PL182820B1

PL182820B1 - Złącze płynowe z adapterem typu luer

Info

Publication number: PL182820B1
Application number: PL96321753A
Authority: PL
Inventors: Prichard@James@B
Original assignee: Sherwood Medical Co
Priority date: 1995-12-13
Filing date: 1996-12-11
Publication date: 2002-03-29
Also published as: WO1997021951A1; JPH11500818A; DE69622151D1; AU728294C; KR19980702198A; US5988700A; BR9607451A; EP0809768B1; EP0809768A4; PL321753A1; EP0809768A1; AU1416197A; PL183728B1; ATE220186T1; DE69622151T2; AU728294B2

Abstract

1. Zlacze plynowe z adapterem typu luer osadzonym w laczniku skladajacym sie z bliz- szego i dalszego konca, gdzie blizszy koniec wyposazony jest w pierwsza czesc cylin- dryczna i druga czesc cylindryczna, przy czym pierwsza czesc cylindryczna ma sredni- ce wieksza od srednicy drugiej czesci cylin- drycznej, znamienne tym, ze pierwsza czesc cylindryczna (15, 122) polaczona jest z druga czescia cylindryczna (16, 123) poprzez od ksztalcalny obszar wybrzuszony (19, 124) na j blizszym koncu (11, 111) lacznika (10). F ig . 7 PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest złącze płynowe z adapterem typu luer.

Złącza płynowe, jak na przykład złącza w kształcie litery Y i pojedyncze złącza są znane. Na przykład złącza płynowe są używane w układach odżywiania pozajelitowego, gdzie złącze płynowe działa jako element łączący wnętrze rurki zasilającej z zespołem rurek prowadzącym do pacjenta i zapewnia niezakłóconą ciągłość przepływu płynu między układem zasilającym i pacjentem podczas operacji.

Typowe złącze płynowe składa się z bliższego końca łącznika, dla dostarczania lub odbierania płynu i dalszego końca łącznika, dla połączenia z wnętrzem rurki prowadzącej do pacjenta. Po przyłączeniu do niego rurek prowadzących do bliższego i dalszego końca łącznika, pomiędzy nimi zostaje utworzona łączność przepływu. Bliższy koniec łącznika ma zazwyczaj postać gniazda z wgłębioną częścią wewnętrzną. Wspomniane wgłębienie dostosowane jest do elementu typu wtyczki, dopasowanego na wcisk, co zapewnia łączność płynową z rurką pacjenta. Ponadto, bliższy koniec łącznika zwykle zawiera element zamykający. Korek umocowany do bliższego końca łącznika, wprowadzony do elementu zamykającego, do części z wgłębieniem bliższego końca łącznika zapewnia zamknięcie rurki i uniemożliwia przepływ.

Złącze płynowe z bliższym i dalszym końcem łącznika, zaprojektowane dla połączenia z wnętrzem rurki, które może być wariantowo zamknięte za pomocą korka umocowanego do złącza, zostało ujawnione w amerykańskim opisie patentowym US 5 242 389 udzielonym Schraderowi i innym. Według tego rozwiązania złącze płynowe z bliższym końcem łącznika,

182 820 mającym wewnętrzną powierzchnię przystosowaną do adaptera wtyczkowego umożliwia przyłączenie wnętrza rurki, jak i korka, dla zamknięcia łącznika gdy rurka jest odłączona. Jednak wykorzystywanie tej samej powierzchni łącznika dla adaptera wtyczkowego jak i korka powoduje wystąpienie zjawiska zwanego odkształceniem trwałym lub deformacją plastyczną.

Zjawiska związane z deformacją plastyczną, zwane również pełzaniem, mogą wystąpić na skutek dwóch przyczyn. Po pierwsze, jeżeli niedopasowany adapter wtyczkowy, który jest za duży, jest wprowadzony do łącznika, to może spowodować nadmierne rozciągnięcie łącznika, prowadząc w ten sposób do jego trwałej deformacji. Ponadto, niedopasowany adapter wtyczkowy pozostawiony w łączniku przez długi okres czasu może również prowadzić do deformacji plastycznej. Zwykle deformacja plastyczna lub rozciągnięcie łącznika występuje na skutek stosowania w praktyce różnych typów adapterów wtyczkowych w jednym typie złącz płynowych, co jest wynikiem częściowego lub całkowitego nie przestrzegania wymagań przez sprzedających. Stąd, niezgodny z wymaganiami adapter wtyczkowy jest wstawiany w bliższy koniec łącznika, którego rozmiar jest niedopasowany w takim stopniu, że łącznik zaczyna podlegać trwałemu w czasie rozciągnięciu powierzchni wewnętrznej łącznika z powodu niedopasowania rozmiaru. Ponadto, rozciągnięcie łącznika powoduje to, że jego wewnętrzna powierzchnia staje się nieprzydatna do kolejnych wprowadzeń korka, ponieważ korek nie będzie pasował do rozciągniętego otworu łącznika, a to z kolei będzie powodować wyciekanie płynu z łącznika nawet gdy jest on zakorkowany.

W związku z powyższym, pełzanie jest odpowiedzialne za utratę funkcji uszczelniania w gnieździe gdy niedopasowany adapter wtyczkowy wstawiony do gniazda pozostaje tam przez znaczny okres czasu. Pełzanie jest również odpowiedzialne za utratę możliwości zaślepiania, ponieważ część gniazda odpowiedzialna również za zaślepianie jest sprzężona z lub jest częścią powierzchni uszczelniającej.

W amerykańskim opisie patentowym US 5 267 983 udzielonym na rzecz Oilschlagera i innych ujawniono uwiązaną nasadkę, pełniącą rolę taśmy przytrzymującej dla trzymania adaptera wtyczkowego razem z bliskim łącznikiem dla zapewnienia bezpiecznego dopasowania z adapterem w każdym momencie. Jednak Oilschlager i inni nie omówili ubocznego problemu zjawiska przeciekania, powodowanego rozciągnięciem otworu łącznika. Przeciekanie to wynika z faktu, że obie powierzchnie: zaślepiająca i uszczelniająca miały taką samą niepodzielną strukturę, a przy wystąpieniu deformacji plastycznej może dojść do braku wymiarowej integralności powierzchni zaślepiającej.

Obecnie stosuje się odwrotne stożki typu luer, używane do połączenia z rurkami zasilającymi. Innymi słowy źródła mają przyłączenie w postaci gniazda. Wybór dla źródła przyłączenia w postaci gniazda jest odwrotny do używanego w połączeniach z żyłami. Powodem stosowania w Europie takiego rozwiązania jest to, że końcówka w postaci gniazda eliminuje możliwość pomyłkowego połączenia zasilania do kaniuli. Stąd, każde uniwersalne rozwiązanie związane ze złączami płynowymi, a którego dotyczy problem pełzania, będzie musiało wymagać dostosowania do systemu europejskiego. Występuje więc potrzeba nie tylko ulepszenia łącznika dla złącza płynowego, umożliwiającego użycie niewymiarowych wtyczek bez pełzania, ale również potrzeba korzystania z adapterów o jednym lub wielu odgałęzieniach, co umożliwiłoby przyłączenie takiego łącznika do innego typu złącza, jak na przykład wtyku typu luer występującego na rynku europejskim.

We francuskim opisie patentowym FR 1 537 833 łącznik wykonany jest z formowanego tworzywa sztucznego. Łącznik odlany jest w jednym kawałku i dlatego cały wykonany jest z tego samego materiału. Opis wskazuje, że cylindryczna część łącznika jest giętka, co sugeruje, że pozostałe części łącznika z równie wąskimi wymiarami powinny również być giętkie. W łączniku według FR 1 537 833, część mająca większą pierwszą średnicę nie zachowa tego samego kształtu, jeśli średnica przylegającej części mająca mniejszą drugą średnicę zostanie zwiększona.

Złącze według opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki US 2 507 535 ujawnia dwuczęściowy łącznik, którego obie części wyprodukowane są z materiału giętkiego takiego jak guma. Współusytuowanie obu części jest takie, że jakiekolwiek zwiększenie

182 820 w części o drugiej średnicy (rękaw) spowoduje odpowiednie zwiększenie średnicy otaczającego kołnierza. To spowoduje następnie zwiększenie średnicy pierwszej części cylindrycznej (komora).

Złącze płynowe z adapterem typu luer osadzonym w łączniku składającym się z bliższego i dalszego końca, gdzie bliższy koniec wyposażony jest w pierwszą część cylindryczną i drugą część cylindryczną, przy czym pierwsza część cylindryczna ma średnicę większą od średnicy drugiej części cylindrycznej, według wynalazku charakteryzuje się tym, że pierwsza część cylindryczna połączona jest z drugą częścią cylindryczną poprzez odkształcalny obszar wybrzuszony na bliższym końcu łącznika.

Złącze ma odkształcalny obszar wybrzuszony zawierający co najmniej jeden występ zewnętrzny.

Korzystnie druga część cylindryczna zawiera wiele segmentów o różnych rozmiarach średnic wewnętrznych dopasowanych do rozmiarów adapterów typu luer.

Adapter typu luer, umieszczony na bliższym końcu łącznika, ma stopniowaną część rurkową, część z żebrami, w której żebra zaciskowe łączą z łącznikiem, a kołnierz uszczelniający, obszar ustalający zestawu i złącze łączą ze źródłem.

Adapter zawiera osłonę typu luer umieszczoną na nim, a w obszarze ustalającym zestaw, wiązanie mające pierwszy koniec i drugi koniec, przy czym pierwszy koniec wiązania jest połączony z adapterem typu luer w obszarze ustalającym zestaw i zaślepkę typu luer, mającą zewnętrzny gwint do rozłącznego połączenia z wewnętrznymi gwintami osłony typu luer.

Korzystnie adapter ma kołnierz wyposażony w cylindryczną część, przy czym kołnierz stanowi uszczelnienie gdy adapter jest wprowadzony do łącznika.

Odkształcalny obszar wybrzuszony tworzy konstrukcyjną strefę buforową między pierwszą i drugą częścią cylindryczną, która zachowuje wymiary pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy, gdy druga część cylindryczna o mniejszej średnicy jest rozciągana przez adapter, wprowadzony do niej na krótszy lub dłuższy okres czasu.

Inną cechą rozwiązania według wynalazku jest konstrukcyjne oddzielenie od siebie, w łączniku, obu części cylindrycznych o różnych średnicach.

Kolejną ważną cechą przedstawionego wynalazku jest to, że łącznik ma część cylindryczną o mniejszej średnicy, do której można wprowadzić adaptery wtyczkowe różnych typów i o różnych rozmiarach, dopasowywane na wcisk, które minimalizuje możliwość wystąpienia deformacji plastycznej elementu łączącego lub elementu zaślepiającego i które maksymalizuje skierowaną osiowo siłę zachowawczą adaptera i nasadki.

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój poprzeczny łącznika, wykonanego w sposób znany ze stanu techniki, fig. 2 - przekrój poprzeczny łącznika według wynalazku, fig. 3 - przekrój poprzeczny łącznika z fig. 2, z zaznaczonym odkształcalnym obszarem wybrzuszonym, fig. 4 znany łącznik płynowy, z zarysem jego kształtu powstałym na skutek wprowadzenia na długi okres czasu adaptera wtyczkowego, fig. 5 - łącznik ukształtowany zgodnie z wynalazkiem, ilustrując zasadę działania odkształcalnego obszaru wybrzuszonego, który utrzymuje stabilne wymiary części zaślepiającej, fig. 6 - część przekroju poprzecznego łącznika, ukształtowanego zgodnie z wynalazkiem, ilustrując zarys wybrzuszonego obszaru odkształcalnego po rozciągnięciu, fig. 7 - złącze płynowe według wynalazku zawierające łącznik, fig. 8 - widok adaptera typu luer i złącza płynowego, a fig. 9 - widok adaptera typu luer, po jego wprowadzeniu do złącza płynowego.

Na figurze 1 przedstawiono łącznik 1 zgodnie ze znanym stanem techniki. Łącznik 1 składa się ze ścianki 4 w dalszym końcu 2 usytuowanym od strony pacjenta i w bliższym końcu 3. Łącznik od strony bliższego końca 3 jest przystosowany do wprowadzania adaptera wtyczkowego (nie pokazanego), dla łatwego połączenia z zestawem przewodów rurkowych, podczas gdy łącznik 1 od strony pacjenta na dalszym końcu 2 jest przystosowany do połączenia z przewodami rurkowymi prowadzącymi do pacjenta.

Łącznik 1 od strony bliższego końca 3 zawiera otwór 5, prowadzący do wnęki 6, która jest przystosowana do wprowadzania adaptera wtyczkowego. Wnęka 6 zawiera część uszczelmającą i korkującą 7, która rozciąga się od otworu 5 do elementu łączącego od strony

182 820 dalszego końca 2 i jest tak zaprojektowana, aby tworzyć pewne dopasowanie na wcisk z wprowadzonym do niej adapterem wtyczkowym. Część uszczelniająca i korkująca 7 służy również jako powierzchnia korkująca, do której wprowadzona jest przez otwór 5 zaślepka (nie pokazana) blokowana we wnęce blokującej 8. Zaślepka ta zamyka otwór 5 dla przepływu.

Łącznik 10 złącza płynowego, zgodnie z niniejszym wynalazkiem, będzie omawiany w odniesieniu do fig. 2. Łącznik 10 ma bliższy koniec 11 i dalszy koniec 12 od strony pacjenta. Łącznik 10 zawiera ponadto ściankę 13, tworzącą wgłębioną wnękę 14, która rozciąga się między bliższym końcem 11 i dalszym końcem 12 i umożliwia przepływ w nim płynu. Bliższy koniec 11 składa się z pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy 15 i z drugiej części cylindrycznej o mniejszej średnicy 16. Pierwsza część cylindryczna o większej średnicy 15 stanowi obszar dla zamknięcia łącznika od strony bliższego końca 11 za pomocą korka, natomiast druga część cylindryczna o mniejszej średnicy 16 stanowi oddzielną powierzchnię wykorzystywaną do bezpiecznego uszczelnienia, gdy adapter jest wprowadzony do łącznika od strony bliższego końca 11.

Pierwsza część cylindryczna o większej średnicy 15 składa się z otworu 17 i wyżłobienia 18 ustalającego zaślepkę, umieszczonego poniżej otworu 17, dla bezpiecznego zablokowania zaślepki lub korka, po wprowadzeniu korka (nie pokazanego) do otworu 17. Chociaż zostało pokazane jedynie jedno wyżłobienie 18 ustalające zaślepkę, można zastosować odpowiednią liczbę wyżłobień 18 dla zablokowania zaślepki. Ponadto pierwsza część cylindryczna o większej średnicy 15 ma wystarczającą średnicę aby było możliwe ciasne dopasowanie zaślepki, przy jednoczesnym zagwarantowaniu dostatecznej odległości między wewnętrzną powierzchnią części cylindrycznej 15 i adapterem, gdy adapter jest do niej wprowadzany. Łącznik 10 od strony bliższego końca 11 zawiera odkształcalny obszar wybrzuszony 19, tworzący strukturalną strefę buforową między częściami cylindrycznymi pierwszą i drugą 15, 16.

Odkształcalny obszar wybrzuszony 19, pokazany i wyróżniony na fig. 3, pokrywa strefę, która częściowo zawiera obie, pierwszą i drugą, części cylindryczne 15, 16 łącznika od strony bliższego końca 11, gdzie dwie części cylindryczne 15, 16 łączą się. Mówiąc dokładnie, odkształcalny obszar wybrzuszony 19 jest obszarem biorącym swój początek na występie zewnętrznego pierścienia 20 i kończącym się na zakończeniu wykrzywionej części 21 łącznika 10 od strony bliższego końca 11. Występ zewnętrznego pierścienia 20 służy do utrzymania wymiaru średnicy pierwszej części cylindrycznej o większym promieniu 15 i stanowi zakończenie strefy zamykającej.

Działanie odkształcalnego obszaru wybrzuszonego będzie przedstawione w odniesieniu do fig. 4 i fig. 5. Jak widać na fig. 4, pierwotne ukształtowanie dotychczas stosowanego łącznika 1, przed wystąpieniem odkształcenia, pokazano za pomocą linii ciągłej, a ukształtowanie tego samego łącznika 1 po rozciągnięciu części uszczelniającej i korkującej 7 pokazano za pomocą linii przerywanej. Bez zastosowania odkształcalnego obszaru wybrzuszonego 19, uszczelniająca i korkująca część 7 jest rozciągnięta na całej swojej długości. Przeciekanie występuje po zakorkowaniu otworu 17, ponieważ ta sama powierzchnia jest użyta w obu operacjach, korkowania łącznika od strony bliższego końca 11 oraz tworzenia uszczelnienia z adapterem wtyczkowym. Stąd, gdy nieodpowiedni adapter wtyczkowy jest wprowadzony do łącznika od strony bliższego końca 11 przez dłuższy okres czasu, uszczelniająca i korkująca część 7 jest trwale rozciągnięta na całej swojej długości w skierowanym promieniowo na zewnątrz kierunku oznaczonym na fig. 4 jako kierunek A. To radialne odkształcenie ścianki 13 powoduje zwiększenie średnicy otworu 17. Radialne odkształcenie ścianki 13 powoduje również jako efekt uboczny zmniejszenie osiowej siły zachowawczej, gdy dla uszczelnienia łącznika od strony bliższego końca 11 jest użyty korek, ponieważ korek nie jest już dopasowany do otworu 17.

Na figurze 5 przedstawiono łącznik 10 złącza płynowego, według wynalazku. Pierwotnie ukształtowany łącznik 10, przed wprowadzeniem adaptera wtyczkowego do części o mniejszej średnicy 16, jest przedstawione za pomocą linii ciągłej, a ukształtowanie łącznika 10 po wystąpieniu odkształcenia plastycznego przedstawiono za pomocą linii przerywanej. Gdy łącznik od strony bliższego końca 11 podlega odkształceniu plastycznemu, część cylindryczna o mniejszej średnicy 16 jest rozciągnięta promieniowo lub w kierunku A, odkształcalny ob6

182 820 szar wybrzuszony 19 zostaje odkształcony z odkształceniem zaczynającym się na występie zewnętrznym pierścienia 20 i z możliwością osiowego ruchu postępowego pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy 15, bez wpływu na rozmiar i kształt części cylindrycznej o większej średnicy 15 w odniesieniu do jej funkcji zaślepiającej.

Na figurze 6 pokazano powiększenie łącznika 10 z odkształcalnym obszarem wybrzuszonym 19. W korzystnym wykonaniu wtyczka (nie przedstawiona) jest wprowadzona do części cylindrycznej o mniejszej średnicy 16, rozciągając część cylindryczną 16 promieniowo w kierunku A. Tym niemniej, efekt wykrzywienia lub rozwinięcia odkształcalnego obszaru wybrzuszonego 19 umożliwia izolowanie, od odkształcenia pod wpływem siły rozciągającej promieniowo, fragmentu pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy 15, przylegającej do odkształcalnego obszaru wybrzuszonego 19, nawet przy braku pierścieniowego występu zewnętrznego 20. Tym niemniej, dodanie jednego lub większej liczby pierścieniowych występów zewnętrznych 20 będzie dodatkowo izolować pierwszą część cylindryczną o większym promieniu 15 od każdej siły, która mogłaby rozciągnąć ją promieniowo. Osiowa część składowa deformacji odkształcalnego obszaru wybrzuszonego 19 może natomiast powodować zmianę ogólnej długości pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy 15, na dłuższą lub krótszą, w zależności od specyficznego ukształtowania odkształcalnego obszaru wybrzuszonego 19. Efektem zmiany długości, którą przedstawiono za pomocą linii przerywanej na fig. 6, jest translacja osiowa pierwszej części cylindrycznej o większej średnicy 15 w odniesieniu do reszty łącznika.

Korzystny przykład wykonania niniejszego wynalazku przedstawiono na fig. 7. Korzystny przykład wykonania złącza 110 ma kształt litery Y, zawiera łącznik z bliższym końcem 111 i dalszym końcem 112 od strony pacjenta i zawiera doprowadzenie przepłukujące 114 w środkowej części złącza, umieszczone pod pewnym kątem w odniesieniu do łącznika od strony bliższego końca 111. Ponadto złącze od strony bliższego końca 111 posiada adapter wtyczkowy wprowadzony do niego dla połączenia z rurką (nie pokazaną), podczas gdy łącznik od strony pacjenta na dalszym końcu 112 jest przystosowany do wprowadzania karbowanego adaptera 115 dla podłączenia do wnętrza rurki (nie pokazanego) prowadzącej do pacjenta.

Złącze 110 w kształcie litery Y zawiera ponadto zaślepkę 116 przymocowaną do łącznika od strony bliższego końca 111 za pomocą ramienia 117 i używaną do zakorkowania otworu 118. Na koniec, stożkowy adapter 120 typu luer w połączeniu z zaślepką otworu przepłukującego 121 jest umocowany do doprowadzenia przepłukującego 114 za pomocą ramienia 119. Łącznik od strony bliższego końca zawiera ponadto pierwszą część cylindryczną o większej średnicy 122 i drugą część cylindryczną o mniejszej średnicy 123 z odkształcalnym obszarem wybrzuszonym 124 obejmującym obie części 122, 123 w miejscu ich połączenia. Odkształcalny obszar wybrzuszony 124 zawiera pierścieniowy występ zewnętrzny 125 i zakrzywioną część 126 i działa w podobny sposób jak to zostało wyjaśnione powyżej, pełniąc rolę bufora dla pierwszej części o większej średnicy 122.

Na figurze 8 przedstawiono ogólny widok złącza płynowego 130. Korzystne jest, aby złącze płynowe 130 było podobne do złącza płynowego 110 w kształcie litery Y. Nad złączem płynowym 130 przedstawiono ogólny widok adaptera typu luer 132.

Adapter typu luer składa się z elementu wtyk-wtyk 134 typu luer, wariantowo z osłony 136 umieszczonej na elemencie wtyk-wtyk 134 typu luer, wiązania 138 umocowanego jednym końcem do elementu wtyk-wtyk 134 typu luer i zaślepki typu luer 140 umieszczonej na drugim końcu wiązania 138. Wariantowo osłona 136 z wewnętrznymi gwintami (nie pokazane) jest umieszczona na kielichowej części 142 i ustalona za pomocą powiększonej części 144 (pokazana tylko jedna strona) elementu wtyk-wtyk 134 typu luer. Jeden koniec wiązania 138 jest również umieszczony na kielichowej części 142 elementu wtyk-wtyk 134 typu luer. Drugi koniec wiązania 138 utrzymuje zaślepkę 140 typu luer. Zaślepka 140 typu luer ma zewnętrzny gwint 146, przystosowany do współpracy z wewnętrznymi gwintami osłony 136 typu luer. Element wtyk-wtyk 134 typu luer jest wykonany ze stopniowanej rurki i ma stopniowaną część rurkową 148, część z żebrami 150, w której zaciskowe żebra 152 pomagają

182 820 w zapewnieniu niezawodnego połączenia ze złączem płynowym 130, kołnierz 154, obszar ustalający zestaw 156 i łącznik dla połączenia do gniazda źródła.

Na figurze 9 przedstawiono adapter typu luer wprowadzony do złącza płynowego 130. W czasie działania, adapter 132 typu luer wprowadzony jest do łącznika złącza płynowego 130 dla umożliwienia połączenia wtyczkowego elementu złącza 158 z gniazdem źródła (nie pokazane). Wnętrze łącznika złącza płynowego 130 jest stopniowane wewnątrz dla stworzenia możliwości współpracy z elementami wtyczkowymi o różnych rozmiarach. Jak pokazano, schodkowa część 149 adaptera 132 typu luer ma dwie części o różnych średnicach, przystosowane do wewnętrznego stopniowania łącznika złącza płynowego 130 dla zapewnienia szczelności między adapterem 132 i złączem 130. Gdy adapter typu luer jest wprowadzony w pełni do łącznika złącza płynowego 130, żebra 152 mające powiększające się średnice zewnętrzne, współpracującą z wewnętrznie stopniowanym łącznikiem złącza płynowego 130. Wiązka żeber 152 jest zaprojektowana do tworzenia obszaru kontaktu ze złączem płynowym 130 w postaci nieciągłej powierzchni kołowej. Powierzchnia ta pomaga zapobiegać pełzaniu lub odkształceniu plastycznemu w złączu płynowym 130. Korzystne jest również to, że dodatkowy układ uszczelniający zapobiega wyciekowi płynu lub wprowadzeniu innych obcych środków do adaptera 132. Zgodnie z powyższym, kołnierz 154 adaptera 132 typu luer pełni funkcję podobną do zaślepki, a mianowicie uszczelnia niewypełnioną pozostałość otworu łącznika złącza płynowego 130, a dopasowany jest na wcisk przez tarcie między wewnętrzną częścią otworu łącznika złącza płynowego 130 i rozszerzającą się w kierunku do dołu cylindryczną częścią 155 kołnierza 154. Po uszczelnieniu, część z zaśl<^f^ł^^ią-dla zamknięcia otworu łącznika płynowego może być odcięta lub usunięta.

Wstępne wyniki otrzymane zgodnie z niniejszym wynalazkiem pokazują, że wszystkie adaptery testowane przez ponad 30 dni, pod ciśnieniem ponad 17,593 kg/m³ (25 psi) spełniły test na przeciekanie, co przekracza trzykrotnie wymagania specyfikacji 5630 kg/m⁴ (8 psi). Ponadto, siła niezbędna do wyciągnięcia adaptera 132 typu luer z łącznika złącza płynowego 130 była średnio w zakresie od 4,54 kg do 6,81 kg (od 10 do 15 funtów), co przekracza wymaganą siłę 2,27 kg (5 funtów) dla łączonych rozpuszczalnikowo połączeń w rurkach doprowadzających Dobhoffa.

182 820

do pacjenta

Fig. 3

182 820

Fig. 5

Fig. 4

182 820 ► to

110

1 5

Fig 7

116

182 820

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Złącze płynowe z adapterem typu luer osadzonym w łączniku składającym się z bliższego i dalszego końca, gdzie bliższy koniec wyposażony jest w pierwszą część cylindryczną i drugą część cylindryczną, przy czym pierwsza część cylindryczna ma średnicę większą od średnicy drugiej części cylindrycznej, znamienne tym, że pierwsza część cylindryczna (15, 122) połączona jest z drugą częścią cylindryczną (16, 123) poprzez odkształcalny obszar wybrzuszony (19,124) na bliższym końcu (11,111) łącznika (10).
2. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że odkształcalny obszar wybrzuszony (19, 124) zawiera co najmniej jeden występ zewnętrzny (20, 125).
3. Złącze według zastrz. 1, znamienne tym, że druga część cylindryczna (16, 123) zawiera wiele segmentów o różnych rozmiarach średnic wewnętrznych dopasowanych do rozmiarów adapterów (132) typu luer.
4. Złącze według zastrz. 1 albo 3, znamienne tym, że adapter (132) typu luer, umieszczony na bliższym końcu (1:1,111) łącznika (10), ma stopniowaną część rurkową (148), część z żebrami (150), w której żebra zaciskowe (152) łączą z łącznikiem (10), a kołnierz uszczelniający (154), obszar ustalający zestawu (156) i złącze (158) łączą ze źródłem.
5. Złącze według zastrz. 3, znamienne tym, że adapter (132) zawiera osłonę (136) typu luer umieszczoną na nim, a w obszarze ustalającym zestaw (156), wiązanie (138) mające pierwszy koniec i drugi koniec, przy czym pierwszy koniec wiązania (138) jest połączony z adapterem (132) typu luer w obszarze ustalającym zestaw (156) i zaślepkę (140) typu luer, mającą zewnętrzny gwint (146) do rozłącznego połączenia z wewnętrznymi gwintami osłony (136) typu luer.
6. Złącze według zastrz. 3, znamienne tym, że adapter (132) ma kołnierz (154) wyposażony w cylindryczną część (155), przy czym kołnierz (154) stanowi uszczelnienie gdy adapter (132) jest wprowadzony do łącznika (10).