PL201743B1 - Sposób wytwarzania eterów alkilowo-tert-amylowych - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania eterów alkilowo-tert-amylowych polegający na kontaktowaniu niższych alkoholi jednowodorotlenowych z surowcem, którym jest frakcja węglowodorowa C5 zawierająca izoamyleny, w obecności katalizatora eteryfikacji, i następnie na destylacyjnym rozdzielaniu mieszaniny poreakcyjnej na eter alkilowo-tert-amylowy i na nieprzereagowane węglowodory i alkohol, przy czym proces prowadzi się w układzie dwustopniowym, znamienny tym, że każdy stopień zawiera strefę reakcyjną i strefę destylacyjną, a jako surowiec węglowodorowy stosuje się frakcję zawierającą węglowodory C5 w ilości większej niż 85% masowych, w tym reaktywne izoamyleny w ilości większej niż 25% masowych, zaś proces prowadzi się w ten sposób, że alkohol i frakcję węglowodorową zawierającą izoamyleny poddaje się reakcji w pierwszej strefie reakcyjnej, a otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się następnie w pierwszej strefie destylacyjnej na strumień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowany alkohol i nieprzereagowane węglowodory, w tym izoamyleny, który to strumień górny, po dodaniu do niego alkoholu, wprowadza się do drugiej strefy reakcyjnej i poddaje reakcji, a otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się w drugiej strefie destylacyjnej na strumień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowany alkohol i nieprzereagowane węglowodory, w tym izoamyleny, przy czym część strumienia górnego odbieranego z drugiej strefy destylacyjnej zawraca się do pierwszej strefy reakcyjnej łącząc go z wymienionym surowcem wprowadzanym do tej strefy, zaś ilość zawracanego wymienionego strumienia jest taka, aby zawartość reaktywnych izoamylenów w węglowodorach wprowadzanych do pierwszej strefy reakcyjnej wynosiła 20-24% masowe.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania eterów alkilowo-tert-amylowych na drodze reakcji izoamylenów z alkoholami jednowodorotlenowymi, metylowym lub etylowym, w obecności kwaśnych katalizatorów. Etery alkilowo-tert-amylowe, podobnie jak inne etery alkilowo-tert-alkilowe, stosowane są zwłaszcza jako komponenty benzyn silnikowych. Dodatek eterów podnosi wydatnie liczbę oktanową benzyn i umożliwia wytwarzanie benzyn niezawierających związków ołowiu lub zawierających je w ograniczonej ilości.

Sposób wytwarzania eterów w oparciu o reakcję eteryfikacji reaktywnych izoolefin alkoholami w obecności kwaśnych katalizatorów jest znany i wykorzystywany w procesach produkcji eterów, stosowanych następnie do komponowania benzyn wysokooktanowych. Wytwarza się etery takie jak: eter metylo-tert-butylowy (EMTB) i metylo-tert-amylowy (EMTA), otrzymywane odpowiednio z izobutylenu i izopentenów oraz alkoholu metylowego, eter etylo-tert butylowy (EETB) i etylo-tert-amylowy (EETA), otrzymywane z wymienionych izoolefin i alkoholu etylowego. Dzięki selektywnemu reagowaniu alkoholu z izoolefinami, w których podwójne wiązanie występuje przy trzeciorzędowym atomie węgla, w procesie można stosować frakcje węglowodorowe C4 lub C5 lub ich mieszaniny, pochodzące z procesów krakingu katalitycznego, pirolizy lub innych źródeł, zawierające oprócz reaktywnych izoolefin także węglowodory nasycone i inne olefiny. Choć procesy produkcji eterów są znane i stosowane przemysłowo, wciąż występują w nich problemy wymagające rozwiązania. Istotna część problemów związana jest z naturą samej reakcji eteryfikacji, która jest reakcją odwracalną, przebiegającą do stanu równowagi. W mieszaninie poreakcyjnej obok produktów występują zawsze nieprzereagowane surowce, których ilość zdeterminowana jest wartością stałej równowagi reakcji. Im wyższy ciężar cząsteczkowy ma poddawana reakcji eteryfikacji izoolefina tym niższa jest jej równowagowa konwersja do odpowiedniego eteru. Stosowanie nadmiaru alkoholu, jako jednego z reagentów, w stosunku do ilości stechiometrycznej umożliwia wprawdzie wysoką konwersję izoolefiny do eteru, ale powoduje konieczność wydzielania następnie zwiększonych ilości alkoholu z mieszaniny poreakcyjnej. Proste destylacyjne rozdzielenie mieszaniny poreakcyjnej nie jest możliwe ponieważ zawarte w niej węglowodory i alkohol tworzą układy azeotropowe. Oddzielanie dużych ilości alkoholu wymaga stosowania specjalnych sposobów i układów aparaturowych, co znacząco zwiększa koszty eksploatacyjne i inwestycyjne.

Jako surowce węglowodorowe do wytwarzania eterów amylowych najczęściej stosuje się frakcje węglowodorów C5+ wydzielone destylacyjnie z lekkiej benzyny pochodzącej z procesu fluidalnego krakingu katalitycznego, lub z benzyny popirolitycznej powstającej w procesie pirolizy. Frakcje te oprócz węglowodorów C5. w tym reaktywnych izoamylenów, tj. 2-metylo-1-butenu i 2-metylo-2-butenu, zawierają także węglowodory wyższe C6-C8, w tym reaktywne izoolefiny C6-C8. Termin „reaktywne izoolefiny oznacza izoolefiny ulegające reakcji eteryfikacji, czyli te, w których przy podwójnym wiązaniu występuje trzeciorzędowy atom węgla.

Katalizatorami reakcji eteryfikacji są katalizatory o charakterze kwaśnym, przy czym typowymi, najczęściej stosowanymi są kwaśne żywice jonowymienne zawierające grupy sulfonowe, znane pod nazwami handlowymi takimi jak Amberlyst, Amberlite, Dowex i innymi.

Aby proces wytwarzania eterów był atrakcyjny ekonomicznie musi charakteryzować się jak najwyższą, najlepiej zbliżoną do całkowitej, przemianą izoolefiny do eteru, przy jak najmniejszych jednocześnie kosztach poniesionych na uzyskanie tej wysokiej przemiany. W celu sprostania tym wymaganiom opracowuje się nowe sposoby prowadzenia procesu eteryfikacji. Polegają one na ogół na prowadzeniu procesu w kilku stopniach reakcyjnych, w których reaktory połączone są w różnych kombinacjach z kolumnami destylacyjnymi, i w których rozdziela się i łączy różne strumienie technologiczne.

Sposób wytwarzania eterów alkilowo-tert-amylowych według wynalazku polega na tym, że proces prowadzi się w układzie dwustopniowym, w którym każdy stopień zawiera strefę reakcyjną i strefę destylacyjną, a jako surowiec węglowodorowy stosuje się frakcję zawierającą węglowodory C5 w ilości co najmniej 85% masowych, w tym reaktywne izoamyleny w ilości co najmniej 25% masowych. Proces prowadzi się w ten sposób, że alkohol i frakcję węglowodorową zawierającą reaktywne izoamyleny poddaje się reakcji w pierwszej strefie reakcyjnej a otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się następnie w pierwszej strefie destylacyjnej na strumień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowany alkohol i nieprzereagowane węglowodory. Strumień górny, razem z dodatkową ilością alkoholu wprowadza się do drugiej strefy reakcyjnej i poddaje reakcji. Otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się w drugiej strefie destylacyjnej na struPL 201 743 B1 mień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowane węglowodory i nieprzereagowany alkohol. Część wymienionego górnego strumienia z drugiej strefy destylacyjnej zawraca się do pierwszej strefy reakcyjnej łącząc go z wymienionym surowcem węglowodorowym wprowadzanym do pierwszej strefy, przy czym ilość zawracanego górnego strumienia jest taka, aby zawartość reaktywnych izoamylenów w węglowodorach wprowadzanych do pierwszej strefy reakcyjnej wynosiła 20-24% masowe, korzystnie 21-22% masowe.

Pozostała część górnego strumienia z drugiej strefy destylacyjnej, niezawrócona do pierwszej strefy reakcyjnej, może być poddana uzupełniającej eteryfikacji w kolumnie reakcyjno-destylacyjnej i uż yta do komponowania benzyn, lub moż e być wykorzystana bezpoś rednio jako komponent benzyn zawierający pewną ilość alkoholu, bądź, po usunięciu (odzyskaniu) alkoholu, jako komponent benzynowy węglowodorowy lub surowiec w innych procesach technologicznych.

Każdą z wymienionych stref reakcyjnych może stanowić jeden reaktor lub więcej reaktorów połączonych szeregowo. Mogą to być reaktory z zewnętrznym odbiorem ciepła, typu reaktorów rurkowych, i reaktory bez odbioru ciepła, typu reaktorów zbiornikowych.

Jako alkohol stosuje się alkohol metylowy lub alkohol etylowy i otrzymuje się odpowiednio eter metylowo-tert-amylowy lub etylowo-tert-amylowy. Stosunek molowy alkoholu do izoamylenów na wejściu do pierwszej i do drugiej strefy reakcyjnej jest równy stosunkowi stechiometrycznemu, który wynosi 1, lub niższy od stechiometrycznego; utrzymuje się go na poziomie 0,8-1,0, przy czym dla alkoholu metylowego korzystnie wynosi 0,9-1,0 a dla alkoholu etylowego 0,8-0,9.

Stosując sposób według wynalazku uzyskuje się wysoką, wynoszącą 70-75%, konwersję izoamylenów, oraz otrzymuje się produkt o zawartości eteru alkilowo-tert-amylowego wyższej niż 90% masowych, dochodzącej do 97% masowych. Wyniki te osiąga się przy niedomiarze stechiometrycznym alkoholu w stosunku do izoamylenu, pomimo ograniczeń termodynamicznych wynikających z odwracalnoś ci reakcji eteryfikacji.

Efekty uzyskiwane w procesie prowadzonym sposobem według wynalazku są skutkiem złożonego, nieoczekiwanego współdziałania kilku czynników. Okazało się, że wysoka konwersja izoamylenów ma miejsce wtedy, kiedy ich zawartość w węglowodorach na wejściu do pierwszej strefy reakcyjnej wynosi 20-24% masowe, korzystnie 21-22%, i kiedy ich zawartość na tym poziomie reguluje się poprzez zawracanie części strumienia górnego odbieranego w drugiej strefie destylacyjnej i dodawanie go do wyjściowego surowca węglowodorowego używanego w procesie, który to surowiec zawiera więcej niż 25% masowych izoamylenów. Aby zawartości izoamylenów utrzymywać na pożądanym wymienionym poziomie, w sposób opisany wyżej, jako wyjściowy surowiec węglowodorowy stosuje się frakcję zawierającą więcej niż 85% masowych węglowodorów C5, w tym więcej niż 25% masowych reaktywnych izoamylenów.

Surowiec taki otrzymuje się na przykład z lekkiej benzyny otrzymywanej w procesie fluidalnego krakingu katalitycznego (FKK) lub z frakcji C5+ otrzymywanej w procesie pirolizy olefinowej węglowodorów. Lekką benzynę, lub frakcję C5+ lub ich mieszaninę rozdziela się destylacyjnie na odbieraną z doł u kolumny destylacyjnej mieszaninę wę glowodorów wyż szych od C5, i na odbieraną górą kolumny mieszaninę węglowodorów zawierającą więcej niż 85% masowych, na przykład 90%, wszystkich węglowodorów C5, w tym więcej niż 25% masowych, na przykład 28%, reaktywnych izoamylenów. Mieszaninę odbieraną górą kolumny, przed podaniem do eteryfikacji, poddaje się selektywnemu uwodornieniu zawartych w niej dienów.

Stosowanie opisanego surowca i rozcieńczanie go na wejściu do pierwszej strefy reakcyjnej do zawartości izoamylenów wynoszącej 20-24% masowe za pomocą górnego strumienia z drugiej strefy destylacyjnej, okazało się rozwiązaniem pod wieloma względami nieoczekiwanie korzystnym. Uzyskuje się wysoką konwersję izoamylenów i produkt o bardzo wysokiej zawartości eteru alkilowo-tert-amylowego. Produkt praktycznie nie zawiera eterów wyższych izoolefin, jest stabilny i nie zmienia barwy, nie ciemnieje z upływem czasu. Eliminuje się ponadto obciążenie układów procesowych, zarówno układów eteryfikacji jak i uwodornienia dienów, zbędnym balastem węglowodorów wyższych niż C5, a tym samym obniża się energochłonność procesu. Ważnym skutkiem okazała się też być większa efektywność, skuteczność destylacyjnego oddzielania zawartych w mieszaninie poreakcyjnej nieprzereagowanych węglowodorów od eteru, zwłaszcza etylowo-tert-butylowego, niż ma to miejsce w przypadku obecnoś ci w surowcu wę glowodorów cięższych od C5. Podczas gdy destylacyjne usunięcie węglowodorów wyższych z surowca jest operacją stosunkowo prostą, usunięcie tych węglowodorów i powstających wyższych eterów z mieszaniny poreakcyjnej, tak, aby otrzymać produkt nie za4

PL 201 743 B1 nieczyszczony i o wysokiej zawartości eteru alkilowo-tert-amylowego, jest już operacją znacznie trudniejszą.

Dzięki temu, że w procesie eteryfikacji stosuje się surowiec, z którego uprzednio oddziela się destylacyjnie frakcję węglowodorów wyższych od C5, w tym olefin wyższych od C5, i że nie poddaje się jej w związku z tym uwodornieniu, frakcja ta zachowuje cały ładunek zawartych w niej wysokooktanowych olefin (bez strat, które spowodowałoby uwodornienie) i stanowi wartościowy komponent benzyn, o liczbie oktanowej wyższej niż miałoby to miejsce gdyby wydzielono ją z produktów po eteryfikacji. Jest to dodatkowy korzystny skutek wynalazku.

Sposób według wynalazku przedstawiony jest w przykładach, w oparciu o rysunek, na którym schematycznie przedstawiony jest układ do realizacji sposobu. Wielkości wyrażone w procentach wyrażone są w procentach masowych.

P r z y k ł a d 1

Mieszaninę benzyny lekkiej z FKK i frakcji C5+ z procesu pirolizy podaje się przewodem 1 do kolumny destylacyjnej 2, w której destylację prowadzi się w ten sposób, że z dołu kolumny odbiera się przewodem 3 frakcję węglowodorów wyższych od C₅, a górą kolumny odbiera się frakcję o zakresie wrzenia 40-55°C, która to frakcja zawiera 91% węglowodorów C5, w tym 27,2% reaktywnych izoamylenów. Frakcję odbieraną górą kolumny wprowadza się przewodem 4 do reaktora 5, w którym usuwa się z niej węglowodory dienowe przez uwodornienie ich w obecności odpowiedniego, selektywnie działającego katalizatora. Otrzymany w ten sposób surowiec węglowodorowy, w ilości 11 700 kg/godz, razem z częścią strumienia górnego z kolumny 14 wprowadzaną przewodem 16 w ilości 3000 kg/godz, podaje się do pierwszego reaktora eteryfikacji 7. W wyniku połączenia obu strumieni zawartość reaktywnych izoamylenów na wejściu do reaktora 7 wynosi 20,7%. Do reaktora wprowadza się jednocześnie przewodem 6 alkohol etylowy w ilości 1900 kg/godz. Stosunek molowy alkoholu do izoamylenów na wejściu do reaktora wynosi 0,9. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem 0,4 MPa, w temperaturze 60°C, na konwencjonalnym kwaśnym katalizatorze jonitowym usytuowanym w reaktorze rurkowo-płaszczowym z zewnętrznym odbiorem ciepła. Konwersja izoamylenów osiągnięta w reaktorze 7 wynosi 49%. Mieszaninę poreakcyjną podaje się przewodem 8 do pierwszej kolumny destylacyjnej 2 pracującej pod ciśnieniem 0,3 MPa, przy temperaturze szczytu kolumny 77°C i temperaturze dołu kolumny 156°C. Z dołu kolumny, przewodem 10, odbiera się eter etylowo-tert-amylowy. Destylat odbierany z góry kolumny, po dodaniu do niego przewodem 11 alkoholu etylowego w ilości 100 kg/godz, tak, że stosunek molowy alkoholu do izoamylenów wynosi 0,9, podaje się do drugiego reaktora eteryfikacji 12, który jest reaktorem zbiornikowym i zawiera taki sam katalizator jak pierwszy reaktor eteryfikacji. Reakcję prowadzi się w temperaturze 60-66°C, bez odbioru ciepła z reaktora. Konwersja osiągnięta w reaktorze 12 wynosi 42%. Mieszaninę poreakcyjną podaje się przewodem 13 do drugiej kolumny destylacyjnej 14 pracującej w takich samych warunkach jak pierwsza kolumna destylacyjna 9. Z dołu kolumny 14 przewodem 15 odbiera się eter etylo-tert-amylowy, a górą kolumny odbiera się mieszaninę nieprzereagowanych węglowodorów i nieprzereagowanego alkoholu, zawierającą 4,3% alkoholu etylowego i 8% izoamylenów. Część tej mieszaniny zawraca się przewodem 16, jak napisano wyżej, na zasilanie pierwszego reaktora eteryfikacji 7. Drugą część przewodem 17 kieruje się do węzła usuwania alkoholu poprzez wymywanie alkoholu wodą. Uwolnione od alkoholu węglowodory podaje się do przerobu w innych procesach technologicznych, a odzyskany alkohol, po oddzieleniu od wody, zawraca się jako surowiec do eteryfikacji. Połączone strumienie eterowe odbierane przewodem 10 z pierwszej kolumny destylacyjnej 9 i przewodem 15 z drugiej kolumny destylacyjnej 14 kieruje się do komponowania benzyn. Produkt o zawartości 96% eteru etylowo-tert-amylowego otrzymuje się w ilości 4150 kg godz. Sumaryczna konwersja izoamylenów uzyskana w tak prowadzonym procesie wynosi 75%.

P r z y k ł a d 2

Proces prowadzi się w sposób analogiczny jak w przykładzie 1, z tą jednak zasadniczą różnicą, że na zasilanie pierwszego reaktora eteryfikacji zawraca się mniejszą ilość strumienia odbieranego z góry drugiej kolumny destylacyjnej.

Surowiec węglowodorowy przygotowany przez rozdestylowanie i uwodornienie dienów jak w przykładzie 1, zawierający 91% węglowodorów C5, w tym 27,2% reaktywnych izoamylenów, w ilości 11 700 kg/godz, razem z częścią strumienia górnego z kolumny 14 wprowadzaną przewodem 16 w ilości 1000 kg/godz, podaje się do pierwszego reaktora eteryfikacji 7. W wyniku połączenia obu strumieni zawartość reaktywnych izoamylenów na wejściu do reaktora 7 wynosi 22,6%. Do reaktora wprowadza się jednocześnie przewodem 6 alkohol etylowy w ilości 1900 kg/godz. Stosunek molowy

PL 201 743 B1 alkoholu do izoamylenów na wejściu do reaktora wynosi 0,9. Reakcję prowadzi się pod ciśnieniem 0,4 MPa, w temperaturze 60°C, na konwencjonalnym kwaśnym katalizatorze jonitowym usytuowanym w reaktorze rurkowo-płaszczowym z zewnę trznym odbiorem ciepła. Konwersja izoamylenów osiągnięta w reaktorze 7 wynosi 40%. Mieszaninę poreakcyjną podaje się przewodem 8 do pierwszej kolumny destylacyjnej 9 pracującej pod ciśnieniem 0,3 MPa, przy temperaturze szczytu kolumny 77°C i temperaturze dołu kolumny 156°C. Z dołu kolumny, przewodem 10, odbiera się eter etylowo-tert-amylowy. Destylat odbierany z góry kolumny, po dodaniu do niego przewodem 11 alkoholu etylowego w ilości 80 kg/godz, tak, że stosunek molowy alkoholu do izoamylenów wynosi 0,9, podaje się do drugiego reaktora eteryfikacji 12, który jest reaktorem zbiornikowym i zawiera taki sam katalizator jak pierwszy reaktor eteryfikacji. Reakcję prowadzi się w temperaturze 60-66°C, bez odbioru ciepła z reaktora. Konwersja osiągnięta w reaktorze 12 wynosi 40%. Mieszaninę poreakcyjną podaje się przewodem 13 do drugiej kolumny destylacyjnej 14 pracującej w takich samych warunkach jak pierwsza kolumna destylacyjna 9. Z dołu kolumny 14 przewodem 15 odbiera się eter etylo-tert-amylowy, a górą kolumny odbiera się mieszaninę nieprzereagowanych węglowodorów i nieprzereagowanego alkoholu, zawierającą 5,9% alkoholu etylowego i 10,8% izoamylenów. Część tej mieszaniny zawraca się przewodem 16, jak napisano wyżej, na zasilanie pierwszego reaktora eteryfikacji 7. Drugą część przewodem 17 kieruje się do węzła usuwania alkoholu poprzez wymywanie alkoholu wodą. Uwolnione od alkoholu węglowodory podaje się do przerobu w innych procesach technologicznych, a odzyskany alkohol, po oddzieleniu od wody, zawraca się jako surowiec do eteryfikacji. Połączone strumienie eterowe odbierane przewodem 10 z pierwszej kolumny destylacyjnej 9 i przewodem 15 z drugiej kolumny destylacyjnej 14 kieruje się do komponowania benzyn. Produkt o zawartości 96% eteru etylowo-tert-amylowego otrzymuje się w ilości 3650 kg/godz. Sumaryczna konwersja izoamylenów uzyskana w tak prowadzonym procesie wynosi 66%.

Claims (7)

1. Sposób wytwarzania eterów alkilowo-tert-amylowych polegający na kontaktowaniu niższych alkoholi jednowodorotlenowych z surowcem, którym jest frakcja węglowodorowa C5 zawierająca izoamyleny, w obecności katalizatora eteryfikacji, i następnie na destylacyjnym rozdzielaniu mieszaniny poreakcyjnej na eter alkilowo-tert-amylowy i na nieprzereagowane węglowodory i alkohol, przy czym proces prowadzi się w układzie dwustopniowym, znamienny tym, że każdy stopień zawiera strefę reakcyjną i strefę destylacyjną, a jako surowiec węglowodorowy stosuje się frakcję zawierającą węglowodory C5 w ilości większej niż 85% masowych, w tym reaktywne izoamyleny w ilości większej niż 25% masowych, zaś proces prowadzi się w ten sposób, że alkohol i frakcję węglowodorową zawierającą izoamyleny poddaje się reakcji w pierwszej strefie reakcyjnej, a otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się następnie w pierwszej strefie destylacyjnej na strumień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowany alkohol i nieprzereagowane węglowodory, w tym izoamyleny, który to strumień górny, po dodaniu do niego alkoholu, wprowadza się do drugiej strefy reakcyjnej i poddaje reakcji, a otrzymaną mieszaninę poreakcyjną rozdziela się w drugiej strefie destylacyjnej na strumień dolny zawierający eter alkilowo-tert-amylowy i strumień górny zawierający nieprzereagowany alkohol i nieprzereagowane węglowodory, w tym izoamyleny, przy czym część strumienia górnego odbieranego z drugiej strefy destylacyjnej zawraca się do pierwszej strefy reakcyjnej łącząc go z wymienionym surowcem wprowadzanym do tej strefy, zaś ilość zawracanego wymienionego strumienia jest taka, aby zawartość reaktywnych izoamylenów w węglowodorach wprowadzanych do pierwszej strefy reakcyjnej wynosiła 20-24% masowe.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wymieniony górny strumień z drugiej strefy destylacyjnej zawraca się do pierwszej strefy reakcyjnej w takiej ilości, aby zawartość reaktywnych izoamylenów w węglowodorach wprowadzanych do pierwszej strefy reakcyjnej wynosiła 21-22% masowe.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w procesie stosuje się alkohol metylowy lub etylowy, przy czym alkohol wprowadza się do pierwszej strefy reakcyjnej i odpowiednio do drugiej strefy reakcyjnej w takiej ilości, aby stosunek molowy alkoholu do reaktywnych izoamylenów na wejściu do pierwszej i do drugiej strefy reakcyjnej wynosił od 0,7 do 1,1.

4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się alkohol metylowy, a stosunek molowy alkoholu do izoamylenów wynosi od 0,8 do 1,1, korzystnie od 0,9 do 1,0.

PL 201 743 B1

5. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że stosuje się alkohol etylowy, a stosunek molowy alkoholu izoamylenów wynosi od 0,7 do 1,0, korzystnie od 0,8 do 0,9.

6. Sposób według zaostrz. 1, znamienny tym, że pierwszą strefę reakcyjną, w której prowadzi się reakcję eteryfikacji stanowi jeden lub więcej reaktorów z zewnętrznym odbiorem ciepła.

7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wymieniony surowiec węglowodorowy, przed podaniem go do pierwszej strefy reakcyjnej, poddaje się selektywnej reakcji uwodornienia zawartych w nim węglowodorów dienowych.