PL183374B1 - Sposób wytwarzania czopków - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania czopków zdolnych do wydzielania dwutlenku wegla na drodze reakcji chemicznej reaktywnej mieszaniny wskutek kontaktu z wilgocia, znamienny tym, ze wypelniacz czopka, którym jest substancja tluszczowa topniejaca w temperaturze po- miedzy 35 i 39°C, stapia sie oddzielnie, mieszanine chlodzi sie do pozadanej temperatury, wprowadza sie 5% wag. lecytyny, 2% wag. mineralnego srodka zmetniajacego i nastepnie sukcesywnie srodki generujace dwutlenek wegla w postaci kwasnej soli potasowej i wodo- roweglanu metalu alkalicznego, otrzymana plynna zawiesine wylewa sie do form dla czopków. PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest nowy sposób wytwarzania czopków, a zwłaszcza czopków o działaniu rozwalniającym.

Szczególnie jego przedmiotem jest sposób wytwarzania czopków mających działanie rozwalniające, zdolnych do wydzielania dwutlenku węgla na drodze reakcji chemicznej aktywnych składników wskutek kontaktu z wilgocią obecną w bańce odbytnicy.

Proces jest znany z francuskiego patentu nr 788 198 (Waldenmeyer J. G), w którym proponuje się możliwość wydzielania dwutlenku węgla in statu nascendi pod wpływem wilgoci lukę z innego powodu, i w którym surowce uwalniające ten kwas z ich mieszaniny są powleczone w sposób oddzielający je od siebie przez substancję tłuszczową, która chroni je przed przedwczesnym rozkładem, i która pozwala im jednak na osiągnięcie tego w momencie zastosowania przez katalityczne działanie środka hydrofilowego.

Z lektury tego patentu można wnosić, że mógłby to być proces wytwarzania czopków wydzielających dwutlenek węgla, ale publikacja nic na ten temat nie mówi i jedynie zastosowanie tłuszczowej substancji jak masło kakaowe może sugerować takie użycie.

Preparaty medyczne stosujące ten proces pojawiły się następnie na rynku. Tworzą je czopki zawierające mieszaninę musującą kwaśnego winianu potasowego i wodorowęglanu sodowego, zdolną do wydzielania w wilgotnym środowisku odbytnicy ca. 50 ml do 100 ml dwutlenku węgla.

Problem powstały przy opracowaniu tego preparatu medycznego polega na trudności realizowania produktu, który nie reaguje przedwcześnie podczas produkcji lub krótko po jej zakończeniu, przy zachowaniu nienaruszonych właściwości musujących.

Można przy tym napotkać podwójny problem. Aktywne składniki faktycznie są oddzielone od siebie przez szczególną, lipofilową, absolutnie szczelną barierę. Z powodu tej ostatniej, preparat medyczny nadaje się doskonale do przechowywania, ale z drugiej strony

183 374 aktywne składniki nie będą zdolne do reagowania z sobą, w wyniku czego taki preparat medyczny jest praktycznie nieaktywny.

Z drugiej strony, jeśli aktywne składniki nie są powleczone w nieprzenikalnej matrycy, są one zdolne same do reagowania przedwcześnie w sprzedawanym opakowaniu, a przede wszystkim, są one zdolne do reagowania same zbyt gwałtownie w bańce odbytnicy i wywołują zbyt wielkie rozdęcia bańki odbytnicy.

Stało się więc ważne wynalezienie powłoki wystarczająco izolującej, zabezpieczającej składniki mieszaniny musującej przed reagowaniem z sobą przed czasem, ale również zdolnej do doprowadzenia przy kontakcie z bardziej lub mniej wilgotną błoną śluzową, taką jak w bańce odbytnicy, do regularnego, stałego i progresywnego uwalniania dwutlenku węgla.

Cel ten można uważać za osiągnięty w sposobie według wynalazku. W procesie tym substancje tłuszczowe stapia się oddzielnie, mieszaninę pozostawia się do ochłodzenia do pożądanej temperatury i dysperguje się roślinną lecytynę w powstałej ze stopienia płynnej masie, po czym wprowadza się mineralny środek zmętniający, i przy stałym mieszaniu, sukcesywnie dodaje się kwaśny winian potasowy i wodorowęglan sodowy, zwiększając jednocześnie intensywność mieszania, które to składniki mają szczególną granulometrię, a mieszanie kontynuuje się do osiągnięcia doskonałej homogeniczności przed przystąpieniem do wprowadzania płynnej zawiesiny do form czopków.

Po ochłodzeniu otrzymuje się czopki o regularnym kształcie stożka ściętego, których skład jest homogeniczny i których trwałość, atestowana objętością. uwalnianego dwutlenku węgla, zapewniona jest co najmniej na dwa lata.

Z tego jasno wynika, że problemy techniczne, jakie powinny być rozwiązane, są znacząco różne od tych, którymi zajmuje się proces Waldenmeyer'a. Podczas gdy substancje tłuszczowe tworzyły szczelną powłokę, która chroniła całkowicie, a nawet zbyt mocno, przeciw czemu stało się konieczne wprowadzenie do produktu działania katalitycznego środka hydrofilowego, ułatwiającego przenikanie środowiska wodnego.

W przeciwieństwie do obecnego stanu techniki, wypełniacze czopków wykonane są z stearynianów glikolu polietylenowego lub triglicerydów, mających średni łańcuch, które są jednocześnie substancjami lipofilowymi i hydrofitowymi, wskutek czego konieczne jest chronienie substancji reaktywnych mieszaniny przez neutralny ekran ochronny, bez dalszej potrzeby substancji lipoidowych.

Przedmiotem wynalazku jest więc sposób wytwarzania czopków zdolnych do wydzielania dwutlenku węgla na drodze reakcji chemicznej reaktywnej mieszaniny wskutek kontaktu z wilgocią, polegający na tym, że wypełniacz czopka, którym jest substancja tłuszczowa topniejąca w temperaturze pomiędzy 35 i 39°C, stapia się oddzielnie, mieszaninę chłodzi się do pożądanej temperatury, wprowadza się 5% wag. lecytyny, 2% wag. mineralnego środka zmętniającego i następnie sukcesywnie środki generujące dwutlenek węgla w postaci kwaśnej soli potasowej i wodorowęglanu metalu alkalicznego, otrzymaną płynną zawiesinę wylewa się do form dla czopków.

W korzystnej odmianie sposobu według wynalazku substancjami tłuszczowymi, które działają jako nośnik w realizacji czopków, są triglicerydy kwasów tłuszczowych, mające średni łańcuch, sprzedawane pod nazwą Novata BD przez HENKEL company. Mogą też być stosowane, sprzedawane pod nazwą Estaram H15 przez UNICHEMA company, lub sprzedawane pod nazwą Supporide AM przez GATTEFOSSE company, albo sprzedawane pod nazwą WITEPSOL H15 przez HUELS company. Triglicerydy te majązakres topnienia od 35 do 39°C.

Roślinną lecytyną, jest lecytyna sojowa, a w szczególności typ sprzedawany pod nazwą Topcithin 50 przez LUCAS MEYER company, albo sprzedawany pod nazwą MC Thin AF1 przez tg samą firmę. Lecytyna zapobiega lub zmniejszenia gęstnienie masy przede wszystkim, w przypadkach proszkowych aktywnych składników. Zależnie od okoliczności, lecytyna rozpuszcza się w substancji tłuszczowej, albo odwrotnie, pozostaje w zawiesinie.

Środkiem zmętniającym jest naturalny lub syntetyczny krzemian taki jak talk albo krzemian magnezu, stearynian metalu ziem alkalicznych taki jak stearynian wapnia lub stearynian magnezu, albo pochodne tytanu takie jak dwutlenek tytanu, lub pochodne baru takie jak tytanian baru.

183 374

Granulometrię składników mieszaniny musującej (kwaśnego winianu potasowego i wodorowęglanu sodowego) koryguje się w taki sposób, aby proszki zawierały większość frakcji drobnej i dały się rozprowadzać homogenicznie w procesie wytwarzania, bez osiadania podczas mieszania.

Temperaturę czopków, po wylaniu do form, zmniejsza się stopniowo aż do całkowitego zestalenia.

Tak wykonane czopki mają trwałość dwuletnią, co gwarantuje ich przechowywanie co najmniej w takim samym czasie.

Następujący przykład ilustruje wynalazek, bez jego ograniczania.

Przykład 1

Wytwarzanie czopków musujących

Do zbiornika ze stali nierdzewnej wprowadza się 36,7 kg stałych, półsyntetycznych triglicerydów i stapia się pomiędzy 37 i 39°C. Następnie, mieszając, dodaje się 4,2 kg lecytyny sojowej. Stopniowo dodaje się, wciąż podczas mieszania, 2,1 kg talku. Po osiągnięciu homogeniczności zawiesiny przy intensywnym mieszaniu, w małych porcjach, dodaje się 23 kg kwaśnego winianu potasowego, a następnie 14 kg wodorowęglanu sodowego.

Składniki pozostawia się na 10 minut do wymieszania, utrzymując temperaturę, zawiesinę wylewa się do form, a te tak wypełnione przenosi się do chłodzącego otoczenia aż do zakończenia zestalania się.

Określanie musowania czopków

Zasada:

Monitorowanie musowania przez pomiar wydzielania dwutlenku węgla w temperaturze 37°C.

Technika:

Czopek wprowadza się szybko do probówki A (100 ml), wypełnionej wodą o temperaturze 37°C i zamyka się ją spiekanym korkiem szklanym (porowatość 2), wyposażonym w gumowe złącze, upewniając się, że nie uchodzą pęcherzyki powietrza.

Probówkę A zanurza się w drugiej probówce B (250 ml), wypełnionej wodą o temperaturze 37°C i zawierającej mieszadełko magnetyczne (sztabkę). Probówkę B umieszcza się w łaźni wodnej o temperaturze ca' 40°C, ustawionej na magnetycznym mieszadle grzejnym tak, aby utrzymywać stałą temperaturę (37 ± 1°C).

Mieszanie magnetyczne i ogrzewanie utrzymuje się przez cały czas wydzielania gazu. Objętość dwutlenku węgla odczytuje się z testowego naczynia A.

Testy trwałości czopków musujących, pomiar musowania czopków i pomiar uwalnianego dwutlenku węgla.

Próby musowania prowadzono na kilku szarżach produkcyjnych, realizowanych w trzech różnych czasach.

Próby te prowadzono:

- na pojedynczym pęcherzu na początku, w środku i na końcu produkcji; oraz

- na kilku pęcherzach na początku, w środku i na końcu produkcji.

Próby te umożliwiają wykazanie:

- na pojedynczym pęcherzu, pobranym w danym momencie, podczas produkcji (początek, środek lub koniec), maksymalnej różnicy objętości wydzielonego dwutlenku węgla, a w ten sposób homogeniczności międzypęcherzowej;

- na szeregu pęcherzy, pobranych w różnych momentach podczas produkcji (początek, środek lub koniec), maksymalnej różnicy objętości wydzielonego dwutlenku węgla, a w ten sposób homogeniczności międzypęcherzowej;

- średniej ost>jęitc^^^i wydzielonego dwutlenkuwęgla na początku, w środku i na końcu produkcji;

- średniej globalnej objętości wydzielonego dwutlenku węgla.

Wszystkie te próby prowadzono w 250 ml probówce.

Konkluzje są następujące:

Średnie wydzielanie gazu mieści się pomiędzy 50 i 100 ml. Nie ma znaczącego zmniejszenia objętości wydzielanego dwutlenku węgla pomiędzy szarżą w czasie 0 i szarżą wytworzoną przed dwoma dniami.

183 374

Stwierdzono najlepsze wydzielanie gazu, w większości przypadków, w środku produkcji, a najgorsze wydzielanie, w większości przypadków, na końcu produkcji.

Mówiąc dokładniej, przeprowadzone próby dały następujące wyniki:

Produkcja	Początek	10 godz.	12 godz.	14 godz.	Koniec
Musowanie	Szarża 1	Szarża 2	Szarża 3	Szarża 4	Szarża 5
Próba nr 1	94 ml	80 ml	80 ml	76 ml	76 ml
Próba nr 2	91 ml	84 ml	86 ml	82 ml	80 ml
Próba nr 3	93 ml	73 ml	84 ml	80 ml	78 ml

W konkluzji zarejestrowane zmiany każą zwrócić uwagę jednocześnie na trudność otrzymania absolutnie homogenicznych preparatów, jak również na wątpliwą czułość metod oceny objętości wydzielanego gazu ze względu na rozpuszczalność dwutlenku węgla w wodzie.

183 374

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (6)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób wytwarzania czopków zdolnych do wydzielania dwutlenku węgla na drodze reakcji chemicznej reaktywnej mieszaniny wskutek kontaktu z wilgocią, znamienny tym, że wypełniacz czopka, którym jest substancja tłuszczowa topniejąca w temperaturze pomiędzy 35 i 39°C, stapia się oddzielnie, mieszaninę chłodzi się do pożądanej temperatury, wprowadza się 5% wag. lecytyny, 2% wag. mineralnego środka zmętniającego i następnie sukcesywnie środki generujące dwutlenek węgla w postaci kwaśnej soli potasowej i wodorowęglanu metalu alkalicznego, otrzymaną płynną zawiesinę wylewa się do form dla czopków.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że do wypełniacza czopka dodaje się kwaśny winian potasowy, a następnie wodorowęglan sodowy.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako substancje tłuszczowe stosuje się stearyniany glikolu polietylenowego lub triglicerydy kwasów tłuszczowych, mające średni łańcuch węglowy.
4. 4. Sposób według zastrz. 3, znamienny tym, że jako substancje tłuszczowe stosuje się triglicerydy kwasów tłuszczowych, mające średni łańcuch węglowy.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako lecytynę stosuje się roślinną lecytynę sojową.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że jako środek zmętniający stosuje się naturalny lub syntetyczny krzemian, lub stearynian metalu ziem alkalicznych, stearynian magnezu lub dwutlenek tytanu albo nierozpuszczalny tytanian.