PL178177B1 - Sposób wytwarzania ściernic - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania śiciernic polegającyna suchym wymieszaniumateriału ściernego z żywicą formaldehydową i magnezytem kaustycznym, siarką, chlorkiem sodowym i siarczanem magnezowym i zadaniu tej mieszaninywodnymroztworemchlorkumagnezu, znamienny tym, że jako materiał ścierny stosuje się sucho wymieszany granulat węglika krzemu i tlenku glinu w równych proporcjach o łącznej masie 25 + 50% masy ściernicy, przy czym masa materiału ściernego jest odwrotnie proporcjonalna do jego granulacji.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania ściernic ceramicznych, zwłaszcza do obróbki szlifierskiej i/lub polerskiej kamienia naturalnego lub lastrika komponowanego.

Znane i powszechnie stosowane są sposoby wytwarzania ściernic szlifierskich i/lub polerskich do obróbki kamienia naturalnego lub lastrika komponowanego polegające na ciśnieniowym formowaniu podgrzewanych form zalewanych kompozycją ścierną z żywicami fenolowymi lub formaldehydowymi. Znane na przykład z polskich opisów patentowych nr: 57 786 i 98 176 sposoby wytwarzania ściernic wymagały stosowania żywic z modyfikatorem w postaci polimerów lub urotropiny i wysokiej temperatury prasowania. Znane sąrównież sposoby wytwarzania ściernic na przykład z polskiego opisu patentowego nr 63 544, wymagające wypalania odpowiednio odformowanej ściernicy. Znany z opisu zgłoszenia polskiego wynalazku do opatentowania dokonanego pod numerem 307038 sposób wytwarzania ściernic polegał na mieszaniu na sucho węglika krzemu żywicy formaldehydowej, siarki i materiałów ceramicznych, a następnie zadaniu tej mieszanki wodnym roztworem chlorku magnezu. Tak sporządzoną mieszaniną zalewało się formy do wystudzenia. Znane sposoby wytwarzania ściernic posiadały szereg wad, a zwłaszcza wymagały stosowania pras wysokociśnieniowych i wymagały dużej ilości energii cieplnej, a stosowane modyfikatory nie nadawały się do wtórnego przerobu. Znane sposoby wykonywania ściernic nie pozwalały wykorzystywać ich do prac polerskich.

Dla wyeliminowania tych wad opracowano sposób wytwarzania ściernic według wynalazku.

Sposób wytwarzania ceramicznych ściernic według wynalazku polega na suchym wymieszaniu zmielonego do odpowiedniej granulacji materiału ściernego i siarki oraz żywicy formaldehydowej , magnezytu kaustycznego, chlorku sodowego, i siarczanu magnezowego, a następnie zadaniu tej mieszaniny wodnym roztworem chlorku magnezu, aż do powstania gęstwy. Materiał ścierny tworzy zmielony i wymieszany na sucho węglik krzemu i tlenek glinu będący w równych proporcjach i łącznie stanowiący 25 50% wagi ściernicy, przy czym ilość ta jest odwrotnie proporcjonalna do granulacji materiału ściernego. Sposób wytwarzania ściernic według wynalazku gwarantuje optymalną proporcję ścierniwa do spoiwa ceramicznego, co powoduje dobre parametry pracy przy obróbce szlifierskiej, a zwłaszcza polerskiej kamienia naturalnego i/lub lastrika komponowanego.

Sposób wytwarzania ściernic według wynalazku polega na zmieszaniu na sucho w równych proporcjach węglika krzemu i tlenku glinu w ilości po 10 25%, magnezytu kaustycznego w ilości 40%, oraz chlorku sodowego, żywicy formaldehydowej, siarki i siarczanu magnezu w małych ilościach i zadaniu tej mieszaniny wodnym roztworem chlorku magnezu o gęstości 1,3 g/cm³. Tak wymieszaną masą w postaci gęstwy zalewa się formy, wstępnie podgrzewając do temperatury około 40°C dla zainicjowania reakcji. Reakcję egzotermiczną krzepnięcia zalewy schładza się powietrzem, kontrolując przez około 12 godzin. Granulacja węglika krzemu, tlenku glinu i siarki jest istotna dla przeznaczenia ściernic do szlifowania lub polerowania kamienia naturalnego, a ilość zawartości ścierniwa w ściernicy jest odwrotnie proporcjonalna do granulacji.

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 2,00zł.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania ściernic polegający na suchym wymieszaniu materiału ściernego z żywicą formaldehydową i magnezytem kaustycznym, siarką, chlorkiem sodowym i siarczanem magnezowym i zadaniu tej mieszaniny wodnym roztworem chlorku magnezu, znamienny tym, że jako materiał ścierny stosuje się sucho wymieszany granulat węglika krzemu i tlenku glinu w równych proporcjach o łącznej masie 25 + 50% masy ściernicy, przy czym masa materiału ściernego jest odwrotnie proporcjonalna do jego granulacji.