PL207113B1 - Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest element konstrukcyjny do izolacji cieplnej.

Ze stanu techniki znane są elementy konstrukcyjne do izolacji cieplnej pomiędzy dwoma betonowanymi elementami budowlanymi, zwłaszcza pomiędzy budynkiem i wystającą częścią zewnętrzną, składający się z układanego pomiędzy tymi elementami korpusu izolacyjnego ze stanowiącymi co najmniej integralną część elementami ściskanymi, które w zamontowanym stanie elementu konstrukcyjnego przechodzą przez korpus izolacyjny w zasadzie poziomo i poprzecznie do, w zasadzie poziomego, wzdłużnego wymiaru tego korpusu i są łączone z każdym z obu elementów budowlanych.

Tego typu elementy konstrukcyjne do izolacji cieplnej są znane w odnośnym stanie techniki w wielu różnych wariantach i służą do tego, by oddzielić cieplnie od siebie dwa elementy konstrukcyjne, łącząc je zarazem ze sobą statycznie. To statyczne połączenie realizowane jest za pomocą elementów zbrojeniowych, które przechodzą przez korpus izolacyjny pomiędzy obydwoma elementami konstrukcyjnymi i przenoszą skutecznie występujące obciążenia, zwłaszcza siły rozciągające, ściskające i poprzeczne.

Istotny obszar zastosowania takich elementów konstrukcyjnych stanowią przykładowo balkony, które wystają poza zewnętrzną ścianę budynku i za pomocą wspomnianych elementów zbrojeniowych są podwieszane na, znajdującym się na tej samej wysokości, stropie kondygnacyjnym z jednoczesnym wstawieniem elementu konstrukcyjnego do izolacji cieplnej.

Ponieważ balkony te są poddawane działaniu innych temperatur niż stropy w izolowanym wnętrzu budynku, pomiędzy obydwoma elementami konstrukcyjnymi, czyli pomiędzy balkonem i stropem, występują spowodowane temperaturą przemieszczenia względne. Bowiem gdy strop jest utrzymywany w zasadzie w stałej temperaturze, temperatura zewnętrzna, a zatem temperatura płyty balkonowej, waha się w ciągu dnia, zależnie od pogody i pory roku, o ponad 10°C.

Ponieważ długość płyty balkonowej zmienia się w zależności od temperatury, elementy zbrojeniowe, łączące oba elementy konstrukcyjne, muszą nadążać bez uszkodzeń za tymi zmianami długości. Dla, z reguły bardzo wąskich, prętów obciążanych siłami rozciągającymi i poprzecznymi nie stanowi to zazwyczaj problemu. Inaczej rzecz się ma w przypadku prętów pracujących na ściskanie, które celem zwiększenia wytrzymałości na ściskanie muszą być dość masywne. Z europejskiego opisu patentowego nr EP 0 121 685 znane są pręty ściskane ze stali stopowej, które wchodzą w oba graniczące ze sobą elementy konstrukcyjne i są wykonane z taki cienkiego materiału stalowego, że mogą sprężyście nadążać za wywołanymi przez temperaturę zmianami długości w kierunku poziomym.

Poza zastosowaniem na elementy ściskane podatnych sprężyście materiałów znane są elementy ściskane, których wymiary odpowiadają korpusowi izolacyjnemu, czyli ich powierzchnia pokrywa się z powierzchnią korpusu, zaś ich zwrócone ku betonowym elementom budowlanym, czołowe profile stykowe przylegają płasko do tych elementów. Jeżeli tego typu, ograniczone do grubości korpusu izolacyjnego, elementy ściskane zostaną poddane względnym przemieszczeniom graniczących betonowych elementów budowlanych, wówczas po pokonaniu tarcia statycznego w obszarze miejsc styku element ściskany i betonowe elementy budowlane przesuwają się ku sobie. Ten rodzaj odwracalnie podatnego połączenia elementów ściskanych ma jednak tę wadę, że wspomniane pokonywanie tarcia statycznego i następujący potem przesuw obu części względem siebie są słyszalne w postaci trzasków, które w zasadzie nie są szkodliwe i nie wywierają negatywnego wpływu na jakość zamontowanych elementów ściskanych względnie ich osadzenie, jednak mimo to są niepożądane i stanowią powód do niepokoju dla nieświadomego stanu rzeczy mieszkańca.

W stanie techniki znany jest ponadto, na przykł ad z DE-U 200 10 770 kosz zbrojeniowy, w którym elementy ściskane wchodzą w stykające się z nimi betonowe elementy budowlane, mające w obszarze betonu czoł owe pó ł kule z litego szkł a lub materiał u zawierają cego szkł o, pomię dzy którymi w obszarze korpusu izolacyjnego przewidziane są dwa cienkościenne ż ebra z krzyżujących się, płaskich prostopadłościanów, które są również wykonane z litego szkła lub materiału zawierającego szkło. Wprawdzie w dokumencie tym brak uzasadnienia dla doboru takiego kształtu elementów ściskanych, jednak co do doboru materiału wspomniano, że szkło wykazuje znacznie gorszą przewodność cieplną niż stal, w tym także stal stopowa.

Z DE-A 197 11 813 znane są elementy ściskające o wy-sklepionych profilach stykowych względnie powierzchniach czołowych. W opisie tym przedstawiony jest termoizolacyjny element konstrukcyjny z wysklepionym w odniesieniu do przekroju pionowego elementem ściskanym, który jednak nie nadaje się do przejmowania opisanych ruchów elementów budowlanych względem siebie. Do tego

PL 207 113 B1 celu nie nadaje się również znany z DE-A 197 41 027 element ściskany, który wchodzi w stykające się z nim elementy budowlane,

Z DE-A 3116 381 znane jest pokrywanie elementów ś ciskanych czoł ową pł aską warstwą wytwarzającą poślizg lub zapewniającą smarowanie, na przykład olejem szalunkowym.

W oparciu o powyższe celem wynalazku jest takie udoskonalenie znanego elementu konstrukcyjnego do izolacji cieplnej, aby wykazywał on optymalne własności z punktu widzenia kosztów wytwarzania, możliwości dopasowywania do warunków montażowych, a także przejmowania przemieszczeń pomiędzy stykającymi się z nim elementami budowlanymi.

Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej pomiędzy dwoma elementami budowlanymi, zwłaszcza pomiędzy budynkiem i wystającą częścią zewnętrzną, składający się z układanego pomiędzy tymi elementami korpusu izolacyjnego ze stanowiącymi, co najmniej integralną część elementami ściskanymi, które w zamontowanym stanie elementu konstrukcyjnego przechodzą przez korpus izolacyjny w zasadzie poziomo i poprzecznie wzglę dem, w zasadzie poziomego, wzdł uż nego wymiaru korpusu izolacyjnego i są łączone z każdym z obu elementów budowlanych, przy czym elementy ściskane mają wypukły profil stykowy do toczenia po elementach budowlanych i wytwarzania przegubowego połączenia pomiędzy obydwoma elementami budowlanymi, przy czym wypukłość profili stykowych w stanie zmontowanym ma w przekroju poziomym kształt zbliżony do łuku koła, zaś elementy ściskane wystają poza korpus izolacyjny betonowych elementów budowlanych tylko swym wypukłym profilem stykowym, według wynalazku charakteryzuje się tym, że elementy ściskane są z wysokowytrzymałego betonu i w obszarze swych czołowych profili stykowych są pokryte warstwą poślizgową.

Korzystnie warstwa poślizgowa w dolnym obszarze stopki profili stykowych ma większą grubość.

Korzystnie elementy ściskane, począwszy od krawędzi profili stykowych, przechodzą w sposób ciągły i bez odsadzeń w środkowy obszar elementu ściskanego.

Korzystnie elementy ściskane za pośrednictwem swych sklepionych profili stykowych podążają na zasadzie przegubu wahadłowego za ruchem obu elementów budowlanych względem siebie poprzez obrotowy ruch profili stykowych względem przynależnego elementu budowlanego.

Korzystnie elementy ściskane w przekroju poziomym mają przewężenie o przekroju zredukowanym w środkowym obszarze pomiędzy dwoma czołowymi profilami stykowymi.

Korzystnie elementy ściskane w środkowym obszarze pomiędzy dwoma czołowymi profilami stykowymi mają wysokość mniejszą niż te profile.

Korzystnie elementy ściskane w obszarze profili stykowych wchodzą swoją stopką w przynależny element budowlany dalej niż swoją główką.

Korzystnie warstwę poślizgową stanowi tracona forma odlewnicza dla elementu ściskanego z betonu.

Korzystnie profile stykowe w stanie zamontowanym są kotwione w elementach budowlanych.

Korzystnie czołowe profile stykowe elementów ściskanych są w pionowym przekroju wzdłużnym sklepione, zwłaszcza wklęsłe.

Korzystnie dwa elementy ściskane są połączone ze sobą obszarem połączenia.

Korzystnie pomiędzy oba elementy ściskane jest wstawiany i unieruchamiany pręt obciążany siłami poprzecznymi.

Według wynalazku zatem elementy ściskane mają toczący się po elementach konstrukcyjnych profil stykowy i stanowią łącznik przegubowy między obydwoma elementami konstrukcyjnymi. To połączenie przegubowe uzyskuje się niezależnie od materiału elementów ściskanych, zatem nawet w przypadku sztywnych materiałów o wysokiej wytrzymał o ś ci, takich jak stosowany w wynalazku, wysokowytrzymały beton. Osiągany wówczas wahadłowy ruch obrotowy powoduje znaczną redukcję rzeczywistej drogi przesuwu. W konkretnym przykładzie wykonania przemieszczenie dwóch betonowych elementów budowlanych rzędu 2 mm daje w rezultacie ruch obrotowy elementu ściskanego względem graniczącego z nim betonowego elementu budowlanego w obszarze wzajemnego przylegania, któremu towarzyszy przemieszczenie, wynoszące jedynie około 0,2 mm. Na tym przykładzie widać wyraźnie, że tej znacznie skróconej drodze przesuwu towarzyszy emisja hałasu, odpowiednio zredukowana do pomijalnego poziomu. Podobny wpływ ma również fakt, że część dotychczasowego ruchu poślizgowego lub przesuwnego jest zastąpiona ruchem tocznym.

Dzięki ukształtowaniu według wynalazku profili stykowych, które są wypukłe i w przekroju poziomym sklepione w kształcie łuku koła, uzyskuje się przy jak największej powierzchni przylegania niezakłócony i symetryczny przesuw na obu przeciwległych profilach stykowych. Ponadto profile stykowe powinny być w stanie zamontowanym tak zakotwione w betonowych elementach budowlanych,

PL 207 113 B1 aby elementy ściskane wchodziły w elementy budowlane jedynie zakrzywionym obszarem profili stykowych, umożliwiając w ten sposób swobodny ruch obrotowy pomiędzy elementem ściskanym i betonowym elementem budowlanym. Można to zrealizować również za pomocą uzębionych profili stykowych, które wskutek swego wygięcia, również w kształcie łuku koła, wykonują ruch toczny.

Jeżeli łukowy przekrój profili stykowych rozciąga się na ich całej wysokości, przy czym każdy z profili stykowych może mieć kształt bocznej powierzchni cylindra, zaś poziome przekroje mogą się również zmieniać na wysokości elementu ściskanego, jak to ma miejsce przykładowo w bocznej powierzchni ściętego stożka, wówczas przenoszenie sił pomiędzy elementem ściskanym i betonowym elementem budowlanym zachodzi na całej powierzchni elementu stykowego.

Dzięki temu, że profile stykowe mają również w kierunku pionowym sklepioną, zwłaszcza wypukłą, powierzchnię zewnętrzną, zatem są sklepione także w pionowym przekroju wzdłużnym, mogą one podążać za ewentualnymi pionowymi ruchami osiadania pomiędzy obydwoma elementami konstrukcyjnymi, nie zakłócając przy tym ich funkcjonowania. Tak ukształtowane elementy ściskane poddają się lekko na zasadzie przegubu i przylegają całą powierzchnią - mimo lekko nachylonego ukośnego ustawienia względem poziomego położenia montażowego - swymi czołowymi profilami stykowymi do graniczących betonowych elementów budowlanych.

Jeżeli elementy ściskane przechodzą w sposób ciągły i bez odsadzeń (w przeciwieństwie do znanych wariantów z dużymi płytami ściskanymi do wprowadzania sił) w profile stykowe, wówczas powierzchnia tego profilu może być jak najmniejsza i odpowiadać jedynie - co najmniej w przybliżeniu - wymiarom, zwłaszcza przekrojowi poprzecznemu, elementów ściskanych, umieszczonych za profilami stykowymi.

Jak już wspomniano powyżej, sprężyście względnie odwracalnie podatne osadzenie można zrealizować za pomocą elementów ściskanych według wynalazku niezależnie od ich materiału, w związku z czym zalety wynalazku są szczególnie widoczne w przypadku elementów ściskanych z twardego, niepodatnego wzglę dnie wysokowytrzymał ego materia ł u.

Beton jest wprawdzie w stanie techniki jednym materiałów, proponowanych na elementy ściskane, w praktyce jednak nie jest stosowany. Przeszkoda ta została wyeliminowana przez niniejszy wynalazek. Element ściskany nie musi obecnie sam wykazywać zdolności do sprężystego nadążania za wywołanymi przez temperaturę zmianami długości pomiędzy obydwoma graniczącymi elementami konstrukcyjnymi, lecz dzięki wykorzystaniu ruchu tocznego może być wykonany z materiału o wysokiej wytrzymałości - na przykład właśnie z betonu.

Szczególnie korzystna postać zastosowania betonowych elementów ściskanych ma miejsce wówczas, gdy są one wytwarzane w drodze odlewania, co daje szereg możliwości w zakresie kształtu i powierzchni elementów ś ciskanych. Kolejna zaleta pojawia się wówczas, gdy forma odlewnicza ma postać skorupy z tworzywa sztucznego, którą można zamontować jako formę traconą wraz z betonowym elementem ściskanym; wówczas bowiem skorupa z tworzywa sztucznego może służyć jednocześnie jako warstwa poślizgowa dla elementu ściskanego w obszarze przylegania czołowych profili stykowych do graniczących z nimi betonowych elementów budowlanych, poprawiając tym samym zdolność elementu ściskanego do toczenia. Dzięki temu materiał elementu ściskanego nie musi być drobnoziarnisty, zawierać zamkniętych porów i charakteryzować się podobnymi własnościami. Wystarcza bowiem odpowiednia płaska powierzchnia formy odlewniczej z tworzywa sztucznego, która wówczas przetacza się po graniczącym z nią betonowym elemencie budowlanym. Znane dotychczas rozwiązania, z zastosowaniem na przykład oleju szalunkowego, nie mają nic wspólnego z warstwą poślizgową z tworzywa sztucznego, jaka otacza wypukłe profile stykowe w betonie.

Jeżeli elementy ściskane wytwarza się w drodze odlewania, wówczas można w prosty sposób zrealizować redukcje przekrojów w środkowym obszarze pomiędzy obydwoma czołowymi profilami stykowymi, które mają decydujące znaczenie dla przewodności cieplnej względnie dla transportu ciepła przez element ściskany. Takie redukcje przekroju można zrealizować zarówno w kierunku poziomym, jak też w kierunku pionowym, w związku z czym element ściskany ma po pierwsze przewężenie w przekroju poziomym i ma przekrój zwężający się w kierunku środkowego obszaru pomiędzy dwoma czołowymi profilami stykowymi, po drugie zaś ma zredukowaną wysokość w kierunku środkowego obszaru pomiędzy obydwoma czołowymi profilami stykowymi.

Jeżeli elementy ściskane są wykonane z traconej formy odlewniczej, wówczas można ten fakt wykorzystać do tego, że ciągła forma odlewnicza łączy są ze sobą dwa elementy ściskane, które tworzą podwójny element ściskany, przy czym pomiędzy obydwoma elementami ściskanymi pozostawiona jest przestrzeń, w którą wstawiany jest przykładowo pręt obciążany siłami poprzecznymi, który to

PL 207 113 B1 pręt jest mocowany do formy odlewniczej. Ponadto przestrzeń pomiędzy elementami ściskanymi można również wypełnić materiałem izolacyjnym względnie utworzyć z niej komorę, otoczoną przez formę odlewniczą i wypełnioną powietrzem.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia element konstrukcyjny do izolacji cieplnej z elementem ściskanym, w przekroju poziomym, fig. 2 - element konstrukcyjny z fig. 1 w widoku z boku i przekroju, fig. 3 - alternatywny przykład wykonania elementu konstrukcyjnego do izolacji cieplnej, z elementem ściskanym, w widoku z góry i przekroju, fig. 4 do 6 - formę odlewniczą dla podwójnego elementu ś ciskanego w róż nych widokach perspektywicznych, fig. 7 - formę odlewniczą z fig. 4 do 6 w widoku z góry, fig. 8 - formę odlewniczą w widoku z boku, fig. 9 - przekrój wzdłuż płaszczyzny A-A na fig. 7, fig. 10 - przekrój wzdłuż płaszczyzny B-B na fig. 7, fig. 11 - przekrój wzdłuż płaszczyzny C-C na fig. 8, fig. 12 - przekrój wzdłuż płaszczyzny D-D na fig. 8, oraz fig. 13 - formę odlewniczą w widoku z dołu.

Na fig. 1 przedstawiony jest fragment elementu izolacyjnego 1 do izolacji cieplnej w przekroju wzdłuż płaszczyzny I-I, zaznaczonej na fig. 2. Element konstrukcyjny 1 jest zamontowany w spoinie pozostawionej między betonowanym budynkiem A oraz wystającą betonową częścią zewnętrzną B i składa się w zasadzie z wypełniającego spoinę korpusu izolacyjnego 2 oraz elementów zbrojeniowych w postaci elementów ściskanych 3, przedstawionych na fig. 1 i 2.

Należy zauważyć, że fig. 2 ukazuje element konstrukcyjny 1 nie ze wszystkimi szczegółami i nie na całej jego wysokości. Nie jest tu przedstawiony fragment korpusu ze stosowanymi zazwyczaj prętami rozciąganymi, który nie ma nic wspólnego z wynalazkiem. Nie jest tu również przedstawiony pręt obciążany siłami poprzecznymi, który przechodzi z nośnego elementu konstrukcyjnego, czyli budynku A, w kierunku nośnego elementu konstrukcyjnego, czyli balkonu B, ukośnie z góry do dołu przez korpus izolacyjny względnie wypełnioną korpusem izolacyjnym spoinę i wchodzi w oba elementy konstrukcyjne celem wprowadzenia sił poprzecznych.

Element ściskany 3 według wynalazku biegnie w zasadzie poziomo przez korpus izolacyjny z elementu konstrukcyjnego B do elementu konstrukcyjnego A. Na zwróconych ku elementom konstrukcyjnym, czołowych powierzchniach elementu ściskanego 3 znajdują się sklepione profile stykowe, które pełnią funkcję powierzchni wprowadzających względnie wyprowadzających siły ściskające i w przekroju poziomym, przedstawionym na fig. 1, mają kształt łuków koła. Na całej powierzchni profili stykowych powstaje wskutek tego kształtu cylindryczna powierzchnia boczna, ponieważ element ściskany ma na całej wysokości jednakowy przekrój.

Efekt zastosowania kształtu łukowego jest następujący: gdy oba elementy konstrukcyjne A i B wykonują ruch względem siebie, wówczas łukowo sklepione profile stykowe stanowią powierzchnie przegubowe, które umożliwiają ruch względny, nie dopuszczając zarazem do zbyt dużych przesunięć w obszarze przylegania pomiędzy profilem stykowym i graniczącym z nim elementem betonowym. Pozwala to w znacznym stopniu zredukować rzeczywiste ruchy względne pomiędzy betonowymi elementami budowlanymi i elementami ściskanymi, zaś w rezultacie uzyskuje się elementy ściskane, które niezależnie od materiału mogą nadążać za spowodowanymi przez temperaturę przesunięciami w sposób odwracalny i bez wywoływania znaczących hałasów. Gdy powierzchnia elementów ściskanych leży w jednej płaszczyźnie z powierzchnią korpusu izolacyjnego, wówczas bowiem siły działające podczas przesuwania elementów względem siebie, nierówności powierzchni, a także zazwyczaj dość duże odległości przesunięć powodują wyraźne hałasy, natomiast przegubowa konstrukcja miejsc połączenia między profilem stykowym i betonowymi elementami budowlanymi zapewnia znaczną redukcję drogi przesuwu, co przejawia się właśnie w pomijalnej tendencji do trzasków, związanych z pokonywaniem tarcia statycznego.

Alternatywny przykład wykonania niniejszego wynalazku jest przedstawiony na fig. 3. Ukazany jest tutaj element konstrukcyjny 11 do izolacji cieplnej pomiędzy budynkiem A i balkonem B, w przekroju poziomym na wysokości elementów ściskanych 13a, 13b. Pomiędzy budynkiem A i balkonem B im przedstawiony jest ponadto korpus izolacyjny 12, który rozciąga się wzdłuż spoiny pozostawionej między obydwoma elementami konstrukcyjnymi.

Istotna różnica pomiędzy elementami ściskanymi 13a, 13b i elementem ściskanym 3 z fig. 1 polega jedynie na tym, że jeden element ściskany jest zastąpiony dwoma równoległymi elementami ściskanymi, które potrzebują odpowiednio mniejszej powierzchni do wprowadzania sił, mającej postać profili stykowych 15a, 15b, 16a, 16b. W ten sposób powstaje podwójny przegub w rodzaju równoległowodu, który dodatkowo skraca drogę przesuwu pomiędzy profilami stykowymi i graniczącymi betonowymi elementami budowlanymi.

PL 207 113 B1

Oba przykłady wykonania elementów ściskanych mają, poza łukowymi profilami stykowymi, również bardzo zbliżone kształty przekroju, mianowicie ciągły i przechodzący bez odsądzenia z krawędzi profili stykowych, kielichowy kształt zewnętrzny, który powoli zwęża się w kierunku środka spoiny, a następnie na drodze do przeciwległego profilu stykowego ponownie rozszerza się w sposób ciągły, aby tam bez odsądzenia przejść w krawędzie przeciwległego profilu stykowego. Kształt taki zapewnia optymalne wprowadzanie sił z płyty balkonowej B w element ściskany, optymalne przenoszenie sił ściskających przy zmniejszonym przewodzeniu ciepła przez spoinę oraz optymalne wyprowadzanie sił ściskających do budynku A. Przekroje są przy tym tak ukształtowane, że przy jak największej powierzchni wprowadzania sił i jak najmniejszej powierzchni przekroju przenoszenia sił ściskających, a zarazem przy wzajemnym ciągłym przejściu, otrzymuje się wytrzymały na zginanie, stabilny element ściskający o lepszych - dzięki niewielkiej powierzchni przekroju - własnościach termoizolacyjnych, zwłaszcza gdy element ściskany jest wykonany z betonu.

Na fig. 4 do 6 ukazana jest w widoku perspektywicznym tracona forma odlewnicza 20, która służy do wytwarzania elementów ściskanych z betonu i wraz z tymi elementami jest umieszczana w (nieprzedstawionym tutaj) elemencie konstrukcyjnym według wynalazku, przeznaczonym do izolacji cieplnej.

Również na fig. 7 do 13 ukazana jest tylko forma odlewnicza 20, a nie same betonowe elementy ściskane; odpowiadają one w przybliżeniu swym wyglądem i rozmieszczeniem konstrukcji z fig. 3, przy czym tracona forma odlewnicza służy do tego, by wraz z betonowymi elementami ściskanymi umieścić ją w elemencie konstrukcyjnym do izolacji cieplnej, zatem w tym zakresie fig. 3 nie można bezpośrednio przenieść na przykład wykonania z fig. 4 do 12.

Forma odlewnicza 20 ma dwie, napełniane betonem i w położeniu zmontowanym otwarte od dołu, komory 21, 22, które odtwarzają kształt betonowego elementu ściskanego. Chociaż oba betonowe elementy ściskane są połączone formą odlewniczą, nie mają bezpośredniego połączenia, co oznacza, że beton ogranicza się w rzeczywistości do komór 21, 22 bez żeber łączących lub temu podobnych elementów. Betonowe elementy ściskane uzyskują za pomocą formy odlewniczej strukturę, która w odniesieniu do przekroju, zarówno poziomego, jak też pionowego, zwęża się w kierunku środka. Na przykładzie otoczonej formą odlewniczą 20 komory 21 oznacza to, że betonowy element ściskany, począwszy od możliwie dużej powierzchni przekroju i górnej powierzchni w obszarze czołowych sklepionych profili stykowych 23, 24 zwęża się w kierunku środkowego obszaru 25 pomiędzy obydwoma profilami stykowymi; w odniesieniu do widocznego na fig. 7 przekroju poziomego względnie ukazanego na fig. 13 widoku z dołu oznacza to kształt przewężony w środkowym obszarze 25, natomiast w odniesieniu do widocznego na fig. 10 przekroju pionowego kształt o zmniejszonej wysokości w środkowym obszarze 25. Przejścia od dużej powierzchni profili stykowych 23, 24 do zredukowanych przekrojów w środkowym obszarze 25 mają charakter płynny.

Forma odlewnicza 20 ma obszar połączenia 26 między obydwoma, otaczającymi komory 21, 22, kubkowymi częściami 20a, 20b. W tym obszarze połączenia znajduje się pozostawiona przez formę odlewniczą 20 komora 27, wypełniona powietrzem i służąca jako korpus izolacyjny. W obszarze, umieszczonym obok obszaru połączenia 26 między obiema częściami 20a, 20b formy, znajduje się wybranie 28 do umieszczenia pręta obciążanego siłami poprzecznymi, który zagłębia się w przestrzeń pomiędzy obydwoma elementami ściskanymi i jest tam zamocowany do formy odlewniczej.

Forma odlewnicza ma na swej zewnętrznej powierzchni pionowe żebra 29, 30, które służą do tego, by przy dołączaniu z boku sąsiedniego podwójnego elementu ściskanego o odpowiednio zbudowanej formie odlewniczej uszczelnić przestrzeń pomiędzy obiema formami odlewniczymi w ten sposób, że poszczególne żebra 30 wchodzą w przestrzeń pomiędzy obydwoma podwójnymi żebrami 29. Dzięki temu płynny beton nie może wpływać do przestrzeni pomiędzy obiema formami odlewniczymi, zakłócając ich działanie.

Ponadto na krawędzi czołowego profilu stykowego 23 forma odlewnicza 20 jest zaopatrzona w żebro, które w przekroju poziomym ma kształt litery T. Żebro to wchodzi w uformowaną prefabrykowanym elemencie płytę filigranową i jest z nią połączone kształtowo. W przeciwieństwie bowiem do dotychczasowych form do wytwarzania elementów ściskanych, kotwionych kształtowo w graniczących z nimi betonowych elementach budowlanych, toczący się profil stykowy ma tę wadę, że nie dysponuje możliwością łączenia w kierunku rozciągania, co jest istotne zwłaszcza podczas transportu; żebro 31 w kształcie litery T służy jako ściąg do przenoszenia sił rozciągających pomiędzy formą odlewniczą względnie przyporządkowanym jej elementem ściskanym oraz graniczącym z nim betonowym elementem budowlanymi.

PL 207 113 B1

Wreszcie przy obserwacji fig. 4, 5 i 11 widać wyraźnie, że forma odlewnicza ma swej górnej powierzchni otwory 32; służą one do tego, by przy odlewaniu elementów ściskanych wspomóc wydostawanie się powietrza; poza tym zapewniają one kształtowe połączenie między formą odlewniczą i betonowym elementem ściskanym za pomocą betonu wychodzącego z otworów 32 i w ten sposób stanowią zabezpieczenie przed rozłączeniem obu części, a także zabezpieczenie transportowe, uniemożliwiając wypadnięcie elementów ściskanych z formy odlewniczej, gdy jest ona tak ustawiona, że komory 21, 22 są otwarte od dołu i mogą przez nie wypadać elementy ściskane.

Na zakończenie należy wspomnieć, że forma odlewnicza ma na spodzie haczykowate występy zatrzaskowe 33, które służą do zatrzaskiwania i unieruchamiania formy odlewniczej na szynie, otaczającej od spodu element konstrukcyjny do izolacji cieplnej.

Ponadto elementy ściskane w obszarze profili stykowych 23, 24 wchodzą stopką 23a, 24a dalej w odpowiedni element konstrukcyjny (A, B) niż główką 23b, 24b. Poza tym forma odlewnicza 20, pełniąca funkcję warstwy poślizgowej dla profili stykowych, ma w obszarze stopki 23a, 24a większą grubość, ponieważ w tym obszarze obciążenia są największe wskutek docisku krawędzi.

Podsumowując, w ramach niniejszego wynalazku zaproponowano elementy ściskane, które jako takie nie muszą być sprężyste w kierunku poprzecznym, lecz są osadzone sprężyście w kierunku poprzecznym względem sąsiadujących z nimi betonowych elementów budowlanych.

Claims (12)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Element konstrukcyjny do izolacji cieplnej pomiędzy dwoma elementami budowlanymi, zwłaszcza pomiędzy budynkiem i wystającą częścią zewnętrzną, składający się z układanego pomiędzy tymi elementami korpusu izolacyjnego ze stanowiącymi co najmniej integralną część elementami ściskanymi, które w zamontowanym stanie elementu konstrukcyjnego przechodzą przez korpus izolacyjny w zasadzie poziomo i poprzecznie względem, w zasadzie poziomego, wzdłużnego wymiaru korpusu izolacyjnego i są łączone z każdym z obu elementów budowlanych, przy czym elementy ściskane mają wypukły profil stykowy do toczenia po elementach budowlanych i wytwarzania przegubowego połączenia pomiędzy obydwoma elementami budowlanymi, przy czym wypukłość profili stykowych w stanie zmontowanym ma w przekroju poziomym kształt zbliżony do łuku koła, zaś elementy ściskane wystają poza korpus izolacyjny betonowych elementów budowlanych tylko swym wypukłym profilem stykowym, znamienny tym, że elementy ściskane (3, 13a, 13b) są z wysokowytrzymałego betonu i w obszarze swych czołowych profili stykowych (23, 24) są pokryte warstwą poślizgową (20).
2. 2. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwa poślizgowa w dolnym obszarze stopki (23a, 24a) profili stykowych (23, 24) ma większą grubość.
3. 3. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy ściskane, począwszy od krawędzi profili stykowych (5, 6, 15a, 15b, 16a, 16b), przechodzą w sposób ciągły i bez odsadzeń w środkowy obszar elementu ściskanego.
4. 4. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy ściskane (3, 13a, 13b) za pośrednictwem swych sklepionych profili stykowych (5, 6, 15a, 15b, 16a, 16b) podążają na zasadzie przegubu wahadłowego za ruchem obu elementów budowlanych (A, B) względem siebie poprzez obrotowy ruch profili stykowych względem przynależnego elementu budowlanego.
5. 5. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy ściskane (3, 13a, 13b) w przekroju poziomym mają przewężenie o przekroju zredukowanym w środkowym obszarze (25) pomiędzy dwoma czołowymi profilami stykowymi (23, 24).
6. 6. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy ściskane w środkowym obszarze (25) pomiędzy dwoma czołowymi profilami stykowymi (23, 24) mają wysokość mniejszą ni ż te profile.
7. 7. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że elementy ściskane w obszarze profili stykowych (23, 24) wchodzą swoją stopką (23a, 24a) w przynależny element budowlany (A, B) dalej niż swoją główką (23b, 24b).
8. 8. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwę poślizgową stanowi tracona forma odlewnicza (20) dla elementu ściskanego z betonu.
9. 9. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że profile stykowe (23, 24) w stanie zamontowanym są kotwione w elementach budowlanych (A, B).

   PL 207 113 B1
10. 10. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że czołowe profile stykowe (23, 24) elementów ściskanych są w pionowym przekroju wzdłużnym sklepione, zwłaszcza wklęsłe.
11. 11. Element konstrukcyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że dwa elementy ściskane są połączone ze sobą obszarem połączenia (26).
12. 12. Element konstrukcyjny według zastrz. 11, znamienny tym, że pomiędzy oba elementy ściskane jest wstawiany i unieruchamiany pręt obciążany siłami poprzecznymi.