PL172199B1 - Siatka rozsadowa zwinieta PL PL - Google Patents

Abstract

1. Siatka rozsadowa zwinieta do hodowli cebu- lek kwiatowych, w szczególnosci tulipanów, narcy- zów i tym podobnych, ze splaszczonym na czas transportu korpusem podtrzymujacym i z umieszczonym na nim rekawem siatkowym, ustalonym na tym korpusie za pomoca co najmniej jednej opaski, przy czym opaska przechodzi w kierunku osiowym rekawa przez wne- trze tego rekawa i korpusu, a takze obejmuje strone zewnetrzna rekawa siatkowego, znamienna tym, ze korpus podtrzymujacy (4), majacy postac pierscieniowe- go wykroju z tektury, kartonu lub tym podobnych, ma równolegle do kierunku osi (3) rekawa (2) zalomy (8) umozliwiajace wypietrzenie korpusu (4) z osadzonym na nim rekawem (2) dla nasuniecia w stanie rozwar- tym na wspornik siatkowy sadzarki. Fig. 1 PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest siatka rozsadowa zwinięta do hodowli cebulek kwiatowych, w szczególności tulipanów, narcyzów i tym podobnych, ze spłaszczonym na czas transportu korpusem podtrzymującym i utrzymującym się na nim rękawem siatkowym, który jest ustalony na tym korpusie za pomocą co najmniej jednej opaski, przy czym opaska ta przechodzi w kierunku osi rękawa przez wnętrze tego rękawa i korpusu podtrzymującego, a także obejmuje stronę zewnętrzną rękawa siatkowego.

Podczas hodowli cebulek kwiatowych, zwłaszcza tulipanów, narcyzów, irysów i podobnych, przeznaczone do rozmnożenia lub rozrostu cebulki kwiatowe umieszcza się w znany sposób w ziemi. Po pewnym okresie wzrostu odcina się kwiat, żeby w czasie dalszego wzrostu cebulka umocniła się lub też rozmnożyła się przez utworzenie cebulek sąsiednich.

Do wysadzania cebulek kwiatowych do ziemi wykorzystuje się w znany sposób siatkę rozsadową, której zasadniczą częścią składową jest rękaw siatkowy, który może być wykonany w szczególności z raszlowanego materiału i może mieć długość do około 400 m. Taki rękaw skraca się zgarniając w kierunku osiowym i umieszcza się na spłaszczonym korpusie podtrzymującym. Jako taki korpus znane są dwa kawałki tektury o identycznym obrysie, w przybliżeniu prostokątnym, które złożone płasko na sobie tworzą korpus podtrzymujący. Po umieszczeniu zgarniętej siatki na takim korpusie każdy kawałek tektury tego korpusu owija się opaską tak, aby opasywała ona ten kawałek i zewnętrzną część rękawa siatki rozsadowej. Opaski takie nazywa się czasem także banderolami lub mankietami. Są one wykonane z reguły z kawałka folii syntetycznej, który założono w postaci pierścienia łącząc ze sobą oba jego końce. W takim spłaszczonym i ściśniętym opaskami stanie dostarcza się siatkę rozsadową do użytkownika hodującego cebulki kwiatowe: Podczas wysadzania tych cebulek do ziemi *rzeba najpierw złożyć siatkę rozsadową na wsporniku siatkowym sadzarki.

Znany rękaw siatkowy ma obwód około 1,6 m, tak, że korpus podtrzymujący ma szerokość 0,8 m. Po zdjęciu opasek oba kawałki tektury tego korpusu rozsuwa się łukowo i w tym stanie nasuwa się siatkę rozsadową na wspornik sadzarki. Znana siatka rozsadowa wymaga wiele trudu przy jej zakładaniu na wspornik sadzarki. Żeby określić skalę tych trudności, wystarczy wspomnieć, że założenie znanej siatki rozsadowej na wspornik sadzarki zajmuje nawet wprawnemu pracownikowi niemal tyle czasu, ile potrzeba na późniejsze zasadzanie cebulek kwiatowych przy użyciu założonego rękawa siatkowego. Inaczej mówiąc 50% czasu pracy traci się na wyposażenie maszyny w rękaw siatkowy. Po założeniu rękawa siatkowego lub siatki rozsadowej na wspornik sadzarki następuje właściwe wysadzanie cebulek kwiatowych. Cebulki te umieszcza się we wnętrzu rękawa siatkowego przy jego schodzeniu ze wspornika siatkowego, po czym rękaw umieszczony na ziemi pokrywa się lub okopuje się glebą. W okresie dalszego wzrostu z cebulek kwiatowych wyrastają przez siatkę sadzonki, przy czym przebijają się one także przez obsypującą je glebę. Po zakończeniu wzrostu, podczas zbioru cebulek kwiatowych usuwa się najpierw pokrywającą je glebę i następnie rękaw siatkowy wraz ze znajdującymi się na nim cebulkami kwiatowymi jest wyciągany z ziemi i podejmowany przez ruchomą maszynę żniwną. Rękaw siatkowy jest przy tym rozpruwany wzdłużnie równolegle do kierunku jego osi, po czym uwolnione cebulki są wyjmowane z wnętrza rękawa siatkowego, oczyszczane i wkładane do pojemnika. Znane jest dalsze sortowanie, pakowanie i dostarczanie cebulek do ostatniego użytkownika.

W innej znanej siatce rozsadowej wykorzystuje się również korpus podtrzymujący z dwóch równoległych, nie połączonych ze sobą kawałków tektury. Po dwie przewiązki zastępują lub stanowiąjedną opaskę. Manipulowanie taką siatką rozsadowąjestjeszcze trudniejsze, ponieważ rękaw siatkowy między przewiązkami wybrzusza się, a więc nasunięcie na wspornik siatkowy sadzarki jest jeszcze trudniejsze.

Znane są także siatki rozsadowe, w których rezygnuje się zupełnie z korpusów podtrzymujących i w których przewidziano tylko dwie opaski lub banderole wykorzystywane w znany już sposób, żeby zebrać i utrzymać w stanie skupionym rękaw siatkowy.

Znane siatki rozsadowe mają szerokość tylko około 0,8 m, a więc między poszczególnymi wstęgami siatek ułożonych w ziemi powstają pasma oddzielające, na których nie rosną cebulki kwiatowe, co ogranicza efektywność takiej uprawy. Zastosowanie szerszych siatek mogłoby wprawdzie zwiększyć efektywność, ale manipulowanie szerszą siatką, zwłaszcza nasuwanie na wspornik sadzarki, byłoby jeszcze trudniejsze.

Celem wynalazku jest takie ulepszenie lub też wyposażenie siatki rozsadowej opisanego wyżej typu, aby można było szybciej nasunąć ją na wspornik siatkowy sadzarki, co pozwoli uzyskać korzystniejszy stosunek czasu przygotowawczego do czasu pracy.

Zgodnie z wynalazkiem w przypadku siatki rozsadowej opisanego wyżej rodzaju uzyskuje się to w ten sposób, że korpus podtrzymujący jest wykonanyjako pierścieniowy wykrój z tektury, kartonu lub tym podobnych, który ma równoległe do kierunku osi rękawa siatkowego załomy umożliwiające wypiętrzenie korpusu z osadzonym na nim rękawem siatkowym celem nasunięcia w stanie rozwartym na wspornik siatkowy sadzarki.

Zamiast nieokreślonego ustawienia korpusu podtrzymującego w wyniku elipsowego wybrzuszenia obu wykrojów tekturowych według stanu techniki, korpus ten może teraz spełniać w stanie spłaszczonym funkcję utrzymywania rękawa siatkowego podczas transportu. Ponadto podczas rozkładania korpusu podtrzymującego i osadzonego na nim rękawa siatkowego korpus ten może przyjąć taką postać, która odpowiada ukształtowaniu wspornika siatkowego sadzarki. Dzięki temu taką siatkę rozsadową w stosunkowo krótkim czasie może założyć na wspomniany wspornik nawet pracownik pomocniczy. Stosunek czasu przygotowawczego do czasu pracy, wynoszący według stanu techniki 50 do 50, wynosi teraz około 10 do 90. Przy rozkładaniu korpusu podtrzymującego segmenty wykroju pierścieniowego z tektury, kartonu lub tym podo4 bnych wspierają się dobrze o siebie, a więc unika się nieokreślonego wypiętrzenia tego korpusu. Załamuje się on tylko tam, gdzie wyznaczają to wprowadzone załomy.

Załomy te mogą być rozmieszczone na obwodzie pierścieniowego wykroju w taki sposób, że przy rozwieraniu korpusu podtrzymującego rękaw siatkowy powstaje prostopadłościan. Dotyczy to przypadku, gdy takie uformowanie posiada także wspornik siatkowy sadzarki. Preferuje się formę prostopadłościanu, gdyż w postaci prostokątów kształtuje się wstępnie obie duże powierzchnie rękawa siatkowego, które następnie osadzane są w glebie równolegle do ziemi.

Wykrój może być wykonany z tektury falistej, przy czym kierunek przebiegu fali powinien być równoległy do kierunku osi rękawa siatkowego, żeby w szczególności obie duże powierzchnie korpusu podtrzymującego uzyskały niezbędną stabilność w kierunku osi rękawa siatkowego i nie dochodziło do niezamierzonego załamania w strefie dużych powierzchni. Pod pojęciem kierunku przebiegu fali rozumie się kierunek, w którym tektura falista wychodzi z agregatu fałdującego. Inaczej mówiąc rurki utworzone w fałdowanym paśmie tektury falistej rozkładają się poprzecznie do kierunku osi rękawa siatkowego.

Wykrój pierścieniowy w strefie między dwoma sąsiednimi załomami może być ukształtowany dwuwarstwowo lub może być zaopatrzony we wkładki. W najprostrzym wykonaniu korpus podtrzymujący jest ukształtowany z jednolitego wykroju, którego oba końce łączy się ze sobą. Można przy tym łatwo ukształtować wykrój tak, że w miejscu połączenia materiał korpusu ma dwie warstwy, co umożliwia połączenie końców wykroju pierścieniowego i usztywnienie małej powierzchni. Dla zachowania symetryczności celowe jest wtedy wyposażenie drugiej małej powierzchni we wkładkę, żeby i tu uzyskać dwuwarstwowość.

Zasadnicza zaleta siatki rozsadowej według wynalazku polega na tym, że może ona mieć także większą szerokość, aż do około 1,6 m, co odpowiada obwodowi 3,2 m, tak że cebulki kwiatowe można wysadzać stosunkowo szerokimi, łączącymi się ze sobą pasami. Nawet takimi szerokimi siatkami rozsadowymi można celowo i łatwo manipulować oraz zakładać na wspornik siatkowy sadzarki. W przypadku takich bardzo szerokich siatek dobrze jest, gdy wolne obrzeża wykroju pierścieniowego są zaopatrzone odcinkowo we wzmocnienia, które zwiększają stabilność dużych powierzchni korpusu podtrzymującego poprzecznie do kierunku osi rękawa siatkowego, co zapobiega niezamierzonemu załamaniu tego korpusu.

Zwykle opaski obejmują strefy dużej i małej powierzchni korpusu podtrzymującego, tak że przed rozłożeniem tego korpusu z rękawem siatkowym trzeba uwolnić siatkę z opasek. Jeżeli jednak opaski są umieszczone tylko równolegle do dużych powierzchni prostopadłościanu, to polepszają one stabilność tych powierzchni i sprzyjają celowemu wypiętrzeniu korpusu. Można wtedy przeciąć lub zdjąć opaski dopiero po nasunięciu rozwartej , siatki rozsadowej na wspornik sadzarki.

Przedmiot wynalazku jest bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia siatkę rozsadową w stanie spłaszczonym w widoku perspektywicznym, fig. 2 - korpus podtrzymujący w stanie spłaszczonym w widoku od przodu, fig. 3 - korpus podtrzymujący w stanie rozwartym w widoku od przodu, fig. 4 - fragment korpusu podtrzymującego w przekroju, równolegle do kierunku osi rękawa siatkowego, fig. 5 - korpus podtrzymujący w stanie rozwartym w widoku od przodu, fig. 6 - inny korpus podtrzymujący w stanie rozwartym w widoku od przodu, fig. 7 - wykrój z kartonu, tektury lub tym podobnych przeznaczony do ukształtowania korpusu podtrzymującego w widoku z góry i fig. 8 - korpus podtrzymujący ukształtowany z wykroju według fig. 7 w widoku od przodu.

Na figurze 1 przedstawiono siatkę rozsadową 1 w stanie spłaszczonym na czas transportu. Zasadniczą częścią składową siatki 1 jest rękaw siatkowy 2, który jest zgarnięty (skupiony) jako spłaszczony pierścień o osi 3. We wnętrzu rękawa siatkowego 2 znajduje się korpus podtrzymujący 4 wykonany z pierścieniowego jednolitego wykroju 5 (fig. 2). Wykrój 5 ma dwie duże powierzchnie 6 i dwie małe powierzchnie 7 połączone ze sobą naprzemiennie, które ograniczone są załomami 8.

Jak widać na fig. 3, korpus podtrzymujący 4 można więc rozewrzeć w formę prostopadłościanu, który jest otwarty w kierunku osi 3. Na fig. 2 i 3 pominięto rękaw siatkowy ze względu

172 199 na przejrzystość rysunku. Oczywiste jestjednak, że rękaw 2 owinięty jest wokół korpusu 4. Poza tym rękaw 2 jest utrzymywany na korpusie 4 dwiema opaskami 9 (fig. 1). Każda opaska 9 może być wykonana z pasma folii syntetycznej, które przechodzi przez wnętrze korpusu 4 w kierunku osi 3 oraz przez obie strony czołowe korpusu 4 i rękawa 2 tak, że opasana jest również strona zewnętrzna rękawa siatkowego 2. Oczywiście oba końce każdej opaski foliowej są połączone ze sobą, na przykład są zgrzane.

Takie opaski są znane. Czasem zastępuje się je dwiema przewiązkami, które przechodzą w opisany już sposób przez wnętrze korpusu 4 i obejmują stronę zewnętrzną rękawa siatkowego 2.

Siatkę rozsadową 1 wytwarza się w postaci pokazanej na fig. 1 u producenta rękawa 2 i tak wyposażoną wysyła się użytkownikowi, który usuwa obie opaski 9 przed założeniem siatki na wspornik sadzarki. Przy tym następuje rozłożenie (wypiętrzenie) siatki 1 z korpusem 4 i rękaw'em2, jak to pokazano nafig. 3. W tym rozwartym stanie nasuwa się korpus podtrzymujący 4 wraz z rękawem siatkowym 2 na wspornik sadzarki. Podczas ruchu sadzarki po polu rękaw siatkowy schodzi na ziemię, przy czym cebulki kwiatowe wysadza się w spływający rękaw siatkowy.

Zwłaszcza przy stosunkowo szerokich rękawach 2, o szerokości powyżej 1 m, celowe jest takie ustabilizowanie dużych powierzchni 6, żeby nie załamywały się one w sposób niezamierzony przy wypiętrzaniu rękawa siatkowego. Odpowiednim sposobem zwiększenia stabilności poprzecznej jest wykorzystanie tektury falistej z falą 10 (fig. 4) przebiegającą równolegle do kierunku osi 3. Rurki 11 powstałe między falą 10 i warstwą zewnętrzną przebiegają wtedy poprzecznie do kierunku osi 3 stosownie do szerokości rękawa siatkowego 2.

Inne środki zwiększające stabilność zwłaszcza dużych powierzchni 6, ale także małych powierzchni 7, przedstawiono na fig. 5 do 8. Według fig. 5 wykrój 5 na korpus podtrzymujący 4 dobiera się dłuższy o jedną małą powierzchnię 7, tak że mała powierzchnia 7 jest dwuwarstwowa. Może tu nastąpić połączenie, w szczególności sklejenie materiału korpusu 4. Fig. 6 pokazuje wykonanie, w którym w strefie małych powierzchni 7 uzyskano dwuwarstwowość. W tym celu w strefie drugiej małej powierzchni 7 umieszczono wkładkę 12, którą można skleić lub spiąć z ciągłym materiałem wykroju 5. Również przez spięcie można uzyskać pierścieniowe zamknięcie wykroju 5.

Z wykroju 5 przedstawionego na fig. 7 można wykonać korpus podtrzymujący 4 pokazany na fig. 8 z przodu i w stanie rozwartym. Jego cecha szczególna polega na tym, że z boku w strefie dużych powierzchni 6 przewidziano segmenty 14 zaopatrzone w żłobkowania 13. Segmenty te można zwijać poprzecznie do kierunku osi 3 w struktury rurkowe, tak że powstają w efekcie wzmocnienia 15, które zapobiegaj ą niezamierzonym załamaniom dużych powierzchni 6. Z takim przypadkiem mamy w szczególności do czynienia wtedy, gdy duże powierzchnie 6 są o wiele szersze od małych powierzchni 7. Takie ukształtowanie wspornika siatkowego sadzarki jest celowe z punktu widzenia wykorzystania maksymalnie możliwej szerokości siatki.

i* 5

Fig. 3

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Siatka rozsadowa zwinięta do hodowli cebulek kwiatowych, w szczególności tulipanów, narcyzów i tym podobnych, ze spłaszczonym na czas transportu korpusem podtrzymującym i z umieszczonym na nim rękawem siatkowym, ustalonym na tym korpusie za pomocą co najmniej jednej opaski, przy czym opaska przechodzi w kierunku osiowym rękawa przez wnętrze tego rękawa i korpusu, a także obejmuje stronę zewnętrzną rękawa siatkowego, znamienna tym, że korpus podtrzymujący (4), mający postać pierścieniowego wykroju z tektury, kartonu lub tym podobnych, ma równoległe do kierunku osi (3) rękawa (2) załomy (8) umożliwiające wypiętrzenie korpusu (4) z osadzonym na nim rękawem (2) dla nasunięcia w stanie rozwartym na wspornik siatkowy sadzarki.
2. 2. Siatka według zastrz. 1, znamienna tym, że załomy (8) są rozmieszczone na obwodzie pierścieniowego wykroju (5) tak, że przy rozwieraniu korpusu podtrzymującego (4) i rękawa siatkowego (2) powstaje prostopadłościan.
3. 3. Siatka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że pierścieniowy wykrój (5) wykonany z tektury falistej ma kierunek przebiegu fali (10) równoległy do kierunku osi (3) rękawa siatkowego.
4. 4. Siatka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że pierścieniowy wykrój (5) przynajmniej w strefie między dwoma sąsiednimi załomami (8) jest ukształtowany dwuwarstwowo.
5. 5. Siatka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że pierścieniowy wykrój (5) przynajmniej w strefie między dwoma sąsiednimi załomami (8) wyposażony jest we wkładki (12).
6. 6. Siatka według zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, że wolne obrzeża pierścieniowego wykroju (5) są zaopatrzone segmentowo we wzmocnienia (15).
7. 7. Siatka rozsadowa według zastrz. 2, znamienna tym, że opaski (9) są umieszczone równolegle do dużych powierzchni (6) prostopadłościanu.