PL204238B1 - Budowlany moduł izolacyjny - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest budowlany moduł izolacyjny wykonany z lekkiego materiału, np. styropianu, i przeznaczony do ocieplania ścian budynków nowych budynków oraz termorenowacji budynków już istniejących, zwłaszcza o ścianach zawilgoconych.

W budownictwie szeroko stosowane jest ocieplanie ścian budynków płytami styropianowymi mocowanymi na klej i kołki rozporowe, a następnie wygładzanymi i pokrywanymi tynkiem na siatce. Izolacja taka ze względu na słabą przenikalność dla pary wodnej nie nadaje się do ścian zawilgoconych bez zastosowania dodatkowego rusztu.

Z niemieckiego opisu patentowego nr 4409763 znany jest styropianowy pł ytowy segment izolacyjny o zwiększonej przenikalności dla pary wodnej, uzyskanej dzięki zastosowaniu struktury wielowarstwowej z wewnętrznymi kanałami wentylacyjnymi. Cechą charakterystyczną tego segmentu jest jego delikatna konstrukcja wewnętrzna oraz brak możliwości montażu na kołki rozporowe. Próba zastosowania wspomnianych kołków grozi odkształceniem kanałów wentylacyjnych i zmniejszeniem ich drożności. Obecność połączenia kształtowego z segmentami sąsiednimi tylko na pionowych krawędziach, wymuszona koniecznością zachowania pionowej ciągłości kanałów wentylacyjnych, wymaga dodatkowego uszczelnienia powierzchni zewnętrznej.

Istotą wynalazku jest moduł izolacyjny w postaci zasadniczo prostokątnej płyty z wpustami i wypustami wzdłuż jej krawędzi oraz kanałami wentylacyjnymi w postaci otwartych szczelin wentylacyjnych rozciągających się pomiędzy dwoma przeciwległymi krawędziami płyty oraz jedną z jej płaszczyzn bocznych. Szczeliny wentylacyjne rozmieszczone są w regularnych odstępach i są zasadniczo równoległe względem siebie, a jednocześnie zasadniczo prostopadłe do krawędzi płyty pomiędzy którymi przebiegają.

W jednym z wariantów realizacji wynalazku moduł ma postać dwóch prostokątnych płyt, zewnętrznej i wewnętrznej, przesuniętych równolegle względem siebie wzdłuż dwóch prostopadłych krawędzi i połączonych integralnie ze sobą. Szczeliny wentylacyjne wykonane są w swobodnej powierzchni płyty wewnętrznej, zaś wpusty i wypusty ulokowane są w obszarze uskoku pomiędzy obiema płytami. Dwa wpusty ulokowane są wzdłuż dwóch prostopadłych do siebie krawędzi modułu izolacyjnego, a dwa wypusty ulokowane są wzdłuż dwóch pozostałych jego krawędzi. Głębokość wpustu prostopadłego do szczelin wentylacyjnych jest większa niż wysokość wypustu do niego równoległego. W kolejnym wariancie płyta zewnętrzna modułu na krawędzi prostopadłej do szczelin wentylacyjnej ma występy ulokowane w odstępach odpowiadających odstępom pomiędzy sąsiednimi szczelinami, a na przeciwległej krawędzi płyta ta ma odpowiadające tym występom zagłębienia. Zewnętrzna powierzchnia płyty zewnętrznej modułu może również mieć wykonaną elewację dekoracyjno-wykończeniową. Płyta wewnętrzna kolejnego wariantu modułu na krawędzi prostopadłej do szczelin wentylacyjnych ma występy ulokowane w odstępach odpowiadających zarówno odległości pomiędzy sąsiednimi szczelinami wentylacyjnymi jak i odległościom wynikającym z ukształtowaniu elewacji dekoracyjno-wykończeniowej. Na krawędzi przeciwległej pyta ta ma zaś odpowiadające tym występom zagłębienia. W kolejnym wariancie we fragmentach powierzchni płyty wewnętrznej modułu nie zasłoniętych jego płytą zewnętrzną wykonane są zagłębienia na elementy mocujące moduł izolacyjny do ściany. Moduł może też zawierać co najmniej jeden odpowietrznik łączący przestrzeń wpustu prostopadłego do szczelin z zewnętrzną powierzchnią jego płyty zewnętrznej. Odległość pomiędzy sąsiednimi szczelinami wentylacyjnymi korzystnie wynosi około 2,5% długości płyty wewnętrznej modułu, szerokość szczeliny wentylacyjnej - około 10% odległości pomiędzy sąsiednimi szczelinami, zaś stosunek długości do szerokości modułu - około 5:1.

Moduł według wynalazku pozwala na skuteczne ocieplenie ścian budynku, w tym ścian silnie zawilgoconych. Ukształtowanie modułu pozwala na mocowanie go na wilgotną ścianę bez użycia dodatkowego rusztu, a wyodrębnienie miejsc mocowania zapobiega odkształcaniu się kanałów wentylacyjnych. Odpowiedni rozstaw i szerokość szczelin wentylacyjnych bezpośrednio kontaktujących się z wilgotną ścianą powoduje jej skuteczne osuszenie, nie zwiększając w sposób znaczący przenikalności cieplnej warstwy izolacyjnej. Wilgoć odprowadzana jest do szczelin wentylacyjnych bez pośrednictwa dyfuzji, co zwiększa zasadniczo efektywność procesu, a jednocześnie pozwala nie uwzględniać przy produkcji właściwości dyfuzyjnych stosowanego materiału izolacyjnego. Dzięki łączeniu sąsiednich modułów izolacji za pomocą układu wpustów i wypustów na całym obwodzie uzyskuje się bardzo szczelne i równe pokrycie nie wymagające późniejszej obróbki, a zastosowanie modułów z gotową elewacja zasadniczo skraca czas potrzebny na wykonanie gotowej izolacji w stosunku do

PL 204 238 B1 metod tradycyjnych. Brak głębokich kanałów wewnętrznych znacznie upraszcza konstrukcje formy w której wykonuje się gotowe moduł y.

Wynalazek w przykładzie wykonania przedstawiony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok modułu izolacyjnego od przodu, fig. 2 przedstawia widok modułu od góry, a fig 3 powiększony fragment tego widoku. Fig. 4 i fig. 5 przedstawiają odpowiednio widok modułu od dołu i powiększony fragment tego widoku. Fig. 6 przedstawia widok modułu od tyłu. Fig. 7 i fig. 8 przestawiają powiększone widoki modułu z obu boków (odpowiednio z lewej i prawej strony). Fig. 9 i fig. 10 przedstawiają dwa przekroje poziome modułu bez elewacji dekoracyjno-wykończeniowej. Fig. 11 przedstawia przekrój pionowy przez ścianę z przymocowanymi modułami izolacyjnymi wykonany płaszczyzną poprowadzoną przez jedną ze szczelin wentylacyjnych, zaś fig. 12 przedstawia taki sam przekrój pionowy płaszczyzną poprowadzona pomiędzy szczelinami. Fig. 13 przedstawia powiększony fragment przekroju z fig. 11 z zamocowanym odpowietrznikiem.

Przykładowy moduł izolacyjny według wynalazku ma postać styropianowej bryły złożonej z prostokątnej płyty zewnętrznej 1 i prostokątnej płyty wewnętrznej 2, obu o wymiarach około 1920 mm na 350 mm i grubości około 40 mm, co daje sumaryczną grubość modułu około 80 mm. Płyty 1 i 2 są przesunięte względem siebie wzdłuż obu prostopadłych krawędzi o około 60-70 mm i stanową integralną całość. Moduł izolacyjny przeznaczony jest do mocowania na izolowanej ścianie w pozycji poziomej. W tylnej (swobodnej) powierzchni płyty tylnej 2 wykonane są w odstępach co 48 mm równoległe szczeliny wentylacyjne 3 o szerokości 5 mm biegnące prostopadłe do dłuższego boku modułu. Dolna część każdej szczeliny 3 ma rozszerzenie 4. W obszarze uskoku pomiędzy płytami 1 i 2 wykonane są wpusty 5 i 6 oraz wypusty 7 i 8 służące do kształtowego łączenia z sąsiadującymi modułami i stanowiące jego integralną całość. Wpust poziomy 5 poprowadzony jest wzdłuż całej długości górnej krawędzi płyty przedniej 1, zaś wpust pionowy 6 - wzdłuż prawej krawędzi tej płyty. Wypust poziomy 7 biegnie wzdłuż dolnej krawędzi płyty przedniej 1 i podzielony jest rozszerzeniami 4 szczelin 3 na krótkie odcinki, zaś wypust pionowy 8 biegnie wzdłuż lewej krawędzi tej płyty. Wpusty 5 i 6 oraz wypusty 7 i 8 są w przekroju poprzecznym lekko zbieżne. Na górnej krawędzi płyty przedniej 1 ulokowane są kwadratowe występy 9 rozmieszczone w odstępach odpowiadających odstępom pomiędzy szczelinami 3, zaś na dolnej krawędzi tej płyty wykonane są zagłębienia 10 odpowiadające występom 9. Dzięki takiemu ukształtowaniu wspomnianych krawędzi płyty przedniej 1 podczas układania modułów na ścianie zachowana jest pionowa ciągłość szczelin 3. Przednia powierzchnia modułu może mieć gotową elewację dekoracyjno-wykończeniową 11 co bardzo skraca czas wykonywania izolacji a jednocześnie zapewnia wysokie wory dekoracyjne ocieplonej ściany. Na rysunku przedstawiono elewację boniowaną. Aby zapewnić podczas montażu modułów uzyskanie regularnego wzoru na całej ścianie na dolnej krawędzi płyty tylnej 2 wykonane są okrągłe występy 12, a na przeciwległej (górnej) krawędzi tej płyty - odpowiadające im zagłębienia 13. Odległość pomiędzy sąsiednimi występami 12 i zagłębieniami 13 stanowi wielokrotność odstępów pomiędzy występami 9 i jest skorelowana z wzorem elewacji dekoracyjno-wykończeniowej 11. Na fragmentach przedniej powierzchni płyty tylnej 2 nie zasłoniętych płytą przednią 1 wykonane są zagłębienia 14 na elementy mocujące moduł do ściany, na przykład na główki znanych mocowań rozporowych 15, na rysunku zaznaczonych w sposób schematyczny linią przerywaną. Moduły mocuje się do ściany 16 poziomymi pasami. Ponieważ głębokość wpustu poziomego 5 jest większa niż wysokość wypustu poziomego 7, po zamocowaniu do ściany powstaje pomiędzy sąsiednimi modułami (17 i 18 oraz 18 i 19) poziomy kanał wentylacyjny 20. Istnienie tego kanału wraz z dolnym rozszerzeniem 4 szczelin 3 zapewnia dostateczną drożność pionową kanałów wentylacyjnych, nawet w przypadku przypadkowego zatkania się niektórych szczelin wentylacyjnych. Przy izolowania ścian budynków wielokondygnacyjnych, aby ograniczyć prędkość przepływu powietrza w szczelinach, wywołującego nadmierne wychłodzenie ściany budynku, pionowe ciągi szczelin wentylacyjnych 3, 4 dzieli się na krótsze pionowe odcinki, montując na końcu każdego takiego odcinka odpowietrznik, łączący przestrzeń kanału 20 z atmosferą. Odpowietrzniki mogą mieć postać np. plastikowej zaostrzonej rurki 21 zamkniętej z jednej strony siatką 22 uniemożliwiającą dostęp owadom. Montowane są albo już na etapie wykonywania modułu, albo w trakcie montażu ściennego przez wciśnięcie w otwór wywiercony na wysokości kanału 20.

Claims (11)

1. Budowlany moduł izolacyjny w postaci zasadniczo prostokątnej płyty mającej wpusty i wypusty wzdłuż krawędzi oraz kanały wentylacyjne, znamienny tym, że kanały mają postać otwartych szczelin wentylacyjnych (3) rozciągających się pomiędzy dwoma przeciwległymi krawędziami płyty oraz jedną z jej płaszczyzn bocznych, przy czym szczeliny (3), rozmieszczone w regularnych odstępach, są zasadniczo równoległe względem siebie a jednocześnie zasadniczo prostopadłe do krawędzi płyty pomiędzy którymi przebiegają.

2. Moduł według zastrz. 1, znamienny tym, że ma postać dwóch prostokątnych płyt, zewnętrznej (1 i wewnętrznej (2), przesuniętych równolegle względem siebie wzdłuż dwóch prostopadłych krawędzi i połączonych integralnie ze sobą przy czym szczeliny (3) wykonane są w swobodnej powierzchni płyty wewnętrznej (2) zaś wpusty (5, 6) i wypusty (7, 8) ulokowane są w obszarze uskoku pomiędzy obiema płytami (1, 2), przy czym wpusty (5, 6) ulokowane są wzdłuż dwóch prostopadłych do siebie krawędziach modułu izolacyjnego, a wypusty (7, 8) ulokowane są wzdłuż jego dwóch pozostałych krawędzi.

3. Moduł według zastrz. 2, znamienny tym, że głębokość wpustu (5) prostopadłego do szczelin (3) jest większa niż wysokość wypustu (7) do niego równoległego.

4. Moduł według zastrz. 3, znamienny tym, że płyta zewnętrzna (1) na krawędzi prostopadłej do szczelin (3) ma występy (9) ulokowane w odstępach odpowiadających odstępom pomiędzy sąsiednimi szczelinami (3), a na przeciwległej krawędzi ma odpowiadające tym występom zagłębienia (10).

5. Moduł według zastrz. 4, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia płyty zewnętrznej (1) ma wykonaną elewację dekoracyjno-wykończeniową (11).

6. Moduł według zastrz. 5, znamienny tym, że płyta wewnętrzna (2) na krawędzi prostopadłej do szczelin (3) ma występy (12) ulokowane w odstępach odpowiadających zarówno odległości pomiędzy sąsiednimi szczelinami (3) jak i ukształtowaniu elewacji (11), a na krawędzi przeciwległej ma odpowiadające tym występom zagłębienia (13).

7. Moduł według zastrz. 6, znamienny tym, że we fragmentach powierzchni płyty wewnętrznej (2) nie zasłoniętych płytą zewnętrzną (1) wykonane są zagłębienia (14) na elementy (15) mocujące moduł izolacyjny do ściany.

8. Moduł według zastrz. 6, znamienny tym, że zawiera co najmniej jeden odpowietrznik łączący przestrzeń (20) wpustu (5) prostopadłego do szczelin (3) z zewnętrzną powierzchnią płyty zewnętrznej (1).

9. Moduł według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że odległość pomiędzy sąsiednimi szczelinami (3) wynosi około 2,5% długości płyty wewnętrznej (2).

10. Moduł według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, alb 7, albo 8, znamienny tym, że szerokość szczeliny (3) wynosi około 10% odległości pomiędzy sąsiednimi szczelinami (3).

11. Moduł według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6, albo 7, albo 8, znamienny tym, że stosunek jego długości do szerokości wynosi około 5:1.