PL199663B1 - Grzejnik - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest grzejnik z co najmniej jedn a p lyt a oddaj ac a ciep lo i z co najmniej jednym, sprz ezonym z ni a konwektorem, przewodz acym ciep lo, przy czym konwektor zamocowany jest poprzez zakleszczenie mi edzy dwiema p lytami lub p lyt a i przy laczonym do niej elementem mocu- j acym. Wed lug wynalazku, konwektor sk lada si e z co najmniej dwóch, meandrowo wygi etych blach konwektorowych (13), z których ka zda przebiega mi edzy dwiema p lytami (2) równolegle do nich, i poprzez równoleg le przesuni ecie wzgl edne przesuwane s a klinowo jedna za drug a, przez co w dro- dze zwi ekszenia rzeczywistej szeroko sci obydwu blach konwektorowych powstaje ich zaci sni ecie. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest grzejnik stosowany w instalacjach centralnego ogrzewania.

Tego typu grzejniki są szeroko rozpowszechnione i znane z opisów niemieckich wzorów użytkowych nr nr G 85 02 780 U1, G 88 02 017 U1 i G 93 20 444 U1.

W opisie wzoru uż ytkowego nr G 85 02 780 U1 jest opisany grzejnik z dwiema pł ytami względnie panelami, które są zmontowane z dwóch blach, faliście wygiętych i zespawanych ze sobą. Płyty te zawierają pionowo przebiegające kanały, przez które może przepływać gorąca woda.

Na wypukłych odcinkach płyt jest każdorazowo zamocowany konwektor, który składa się z blachy i również jest wygięty faliście, przy czym odstęp wzniesień jest zgodny z odstępem wzniesień w płytach. Połączenie pomiędzy konwektorem i płytą jest utworzone za pomocą punktowych połączeń zgrzewanych.

Konstrukcje zgodną z tą zasadą ujawnia także opis niemieckiego wzoru użytkowego nr G 88 02 017 U1. Są tam zwrócone na zewnątrz blachy płyt wykonane z gładkimi płaszczyznami. Połączenie pomiędzy falami względnie zygzakowatymi blachami konwektora i wzniesieniami każdorazowo do wewnątrz zwróconych blach falistych uzyskuje się także poprzez punktowe zgrzewanie. Wreszcie, z opisu niemieckiego wzoru uż ytkowego nr G 93 20 444 U1 znany jest jeszcze jeden grzejnik z tylko jedną płytą i również połączonymi z nią za pomocą zgrzewania punktowego blachami konwektorowymi o meandrycznym kształcie.

Wszystkie znane grzejniki opisanego powyżej typu mają wspólną wadę polegającą na tym, że przechodzenie ciepła z płyty na konwektor nie jest optymalne z powodu połączenia za pomocą zgrzewania punktowego. Nie da się mianowicie zabezpieczyć tego, aby odcinki blachy konwektorowej położone pomiędzy punktami zgrzewanymi przylegały całkowicie do płyty. Już najmniejsze pośrednie przestrzenie powietrzne, które istnieją jeszcze także po lakierowaniu grzejnika, wywierają istotnie ujemny wpływ na przechodzenie ciepła, gdy się porówna z pełnopłaszczyznowym bezpośrednim przyleganiem.

Dalsza wada połączenia zgrzewanego pomiędzy konwektorem i płytą polega na tym, że na skutek nierozłączalnego połączenia nie jest możliwa późniejsza wymiana blachy konwektorowej lub późniejsze dołączenie dalszej blachy konwektorowej.

Należy jednak dążyć do tego rodzaju możliwości dokonywania zmian, ponieważ przykładowo na bazie jednej i tej samej koncepcji podstawowej, na przykład dwóch równoległych płyt, całkiem zwyczajnym jest oferowanie grzejnika ze zwróconymi do siebie wzajemnie blachami konwektorowymi na każdej płycie, alternatywnie do tego grzejnika z tylko jedną taką blachą konwektorową na jednej płycie lub grzejnika z jedną albo dwiema blachami konwektorowymi, które jednak mają zmniejszoną wysokość w porównaniu z płytą. W ten sposób przy identycznych, zewnętrznych wymiarach grzejnika można realizować różne wydajności ogrzewania, ponieważ udział konwekcji w przechodzeniu ciepła może być zmieniany zależnie od ukształtowania blachy konwektorowej.

Przy połączeniach zgrzewanych znanych ze stanu techniki, te wszystkie trzy względnie cztery warianty grzejnika muszą być wytwarzane oddzielnie i przechowywane jako elementy wykonane na gotowo, ponieważ końcowa obróbka, to znaczy przykładowo powlekanie proszkowe, może być dokonywana zawsze dopiero po wykonaniu zgrzewania. W ten sposób przy znanych grzejnikach istnieje duże zapotrzebowanie na miejsce do magazynowania różnych typów grzejników.

Przedmiotem wynalazku jest grzejnik z co najmniej jedną płytą oddająca ciepło i z co najmniej jednym, sprzężonym z nią konwektorem, przewodzącym ciepło, przy czym konwektor zamocowany jest poprzez zakleszczenie między dwiema płytami lub płytą i przyłączonym do niej elementem mocującym.

Istota wynalazku polega na tym, że konwektor składa się z co najmniej dwóch, meandrowo wygiętych blach konwektorowych, z których każda przebiega między dwiema płytami równolegle do nich, i poprzez równoległ e przesunię cie wzglę dne, przesuwane są klinowo jedna za drugą , przez co w drodze zwiększenia rzeczywistej szerokości obydwu blach konwektorowych powstaje ich zaciśnięcie. Korzystnie, blacha konwektorowa grzejnika wykonana jest z aluminium i w pozycji zamontowania jest ściśnięta w stosunku do jej pozycji wyjściowej na wysokości około 0,5 mm do 7 mm. Według wynalazku, pasy brzegowe blachy konwektorowej przylegają do płyt zabezpieczając przed bocznym przesuwem, a element mocujący stanowi szyna połączona z płytą lub połączona z płytą blacha, przy czym szyna lub blacha jest zakrzywiona w pozycji wyjściowej, a w pozycji zamontowania przylega na jej całej długości do odwrotnych względem płyty pasów brzegowych blachy konwektorowej. W korzystnym

PL 199 663 B1 rozwiązaniu, element mocujący stanowi co najmniej jedna, ukształtowana meandrowe, zaspawana z płytą, blacha ustalająca, która zachodzi na końcowe odcinki, dopasowanej meandrowe blachy konwektorowej i każdorazowo umieszczona jest na położonych naprzeciw siebie bokach płyt.

Grzejnik według wynalazku, po pierwsze, realizuje lepsze przechodzenie ciepła pomiędzy płytą i konwektorem i po drugie, umożliwia zmniejszenie wymaganej przestrzeni magazynowej dla przygotowania różnych typów grzejników, które bazują na tym samym podstawowym układzie płyt.

Zamocowanie zaciskowe konwektora czyni zbytecznymi wszelkie połączenia zgrzewane i zapewnia, przy płaskim dopasowaniu stykających się ze sobą obszarów płyt i konwektora, całkowicie płaskie przyleganie obu wymienionych części konstrukcyjnych. W ten sposób może być wyraźnie zwiększone przechodzenie ciepła w porównaniu z połączeniem zgrzewanym, ponieważ nie występują już izolujące warstwy powietrza. Nie trzeba się także w grzejniku według wynalazku obawiać uskoków, jakie przykładowo występują na skutek termicznego obciążenia cienkiego materiału blach. Ponadto, unika się kosztów połączeń zgrzewanych oraz związanych z tym kosztów operacyjnych.

Połączenie zaciskowe według wynalazku umożliwia poza tym to, że zarówno płyta jak i konwektor, po obróbce końcowej swoich powierzchni zewnętrznych, na przykład mają powłokę wykonaną metodą proszkową, ponieważ zarówno połączenie zaciskowe jak i przechodzenie ciepła nie może zostać zakłócone przez istniejącą już powłokę, a także nie należy obawiać się uszkodzeń powierzchni zewnętrznej.

Grzejnik według wynalazku pozwala także zredukować potrzebną powierzchnię magazynową, ponieważ płyty grzejne i połączone z nimi konwektory, po ich każdorazowej obróbce końcowej mogą być przechowywane oddzielnie i niezależnie od siebie. W zależności od zapotrzebowania daje się potem z tych niewielu elementów podstawowych uzyskiwać, poprzez prosty montaż zaciskowy konwektorów, różne typy konwektorów o różnych wydajnościach. Wraz ze zmniejszeniem przestrzeni magazynowej zmniejsza się jednak także całkowita ilość magazynowanych wyrobów, względnie elementów konstrukcyjnych, tak że ulega także zmniejszeniu uwarunkowane składowaniem, związanie kapitału.

Zastosowanie co najmniej jednej wygiętej w kształcie meandrowym blachy konwektorowej, jest istotne dla wynalazku, ponieważ posiada ona bardzo korzystne drogi działania sił w kierunku prostopadłym do jej płaszczyzny środkowej, które umożliwia porównywalnie duże odkształcenia w stanie zaciśniętym, tak że może zostać zagwarantowane niezawodne przyleganie we wszystkich obszarach stykowych.

Wykonanie blachy konwektorowej z aluminium, przynosi wiele korzyści, ponieważ aluminium odznacza się po pierwsze, nadzwyczaj dobrą przewodnością cieplną, a po drugie bardzo niską masą właściwą. Właściwość wymieniona jako pierwsza polepsza konwekcyjną wydajność ogrzewania, a właściwość wymieniona jako druga prowadzi do odczuwalnego zmniejszenia ciężaru grzejnika, czego rezultatem są zarówno niskie koszty transportu, jak i łatwiejsze manipulowanie. Konwektory z aluminium nie dawały się dotychczas stosować w znanych grzejnikach, ponieważ nie jest możliwe połączenie spawane pomiędzy płytami wykonanymi ze stali i konwektorami z aluminium. Postać wynalazku, polegająca na tym, że konwektor składa się z co najmniej dwóch wygiętych meandrowo blach konwektorowych, które każdorazowo przebiegają równolegle do dwóch płyt i pomiędzy tymi płytami i poprzez wzglę dne przesunię cie równoległ e dają się klinowo nasuwać na siebie, stanowi prosty ś rodek zapewniający uzyskiwanie sił zaciskających wymaganych do mocowania blach konwektorowych oraz, o ile to jest wymagane, ich zwiększanie. Dzięki dalszemu kształtowaniu wynalazku w ten sposób, że pomiędzy dwiema meandrowymi blachami konwektorowymi, przebiegającymi równolegle do siebie wzajemnie i do płyt, umieszczona jest przebiegająca równolegle do płyt, dwustronna taśma przylepna lub samoprzylepna tkanina, osiąga się to, że podziałka, to jest odstęp pomiędzy następującymi po sobie wzniesieniami blachy konwektorowej, jest ustalona trwale, tak że siła zaciskająca nie może zostać poluzowana poprzez rozciągnięcie meandrowego kształtu. Inny sposób trwałego ustalenia podziałki położonych naprzeciw siebie blach konwektorowych polega na tym, że pomiędzy dwiema meandrowymi blachami konwektorowymi, przebiegającymi równolegle do siebie wzajemnie i do płyt, umieszczony jest przebiegający równolegle do płyt pasek ustalający, który jest kształtowo połączony z graniczącym z nim i przebiegającym prostopadle do niego pasem brzegowym blachy konwektorowej.

Dzięki ukształtowaniu konstrukcji według wynalazku, w którym element mocujący stanowi szyna połączona z płytą lub blacha połączona z płytą, siła zaciskająca może być przenoszona z elementu mocującego poprzez konwektor na płytę.

PL 199 663 B1

Umieszczenie na przeciwległych stronach płyty każdorazowo jednej blachy ustalającej zapewnia całkowicie stabilne mocowanie blachy konwektorowej i przy tym dobre przechodzenie ciepła. Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia grzejnik składający się z dwóch, przewodzących wodę płyt i dwóch umieszczonych pomiędzy nimi, ukształtowanych meandrowo blach konwektorowych, w widoku perspektywicznym, fig. 2 przedmiot jak na fig. 1, lecz ze skróconymi i mającymi mniejszą podziałkę blachami konwektorowymi oraz z płytą przedstawioną jako częściowo obcięta, fig. 3 - grzejnik według fig. 1, w widoku z góry, fig. 4 - grzejnik według fig. 2, w widoku z góry, fig. 5 - blachę konwektorową, w przekroju, fig. 6 - przekrój jak na fig. 5, ale ze zmniejszoną podziałką, fig. 7 - grzejnik z dwiema płytami i umieszczoną pomiędzy nimi, ukształtowaną meandrowo blachą konwektorową, w widoku z góry, fig. 8 - fragment dwóch przylegających do siebie blach konwektorowych z powierzchniami styku o klinowym przebiegu, fig. 9 - fragment dwóch zwróconych ku sobie blach konwektorowych z umieszczonym pomiędzy nimi krzywkowym elementem zaciskowym, fig. 10 - grzejnik z dwiema blachami konwektorowymi, z mającymi kształt stopni powierzchniami stykowymi przed montażem, w widoku z boku, fig. 11 - przedmiot jak na fig. 10, lecz po montażu, fig. 12 - odkształcenie blachy konwektorowej, w ujęciu schematycznym, fig. 13 - płytę z zagłębieniami dla blachy konwektorowej, fig. 14 - płytę z wypukłymi strefami styku dla blachy konwektorowej, fig. 15 - płytę z płaskimi powierzchniami bocznymi, fig. 16 - grzejnik z blachami konwektorowymi umieszczonymi parami w warstwach, w widoku z boku, fig. 17 - łączenie dwóch blach konwektorowych za pomocą paska ustalającego, fig. 18 - połączenie dwóch blach konwektorowych za pomocą paska taśmy klejącej, fig. 19 - połączenie dwóch blach konwektorowych za pomocą samoprzylepnej tkaniny wzmocnionej włóknami, fig. 20 - grzejnik z jedną płytą i konwektorem łączonym z wykrojów ze stali i aluminium, w widoku od tyłu, a fig. 21 - grzejnik według fig. 20, w widoku z boku.

Pokazany na fig. 1 i fig. 3 grzejnik 1 składa się z dwóch płyt 2, umożliwiających przepływ przez nie ogrzanej wody i zmontowanych z dwóch blach, i z dwóch, umieszczonych pomiędzy nimi, wykonanych z aluminium blach konwektorowych 3. Obie płyty 2 są każdorazowo w ich obszarach narożnych połączone ze sobą przez ogółem cztery elementy trójnikowe 4. Podczas gdy z reguły dwa z wolnych przyłączy elementów trójnikowych są zamknięte, poprzez dwa pozostałe elementy trójnikowe z jednej strony odbywa się dopływ ogrzanej wody, a z drugiej strony odp ływ ochłodzonej wody.

Obie blachy konwektorowe 3, które stykają się ze sobą w pionowej płaszczyźnie środkowej grzejnika 1 i są umieszczone lustrzanie symetrycznie względem tej płaszczyzny, są unieruchomione zaciskowo pomiędzy obiema płytami 2, tak że na skutek odkształcalności cienkich blach konwektorowych 3 istnieje dobry styk pomiędzy nimi i płytami 2.

Pokazany na fig. 2 i fig. 4 grzejnik 1' jest pod względem zasady zbudowany identycznie. Jedynie wysokość 6' blach konwektorowych 3' jest wyraźnie mniejsza niż wysokość 6 blach konwektorowych 3. Ponadto podziałka 7, to jest odległość linii środkowych dwóch 25 sąsiednich miejsc styku blach konwektorowych 3', jest mniejsza niż podziałka 7 blach konwektorowych 3 grzejnika 1.

Ponieważ całkowita powierzchnia blach konwektorowych 3' jest w przybliżeniu stała, za pomocą obu grzejników 1 i 1 ' można uzyskać w przybliżeniu taką samą moc. Większa wysokość 6 kanałów powietrznych 8, utworzonych przez blachy konwektorowe prowadzi w związku z ich większym przekrojem poprzecznym do tak samo optymalnego przepływu jak w krótszych, lecz także o zmniejszonym przekroju poprzecznym kanałach powietrznych 8' grzejnika 1 '.

Figura 5 i fig. 6 ukazują fragment blachy konwektorowej 3, każdorazowo w przekroju poprzecznym. Obie blachy konwektorowe 3 są w taki sam sposób wykonane z takiego samego materiału i z takimi samymi wymiarami podstawowymi. Na skutek rozciągnięcia meandrów na podobieństwo harmonijki, podziałka 7 w blasze konwektorowej 3 według fig. 5 jest o 50% większa niż podziałka 7' według fig. 6. Na skutek różnych podziałek 7 i 7' szerokości obu blach konwektorowych lekko różnią się, co w obliczu występującego przy montażu zaciskania jest bez znaczenia.

Figura 7 ukazuje alternatywny, dwupłytowy grzejnik 1, pomiędzy którego płytami 2, znajduje się tylko jedna blacha konwektorowa 3 o meandrowym kształcie.

Figura 8 pokazuje możliwość uzyskania zaciskania w grzejniku, którego obie płyty są już wzajemnie unieruchomione za pomocą elementu trójnikowego w stałym wzajemnym odstępie. Obie blachy konwektorowe 13 są tak ukształtowane, że mogą one ślizgać się wzajemnie klinowo po swoich graniczących wzajemnie powierzchniach 14, kiedy zachodzi względne przesuwanie pomiędzy obiema blachami konwektorowymi 13. To względne przesuwanie może zostać przykładowo uzyskane za pomocą ciągłych linek ciągowych 15, które w punktach mocowania 16 są połączone na przykład

PL 199 663 B1 z górnymi i dolnymi powierzchniami czoł owymi blach konwektorowych 13. Jeś li linki cią gowe 15 są przemieszczane w kierunku strzałek 17 i 18, to zwiększa się czynna szerokość obu blach konwektorowych 13 i w ten sposób powoduje się zaciśnięcie tych części konstrukcyjnych pomiędzy obiema płytami.

Alternatywna możliwość zaciskania jest pokazana na fig. 9. Zwrócone ku sobie wzajemnie powierzchnie 14' umieszczonych przeciwległe blach konwektorowych 13' mają kształt litery V. Pomiędzy obiema blachami konwektorowymi znajduje się ułożyskowany obrotowo element zaciskowy 19 o kształcie krzywki, który wychodząc od położenia neutralnego przedstawionego linią ciągłą - poprzez obrócenie o 90° może zostać doprowadzony w pokazane za pomocą linii kreskowej położenie zaciskowe, na skutek czego blachy konwektorowe są od siebie odpychane.

Figura 10 i fig. 11 uwidaczniają trzecią zasadę zaciskania, przy której dwie blachy konwektorowe 23 są wyposażone na swoich zwróconych wzajemnie ku sobie dłuższych bokach 20 w rozmieszczone w równych odstępach uskoki, które mogą wzajemnie wchodzić w siebie na podobieństwo zazębienia. W położeniu pokazanym na fig. 10, całkowita szerokość blach konwektorowych 23 jest mniejsza od odstępu pomiędzy obiema płytami 2. W pokazanym na fig. 11 położeniu montażowym, wypukłe obszary brzegów 20 są usytuowane na sobie wzajemnie, a górne i dolne krawędzie czołowe 21 i 22 blach konwektorowych 23 są położone w jednej linii. W tym położeniu istnieje zacisk obu blach konwektorowych pomiędzy dwiema płytami 2. Figura 12 ukazuje w sposób schematyczny, jak - wychodząc od przedstawionego linią ciągłą położenia neutralnego blachy konwektorowej 3, w zasadzie prostoliniowy kształt blachy konwektorowej 3 zostaje w obszarze środkowym zmieniony w następstwie ściskania w kształt wybrzuszony, przedstawiony linią kreskową. W ten sposób zostało spowodowane zmniejszenie wysokości blachy konwektorowej 23 o wielkość 25.

Figura 13 do fig. 15 przedstawiają wyraźniej różne możliwości kształtowania powierzchni styku blach konwektorowych z płytami. Płyta 2' według fig. 13 posiada na boku zwróconym do blachy konwektorowej 3 większą liczbę rynien, rozmieszczonych w równych odstępach i przebiegających w kierunku pionowym, które są dopasowane do krzywizny obszarów brzegowych 26 blachy konwektorowej 3. W ten sposób może być zapewnione nie tylko dobre przechodzenie ciepła, lecz także zagwarantowane jest to, że obszary brzegowe 26 mają stale ten sam wzajemny odstęp.

Cel w postaci pewnego ustalenia obszarów stykowych blach konwektorowych na płytach jest w przykładzie wykonania według fig. 14 osiągany jest w ten sposób, że blacha konwektorowi 33 w swoich obszarach brzegowych 26 po stronie płyty jest wyposażona w wybrania o rynnowym kształcie, które w przekroju poprzecznym częściowo obejmują w przybliżeniu sześciokątne kanały wodne 27 płyty 2, 2 i w ten sposób uniemożliwiają równoległe przesunięcie płyty 2, 2 względem blachy konwektorowej 33.

Natomiast blacha konwektorowi 33' według fig. 15 jest w obszarach styku z całkowicie obustronnie płaską płytą 2 również wykonana jako płaska. Dzięki szerokiej powierzchni przylegania nie istnieje niemal żadne niebezpieczeństwo bocznych odchyleń poszczególnych meandrów blachy konwektorowej.

Figura 16 pokazuje, że blachy konwektorowe 33 mogą być umieszczone jedna na drugiej w kilku warstwach. Przy tym wysokości warstw są każdorazowo zgodne z blachami konwektorowymi 33'. W niniejszym przypadku na każdej płycie 2 jest umieszczonych w warstwach pięć blach konwektorowych jedna na drugiej, granicząc bezpośrednio ze sobą. W ten sposób może zostać podwyższona elastyczność poszczególnych blach konwektorowych i dzięki temu może zostać zmniejszony nakład siły przy zaciskaniu. Jest zrozumiałe, że utworzone z blach konwektorowych 33 szyby konwekcyjne w stanie zmontowanym leżą w jednej linii.

Przy wytwarzaniu blach konwektorowych metodą obróbki plastycznej mają one zakrzywienie względem obszarów styku z płytą. Aby uzyskać to, że blachy konwektorowe 3 nie tylko w obszarach brzegowych stykających się z płytami i w obszarach styku z każdorazowo przeciwległą blachą konwektorową leżą każdorazowo w dwóch wzajemnie równoległych płaszczyznach, lecz że także wszystkie pasy brzegowe 28 mają ten sam wzajemny odstęp, stosuje się co najmniej jeden pasek ustalający 29, który jest połączony kształtowo z graniczącym z nim i prostopadle do niego przebiegającym pasem brzegowym 28 blach konwektorowych 3.

Wytwarzanie połączenia kształtowego odbywa się w ten sposób, że pasy brzegowe 28 są wyposażone w nie przedstawione na rysunku wybrania, w które wchodzą, na wzór trzpieni ustalających lub zazębienia, rozmieszczone w równych odległościach i rozciągające się po obu stronach paska

PL 199 663 B1 ustalającego występy 30. Na końcach zamocowanie blach konwektorowych 3 do paska ustalającego uzyskuje się za pomocą klamry 31.

Na fig. 18 jest przedstawiona alternatywna możliwość ustalania stykających się ze sobą blach konwektorowych 3. Tutaj zamiast korzystnie metalowego paska ustalającego 29 jest zastosowany pas 34 samoprzylepnej wstęgi. Dzięki temu jest uniemożliwione zarówno względne przesuniecie blach konwektorowych 3 jak i późniejsza zmiana podziałki.

Zamiast samoprzylepnych pasków może być także realizowane pełnopowierzchniowe przyklejanie blach konwektorowych 3 za pomocą, ewentualnie samoprzylepnej, tkaniny 35, jak to pokazano na fig. 19.

Figura 20 i fig. 21 ukazują na koniec jeszcze jeden grzejnik 1”', który zawiera tylko jedną płytę 2. Na tej płycie 2, w obszarze górnym i dolnym znajduje się każdorazowo jedna ukształtowana meandrowo i mająca postać pasa blacha konwektorowi 36, która jest punktowo zgrzewana z płytą 2. Wykonane ze stali blachy konwektorowe 36 służą jako elementy mocujące do mocowania właściwej blachy konwektorowej 3, która jest wykonana z aluminium i przylega do płyty 2 tylko za pomocą zaciskających elementów mocujących. To zaciskanie jest umożliwiane przez dwa obszary zakładkowe 37, do których przylegają z zewnątrz blachy konwektorowe 36, które w przebiegu swego przekroju poprzecznego są dopasowane do blach konwektorowych 3. Zasada zaciskania daje się w ten sposób przenieść także do jednopłytowego grzejnika 1'''. Alternatywnie względem kombinacji krótkich zgrzewanych blach konwektorowych 36 ze stali i długiej, dociskanej do nich blachy konwektorowej 3 z aluminium jest także do pomyślenia, bez powrotu do stosowania zgrzewanych stalowych blach konwektorowych, ustalenie blachy konwektorowej wykonanej z aluminium za pomocą lekko zgiętego w stanie neutralnym zacisku, który jest umieszczony na boku blachy konwektorowej położonym naprzeciw płyty 2 i jest na swoich końcach połączony z płytą 2 poprzez ramiona znajdujące się pod obciążeniem rozciągającym.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Grzejnik z co najmniej jedną płytą oddająca ciepło i z co najmniej jednym, sprzężonym z nią konwektorem, przewodzącym ciepło, przy czym konwektor zamocowany jest poprzez zakleszczenie między dwiema płytami lub płytą i przyłączonym do niej elementem mocującym, znamienny tym, że konwektor składa się z co najmniej dwóch, meandrowo wygiętych blach konwektorowych (13), z których każda przebiega między dwiema płytami (2) równolegle do nich, i poprzez równoległe przesunięcie względne przesuwane są klinowo jedna za drugą, przez co w drodze zwiększenia rzeczywistej szerokości obydwu blach konwektorowych powstaje ich zaciśnięcie.
2. 2. Grzejnik według zastrz. 1, znamienny tym, że blacha konwektorowa (3, 3', 3, 13, 13' 23, 33, 33') wykonana jest z aluminium.
3. 3. Grzejnik według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że blacha konwektorowa (3, 3', 3, 13, 13' 23, 33, 33') w pozycji zamontowania jest ściśnięta w stosunku do jej pozycji wyjściowej na wysokości około 0,5 mm do 7 mm.
4. 4. Grzejnik według zastrz. 1, znamienny tym, że pasy brzegowe (26) blachy konwektorowej (3, 33) przylegają do płyt (2, 2), zabezpieczając przed bocznym przesuwem.
5. 5. Grzejnik według zastrz. 1, znamienny tym, że element mocujący stanowi szyna połączona z płytą lub połączona z płytą blacha.
6. 6. Grzejnik według zastrz. 5, znamienny tym, że szyna lub blacha jest zakrzywiona w pozycji wyjściowej, a w pozycji zamontowania przylega na jej całej długości do odwrotnych względem płyty pasów brzegowych blachy konwektorowej.
7. 7. Grzejnik według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że element mocujący stanowi co najmniej jedna, ukształtowana meandrowo, zaspawana z płytą (2), blacha ustalająca, która zachodzi na końcowe odcinki, dopasowanej meandrowo blachy konwektorowej (3).
8. 8. Grzejnik według zastrz. 7, znamienny tym, że każdorazowo blacha ustalająca umieszczona jest na położonych naprzeciw siebie bokach płyt (2).