PL20303B1 - oraz na kruchosc aa goraco przy temperaturze niebieskiego nalotu. - Google Patents

Description

Sposoby stapiania w zasadowych pie¬ cach plomiennych polegaja, jesli sie obser¬ wuje zjawisko z chemicznego punktu wi¬ dzenia* na samoczynnem odtlenianiu. Przy¬ mieszki obce kapieli utleniaja sie odpo¬ wiednio do swego rpowinowactwa do tlenu, zaleznego od stezenia i temperatury, i przechodza do zuzla wzglednie do gazów odlotowych. W miare, jak kapiel ubozeje w srodki redukujace, utlenia sie zelazo, zwla¬ szcza pod koniec stapiania, w coraz wiek¬ szym stopniu, na tlenek zelazawo-zelazo- wy* Poniewaz tlenek zelazowy (Fe203) jest nietrwaly w wysokich temperaturach pieca w obecnosci zelaza metalicznego i znajdu¬ jacych sie w kapieli srodków redukujacych, przeto przewazna czaic utlenionego zelaza znajduje sie w postaci tlenku zelazawego (FeO). Tlenek zelazawy je»t do pewnego stopnia rozpuszczalny w zuzlu i kapieli, a podzialem jego ilosci, rozpuszczonej w zuzlu i kapieli, kieruje prawo Nernsfa. Istnieje przeto pewien bezposredni zwiazek mie¬ dzy stezeniem tlenku zelazawego w kapieli a stezeniem w zuzlu. Mozna wiec na pod¬ stawie stezenia tlenków metalicznych wzuzlu wysnuwac wnioski porównawcze co cfo- ilosci rozpuszczonych w kapieli tlenków metalicznych.Glebszej przyczyny faktów, iz swiezenie w zasadowym piecu martinowskim nieu¬ stannie postepuje naprzód, nalezy wedlug Mars'a dopatrywac sie prawdopodobnie w tem, iz materjal, z którego zrobiono, piec, oraz materjaly, tworzace zuzel w zasado¬ wym piecu plomiennym, jak magnezja i wapno, nie tworza z tlenkiem zelazawym zwiazków chemicznych, lecz tworza roztwo¬ ry z tlenkami metali, a zatem zdolnosc rea¬ gowania rozpuszczonego tlenku zelazawego z weglem zostaje zachowana, przez co swie¬ zenie postepuje nieustannie naprzód. W miare zubozania kapieli w srodki reduku¬ jace, wzrasta znacznie, wskutek dzialania utleniajacego gazów, zawartosc tlenku ze¬ lazawego w zuzlu, a tem samem równiez w kapieli pod koniec procesu, zwlaszcza przy wytwarzaniu miekkich stopów.Jak wiadomo, pobierane próby wyka¬ zuja mniejsza lub wieksza kruchosc przy zginaniu w temperaturze czerwonego zaru.Dichmann, uznawany jako znawca pro¬ cesu w zasadowym piecu plomiennym, u- waza, iz równowaga tlenku zelazawego w zuzlu i srodków redukujacych w zelazie zostaje osiagnieta pod wzgledem praktycz¬ nym, jesli zawartosc zelaza w zuzlu spadnie do 10% Fe, odpowiadajacych 13% FeO.Równoczesnie powinna sie znajdowac w zuzlu taka sama ilosc MnO. Otrzymywanie stali, zawierajacej malo wegla, przy zuzlu koncowym, zawierajacym tylko 10% zela¬ za, jest polaczone zwykle z pewnemi trud¬ nosciami; zwykle zawartosc zelaza w zuz¬ lu jest nieco wieksza, Z chwila, w której osiagnieto zadana zawartosc wegla, trzeba swiezenie zakon¬ czyc poniekad przemoca przez dodanie srodków odtleniajacych. Glownem zada¬ niem odtleniania jest, jak wiadomo, usunie¬ cie resztek tlenu, znajdujacego sie w kapie¬ li w równowadze z weglem. Jako srodków odtleniajacych-uzywa sie, pomijajac wegiel, uzywany w wyjatkowych przypadkach, stopów zelaza, w których metale, stopione z zelazem, dzieki wielkiemu w przeciwsta¬ wieniu do zelaza powinowactwu do tlenu, pochlaniaja go. Z wyjatkiem wegla wszel¬ kie srodki odtleniajace sa produktami sta- lemi lub plynnemi, które czesciowo zacho¬ wuja sie w stali w postaci doskonale roz¬ drobnionej przez caly proces stezania i tworza znane niemetaliczne wrostki w stali.Powyzsze wrostki obnizaja, fak wiadomo, wartosc stali pod wzgledem technologicz¬ nym i sa przyczyna powstawania rys po¬ dluznych oraz wrazliwosci na hartowanie, a przy zmiennych obciazeniach sa one miej¬ scami wyjsciowemi do zlaman, powodowa¬ nych znuzeniem materjalu. Z tego powodu nalezy wedlug Eclender'a unikac mozliwie odtleniania srodkami, które tworza stale produkty odtleniania. Inna wada zwyklego odtleniania pod koniec stapiania jest fakt, iz np. przy uzyciu ferromanganu nie daje sie calkowicie usunac tlenu, nawet przez dodanie duzejf ilosci ferromanganu, ponie¬ waz osiaga sie zawsze tylko pewien stan równowagi. Z tego powodu stosuje sie od- tlenianie stopniowe, uzywajac metali, posia¬ dajacych coraz to wieksze powinowactwo do tlenu. Tak udaje sie np. przez dodanie wiekszej ilosci glinu wytwarzac stal o bar¬ dzo malej zawartosci tlenu. Jednak wady powyzszego sposobu odtleniania zostaja za¬ chowane, poniewaz produkt utleniania gli¬ nu — glinka zatrzymuje sie bardzo latwo w stali w postaci zawiesin. Reasumujac wy¬ wody powyzsze, mozna okreslic sposób sta¬ piania w zasadowym piecu plomiennym — jako sposób z samoczynnem utlenianiem sie kapieli i przymusowem posredniem odtle- nianiem jej przez dodawanie stopów zela¬ za, przyczem tworza sie przewaznie stale lub plynne produkty, pozostajace latwo w stali. W przeciwienstwie do tego przedsta¬ wia wedlug Mars'a sposób tyglowy i kwa¬ sny sposób Siemens-Martin'a po skonczo- — 2 —nem swiezeniu typowy przyklad procesu i samoczyimem odtknianiem sie kapieli/Przy sposobie kwasnym resztki tlenu stali w po¬ staci FeO, przy zachowaniu pewnych wa¬ runków, tworza z kwasem krzemowym za¬ prawy trwaly zwiazek chemiczny, krzemian zelaza, który przechodzi do zuzla. Równo¬ czesnie nastepuje, dzieki dzialaniu czyste¬ go zelaza, redukcja krzemionki zaprawy i wytworzony krzem porywa ostatki tlenu.Samoczynnemu odtlenianiu sie, przy któ- rem stal nie zatrzymuje zadnych produk¬ tów albo nieznaczna ilosc tych produktów, nalezy wedlug Mars'a przypisac w czesci doskonale wlasciwosci, jakie wykazuje stal, otrzymywana sposobem kwasnym, Przedmiot wynalazku stanowi sposób, lezacy miedzy kwasnym a zasadowym spo¬ sobem stapiania w piecu plomiennym, o ty¬ le, iz podobnie do roli, jaka odgrywa krzem w piecu kwasnym, zmusza sie mangan w zasadowym piecu do odtleniania w czasie procesu stapiania. Znaczenie manganu przy regulowaniu procesów odsiarkowywania i przy zwyklem odtlenianiu, krótko przed spustem, jest znane. Ponadto wiadomo, iz dodaje sie do ladunku duze ilosci manganu, jesli sie chce otrzymac stal w dobrym ga¬ tunku. Jednakowoz nie przekracza sie przy otrzymywaniu miekkich stali w zasadowym piecu Siemens-Martina \3%Mn w ladun¬ ku, poniewaz, jak wykazal Killing, wyzy¬ skanie manganu, a tern samem oplacalnosc procesu, znacznie maleja przy dalszym wzroscie zawartosci manganu.Sposób w mysl wynalazku celowo prze- pracza regule, poniewaz dodaje sie zwiek¬ szony ladunek manganu juz w czasie topie¬ nia, które, ze wzgledu na utlenianie, po¬ winno nastapic mozliwie szybko, a przez to nie dopuszcza sie do dzialania wiekszych ilosci tlenu na stal, poniewaz wpierw zuz- luje sie przewaznie mangan. W masie, two¬ rzacej sie w czasie stapiania, odbywaja sie prawdopodobnie juz reakcje, które prowa¬ dza do redukcji MnO, a tern samem do od¬ tleniania stali W mysl znanego równania: FeO + Mn = Fe + MnO. W kazdym ra¬ zie próbki, pobrane natychmiast po stopie? niu, nie wykazuja kruchosci W temperatu¬ rze czerwonego zaru i daja takze, przy wiekszej zawartosci wegla, przy zginaniu próby z wyzlobieniem, pewien kat zgiecia.Po stopieniu dodaje sie równolegle do wzrostu temperatury duze ilosci wapna po¬ nad zwykla miare, przez co uwalnia sie tlenki metaliczne, znajdujace sie w zwiaz¬ kach chemicznych w zuzlu, i umozliwia sie ich redukcje przez srodki redukcyjne ka¬ pieli. Ilosc dodawanego wapna zalezy od ilosci kwasów w zuzlu, które maja byc zwiazane. W powyzszych warunkach pra¬ cy ilosc wapna waha sie od 1 do 2% ladun¬ ku, a przy wyzszej temperaturze pieca je¬ szcze bardziej. Po dodaniu wapna podwyz¬ sza sie temperature mozliwie szybko i w ten sposób utrzymuje sie zuzel w stanie rzadkoplynnym, aby zwiekszyc szybkosc reakcji w strefie reakcji miedzy zuzlem i kapiela, a ponadto zwiekszyc zdolnosc po¬ bierania dalszych ilosci wapna przez zuzel.Poniewaz zawartosc tlenku zelazawego w zuzlu jest po stopieniu stosunkowo mala, zuzel zas zawiera duze ilosci manganu (o- kolo 30 — 40% MnO, w szczególnie wyso¬ kich temperaturach — mniej), nastepuje silna redukcja MnO w zuzlu i przechodzenie Mn do kapieli. Zredukowany mangan in statu nascendi redukuje bardzo energicznie rozpuszczony w stali tlenek zelazawy, przez co równoczesnie maleje stale zawartosc FeO w zuzlu. Utworzony przy tej reakcji MnO redukuje sie w procesie kolowym za- pomoca wegla kapieli, az zawartosc FeO w zuzlu i kapieli stanie sie niezwykle niska.Równolegle do powyzszego samoczynnego odtleniania sie kapieli z udzialem zreduko¬ wanego w zuzlu manganu, Wzrasta znacz¬ nie zawartosc manganu w kapieli, w pew¬ nych przypadkach do 1,3% i wiecej. Praca z bardzo zasadowym zuzlem wymaga oczy¬ wiscie wysokiej i równomiernej temperatu- — 3 —ry przez caly czAs pfócfesu przetapiania, có osiaga sie np. przez zastosowanie pieca re¬ generacyjnego, opisanego w patentach nie¬ mieckich NrNr 333402 i 349102.Gdy juz uzyskano pozadana zawartosc wegla, spuszcza sie stop bez zwykle stoso¬ wanego odtleniania, czyli bez wszelkich do¬ datków. Pozadane domieszki do stopów mozna dodawac, oczywiscie, jak zwykle al¬ bo w piecu, podczas spustu w rynnie, albo w panwi. Dzieki brakowi znaczniejszej ilo¬ sci tlenu stal krzepnie zupelnie spokojnie, poniewaz reakcja, tworzaca gazy (FeO + ¦+¦ C = Fe Ar CO) nie moze nastapic.Jako przyklad opisanego powyzej spo¬ sobu postepowania, przytoczono w tablicy 1 i 2 analizy prób stali i zuzla, pobieranych co % godziny, a mianowicie w tablicy 1 w odniesieniu do miekkiego stopu (A) i w ta¬ blicy 2 w odniesieniu do srednio twardego stopu (B). Ladunek zawiera w obu przy¬ padkach 25% stali z zawartoscia 4 — 5% Mn, 30%—miekkiego srutu ziarnowanego, a reszte stanowia odpadki blachy. Przebieg zmiany ilosci najwazniejszych skladników, jak wegla i manganu w stali, oraz MnO, CaO i FeO w zuzlu, przedstawiono w tabli¬ cy 1 w odniesieniu do stopu A, a w tablicy 2 w odniesieniu do stopu B. Stop A prze¬ szedl w stan plynny z zawartoscia wegla 0.76 %v W krótkich odstepach czasu doda¬ je sie znaczne ilosci wapna i troche fluspa- tu (fluorku wapnia). Ze wzrostem zawarto¬ sci CaO, wzrostem temperatury i zmniej¬ szaniem sie zawartosci wegla, nastepuje nadzwyczaj silna redukcja MnO w zuzlu.Odpowiednio do spadku zawartosci MnO, wzrasta zawartosc manganu w stali do 0.90% w próbie 7. Równolegle do redukcji manganu nastepuje odtlenienie, niezupel¬ nie regularne; zawartosc FeO w zuzlu spa¬ da do 8% az do spustu. Przy dalszym spad¬ ku zawartosci wegla odtlenienie odbywa sie pod koniec stapiania czesciowo kosztem zawartosci manganu w kapieli, co znajduje swóf wyraz w spadku zawartosci w niej manganu, Wstepne próby ze -stala nie wy* kazaly zaraz po stopieniu kruchosci w czer¬ wonym zarze, a od próby 7 poczawszy, pró¬ by, zaopatrzone w wyzlobienie, zginaly sie zupelnie.Od chwili przejscia w stan plynny stop B (tablica 2 i fig. 2) wykazywal nieco wiek¬ sza twardosc, niz stop A. Po pierwszej pró¬ bie dodano 500 kg wapna, wskutek czego zawartosc CaO wzrosla szybko do 30%. Po próbach 5 — 9 dodawana ponownie kazdo¬ razowo po 100 kg wapna, wskutek czego za¬ wartosc CaO wzrosla prawie do 40% przy jednoczesnej zwyzce temperatury. Od pró¬ by 2 nastapila silna redukcja manganu w zuzlu. Zawartosc MnO w zuzlu spadla do 23%, zawartosc FeO byla zaraz po stopie¬ niu bardzo niska i spadala do 8% w trak¬ cie przebiegu stapiania dosc równomiernie az do spustu. Próby na kruchosc w czerwo¬ nym zarze wykonywane w trakcie stapia¬ nia i zginanie przez uderzanie próby, zao¬ patrzonej w wyzlobienie, wypadly bez za¬ rzutu. Stal skrzepla zupelnie spokojnie. Sa¬ moczynne odtlenianie sie mozna uwazac wtedy za ukonczone, jesli przy równomier¬ nym wzroscie manganu w stali zawartosc FeO w zuzlu wynosi przed spustem najwy¬ zej 10%. Jakiekolwiek ograniczanie co do zawartosci wegla w produkcie koncowym nie istnieje, jak wskazuja dane przytoczo¬ ne. Z takim samym skutkiem i pewnoscia mozna zastosowac sposób do wyrobu miek¬ kiej, srednio twardej lub twardej stali, za¬ równo z domieszka lub bez domieszki in¬ nych metali.Technologiczne wlasnosci stali, otrzy¬ manych wedlug powyzszego sposobu, od¬ znaczaja sie, w porównaniu z wytrzymalo* scia na ciagnienie, duzem wydluzeniem i ciagliwoscia (w razie zaopatrzenia próby w wyzlobienie). Przytem powyzsze stale sa praktycznie niewrazliwe na starzenie, ob¬ róbke w temperaturze niebieskiego nalotu i podobne szkodliwe dzialanie w praktyce warsztatowej. Na fig. 3 przedstawiono sred- — 4 —nie < iwartasci prófe ^ wytrzymalosci Stopów, otfzynwtfiych l*sedfai& potfyzt«ego $po#obu.Fig. 4 przedstawia wytrzymalosc<^wryjkl^h stali Siemens-Martin'a. Jak wynika z fig. 3; wftsldssif wydluzenia i ciagljwosci prób, ziop^twMych ¦ j/vi itfyzlobienie, zwlaszcza próbislednio twatfdejrstajii-rleza powyzej tychze w&iitosci zwyklych stali weglo¬ wych. Pod wzgledem wydluzenia przewa¬ ga wynosi 5 jednostek, podczas gdy ciagli- wosc próby, zaopatrzonej w wyzlobienie, jest okolo 100% wieksza. Stale badano w stanie wyzarzonym, znormalizowanym.Jak wiadomo, na wrazliwosc na starze¬ nie zwlaszcza wplywa zawartosc tlenu, roz¬ puszczonego w zelazie. Stal, wytwarzana nowym sposobem, praktycznie biorac, nie ulega starzeniu. Jak wiadomo, starzenie sie charakteryzuje sie przesunieciem stromego spadku krzywej ciagliwosci próby, zaopa¬ trzonej w wyzlobienie, do wyzszych tem¬ peratur, zatem ulatwia sie ocenianie skut¬ ków starzenia, oznaczonych w zwyklej tem¬ peraturze, jesli bada sie ciagliwosc próby, zaopatrzonej w wyzlobienie, po dzialaniu i przed dzialaniem starzenia w niskich i wy¬ sokich temperaturach. Przy doswiadcze¬ niach pogrubiano próby o wymiarach 10 x 11 x 60 mm o mniej wiecej 10% i od¬ puszczano przez godzine w temperaturze 250°, nastepnie przerabiano na próby do uderzania, zaopatrzone w wyzlobienie, i ba¬ dano w temperaturach od —80°C do + 200°C. Próbki mialy wymiary 10x10x60 mm z wyzlobieniem okraglem o 5 mm gle¬ bokosci i 2 mm srednicy. Fig. 5 podaje wy¬ niki doswiadczen starzenia z uderzeniem prób, zaopatrzonych w wyzlobienie, wzie¬ tych ze srodka blachy 20 mm ze stopu A, w zaleznosci od temperatury badania. Fig. 6 podaje wyniki, uzyskane w takich samych warunkach doswiadczalnych z blacha ko¬ tlowa normalna o takiej samej wytrzyma¬ losci na ciagnienie. W podobny sposób przedstawiono na fig. 7 i 8 wyniki uderza¬ nia prób, zaopatrzonych w wyzlobienie, wgi4|j$b z wyzartfofte* blachy < 2& mtti ze Mopn feiWdl^pwównaiUfcr^^r^aTókira- glegfl.22 rptikiirnkoici zeruwyklej 3tali Sie- m€ta$nAfcttin'aqnt*ki*j samej wyt»itoate- 4aiall^^i1b*^^«ift zafjljyna eiajw *?*£&*£, W&kqtefc dzialala rttaraen^pi-z^uwa sie stromy spadek o mniej wiecej 30^ w kierun¬ ku wyzszych temperatur, spadek zaczyna sie przy 0°C i wskutek tego nie jest jeszcze widoczny w temperaturze pokojowej. Cia¬ gliwosc próby, zaopatrzonej w wyzlobienie, znaleziona w temperaturze pokojowej, ob¬ niza sie przeto przez dzialanie starzenia zaledwie ze z 11.4 na 10.9 kg/cm2. Blacha jest, praktycznie biorac, niewrazliwa na sta¬ rzenie. Fig. 6 podaje wyniki, otrzymane ze zwykla blacha kotlowa. W stanie niezefeth- rzonym spadek rozpoczyna si^ w tempera¬ turze pokojowej. Przez dzialanie starzenia przesuwa sie prawie o 100°C do wyzszych temperatur, z takim wynikiem, ze do +50°C temperatury badania blacha jest krucha, przyczem w temperaturze pokojo¬ wej ciagliwosc z zastosowaniem karbu ob¬ niza sie z 11 na okolo 1 kg/cm2. Przy stopie B ciagliwosc próby, zaopatrzonej w wyzlo¬ bienie, obniza sie w temperaturze pokojo¬ wej, dzieki dzialaniu starzenia, z 9 na 8.2 kg/cm2, przy zwyklej zas stali weglowej — z 8.5 na 2.5 kg/cm2, a zatem równiez bar¬ dziej sie obniza.Stale, otrzymywane wedlug niniejszego sposobu, sa, praktycznie biorac, wolne od fo¬ sforu, siarki i innych zanieczyszczen i ubo¬ gie w tlen. Jak wykazaly szczególowe ba¬ dania, sa one nadzwyczaj odporne na two¬ rzenie sie gruboziarnistosci wskutek prze¬ grzewania, rekrystalizacji lub spawania przez stapianie. PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe. Sposób wytwarzania w zasadowym pie- — 5 —cu Siemens-Martin'a staK o duzej ciagKwo- sci i malej wrazliwosci na kruchosc na zi¬ mno, na starzenie (skruszanie) oraz na kruchosc na goraco w temperaturze niebie¬ skiego nalotu, znamienny tern, ze przez stosowanie wysokich i równomiernych tem¬ peratur przy duzej zasadowosci zuzla re¬ dukuje sie ciagle mangan z zuzla, powiek¬ sza stale zawartosc manganu w kapieli i zmaiejsza zawartosc FeO w zuzlu, przy- czem me poiraeba dodawac srodka odtle- niajacego. Vereinigte Stahlwerke Afctiengesellschaft. Zastepca: Dr. inz. M. Kryzan, rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 20303. Ark. 1. pocLcz.ot.s f*2e*iegtL ^^cx/b/aLn/ct ^ lapci A 5 7$ /l/umert/ pro6 4S Fig. 2. & 36 5 *- 1.00 0.80 # Sfo/ S. ^ 26 a6o '6 w aw C —fltrr feO fflrtO CaOvzymot-7 o 4C r?ct rozetw&r"? § aran*ca Jjt/trzyni ot,Tt h/ilC/fuzenie / zwa^ente ty % 5 S& & % fc h ^ § WyfrzyfiHaFojc na. uatcnenie j* teg/c»tz zwalenie Do opisu patentowego Nr 20303. Ark. 2. 5 & & $ 8 * S * % h/yc/r^icr/te f zwezenie *v /o JVtffa*ymciroxc na. u.c/erze*?/e w tca/c*h * wyt-rxynncKto^i no. *o2ev*votn»e grct-ntc*. yo/yrfnojc/ cf JO _~z. fi0} &y*#****"''* &Do opisu patentowego Nr 20303. Ark. 3. llO. S/-cjl^zence W Zcc/e£ S70JC' Ocf +emferct/ury óct <•<*n/et, 6/ot.cAec. £0 mm z. jJo/scl A tr*. Tip5. ** J0\ •5 9 ¦m'w '* -"io**6 tso 7est/*c 4 100 'a, /tt yot +200 •5 8 II '300 ^ ^ ^ * TcrntoercLlu.Yc*. & &Do opisu patentowego Nr 20303. Ark. 4. Tfycrzytrtot/aic *?ct uderzen/e ^**eef l/*• obróbee r?c*. sferzente w 2a/^^j«; t fVltf/eret,fu. ry ÓtM.ofa,/*i et. a& \ l e ?5 ty 7 rz W 6 6 2 1— 7 Ófo-choL 1 i /A i i j L —rx 20mm Z i " 1 j/a/u. 3 t2O0 7er**pe r ol /-u-roL ** & Zu/ykra. j/o./ 4t Fig. i +200 Temperaf~"-ycl tv % o $ fi o o 5» 74 d. tz V 6 6 H 1 i i ' ! l i | j -JtA -47t ~ort *fl r~ r 1 fi J-i •n X O I SI S +300Do opisu patentowego Nr ZÓ303. Ark. 5. 7cx6//ccl y s lopcL n Met*£ 1 • Zuiel \$k7*dl9lk; c M» P S Sc 0Z PzOs FeO K*os tuo* CaO MqO M»0 5 1 \0JG om \0,058 \o.ohy yHoM 0.73 **,n <4,9o 1,ot 47/8 ffr Je/o 0/1 2 0/7 0,5o 0.06/ 0/)% W* OM ff.oS 2/a Q5S 17/8 6(55 39/s O/b 3 0,6o 0/1 0,058 o,ow 0,71 $.25 1/ZO O/o 2o,05 6/3 3C/y 0/7 *t q& 0,70 aodf Aon Jb,00 0,91 /3.** 4/9 O/o Z?02 £oo 3pr 0/3 S 0/7 0*8/ Qo«5 0,099 JW i,*? 9/SL f/7 0/6 37// 6*3 U/3 O/o 6 0/2 083 Qon 0,03* 1ó,oi 4/3 6/o 6,51 37/7 csa Z5o qc8 7 0,^o O/o Q03$ 0,039 l9,Zg 4*8 8,/f 2,7$ 1/s 39,9? 6/c Zili o/u S 0.57 0,89 0,032 o,ox 1W.oo 1/S 5/8 &/$ 1'28 397/ 6/8 U 33 0/0 9 0,33 OM 003/ 0,039 13.90 13} 7,53 3.79 097 *o,3o (o 78 19/o a/s io OM 0.81 0,027 0/32 13,00 <& i0,09 e,os YOO H/8 (o/S Z/,S( o/7 41 0/9 0,75 0029 0,039 43/S\ 1.58 10 Oy 2/6 172 43,3o &H 24 Oo 057 nZ 0.2o OJ* 0,02t 00U 12, So 4,12 5/2 11,91 0,8o 59,73 7/1 2ooo q/ 43 an 0,76 0,022 0,OJo\ 1A3o\ <*o\ 7,9Z\ 9.& 0Jo\ 3$fs^ 7/1 19// 0/3Do opisu patentowego Nr 20303. Ark. 6. 7h6/f OkiOLcl chemiczny HsfcjontjcA /róó jla.li' / zuila S/o/eu 2$ YMetaJ Zuie/ SkToLmc^/Jc,' c Mn 7= S S/ Oz 72Os FeO Fez03 MiOi CaO My O AfnO S 4 0,1} 0,5 0,0 */i awt 49,9a 0t3Z //,a s.st. *.** 45,32 9,cc 56iz e/o e 0,3o 0/tf 0,037 0,0*7 19,05 0/8 #,*9 t*3 2,5c 48,09 9,99 fys 0,11 3 0,7Z 0,57 0f03y 00*6 ^9,8o 0,32 4/,t3 4/9 2oe 22,W 9toi 35,6? 0/9* 4 0,6? 0,05 0,039 0fo5o 48,9 o 0,23 4o/o <4/9 c/3 Sa, fi 8,¥f 287* O/f 5 0,12 O.*/*/ 0,037 0,OV& 1?M OM 4c,8(, o,7v 4,85 Z87o 9/o 29,57 o/o € 0.51 0,77 0037 0/9* 1%,2o 0,59 fo,3l <4,K 4t3Z Z95o S/o 22,^7 0,22 7 o.sz- 0,85 0,e39 0,052 79,3o 0,72 8,89 4/2 -7,63 33, V* 9/2 2S.7Z 0,21 S 0,*7 0,8t 0,039 0.096 f9t iV 0,73 8,98 0,73 0.7/ 3S27 l?5 2^55 0,2(, e 0.^3 0,88 0,09i 0,099 48,2° 0,?2 89* 0,73 0,65 358. 9,9* 29,32 0,2£ 'O 0.37 0,89 0/32 Qo*Z 17,95 0.?3 8,fi 1,59 4,6/ 37/9 W- 21,19 0,2f, 44 e,3£ 0,92 o,o*z\ 0,036 -fs,3o\ 0,7$ 8, te 3,te 1,37 3L./A 4o,oz 22s\ 0,zf\ Druk L. Boguslawskiego i Ski, Warsznw.n. PL