny sposób jako stojące lub wiszące.

W przypadku tego rodzaju tradycyjnych doniczek do kwiatów, stosuje się złącza wtykowe w postaci haczyków i otworów, które zapewniają dokładne zestawienie. Na ogół można to sprawdzić wzrokowo wówczas, gdy doniczka nie jest wypełniona ziemią i roślinami. Jednak w praktyce, w ogrodnictwie przemysłowym w znacznej mierze do uprawy roślin od fazy początkowej stosuje się doniczki bez podstawek, a dopiero w momencie sprzedaży dojrzałej rośliny, jako produktu gotowego do sprzedaży, umieszcza się podstawkę.

Przedmiotem wynalazku jest pojemnik do roślin, posiadający doniczkę i podstawkę z tworzywa sztucznego. Jest on stosowany zwłaszcza jako „ampla kwiatowa, przy czym podstawka, zamknięta od strony dolnej jako miseczka na wodę, jest połączona trwale z doniczką wyposażoną od dołu w otwory, poprzez urządzenia sprzęgające w postaci haczyków z jednej strony i otworów z drugiej strony. Podstawka i doniczka wchodzą jedna w drugą za pośrednictwem co najmniej jednej zwężającej się stożkowo powierzchni prowadzącej.

Istota wynalazku polega na tym, że zarówno doniczka jak i podstawka ukształtowane są z kopułami w postaci stożków ściętych, które posiadają powierzchnie prowadzące, leżące jedna przy drugiej. Ponadto, elementy sprzęgające ukształtowane są jako złącza sprzęgłowe typu gwintowanego lub bagnetowego które na podstawie ruchu obrotowego zazębiają się ze sobą.

Korzystnie, haczyki są ukształtowane na powierzchni czołowej kopuły podstawki jako wystające ku górze, a w powierzchni czołowej kopuły doniczki ukształtowane są otwory, w które wchodzą haczyki podczas obrotu względem siebie i tworzą złącze sprzęgłowe.

Według wynalazku, haczyki przynajmniej po jednej stronie posiadają gardziel, zwróconą w kierunku promieniowym, a otwory są ukształtowane w postaci dziurki od klucza i posiadają szerokość, zwężającą się w kierunku obrotu.

Elementy sprzęgające są zabezpieczone za pomocą elementów zatrzaskowych, przy czym otwory są przynajmniej częściowo przysłonięte.

Korzystnie, kopuła podstawki wystaje do góry poza brzeg podstawki, zaopatrzonej w co najmniej jeden element dystansowy względem doniczki, który to element jest ukształtowany pierścieniowo w podstawce i jest wykonany z wielu oddzielnych, pierścieniowych odcinków.

Inny z elementów dystansowych ma postać otwartego do dołu, wydrążonego żebra, którego pusta przestrzeń jest podzielona za pomocą co najmniej jednej poprzeczki.

Dzięki wynalazkowi, podstawkę można połączyć z doniczką „na ślepo, to znaczy bez zaglądania do wnętrza, przy czym doniczka nadaje również do racjonalnego sposobu uprawy roślin. Ponadto, podstawkę można połączyć trwale z doniczką w taki sposób, że nawet w przypadku przenikania korzeni do podstawki, nie zostanie ona łatwo oddzielona.

Ukształtowanie powierzchni prowadzących w celu łatwego, szybkiego i niezawodnego zestawienia wtykowego stanowi przesłankę do manipulacji doniczką, w czasie której wyeliminowane zostaną błędy, które w przypadku błędnego osadzenia lub niekorzystnego ukształtowania korzeni roślin mogą prowadzić do uszkodzenia korzeni. Przejście od ruchu przesuwu osiowego do ruchu obrotowego, w celu uzyskania połączenia, zapewnia to, że połączenie między doniczką a podstawką nie zostanie łatwo rozłączone pod wpływem nacisku korzeni.

Za pomocą stożkowych powierzchni prowadzących, ułożonych korzystnie kołowo-symetrycznie względem osi symetrii doniczki, można łatwo przeprowadzić zestawienie, jak również połączenie doniczki i podstawki. Jako stożkowe powierzchnie prowadzące może służyć zasadniczo dolny obszar doniczki i/lub brzeg podstawki, które tradycyjnie są ukształtowane stożkowo i ten podstawowy kształt w przeważającej mierze sprawdził się z punktu widzenia warunków formowania i możliwoś ci ustawiania w stos. Jednak w przypadku doniczek z reguły stosuje się podstawkę, wystającą znacznie poza dolny obszar doniczki, w celu uzyskania większego zasobnika wody i przede wszystkim kontroli poziomu wody. W takich przypadkach nie uwzględnia się bezpośredniego powierzchniowego prowadzenia między powierzchnią wewnętrzną brzegu podstawki a dolną powierzchnią zewnętrzną doniczki. Wprawdzie w celu zmostkowania odstępu można umieścić na powierzchniach podstawki lub doniczki

PL 207 927 B1 wystające elementy prowadzące, które jednak powodują problemy z technicznego i estetycznego punktu widzenia.

Łatwiejszym i skuteczniejszym rozwiązaniem jest umieszczenie stożkowych powierzchni prowadzących w postaci kopuły przynajmniej po jednej stronie na podstawce lub pośrodku doniczki. Jednostronna powierzchnia prowadząca może przyczynić się do odpowiedniego środkowania, gdy na powierzchni współpracującej umieszczone są pasujące elementy stykowe, to znaczy w przybliżeniu trzy lub więcej elementów stykowych, rozdzielonych na obwodzie koła i zazębiających się ze stożkową powierzchnią prowadzącą. Korzystnie stosuje się kopułę z płaszczem w postaci stożka ściętego, to znaczy zarówno na powierzchniach doniczki, jak i podstawki, dzięki czemu umożliwione jest równomierne przyleganie prowadzące na całej powierzchni.

Po tego rodzaju osiowym zestawieniu, dzięki wzajemnemu przekręceniu wytwarzane jest złącze sprzęgłowe. W tym celu wykorzystuje się zasadniczo dużą ilość połączeń gwintowych lub bagnetowych. Dla ukształtowanych za pomocą formowania wtryskowego pojemników do roślin korzystne są zwłaszcza połączenia z występami w rodzaju haczyków na jednej powierzchni oraz z dopasowanymi do nich wybraniami w ściankach na drugiej powierzchni.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia pojemnik do kwiatów z połówką doniczki i oddzielną podstawką, w widoku perspektywicznym, fig. 2 - pojemnik do kwiatów według fig. 1, w przekroju, z podstawką przyłączoną do doniczki, fig. 3 - szczegół z fig. 1, w powiększeniu i w widoku perspektywicznym, fig. 4 - środkowy obszar (kopuły) doniczki, w widoku z góry, fig. 5 - doniczkę w widoku perspektywicznym, od góry, fig. 6 środkowy obszar podstawki, w powiększeniu, w widoku perspektywicznym, fig. 7 - inną postać wykonania podstawki, w widoku perspektywicznym, fig. 8 - alternatywna postać wykonania podstawki w widoku perspektywicznym.

Na fig. 1 przedstawiona jest połówka doniczki 1, w celu łatwiejszego wglądu do wnętrza doniczki, a zwłaszcza w obszar dna. Z doniczką 1 połączona jest podstawka 2. Doniczka 1 wytwarzana jest przykładowo sposobem formowania wtryskowego i od strony górnej posiada zwłaszcza wzmacniający brzeg 3 i dwa odsadzenia 4 i 5 na stożkowej ściance bocznej 6 oraz wydatnie profilowany obszar 7 dna, który jest zaopatrzony w otwory i żebra, w celu prawidłowego odwadniania i ewentualnie również nawadniania („odpływ i przypływ).

W odróżnieniu od tradycyjnych doniczek do kwiatów tego rodzaju, doniczka 1 w środkowym obszarze dna posiada kopułę 8 w postaci stożka ściętego, której stożkowe ściany służą jako powierzchnie prowadzące 9 i której powierzchnia czołowa 10 jest wyposażona w szczególnie ukształtowane otwory 11, służące do sprzęgania.

Podstawka 2 posiada kształt w postaci stożka ściętego z obwodowym brzegiem 12 i płaskim dnem 13, względem którego wystaje środkowa kopuła 14 z haczykami 15 jako elementami sprzęgającymi, natomiast stożkowy płaszcz 16 służy jako powierzchnia prowadząca, która współpracuje z wewnętrzną powierzchnią prowadzącą 9 kopuły 8 na doniczce 1.

Ponadto, od płaskiego dna 13 wystaje ku górze obwodowo wydrążone żebro 17, które określa ich wzajemny odstęp, w przypadku układania podstawek w stos do celów transportowych. Ponadto wydrążone żebro 17 służy jako element dystansowy wobec doniczki 1 w położeniu połączonym, przy czym według fig. 2, w obszarze w pobliżu brzegu podstawka przylega od dołu do dna 7 doniczki i w ten sposób unieruchamia względem siebie doniczkę 1 i podstawkę 2.

Jak jest to przedstawione na fig. 2, powierzchnie prowadzące po utworzeniu złącza przylegają do siebie. Dzięki temu ułatwiają one nie tylko manipulację przy zestawianiu, bez kierowania na tę czynność szczególnej uwagi i bez przeprowadzania prób, podpierają się wzajemnie i w ten sposób wzajemnie usztywniają.

W przedstawionym na fig. 3 powiększonym widoku perspektywicznym, widoczny jest obszar powierzchni czołowej 10 kopuły 8 w doniczce 1 z jednym z trzech otworów lub szczelin 11 z przetkniętym od strony tylnej hakiem 15, który znajduje się w połowie drogi między położeniem przetknięcia a położeniem zatrzaśnięcia na prawym końcu szczeliny 11. Na swojej powierzchni w kierunku środka powierzchni czołowej 10, hak 15 posiada wybranie w postaci gardzieli haka 18 z leżącym powyżej ramieniem haka 19 pod główką 21, rozszerzoną względem trzonu haka 20.

W obszarze przetykania 22, widocznym na rysunku po stronie lewej, szczelina 11 jest przynajmniej nieco szersza od główki 21. natomiast w obszarze zaczepienia 23, po stronie prawej, szczelina 11 jest nieco szersza od trzonu haka 20, lecz węższa od główki haka 21. Dzięki temu możliwe jest zwykłe bagnetowe złącze sprzęgłowe. W celu ułatwienia ruchu sprzęgania, ramię haka 19 jest

PL 207 927 B1 ukształtowane jako ukośne, umożliwiające ruch ślizgowy, to znaczy z prawej strony i w kierunku ruchu, z przodu jest wyższe, niż po stronie lewej, dzięki czemu jest ono sprzęgane bez silnego docisku.

Podczas ruchu sprzęgania, hak 15 nabiega na element zatrzaskowy 24 w rodzaju progu ukośną, lewą krawędzią przednią i stromą, prawą krawędzią tylną, dzięki czemu zatrzaśnięty haczyk nie może się odłączyć. Należy zwłaszcza dbać o to, aby nacisk rozrastających się korzeni, które mogłyby się również przesuwać po obwodzie, nie spowodował oddzielenia się podstawki.

Jest oczywiste, że połączenie zatrzaskowe można zrealizować w tym celu różnymi sposobami, przykładowo za pomocą korzystnie obustronnego profilowania w postaci zębów piły przylegających do siebie powierzchni haczyków 15 i powierzchni czołowej 10. Ukośna powierzchnia elementu zatrzaskowego 24 od strony czołowej może wchodzić głębiej, aż do rozszerzonego obszaru szczeliny 11. Ponadto położenie zatrzaskowe haczyka 15, na prawo od elementu zatrzaskowego 24, może być ukształtowane w ten sposób, że uzyskuje się wielkopowierzchniowe podparcie powierzchni ramienia 19.

Za pomocą zatrzasku w postaci kulki, o wstępnie zadanej wysokości, można uzyskać sprzęgło zasadniczo rozłączne, lecz pracujące z wystarczającym oporem, a tym samym zabezpieczone przed rozłączeniem.

Dla uzyskania takiego połączenia za pomocą haczyka, w zależności od indywidualnych warunków kształtowania doniczki, możliwości formowania, a zwłaszcza wyjmowania z formy, istnieje szereg rozwiązań alternatywnych. Gardziel haka może być utworzona z obu stron, dzięki czemu szczelina zwęża się z obu stron od otworu przelotowego. Gardziel haka może być również przełożona na promieniowo zewnętrzną powierzchnię, w celu przeniesienia obciążeń na krótkim odcinku do powierzchni ukośnych kopuły 8. W dalszej postaci wykonania, otwory kotwiące w doniczce mogą być przysłonięte lub częściowo przykryte, w celu uniknięcia zamknięcia za pomocą korzeni.

Możliwa jest również współpraca bardzo wąskiego haczyka, bez poszerzonej główki haczyka, z bardzo wąską szczeliną, wówczas, gdy gardziel haka jest ułożona w kierunku sprzęgania z przodu, dzięki czemu haczyk zaczepiony jest o koniec szczeliny. Rozwiązanie nie jest ograniczone do usytuowania haczyka na powierzchni górnej kopuły podstawki 14. Możliwa jest sytuacja odwrotna, w przypadku umieszczenia haczyka na powierzchni dolnej kopuły doniczki 8. W przypadku kopuły podstawki 14, której wysokość odpowiada przynajmniej wysokości brzegu 12, w powierzchni czołowej usytuowane są przelotowe otwory do zaczepiania, bez zważania na wypływanie wody w tym miejscu.

Podobnie jak w niniejszym przypadku, oczywiste jest również wykonanie w obszarze haczyka przerwań w ściance. Na fig. 6 widoczna jest powierzchnia czołowa kopuły 14 podstawki 2 z trzema wymienionymi haczykami 15, które są rozdzielone równomiernie na obwodzie, od strony brzegu, jak szczeliny 11 w kopule 8 doniczki. Poniżej odpowiedniej gardzieli haka 18, powierzchnia czołowa 25 posiada wybranie 26, które służy do łatwiejszego wyjmowania podstawki z formy do formowania wtryskowego. Narzędzie dla podstawki przechodzi od dołu przez obszar powierzchni czołowej 25, dochodząc do obszaru gardzieli haka i tam wyjmuje z formy ramię haczyka 19. Dzięki temu po formowaniu możliwe jest odrzucenie narzędzia w kierunku osiowym, poprzecznie do powierzchni czołowej 25, podczas gdy wyjmowanie z formy haka w przypadku zamkniętej powierzchni czołowej 25 powodowałoby konieczność wykonania ruchu obrotowego.

Wybrania te są widoczne od dołu na fig. 7. Ponadto widoczny jest obszar wydrążonego żebra 17, w widoku od dołu, którego pierścieniowy kształt jest podzielony na krótkich odcinkach za pomocą poprzeczek 27, które obejmują w znacznej mierze przekrój poprzeczny. Poprzeczki te uzupełniają wymienioną już funkcję utrzymywania odległości przez wydrążone żebro 17, nie pozwalając na wnikanie wydrążonych żeber jedno w drugie podczas układania w stos, a tym samym wykluczają nieokreślony odstęp w stosie i niebezpieczeństwo zakleszczenia.

Alternatywna postać wykonania podstawki 32 według fig. 8 polega na tym, że jako element dystansowy stosuje się fragmenty odcinków 33 wydrążonego żebra, a nie obwodowe wydrążone żebra. Usytuowane pomiędzy tymi fragmentami przerwania 34 umożliwiają wymianę wody między wewnętrznym a zewnętrznym obszarem dna po obu stronach elementów dystansowych 33 i ewentualnie również tworzą dodatkową przestrzeń dla korzeni. Jest oczywiste, że również te odcinki pierścieniowe 33 na podstawce muszą być zabezpieczone przez zakleszczeniem podczas układania w stos, jeśli odpowiednio do nowocześniejszego, cienkościennego formowania, ich dolne powierzchnie są ukształtowane jako wydrążone. Przy tym w celu zabezpieczenia, w każdym odcinku pierścieniowym wystarczająca jest poprzeczka lub jej część. Pierścieniowe odcinki mogą być również zastąpione przez wydrążone występy, ułożone na obwodzie koła lub w rodzaju siatki, które służą do tego samego celu.

PL 207 927 B1

Jest oczywiste, że elementy sprzęgające nie muszą być połączone z elementami osiującymi. Jeśli przykładowo elementy osiujące są umieszczone na doniczce i podstawce, co ma miejsce w przypadku obu środkowych kopuł, wówczas elementy sprzęgające mogą być umieszczone bliż ej brzegu, w celu podtrzymania elementów ustalających, rozdzielonych na powierzchni podstawy. Przykładowo elementy dystansowe opisanego rodzaju mogą być zaopatrzone w elementy hakowe, które wchodzą w otwory na dnie doniczki.

Claims (10)

1. Pojemnik do roś lin, posiadają cy doniczkę i podstawkę z tworzywa sztucznego, zwł aszcza jako „ampla kwiatowa, przy czym podstawka, zamknięta od strony dolnej jak miseczka na wodę, jest połączona trwale z doniczką wyposażoną od dołu w otwory, poprzez urządzenia sprzęgające w postaci haczyków z jednej strony i otworów z drugiej strony, przy czym podstawka i doniczka wchodzą jedna w drugą za pośrednictwem co najmniej jednej zwężającej się stożkowo powierzchni prowadzącej, znamienny tym, że zarówno doniczka (1) jak i podstawka (2) ukształtowane są z kopułami (8, 14) w postaci stożków ściętych, które posiadają powierzchnie prowadzące, leżące jedna przy drugiej i tym że elementy sprzęgające ukształtowane są jako złącza sprzęgłowe typu gwintowanego lub bagnetowego które na podstawie ruchu obrotowego zazębiają się ze sobą.

2. Pojemnik według zastrz. 1, znamienny tym, że haczyki (15) są ukształtowane na powierzchni czołowej kopuły (14) podstawki (2) jako wystające ku górze, i tym, że w powierzchni czołowej (10) kopuły doniczki (1) ukształtowane są otwory (11), w które wchodzą haczyki (15) podczas obrotu względem siebie i tworzą złącze sprzęgłowe.

3. Pojemnik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że haczyki (15) przynajmniej po jednej stronie posiadają gardziel (18), zwróconą w kierunku promieniowym, i tym, że otwory (11) są ukształtowane w postaci dziurki od klucza i posiadają szerokość, zwężającą się w kierunku obrotu.

4. Pojemnik według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy sprzęgające są zabezpieczone za pomocą elementów zatrzaskowych (24).

5. Pojemnik według zastrz. 2, znamienny tym, że otwory (11) są przynajmniej częściowo przysłonięte.

6. Pojemnik według zastrz. 2, znamienny tym, że kopuła (14) podstawki (2) wystaje do góry poza brzeg (12) podstawki (2).

7. Pojemnik według zastrz. 1 albo 2 albo 6, znamienny tym, że podstawka (2) jest zaopatrzona w co najmniej jeden element dystansowy (17) względem doniczki (1).

8. Pojemnik według zastrz. 7, znamienny tym, że element dystansowy (17) jest ukształtowany pierścieniowo w podstawce (2).

9. Pojemnik według zastrz. 8, znamienny tym, że element dystansowy 17 jest wykonany z wielu oddzielnych, pierścieniowych odcinków (33).

10. Pojemnik według zastrz. 8 albo 9, znamienny tym, że element dystansowy (32) ma postać otwartego do dołu, wydrążonego żebra, którego pusta przestrzeń jest podzielona za pomocą co najmniej jednej poprzeczki.