Przedmiotem niniejszego wynalazku jest sposób wykonywania worków z tkanin wszelkiego rodzaju, jak np. z juty, które to worki sa zaopatrzone w narozniki, w któ¬ rych znajduja sie zawory, zamykajace sie samoczynnie po napelnieniu worków. Na¬ pelnienie to odbywa sie zapomoca leju, któ¬ rego otwór wylotowy jest przeprowadzony przez zawór narozny do wnetrza worka.Dolna czesc (spód) worka wedlug wyna¬ lazku znajduje sie podczas napelniania u góry, a otwór zamkniety zapomoca sznurka, u dolu. Po napelnieniu odwraca sie worek, tak ze czesc znajdujaca sie poprzednio u dolu stanowi góre, a czesc, zawierajaca za¬ wór, zamykajacy sie pod wplywem dziala¬ nia materjalu sypkiego, znajduje sie u dolu.Worek taki posiada te zalete, ze mozna gobardzo latwo opróznic przez otwarcie za- w mkniecia sznurowej. Worki takie moga *¦. byt^tówni^a oprgzriifme czesciowo, poczem mozna je zamknac, nie narazajac materja- lu w nich zawartego na zepsucie sie wsku¬ tek wplywów atmosferycznych.Wynalazek polega na temf ze brzegi prostokatnego kawalka tkaniny np. jutowej, nacietego poprzednio skosnie w dwóch miejscach wpoblizu linji, wedlug której sklada sie tkanine we dwoje, zaklada sie do wnetrza, poczem zeszywa sie brzeg bocz¬ ny oraz brzeg przyszlego dna worka, pozo¬ stawiajac scianki zaworu niezeszyte. Za¬ kladki górne natomiast zeszywa sie oddziel¬ nie, poczem przeklada sie przez nie w rów¬ nych odstepach sznurek, który, gdy jest sciagniety i zawiazany, umozliwia zamknie¬ cie worka.Na rysunku uwidoczniono przebieg spo¬ sobu postepowania wedlug wynalazku oraz przedstawiono koncowa postac worka.Fig. 1 przedstawia prostokatny kawal tkaniny w stanie rozlozonym, a w polowie w stanie zlozonym, fig. 2 — ogólny widok boczny worka podczas napelniania go ma- terjalem sypkim, fig. 3 — perspektywiczny widok naroznika worka, zawierajacego za¬ wór, a fig. 4 — perspektywiczny widok ca¬ lego worka w stanie otwartym.Worek wedlug wynalazku wykonywa sie z prostokatnego kawalka plótna lub in¬ nej tkaniny (np, jutowej) 1, który nacina sie wpoblizu linji a—b skladania na dwie czesci, wedlug skosnych linij 2, 2\ Brzegi 3, 5, 6 zaklada sie do srodka, przyczem czesc 4 brzegu, znajdujaca sie miedzy na¬ cieciami 2, 2' po zalozeniu jej do srodka w polozenie 4\ stanowi zawór. Po zalozeniu brzegów 3, 5 i 6, które znajduja sie wów¬ czas w polozeniach 3', 5', 6\ zeszywa sie ra¬ zem zakladki 3* zapomoca szwu 7, zakladki 5' — razem zapomoca szwu 7', a zakladki 6' z obu stron oddzielnie zapomoca szwów 7".W ten sposób wytwarza sie worek, który mozna latwo napelniac przez zawór 4, wprowadzajac przezen do wnetrza worka koniec 9 lejka, przez który wsypuje sie ma- terjal.Po wyjeciu lejka 9 i odwróceniu worka, boczne platy 4" zaworu stykaja sie, wsku¬ tek naporu materjalu zawartego w worku, tak silnie, ze uniemozliwiaja one wysypy¬ wanie sie tego materjalu przez zawór.Zakladki 7" zaopatrzone sa w równych odstepach w otwory, przez które przesuwa sie sznurek 8. Po przesunieciu sznurka przez otwory w zakladkach 7** robi sie na koncach jego wezly 8', 8", w celu zapobieze¬ nia wysuwaniu sie sznurka 8. Chcac za¬ mknac worek, sciaga sie konce sznurka 8 i zawiazuje sie je na wezel.Zawartosc worka wysypuje sie zawsze przez otwór, utworzony zapomoca rozluz¬ nienia sznurka 8. Mozna równiez opróznic worek czesciowo, a nastepnie zamknac go przez sciagniecie sznurka 8 i zawiazanie jego konców.Glównemi zaletami worka, wykonane¬ go wedlug ^ynalazku sa: prostota jego bu¬ dowy, latwosc napelniania go przez zawór, umieszczony w jednym z dolnych narozni¬ ków, oraz latwosc zamykania i otwierania go przy opróznianiu czesciowem lub zupel- nem zapomoca rozluzniania lub sciagania sznurka. PL