PL193073B1 - Stelaż ekspozycyjny - Google Patents

Abstract

1. Stela z ekspozycyjny maj acy cokó l, ela- styczne pojedyncze drazki sk ladalne z utwo- rzeniem dr azka stojaka z laczalne na wtyk z coko lem z utworzeniem elastycznego stojaka oraz urz adzenie mocuj ace dla no snika prezen- tacji, zw laszcza plakatu lub folii, s lu zace do jego po laczenia z coko lem i stojakiem, znamienny tym, ze stojak (2) ma co najmniej dwie poprzeczki (4), które za pomoc a pojedyn- czych drazków (3) dwóch dr azków stojaka s a sk ladalne w zdwojon a struktur e w kszta lcie litery H. PL PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest stelaż ekspozycyjny mający cokół, drążki dające się połączyć albo połączone za pomocą poprzeczki w elastyczny stojak dający się połączyć lub połączony z cokołem na wtyk i urządzenie mocujące dla nośnika prezentacji, zwłaszcza plakatu i folii, służące do jego połączenia z cokołem i stojakiem.

Tego rodzaju stelaże ekspozycyjne stosuje się do prezentacji lub przedstawienia dokumentacji, w postaci np. plakatów, materiałów reklamowych, grafik, fotografii itp., przy czym papier, płótno, folia lub podobny nośnik prezentacji jest utrzymywany w stanie napiętym między cokołem i górnym końcem stojaka. Elastyczny stojak natomiast, przy wykorzystaniu jego sprężystości, jest wygięty na zewnątrz w celu utrzymania nośnika prezentacji w stanie napię tym. Nośnik prezentacji moż e być bezpoś rednio zaopatrzony w odpowiednie nadruki, jednakże może występować także nośnik prezentacji w postaci arkusza lub folii, na którym, jak wyżej wspomniano, jest umieszczona dokumentacja, jak fotografie itp.

Z AT 1857 U lub odpowiadają cej mu mię dzynarodowej publikacji nr WO 97/14132 A jest znany stelaż ekspozycyjny, który składa się z takiego zestawu konstrukcyjnego elementów przeznaczonych do montowania na wtyk, że ten stelaż ekspozycyjny w stanie rozmontowanym może być umieszczony w stosunkowo mał ym opakowaniu. Szczegół owo biorą c jest przewidziany przy tym cokół dają cy się składać na wtyk z dwóch części bocznych i jednej części poprzecznej i stojak jest zbudowany z drążków złożonych na wtyk w kształcie litery X. Okazało się, ż e z jednej strony ten znany stelaż ekspozycyjny w stanie ustawionym jest stosunkowo mało stateczny, i że z drugiej strony składanie na wtyk w całość części składowych stelaża ekspozycyjnego jest stosunkowo czasochłonne i uciążliwe.

Ponadto z niemieckiego dokumentu patentowego DE 93 01 769 U jest znany stelaż ekspozycyjny wspomnianego na wstępie typu, w którym to stelażu cokół składa się z dwóch części bocznych, które są połączone za pomocą dwóch połączonych z nimi śrubami drążków poprzecznych; z tym cokołem są połączone na wtyk dwa stosunkowo długie, jednoczęściowe drążki w celu utworzenia stojaka, przy czym między górnymi końcami drążków i cokołem jest napięty na linach stojak. Drążki mniej więcej w środku swojej długości są połączone ze sobą za pomocą poprzeczki, która jest zamocowana na drążkach za pomocą pierścieni i śrub zaciskowych.

Jak widać, ustawianie względnie demontowanie tego stelaża ekspozycyjnego są dosyć czasochłonne i żmudne, ponieważ w takim przypadku konieczne jest stosowanie, narzędzi, a ponadto, ze względu na długość drążków stojaka nie jest także możliwe otrzymanie zwartego, małego opakowania dla celów transportowych.

Celem wynalazku jest opracowanie stelaża ekspozycyjnego, takiego typu jak podano na wstępie, który za pomocą nadzwyczaj niewielu manipulacji i bez posługiwania się narzędziami może być zmontowany albo ponownie demontowany, i który mimo to może być w stanie rozmontowanym umieszczony w zwartym, małym opakowaniu, a ponadto w stanie zmontowanym ma dużą stateczność względnie stałość wymiarów.

Stelaż ekspozycyjny według wynalazku wspomnianego na wstępie rodzaju charakteryzuje się tym, że stojak ma co najmniej dwie poprzeczki, które za pomocą pojedynczych drążków dwóch drążków stojaka są składalne z utworzeniem zdwojonej struktury w kształcie litery H. Dzięki przewidzianej za pomocą dwóch poprzeczek zdwojonej strukturze w kształcie litery H uzyskuje się dużą stateczność stojaka, także gdy ten stojak o zdwojonej strukturze w kształcie litery H jest zbudowany ze stosunkowo krótkich pojedynczych drążków za pomocą wielokrotnych połączeń wtykowych. Dla montażu jest szczególnie korzystne, jeżeli na cokole najpierw są umieszczone w wyniku wetknięcia w odpowiednie elementy ustalające najniższe pojedyncze drążki, po czym jest na tym osadzona pierwsza, dolna poprzeczka i potem są montowane następne, środkowe drążki wzdłużne. Niezależnie od tego najwyższe pojedyncze względnie wzdłużne drążki są połączone za pomocą urządzenia mocującego z górnym końcem nośnika prezentacji i na dolnych końcach tych najwyższych drążków jest osadzona górna poprzeczka; ta poprzeczka działa odpowiednio stabilizująco przy osadzaniu jednostki z najwyższymi drążkami i nośnikiem prezentacji na środkowych drążkach tak, że także ta część montażu może być wykonana nadzwyczaj łatwo i szybko. Stojaki mogą być przy tym składane na wtyk zależnie od długości, w szczególności z krótkich drążków, na przykład o długości 50 cm lub 75 cm w celu uzyskania wysokości stojaków, na przykład 1,5 m lub nawet ponad 2 m; długość drążka może oczywiście również być mniejsza lub większa, a zwłaszcza mogą być stosowane także drążki o długości, na przykład 1 m.

PL 193 073 B1

Drążki mogą mieć pełny przekrój poprzeczny, jednakże mogą być stosowane także drążki rurowe, co samo w sobie jest korzystne. W zasadzie mogą być używane także drążki rurowe umieszczone teleskopowo jeden w drugim, najczęściej są jednak stosowane drążki tego samego rodzaju, zwłaszcza o takiej samej długości, które mogą być składane na wtyk z wtykowych elementów złącznych.

Aby poszczególne części składowe stojaka, mając na myśli jego szczególnie sztywną strukturę, zabezpieczyć przed przesunięciami, okazało się poza tym korzystne, jeżeli poprzeczki na swoich końcach są zaopatrzone w trójniki służące do wtykania drążków stojaka.

W odpowiedni sposób jest korzystne, jeż eli na górnym drążku poprzecznym urzą dzenia mocującego są nasunięte za pomocą swoich prowadnic poprzecznych trójniki, przy czym w ich ramionach są przewidziane otwory służące do wtykania górnych drążków stojaka.

Dla statecznego oparcia stojaka na cokole okazało się ponadto korzystne, jeżeli drążki stojaka stanowią elementy złączne z elementami ustalającymi podłużnej belki poprzecznej cokołu.

Ze względów technologicznych jest przy tym korzystne, jeżeli wtykowe elementy ustalające są przewidziane w oddzielnych wkładkach wtykowych. Wkładki wtykowe mogą przy tym być już wstępnie wmontowane w odpowiednie wybrania w belce poprzecznej albo w jej częściach końcowych, na przykład dzięki łatwemu wtykaniu w te wybrania, przy czym może być przewidziane pasowanie ciasne względnie pasowanie wtłaczane dokładne. Przy tym, w wyniku użycia różnych wkładek wtykowych można osiągnąć również dopasowanie do różnych przekrojów poprzecznych drążków, nawet bez potrzeby podejmowania w pozostałych cokołach zmian w taki sposób, że mniej części składowych albo drobniejsze części składowe do różnej wielkości stelaża ekspozycyjnego musiałyby być wytwarzane i utrzymywane na składzie.

Dla dużej stateczności stojaka po montażu jest także korzystne, jeżeli wtykowe wkładki ustalające stanowią ukośne otwory, których osie przebiegają w płaszczyźnie prostopadłej do osi podłużnej belki poprzecznej. Należy wspomnieć, że równoległe drążki stelaża ekspozycyjnego według wyżej wymienionego niemieckiego dokumentu patentowego DE 93 01 769 U są wetknięte w rury w częściach bocznych cokołu, a mianowicie w bezpośrednim sąsiedztwie punktów zamocowania lin napinających dla nośnika prezentacji na przednim końcu cokołu. W stelażu ekspozycyjnym według wynalazku, w ostatnio omawianym wariancie cię wykonania, punkt zaczepienia stojaka jest natomiast przesunięty w kierunku do środka cokołu, ponieważ belka poprzeczna z zasady znajduje się w środku cokołu, w wyniku czego może być osiągnięte dodatkowe zwiększenie bezpieczeństwa i stateczności stojaka.

Dla określonych zastosowań jest korzystne, jeżeli w położeniu użytkowym stojak jest osadzony na cokole za pomocą dolnych drążków, które przebiegają pionowo w górę. Jest to możliwe, na przykład w porównywalnie niskich stojakach i małym elastycznym wygięciu na zewnątrz struktury stojaka po umieszczeniu nośnika prezentacji. Stosownie do tego jest tutaj korzystne, jeżeli wtykowe wkładki ustalające stanowią otwory prostopadłe do osi podłużnej belki poprzecznej.

Szczególnie korzystne wykonanie ze zdwojonym układem nośników prezentacji - ustawionych tyłem do siebie - może być uzyskane wtedy, jeżeli na górnych końcach drążków stojaka wetkniętych we wtykowe elementy ustalające są osadzone w układzie kombinowanym części w kształcie liter T-Y, z których każda jest zaopatrzona w dwa górne nieprzelotowe otwory, aby w danym wypadku przyjąć parę następnych drążków stojaka służących do realizacji dwóch zdwojonych struktur stojaka w kształcie litery H. W tym wariancie wykonania struktura stojaka rozkłada się zatem nad tworzącymi układ kombinowany częściami w kształcie liter T-Y w taki sposób, że otrzymuje się dwie zdwojone struktury w kształcie litery H, które jednakże mają wspólne dolne drążki wetknięte w cokół, jak również pierwszy, dolny drążek poprzeczny, który łączy obydwie części tworzące układ kombinowany w kształcie liter T-Y.

W celu uzyskania statecznego, dającego się szybko zmontować cokołu jest ponadto korzystne, jeżeli na belce poprzecznej są zamocowane przegubowo co najmniej dwie, korzystnie cztery podłużne składane nogi, które ze stanu złożonego w położeniu spoczynkowym równolegle do belki poprzecznej są wychylane w położenie robocze co najmniej zasadniczo pod kątem prostym do belki poprzecznej i z powrotem. W tym stelaż u ekspozycyjnym jest zatem przewidziany wstę pnie zmontowany cokół, który w położeniu spoczynkowym swoich składanych nóg, gdy są one przyłożone do belki poprzecznej, nie tylko wymaga mało miejsca wewnątrz opakowania, ale też przy odchylonych nogach składanych umożliwia dużą stateczność względnie bezpieczeństwo, gdyż połączenia przegubowe między składanymi nogami i belką poprzeczną mogą zapewnić dużą stateczność i wytrzymałość. Przy tym ustawienie cokołu przy odchyleniu na zewnątrz składanych nóg jest do zrealizowania w jak najkrótszym czasie. W tym wypadku mogą być łatwo wetknięte drążki tworzące stojak.

PL 193 073 B1

Składane nogi są zamocowane przegubowo na belce poprzecznej w miarę możliwości daleko na zewnątrz, to znaczy na jej końcach i jak wspomniano korzystnie stosuje się w sumie cztery składane nogi, przy czym w danym wypadku dwie składane nogi znajdują się na stronie wzdłużnej belki poprzecznej w taki sposób, że w stanie rozmontowanym cokołu jest otrzymywana forma w kształcie litery I, z belką poprzeczną jako ramieniem podłużnym litery I i składanymi nogami złożonymi parami jako prowadnice poprzeczne w kształcie litery I. W razie potrzeby składane nogi mogą być także wychylone z położenia spoczynkowego w położenie rozłoż one o więcej niż o 90°, na przykład o 100° lub o 110°, przy czym w taki sposób za pomocą końców składanych nóg jest zachowane większe rozwarcie dla większego bezpieczeństwa stojaka przy stosunkowo krótkich belkach poprzecznych.

Połączenie przegubowe między składanymi nogami i belką poprzeczną może samo w sobie poruszać się z oporem tak, że składane nogi mogą być przekręcone w przegubach tylko po przezwyciężeniu tarcia. Niekiedy może to być uciążliwe, a zatem okazało się szczególnie korzystne, jeżeli składane nogi dają się unieruchomić co najmniej w rozłożonym położeniu roboczym, najczęściej także w złożonym położeniu spoczynkowym. Do unieruchomienia składanych nóg mogą służyć zwykłe same w sobie środki, jak wkładane przetyczki, ale również ustalacze sprężynowe itp. Prosta moż liwość wytwarzania, a także obsługi, powstaje jednakże wtedy, jeżeli składane nogi są przestawne na wysokość względem belki poprzecznej w kierunku pionowym wzdłuż czopów przegubowych, przy czym składane nogi są przestawne na wysokość wzdłuż czopów przegubu względem belki poprzecznej, przy czym w jednej pozycji wzglę dem belki poprzecznej, korzystnie w pozycji obniż onej są swobodnie wychylne, a w innej pozycji, korzystnie w pozycji podniesionej wzglę dem belki poprzecznej s ą unieruchomione w każdorazowym swoim poło żeniu dzięki przyleganiu do ogranicznika ruchu belki poprzecznej. Ogranicznik ruchu belki poprzecznej może być w danym wypadku stanowić odpowiednio ukształtowaną płytkę przegubu, do której dana składana noga przylega za pomocą od sądzenia lub ramienia. Jeżeli składane nogi są przestawne na wysokość względem belki poprzecznej, to wtedy za pomocą tego przestawienia na wysokość może być osiągnięte zaryglowanie w każdorazowym położeniu wychylenia dzięki przyleganiu, na przykład płaskiego ramienia, na przykład do płaskiej powierzchni oporowej, podczas gdy na innej względnej wysokości ramię i ogranicznik ruchu znajdują się na różnym poziomie tak, że jest możliwy ruch wychylny składanych nóg względem belki poprzecznej.

W celu zapewnienia trwałego połączenia przegubowego pomimo moż liwoś ci przestawienia na wysokość składanych nóg jest korzystne, jeżeli czopy przegubów w płytkach przegubów belki poprzecznej są umieszczone z pasowaniem wtłaczanym dokładnym. W taki sposób jest możliwe tylko ograniczone przestawianie na wysokość składanych nóg oraz ich przekręcenie względem czopów przegubów i belki poprzecznej.

Dla stabilnego połączenia przegubowego, w danym wypadku z możliwością łatwego przestawienia na wysokość składanych nóg względem belki poprzecznej jest ponadto również korzystne, jeżeli każda składana noga ma kilka umieszczonych jedna nad drugą płytek przegubu i na belce poprzecznej są umieszczone jedna nad drugą przynależne do nich płytki przegubu, przy czym płytki przegubu składanej nogi i belki poprzecznej zazębiają się ze sobą.

Ze względów technologicznych okazało się ponadto korzystne, jeżeli belka poprzeczna jest wykonana z profilu czworokątnego z nasuniętymi częściami końcowymi o wydrążonym profilu, które podtrzymują płytki przegubu. Przy tym co najmniej części końcowe o wydrążonym profilu mogą być wykonane jako części odlewane wtryskowo z tworzywa sztucznego w taki sposób, że pomimo elementów koniecznych do połączenia przegubowego jest zapewnione tanie wytwarzanie.

Poza tym jest także korzystne, jeżeli na dwóch składanych nogach przewidzianych na podłużnej stronie belki poprzecznej na ich górnej stronie znajdują się haki do zawieszenia dolnego drążka poprzecznego urządzenia mocującego. Jeżeli przy tym składane nogi są wykonane z górnymi stronami opadającymi w kierunku ich zewnętrznych końców, haki znajdujące się w odstępie od przegubów mogą być przewidziane w taki sposób, że w stanie złożonym składanych nóg nie wystają nad górną stroną belki poprzecznej tak, że również pod tym względem jest spostrzegana zwarta jednostka cokołu dla celów opakowaniowych.

Ponadto w korzystnym przykładzie wykonania stelaża ekspozycyjnego przewidziane do zamocowania każdorazowego nośnika prezentacji, wystające najwyższe i najniższe drążki poprzeczne sąsiednich stelaży ekspozycyjnych mogą być łatwo połączone ze sobą za pomocą odpowiednich łączników. Dzięki temu dwa lub większą liczbę stelaży ekspozycyjnych można ustawić obok siebie i ze sobą połączyć w taki sposób, że z pojedynczych nośników prezentacji uzyskuje się złożoną w całość, zwiększoną powierzchnię do prezentacji. Ta powierzchnia do prezentacji może być ukształtowana

PL 193 073 B1 jako jednolita dzięki połączeniu stelaży ekspozycyjnych, ponieważ połączenie następuje praktycznie w płaszczyź nie poszczególnych noś ników prezentacji w taki sposób, że poszczególne nośniki prezentacji w całości leżą w jednej i tej samej płaszczyźnie, tj. płaszczyźnie prezentacji. Stosownie do tego, korzystne udoskonalenie omawianego stelaża ekspozycyjnego charakteryzują łączniki z osiowo zbiegającymi się nieprzelotowymi otworami, służące do połączenia górnych i/lub dolnych drążków poprzecznych dwóch ustawionych obok siebie stojaków o zdwojonych strukturach w kształcie litery H. Dla zapewnienia jednolitej wspólnej powierzchni prezentacji, która jest utworzona przez nośniki prezentacji, jest nadto korzystne, jeżeli nośniki prezentacji na obydwu stojakach o zdwojonych strukturach w kształcie litery H są połączone ze sobą rozłącznie na ich wzajemnie sąsiednich brzegach wzdłużnych, na przykład za pomocą zamknięcia zaczepowego.

Wynalazek obejmuje w takiej samej mierze stelaż ekspozycyjny w stanie niezmontowanym, jako komplet elementów konstrukcyjnych, jak i stelaż ekspozycyjny w stanie zmontowanym.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia obrazowe, schematyczne przedstawienie stelaża ekspozycyjnego, fig. 2 - stelaż ekspozycyjny odpowiednio w widoku z boku, fig. 3 - schematyczny widok z góry cokołu dla takiego stelaża ekspozycyjnego ze złożonymi składanymi nogami znajdującymi się w po łożeniu spoczynkowym, fig. 4 - cokół z rozłożonymi składanymi nogami, odpowiednio w widoku z góry, fig. 5 - cokół ze złożonymi składanymi nogami, fig. 6 - widok po rozsunięciu części belki poprzecznej takiego cokołu i składanej nogi do mocowania przegubowego sworzniem na belce poprzecznej, fig. 7 - schematyczny widok po rozsunięciu czołowego końca belki poprzecznej oraz dwóch składanych nóg (jednej z nich tylko częściowo) wraz z przyległymi czopami, fig. 8a i 8b - dwa częściowe widoki z góry obszaru przegubu składanej nogi ma belce poprzecznej przy rozłożonej (fig. 8a) albo złożonej (fig. 8b) składanej nodze, fig. 9 - wkładkę wtykową z wtykowym elementem ustalającym dla drążka stojaka, fig. 10 - drążek poprzeczny urzą dzenia mocującego dla każdorazowego nośnika prezentacji w widoku z górny, fig. 11 - w powiększeniu jako szczegół część w kształcie litery T służącą do połączenia drążka poprzecznego z drążkami stojaka, fig. 12 - poprzeczkę stojaka, fig. 13 - przynależną do niej część w kształcie litery T, w powiększeniu w porównaniu do fig. 12, słu żąc ą do połączenia tej poprzeczki według fig. 12 za pomocą wtykania z drążkami stojaka, fig. 14 - części składowe stelaża ekspozycyjnego w schematycznym odtworzeniu jako elementy kompletu, fig. 15 - schematycznie postępowanie przy montażu stelaża ekspozycyjne go z zestawu konstrukcyjnego według fig. 14, fig. 16 - obrazowy widok podobnie do fig. 1 wariantu wykonania omawianego stelaża ekspozycyjnego ze zdwojonym układem nośników prezentacji, fig. 17 - stelaż ekspozycyjny w widoku z boku, fig. 18 - zmodyfikowaną w porównaniu do wariantu wykonania według fig. 9 wkładkę wtykową z wtykowym elementem ustalającym do stelaża ekspozycyjnego według fig. 16 i 17, fig. 19 - układ kombinowany części w kształcie liter T-Y służącej do połączenia drążków podłużnych i drążków poprzecznych w stelażu ekspozycyjnym według fig. 16 i 17 tam, gdzie struktura stojaka odgałęzia się w kierunku ku górze, fig. 20 - widok obszaru z dolnym drążkiem poprzecznym w stelażu ekspozycyjnym według fig. 16 i 17, przy czym pokazane są dwie nieznacznie zmodyfikowane części w kształcie liter T-Y, fig. 21 - obrazowe przedstawienie dwóch połączonych ze sobą za pomocą części złącznych stelaży ekspozycyjnych, które odpowiadają przykładowi wykonania według fig. 1 i 2, fig. 22 - schematycznie obszar połączenia obydwu nośników prezentacji układu stelaży ekspozycyjnych według fig. 21, przy czym pokazano montaż na wtyk najwyższego i najniższego drążka poprzecznego za pomocą części złącznych oraz ponadto samo połączenie nośnika prezentacji i fig. 23 - część złączną, zwykle w kształcie walca, jak to znajduje zastosowanie w wykonaniu według fig. 21 i 22.

W stelażu ekspozycyjnym 1 według fig. 1 i 2 stojak 2 stanowi elastycznie gię tką właściwą konstrukcję nośną. Stojak 2 jest zbudowany z prostych pojedynczych drążków 3, na przykład 2x3 drążki 3, które są identyczne i korzystnie są drążkami rurowymi, ewentualnie także drążkami o pełnym przekroju poprzecznym. Te drążki 3 przykładowo wykonane z tworzywa sztucznego wzmocnionego włóknem węglowym bądź z aluminium w stanie odprężonym są wyprostowane, porównaj także z fig. 14, i w montowanej strukturze nośnej stojaka są połączone ze sobą za pomocą dwóch poprzeczek 4 w taki sposób, ż e powstaje pewnego rodzaju struktura w kształ cie zdwojonej litery H, jak to pokazano niezależnie od fig. 1 także na fig. 14. Drążki 3 oraz drążki poprzeczne 4 są ze sobą łączone albo połączone rozłącznie za pomocą połączenia wtykowego, jak bliżej objaśniono poniżej w odniesieniu do fig. 12 - 15.

PL 193 073 B1

Stojak 2 w stanie zmontowanym opiera się na cokole 5, przy czym obydwa dolne pojedyncze drążki 3 stojaka w kształcie zdwojonej litery H łatwo wtyka się w odpowiednie elementy ustalające cokołu 5, jak to bliżej przedstawiono poniżej w odniesieniu do fig. 6, 9 i 15.

Ostatecznie jest jeszcze przewidziany jako nośnik prezentacji 6 ogólnie określony elastyczny element, na przykład plakat, folia, płótno lniane lub podobny element, przy czym jego górny i dolny brzeg w miejscu 7 albo 8 (patrz także fig. 14) jest zagięty, w celu umożliwienia wsunięcia tam na górnym końcu stojaka 2 albo w cokół 5 drążków poprzecznych 9 albo 10 jako urządzenia mocującego lub urządzenia łączącego służącego do ustalenia nośnika prezentacji 6. Przy takim umocowaniu nośnika prezentacji 6 stojak 2 jest elastycznie wygięty na zewnątrz, jak to uwidoczniono na fig. 1 i 2, przy czym nośnik prezentacji 6 w tym położeniu roboczym jest utrzymywany w stanie napiętym.

Jak to uwidoczniono na fig. 1, ale też zwłaszcza na fig. 3-5, cokół 5 składa się z belki poprzecznej 11, na której częściach końcowych 12 albo 13, w danym wypadku na przeciwległych stronach są umieszczone wychylne wokół pionowych osi składane nogi 14, 15, 16, 17, porównaj także strzałki 18 na fig. 3 i 4. Składane nogi 14, 15, 16, 17, jak to uwidoczniono na fig. 5-7, mają w rzucie z przodu ogólnie kształt trójkątny, jednakże w widoku z góry są podłużne, i na ich ze wnętrznych, swobodnych końcach są one zaopatrzone w występy nożne 19 służące do ustawienia na podłożu. Dwie umieszczone na podłużnej stronie belki poprzecznej 11 składane nogi, mianowicie uwidocznione na górze na fig. 3 i 4 składane nogi 14, 15 (porównaj także widok na fig. 5) są na swojej ukośnej górnej stronie zaopatrzone w haki 20, które w stanie złożonym składanych nóg 14, 15 (patrz fig. 5) nie wystają nad górną stroną belki poprzecznej 11 tak, że w stanie złożonym cokołu 5 według fig. 3 uzyskuje się nie tylko na boki, lecz także w górę i w dół zwarty, moduł o niewielkich wymiarach, który wraz z innymi elementami zestawu konstrukcyjnego stelaża ekspozycyjnego (patrz fig. 14) można umieścić w małym opakowaniu; przy tym należy zwrócić uwagę na to, że nośnik prezentacji 6, oczywiście w celu zapakowania jest zrolowany we właściwie zwykły sposób.

W stanie rozło ż onym składanych nóg 14, 15, 16, 17, patrz fig. 4, jest określona duża powierzchnia podporowa - za pomocą zewnętrznych, swobodnych końców i znajdujących się tam występów nożnych 19 - jednakże w taki sposób, że jest zapewniona na wysoka stabilność i równowaga stelaża ekspozycyjnego 1 w stanie ustawionym, jak to pokazano na fig. 1.

Jak to jest widoczne na fig. 5, a także na fig. 6 i 7 przeguby, za pomocą których składane nogi 14, 15, 16, 17 są zamocowane przegubowo na belce poprzecznej 11 są określone za pomocą zazębiających się płytek 21 przegubu (na składanych nogach) względnie płytek 22, 23 przegubu (na częściach końcowych 12, 13 belki poprzecznej 11). Te płytki 21, 22, 23 przegubu w stanie zmontowanym zazębiają się, przy czym przez przewidziane w nich otwory 24 względnie 25, które wtedy są wzajemnie wyosiowane, są wkładane czopy 26 przegubu. Te czopy 26 przegubu tkwią w otworach 25 płytek 22, 23 przegubu belki poprzecznej 11 z pasowaniem wtłaczanym dokładnym, jednakże w otworach 24 płytek 21 przegubu składanych nóg 14, 15, 16, 17 są one zamocowane z małym luzem w taki sposób, że te składane nogi 14, 15, 16, 17 mogą być wokół nich odchylone, a ponadto może być także przestawiona wysokość wzdłuż tych czopów 26 przegubu. W tym celu odstęp między płytkami 21 względnie 22, 23 przegubu składanych nóg 14, 15, 16, 17 lub też belki poprzecznej 11, to znaczy grubość w świetle, ma wymiar w przybliżeniu dwukrotnie większy niż grubość płytek 21 lub też 22, 23 przegubu, jak to uwidoczniono zwłaszcza na fig. 6 i 7.

Przestawienie na wysokość składanych nóg 14, 15, 16, 17 jest przewidziane w tym celu, aby w pewnej pozycji składanych nóg 14, 15, 16, 17 wzglę dem belki poprzecznej 11, mianowicie w pozycji obniżonej (zobacz przedstawioną tylko częściowo składaną nogę 14 z lewej strony na fig. 7) każdej składanej nogi, na przykład nogi 14, mogła być ona poruszana za pomocą górnego ramienia 27 przylegającego do najwyższej płytki 21 przegubu pod najwyższą, w widoku z góry prostokątną płytką 23 przegubu belki poprzecznej 11. Pozostałe płytki 21 przegubu lub też 22 w widoku z góry są zasadniczo półkoliste. Najwyższa prostokątna płytka 23 przegubu belki poprzecznej tworzy natomiast ogranicznik ruchu za pomocą swoich pionowych powierzchni bocznych 28 albo 29 w położeniu rozłożonym względnie w położeniu złożonym każdorazowej składnej nogi 14, 15, 16, 17, a mianowicie wtedy, jeżeli ta składana noga znajduje się w swojej pozycji podniesionej względem belki poprzecznej 11. Należy wspomnieć, że aby można było przekręcić składaną nogę 14, 15, 16, 17, musi być ona przesunięta w dół wzdłuż każdorazowego czopa 26 przegubu w taki sposób, aby ramię 22 mogło poruszać się obok, pod ogranicznikami ruchu 28, 29 i w każdorazowym położeniu końcowym według fig. 8a względnie fig. 8b składana noga, na przykład noga 17 mogła być znowu przesunięta w górę w taki sposób, że dzięki przyleganiu jej ramienia 27 do powierzchni przylegania 28 albo 29 zostaje ona uniePL 193 073 B1 ruchomiona, to znaczy zaryglowywana. Dzięki temu, w tych obydwu położeniach składanych nóg 14,

15, 16, 17, jest zapewnione jej bardziej niezawodne zamocowanie w stosunku do belki poprzecznej 11.

W pozycji złożonej składanych nóg 14, 15, 16, 17, ostatecznie składane nogi leżąc zasadniczo w tej samej płaszczyźnie, przylegają wtedy swoimi stronami wzdłużnymi na zewnątrz płytek 23 przegubu, patrz fig. 3 i 8a, aby mając na uwadze zwartość jednostki także w położeniu złożonym wyeliminować w taki sposób wystające części.

Jak wynika w szczególności z fig. 4 i 6 belka poprzeczna 11 składa się z profilu czworokątnego 30, a który są nasunięte czołowe zakończenia, które są częściami końcowymi 12, 13 wykonanymi w formie części o wydrążonym profilu i są umieszczone z pasowaniem wtłaczanym dokładnym. Oczywiście byłoby jednakże również możliwe wykonanie belki poprzecznej 11 w jednym kawałku z częściami końcowymi 12, 13.

Części końcowe 12, 13, jak wspomniano, mają na sobie nie tylko płytki 23, 22 przegubu, które w danym wypadku odstają po obu stronach na ich czołowych zakoń czeniach, ale są one zaopatrzone także w wybrania 31, w których są osadzone wkładki wtykowe 32, porównaj z fig. 6 i 7, zwłaszcza również z fig. 9, na której obrazowo jest pokazana tego rodzaju wkładka wtykowa 32. Każda z tych wkładek wtykowych 32 odlanych wtryskowo z tworzywa sztucznego jest wykonana z ukośnym otworem 33 służącym do wtykania dolnych drążków 3 stojaka 2 (fig. 1). Ze względów technologicznych, aby wyeliminować naprężenia przy chłodzeniu tworzywa sztucznego wkładki wtykowej 32, może być poza tym uformowane wspólnie na dolnej stronie odpowiednie wybranie 34, aby w taki sposób zawsze uzyskać porównywalną grubość materiału. Z tego powodu wkładka wtykowa 32 zamiast w kształcie bloku jest wykonana z widocznymi na fig. 9 dolnymi i górnymi pasowanymi płytkami.

W stanie zmontowanym ukoś ne otwory 33 przebiegają ze swoimi osiami w danym wypadku w płaszczyźnie normalnej do osi podłu ż nej belki poprzecznej 11, jak to jest zaznaczone schematycznie po prawej stronie na fig. 4, przy oznaczeniu odsyłającym 35. Dzięki temu przy montowaniu stelaża ekspozycyjnego 1 także osie dolnych drążków 3 stojaka 2 przebiegają w tych płaszczyznach normalnych 35, a zatem drążki 3 na obydwu stronach wzdłużnych stojaka 2 (w jeszcze nie wygiętym stanie) są równoległe do siebie; podobnie zachodzi to także dla osadzonych po tym drążków 3, które są również wzajemnie równoległe. Jak już wspomniano, są przewidziane poprzeczki 4, które w danym wypadku są wstawione między dolne końce górnych drążków 3 i górne końce dolnych drążków 3. Ze względu na łatwy montaż albo demontaż, dla tego połączenia jest przewidziane połączenie wtykowe, przy czym są zastosowane trójniki 36, które nie różnią się między sobą i korzystnie mogą być już wstępnie montowane na poprzeczkach 4, jak to jest widoczne na fig. 12. Według fig. 13 każdy taki trójnik 36 jest wykonany z trzema nieprzelotowymi otworami 37, 38 i 39 i drążki podłużne 3 przeznaczone do połączenia są wsuwane w nieprzelotowe otwory 38 albo 39.

Podobne trójniki 40, jednakże z jednym przelotowym otworem 41 zamiast nieprzelotowych otworów 38, 39, są zastosowane do połączenia górnego drążka poprzecznego 9 - który jest wsunięty w górną zakładkę 7 noś nika prezentacji 6 - z górnymi drążkami 3 stojaka 2. Przy tym drążek poprzeczny 9 jest przesunięty przez przelotowy otwór 41, jak to jest widoczne na fig. 10, i górne drążki poprzeczne 3 stojaka 2 są wetknięte swoimi górnymi końcami w nieprzelotowe otwory 37 tego trójnika 40. W celu umożliwienia tego wetknięcia, w zakładce 7 nośnika prezentacji 6 są przewidziane w odpowiednich miejscach otwory 42, patrz fig. 14, w których wystają ramiona 43 trójników 40.

W odpowiedni sposób w dolnych zakł adkach 8 są umieszczone otwory 44, przez które mogą sięgać na wskroś haki 20 na składanych nogach 14, 15 (i przy tym obejmują dolny drążek poprzeczny 10), aby w taki sposób zamocować na dolnym końcu nośnik prezentacji 6.

Na fig. 15 pokazano, że przy ustawianiu omawianego stelaża ekspozycyjnego, który dostarcza się jako zestaw elementów konstrukcyjnych według fig. 14, najpierw przy rozłożonych składanych nogach 14, 15, 16, 17 ustawia się cokół 5, patrz także strzałka na fig. 15. Następnie dolne drążki wzdłużne 3 stojaka 2 wtyka się we wtykowe elementy ustalające cokołu 5 utworzone przez otwory 33, po czym dolne drążki poprzeczne 4 na tych dolnych drążkach wzdłużnych 3 zostają osadzone za pomocą trójników 36; potem na tym dolnym drążku poprzecznym 4 w trójniki 36 są wtykane środkowe drążki wzdłużne 3.

Górne drążki 3 stojaka 2 są wtykane w trójniki 40 osadzone wcześniej na górnym drążku poprzecznym 9, przy czym drążek poprzeczny 9 został już wcześniej wsunięty w zakładkę 7 nośnika prezentacji 6. Po wetknięciu drążków 3 w trójniki 40 na tych górnych drążkach 3 za pomocą górnych trójników 36 zostaje umieszczona górna poprzeczka 4.

PL 193 073 B1

Otrzymana w taki sposób jednostka z nośnikiem prezentacji 6, górnymi drążkami 3 i górnymi poprzeczkami 4 jest osadzona potem jako całość na górnych końcach środkowych drążków wzdłużnych 3 stojaka 2, co ze względu na stateczność dzięki obydwu poprzeczkom 4 jest nadzwyczaj łatwe i nie stanowi problemu.

Na koniec nośnik prezentacji 6 z drążkiem poprzecznym 10 już wcześniej wsuniętym w dolną zakładkę 8 zostaje zawieszony na hakach 20 składanych nóg 14, 15 cokołu 5, przy czym drążki 3 w sposób widoczny na fig. 1 i 2 są sprężyście wygię te na zewnątrz. Dzięki temu stelaż ekspozycyjny jest zmontowany na gotowo.

Przy demontażu stelaża ekspozycyjnego 1 kolejność jest odpowiednio odwrotna, co tak samo jak montaż może szybko i łatwo nastąpić za pomocą niewielu manipulacji.

Pojedyncze elementy: drążki 3, poprzeczki 4, cokół 5, drążki poprzeczne 9, 10 oraz nośnik prezentacji 6, gdy jest zrolowany, mają w przybliżeniu odpowiadającą sobie długość, toteż wszystkie te elementy mogą być zapakowane w zwarty, moduł o niewielkich wymiarach.

Oczywiście zamiast osobnych, już zmontowanych wstępnie trójników 36 albo 40 dla opisanych połączeń wtykowych pojedynczych drążków albo poprzeczek, jest także możliwe występowanie innych złącznych elementów wtykowych; w szczególności byłoby możliwe uformowanie porównywalnych tulejek wtykowych w jednej części z odpowiednimi elementami, na przykład poprzeczkami 4 albo górnym drążkiem poprzecznym 9. W podobny sposób byłoby możliwe wykonanie belki poprzecznej 11 w jednej części z częściami koń cowymi 12, 13, a zwł aszcza ustalają ce wkł adki wtykowe albo otwory 33 mogłyby być przewidziane bezpośrednio w częściach końcowych 12 albo 13, zamiast, jak opisano, w oddzielnych wkładkach wtykowych 32. Poza tym, jak to jest widoczne, w stanie rozłożonym cokół 5 opiera się na podłodze tylko na zewnętrznych występach nożnych 19, a belka poprzeczna 11 w ustawionym stanie stelaża ekspozycyjnego 1 przebiega w odstępie nad podłogą. Ale także na dolnej stronie belki poprzecznej 11, na przykład w środku jej rozpiętości wzdłużnej w celu otrzymania dodatkowego elementu podporowego może być umieszczony porównywalny (nie przedstawiony) występ nożny.

Zamiast opisanego przestawiania na wysokość składanych nóg 14, 15, 16, 17 dla zamocowania w każ dorazowych położeniach składania albo dla odblokowania, w celu wychylenia byłyby możliwe także inne właściwie znane środki unieruchamia jące, a zwłaszcza byłoby możliwe wykonanie poruszającego się z oporem takiego rodzaju połączenia przegubowego, że jedynie ze względu na tarcie składane nogi 14, 15, 16, 17 pozostawałyby dość niezawodnie w każdorazowym położeniu wychylenia. Jako alternatywne środki mocujące mogłyby z drugiej strony być przewidziane wsuwane przetyczki mocujące lub coś podobnego, jak to jest właściwie znane i nie wymaga w tym miejscu szerszego objaśnienia.

Na fig. 16 - 23 pokazano różne kolejne modyfikacje, dla których korzystne są szczególnie określone zastosowania, zwłaszcza zważywszy na zwiększenie powierzchni prezentacji.

Zatem na fig. 16 i 17 jest pokazany stelaż ekspozycyjny o podwójnej strukturze stojaka w kształcie zdwojonej litery H 2, w którym dolne drążki 3 wetknięte w cokół 5 w położeniu użytkowym przy umieszczeniu dwóch nośników prezentacji 6 - tyłem do siebie - są ustawione pionowo. Na górnych końcach tych dolnych drążków 3 są osadzone części w układzie kombinowanym w kształcie liter T-Y (lub V-Y) w celu zamocowania z jednej strony już wyżej opisanego dolnego drążka poprzecznego 4 i z drugiej strony, aby można było wetknąć w danym wypadku dwa środkowe drążki podłu żne 3. Możliwe formy tych kombinowanych części złącznych w kształcie liter T-Y 36', już co do szczegółów wynikają z poniżej objaśnionej bliżej fig. 19, a także fig. 20.

Na środkowych drążkach 3, w opisany już wyżej sposób, są osadzone potem części w kształcie litery T 36 w celu zamocowania górnych drążków poprzecznych 4 oraz najwyższych drążków podłużnych 3. Te najwyższe drążki 3 podtrzymują natomiast w danym wypadku parami, za pomocą górnych części w kształcie litery T 40, najwyższe drążki poprzeczne 9 (patrz fig. 17), na których obydwa nośniki prezentacji 6 są umieszczone za pomocą zagiętego brzegu 7.

Na dolnym końcu nośnika prezentacji 6, jak powyżej opisano w odniesieniu do fig. 1 - 15, w zagięty dolny obszar brzegowy w odpowiedni sposób są wetknięte drążki poprzeczne 10, przy czym jak opisano, zahaczenie następuje na hakach 20 na cokole 5. W przeciwieństwie do przykładu wykonania z fig. 1 - 15, w przykładzie wykonania według fig. 16 i 17 na wszystkich składanych nogach 14, 15, 16, 17 są przewidziane haki 20 służące do zawieszenia dolnych drążków poprzecznych 10.

W celu uzyskania pionowego ustawienia najniższego drążka podłu ż nego 3 podwójnej struktury stojaka w kształcie zdwojonej litery H według fig. 16 i 17, wkładki wtykowe 32' umieszczone w belce

PL 193 073 B1 poprzecznej 11 cokołu 5, a mianowicie w znajdujących się tam wybraniach 31 (porównaj z fig. 7) są zaopatrzone w pionowe otwory 33', zobacz także na fig. 18.

Na fig. 19 jest pokazane wykonanie części w układzie kombinowanym w kształcie liter T-Y, przy czym jest widoczne, że w sumie, w jednej części z tworzywa sztucznego są przewidziane cztery tulejki wtykowe albo otwory nieprzelotowe 37', 38' oraz 39A, 39B. W odmianie części w kształcie litery T 36 według fig. 13 znajdują się dwie równoległe do siebie górne tulejki wtykowe 39A, 39B, które służą do wtykania w danym wypadku dwóch środkowych drążków podłużnych 3 w celu uzyskania podwójnej struktury stojaka w kształcie zdwojonej litery H według fig. 16.

Na fig. 20 jest unaoczniony ten obszar dołączenia dolnego drążka poprzecznego 4 oraz w danym wypadku dwóch środkowych drążków podłużnych 3 w wyniku wtykania w części w układzie kombinowanym w kształcie liter T-Y 36' i osadzenia na dolnych drążkach 3, przy czym na fig. 20 są pokazane dwie nieco różniące się części złączne 136 albo 136' z wzajemnym przesunięciem górnych tulejek wtykowych.

Na fig. 21 są przedstawione dwa stelaże ekspozycyjne 1 według fig. 1 ustawione bezpośrednio obok siebie, przy czym stojaki 2 tych stelaży ekspozycyjnych 1 są wykonane tak samo i podtrzymują takie same nośniki prezentacji 6 w taki sposób, że w położeniu użytkowym uzyskuje się dwie równej wysokości struktury. W celu zapewnienia jednolitości wspólnej powierzchni prezentacji określonej za pomocą obydwu nośników prezentacji, także przy ewentualnych różnych właściwościach zginających drążków 3 i podobnych, najwyższe drążki poprzeczne 9 i najniższe drążki poprzeczne 10 obydwu stelaży ekspozycyjnych 1 są połączone za pomocą prostych, na przykład części złącznych 45 w kształ cie walca z leżącymi na jednej osi otworami 46, 47, porównaj poza fig. 21 takż e fig. 22 i 23.

Poza tym na fig. 22 schematycznie przedstawiono w kilku miejscach 48, że nośniki prezentacji 6 w celu dodatkowego zapewnienia jednolitej powierzchni prezentacji mogą być połączone ze sobą dodatkowo, na przykład za pomocą taśm z zamknięciem zaczepowym (taśmy Velcro) lub za pomocą urządzeń z zamknięciem na magnes. Oczywiście zamiast w poszczególnych pojedynczych miejscach 48 połączenie może nastąpić również na całej wysokości obydwu nośników prezentacji 6, na przykład za pomocą zamknięcia zaczepowego.

Za pomocą opisanych części złącznych 45, jak pokazano na fig. 21, w zależności od pożądanej całkowitej powierzchni prezentacji jest ponadto możliwe połączenie więcej niż dwóch stelaży ekspozycyjnych 1. Oczywiście mogą być ze sobą połączone także umieszczone obok siebie zdwojone stojaki odpowiednio do fig. 16 i 17.

Claims (22)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Stelaż ekspozycyjny mający cokół, elastyczne pojedyncze drążki składalne z utworzeniem drążka stojaka złączalne na wtyk z cokołem z utworzeniem elastycznego stojaka oraz urządzenie mocujące dla nośnika prezentacji, zwłaszcza plakatu lub folii, służące do jego połączenia z cokołem i stojakiem, znamienny tym, że stojak (2) ma co najmniej dwie poprzeczki (4), które za pomocą pojedynczych drążków (3) dwóch drążków stojaka są składalne w zdwojoną strukturę w kształcie litery H.
2. 2. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że poprzeczki (4) na swoich końcach są zaopatrzone w trójniki (36, 136) służące do wtykania drążków (3) stojaka.
3. 3. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że na górny drążek poprzeczny (9) urządzenia mocującego są nasunięte trójniki (40) z ich prowadnicami poprzecznymi, przy czym w ich ramionach (43) znajdują się otwory (37) do wtykania górnych dr ążków (3) stojaka.
4. 4. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że drążki (3) stojaka stanowią elementy złączne z elementami ustalającymi (33; 33') podłużnej belki poprzecznej (11) cokołu (5).
5. 5. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 3, znamienny tym, że drążki (3) stojaka stanowią elementy złączne z elementami ustalającymi (33; 33') podłużnej belki poprzecznej (11) cokołu (5).
6. 6. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 5, znamienny tym, że wtykowe elementy ustalające (33) znajdują się w oddzielnych wkładkach wtykowych (32; 32').
7. 7. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że wtykowe elementy ustalające (33) stanowią ukośne otwory, których osie przebiegają w płaszczyźnie (35) prostopadłej do osi podłużnej belki poprzecznej (11).
8. 8. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 5 albo 6, znamienny tym, że wtykowe elementy ustalające (33') stanowią otwory prostopadłe do osi podłużnej belki poprzecznej.

   PL 193 073 B1
9. 9. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 8, znamienny tym, że na górnych końcach drążków (3) stojaka wetkniętych we wtykowe elementy ustalające (33') są osadzone w układzie kombinowanym części (36'; 136, 136') w kształcie liter T-Y, z których każda jest zaopatrzona w dwa górne nieprzelotowe otwory (39A, 39B), aby w danym wypadku przyjąć parę następnych drążków (3) stojaka służących do realizacji dwóch zdwojonych struktur stojaka w kształcie litery H.
10. 10. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 5 albo 6, albo 9, znamienny tym, że na belce poprzecznej (11) są zamocowane przegubowo co najmniej dwie, korzystnie cztery podłużne składane nogi (14, 15, 16, 17), które są wychylne ze stanu złożonego w pozycji spoczynkowej, równoległej do belki poprzecznej (11) do pozycji roboczej co najmniej pod kątem prostym do belki poprzecznej (11) i z powrotem.
11. 11. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 7, znamienny tym, że na belce poprzecznej (11) są zamocowane przegubowo co najmniej dwie, korzystnie cztery podłużne składane nogi (14, 15, 16, 17), które są wychylne ze stanu złożonego w pozycji spoczynkowej, równoległej do belki poprzecznej (11) do pozycji roboczej co najmniej pod kątem prostym do belki poprzecznej (11) i z powrotem.
12. 12. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 11, znamienny tym, że składane nogi (14, 15, 16, 17) dają się unieruchomić co najmniej w rozłożonej pozycji roboczej, korzystnie także w złożonej pozycji spoczynkowej.
13. 13. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 12, znamienny tym, że składane nogi (14, 15, 16, 17) są przestawne na wysokość wzdłuż czopów (26) przegubu względem belki poprzecznej (11), przy czym w jednej pozycji względem belki poprzecznej (11), korzystnie w pozycji obniżonej są swobodnie wychylne, a w innej pozycji, korzystnie w pozycji podniesionej względem belki poprzecznej (11) są unieruchomione w każdorazowym swoim położeniu dzięki przyleganiu do ogranicznika (28, 29) ruchu belki poprzecznej (11).
14. 14. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 13, znamienny tym, że czopy (26) przegubu są umieszczone w płytkach (22, 23) przegubu belki poprzecznej (11) z pasowaniem wtłaczanym dokładnym.
15. 15. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 11 albo 12, albo 13, albo 14, znamienny tym, że każda składana noga (14, 15, 16, 17) ma kilka umieszczonych jedna nad drugą płytek (21) przegubu, a na belce poprzecznej (11) są umieszczone jedna nad drugą przynależne do nich płytki (22, 23) przegubu, przy czym płytki (21; 22, 23) przegubu składanej nogi (14, 15, 16, 17) i belki poprzecznej zazębiają się ze sobą.
16. 16. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 11 albo 12, albo 13, albo 14, znamienny tym, że belkę poprzeczną (11) stanowi czworokątny profil (30) z nasuniętymi częściami końcowymi (12, 13) w postaci wydrążonego profilu, które podtrzymują płytki (22, 23) przegubu.
17. 17. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 15, znamienny tym, że belkę poprzeczną (11) stanowi czworokątny profil (30) z nasuniętymi częściami końcowymi (12, 13) w postaci wydrążonego profilu, które podtrzymują płytki (22, 23) przegubu.
18. 18. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 11 albo 12, albo 13, albo 14, albo 17, znamienny tym, że na dwóch składanych nogach (14, 15) przewidzianych po stronie wzdłużnej belki poprzecznej (11) na ich górnej stronie znajdują się haki (20) do zawieszenia dolnego drążka poprzecznego (10) urządzenia mocującego.
19. 19. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 15, znamienny tym, że na dwóch składanych nogach (14, 15) przewidzianych po stronie wzdłużnej belki poprzecznej (11) na ich górnej stronie znajdują się haki (20) do zawieszenia dolnego drążka poprzecznego (10) urządzenia mocującego.
20. 20. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że części złączne (45) mają nieprzelotowe otwory (46, 47) o osiach leżących na jednej linii służące do połączenia górnych i dolnych drążków poprzecznych (9, 10) dwóch ustawionych obok siebie stojaków (2) o zdwojonej strukturze w kształ cie litery H.
21. 21. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że części złączne (45) mają nieprzelotowe otwory (46, 47) o osiach leżących na jednej linii służące do połączenia górnych lub dolnych drążków poprzecznych (9, 10) dwóch ustawionych obok siebie stojaków (2) o zdwojonej strukturze w kształ cie litery H.
22. 22. Stelaż ekspozycyjny według zastrz. 20 albo 21, znamienny tym, że nośniki prezentacji (6) w obydwu zdwojonych strukturach w kształcie litery H stojaków (2) na sąsiadujących ze sobą brzegach wzdłużnych są połączone ze sobą rozłącznie, korzystnie za pomocą zamknięcia zaczepowego (48).