PL171925B1

PL171925B1 - External axially immobilizing device for osteosynthesis

Info

Publication number: PL171925B1
Application number: PL93302770A
Authority: PL
Inventors: Giovanni Faccioli; Daniele Venturini
Original assignee: Orthofix Srl
Priority date: 1992-07-28
Filing date: 1993-07-11
Publication date: 1997-06-30
Also published as: DE69320781T2; JP3297875B2; ITVR920070A0; ITVR920070A1; AU659389B2; CA2101349C; NO308574B1; CZ89094A3; ATE170386T1; ZA935390B; AU4567793A; NO941072D0; EP0609409B1; ES2119903T3; CN1091364C; SK33994A3; CN1082383A; BR9305611A; HUT68049A; PL302770A1

Abstract

1. Przyrzad unieruchamiajacy do osteosyntezy zlozony z czesci srodkowej, utworzonej z dwóch osio- wo wzgledem siebie przesuwnych ramion, wyposazo- nych na koncach w polaczone z nimi za pomoca przegubów kulowych glowice z dwudzielnymi zaci- skami do zamocowania sworzni implantowanych w czesciach zlamanej kosci oraz ze srubami do zaciska- nia gniazd tych przegubów kulowych w róznych po- lozeniach katowych glowic, znamienny tym, ze jest wyposazony w laczacy segmenty (13) 1 (14) obydwu ramion (3) i (4) czesci srodkowej (2), element posredni (19) majacy postac preta zakonczonego z jednej strony wystepem (21) na wystajacych prowadnicach seg- mentu (14) ramienia (4), z drugiej zas strony polaczo- ny jest z tym segmentem (14) za posrednictwem, osadzonego w nim przegubowo, lacznika (22) przy czym segment (13) drugiego ramienia (3) ma na swej wewnetrznej, plaskiej powierzchni prostokatne wcie- cie, w którym jest osadzony element posredni (19) FIG . 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd unieruchamiający do osteosyntezy złożony z części środkowej, utworzonej z dwóch osiowo względem siebie przesuwnych ramion, wyposażonych na końcach w połączone z nimi za pomocą przegubów kulowych głowice, z dwudzielnymi zaciskami do zamocowania sworzni implantowanych w częściach złamanej kości oraz ze śrubami do zaciskania gniazd tych przegubów kulowych w różnych położeniach kątowych głowic.

Od wielu lat w chirurgii kostnej stosuje się przyrządy unieruchamiające złożone ze stosunkowo sztywnych elementów umieszczonych na zewnątrz załamanej kończyny i połączonych z kością po obu stronach złamania, za pomocą zakotwionych w niej sworzni lub śrub. Dzięki uzyskanej stabilizacji względnego położenia obu części złamanej kości uzyskuje się przyspieszenie jej zrastania się.

Stwierdzono, żó przy pewnych rodzajach złamań można znacznie skrócić czas zrastania się (osteosyntezy) przez wywieranie osiowych sił ściskających na fragmenty złamanej kości.

W znanych dotychczas przyrządach unieruchamiających, zaopatrzonych w sztywne, nieodkształcalne, zewnętrzne, osiowe elementy wsporcze siły zewnętrzne przenoszone są na szynę, a nió na złamaną kość, podczas gdy w celu przyspieszenia osteosyntezy i regeneracji tkanki kostnej korzystne jest, gdy pacjent wywiera na kość siły osiowe, sprzyjające szybszemu i bardziej niezawodnemu zrastaniu się jej w miejscu złamania.

Z niemióckiógo opisu patentowego nr DE 3842255 znane jest mocowane zewnętrznie do kości urządzenie łączące obydwie części złamanej kości z wprowadzanymi do kości i mocowanymi w niej sworzniami, które są osadzone przesuwnie w wahliwej głowicy. Głowice są obustronnie przymocowane z możliwością obrotu do złożonej z dwóch połączonych wzajemnie przesuwnie, części podłużnego trzpienia. Niedogodnością tego rozwiązania jest zbyt sztywne połączenie głowic z częściami podłużnego trzpienia, powodujące trudności nastawienia odpowiedniej siły osiowej wzajemnego oddziaływania na siebie obydwu zrastających się części kości, a także brak elementów sprężystych umożliwiających wywieranie na tó części kości oddziaływań dynamicznych, zapewniających szybszy proces osteosyntezy.

Z niemieckiego opisu patentowego nr DE 3936182 znane jest urządzenie do unieruchamiania kości stanowiące pierścieniową obejmę zakładaną na kość i mocowaną do niej za pomocą sworzni, oraz połączone z tą obejmą za pomocą przesuwnych klamer podłużne przęsło z osadzoną w nim plzóluwnie końcówką mocowaną do kości za pomocą sworzni. Przęsło jest przy tym połączone z przesuwną klamrą za pomocą przegubu kulowego. Urządzenie to nió jest jednak przystosowane do wywierania osiowych sił sprężystych na miejsce złamania.

Z opisu patentowego Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej nr 5 026 372 i z europejskiego opisu patentowego nr EP 0315215 znane jest urządzenie mocowane zewnętrznie do złamanych kości, mające postać dwudzielnego przęsła zakończonego przegubowo, połączonymi z nim obustronnymi końcówkami służącymi do zamocowania sworzni osadzonych w kości. Obydwie części przęsła są przy tym połączone, za pomocą przegubowych łączników, tworzących z tymi częściami układ równoległoboku. Urządzenie to, pozbawione elementów sprężystych uniemożliwia jednak wywieranie na styk złożonych kości oddziaływań dynamicznych, zapewniających szybszy proces osteosyntezy.

Inna wada tych znanych przyrządów unieruchamiających polega na tym, że w celu spowodowania zrośnięcia się złamania, lub jego korekcji w czasie zrastania się tkanki kostnej,

171 925 element służący do zmiany przemieszczeń, zwłaszcza złącza równoległobocznego zaopatrzonego w zaciski, trzeba zwalniać i po nastawieniu w nowe położenie ponownie zacisnąć.

Ponadto urządzenia te ze względu na złożoność konstrukcji i niezbędną dokładność wykonania równolegioboku przegubowego są kosztowne i powodują wzrost ryzyka zakleszczania się połączeń.

Celem wynalazku jest wyeliminowanie lub przynajmniej znaczne ograniczenie wymienionych wyżej wad i niedogodności znanych przyrządów unieruchamiających do osteosyntezy i skonstruowanie takiego przyrządu, który umożliwi oddziaływanie na miejsce złamania sprężystą siłą osiową o regulowanej wartości.

Cel ten zrealizowano w konstrukcji przyrządu unieruchamiającego do osteosyntezy, według wynalazku, zapewniającego przyśpieszenie zrastania się złamanych kości. Wyposażony jest on w element pośredni łączący segmenty obydwu ramion części środkowej, który to element ma postać pręta zakończonego z jednej strony występem na wystających prowadnicach segmentu ramienia, z drugiej zaś strony połączony jest z tym segmentem za pośrednictwem osadzonego w nim przegubowo łącznika. Segment drugiego ramienia ma, na swej wewnętrznej płaskiej powierzchni, prostokątne wcięcie, w którym jest osadzony element pośredni.

Przyrząd ten ponadto posiada zespół sprężyn o regulowanym napięciu wstępnym, osadzony między elementem pośrednim i połączonym z nim przesuwnie segmentem ramienia części środkowej przyrządu.Prowadnice elementu pośredniego stanowią części walcowe śrub połączonych z segmentem ramienia i osadzonych w otworach prowadzących występu elementu pośredniego.Przy czym osadzone na prowadzącej części walcowej śrub, między segmentem i elementem pośrednim, zespoły sprężyn są sprężynami krążkowymi, których napięcie wstępne jest regulowane przez obrót tych śrub. W otworach występu elementu pośredniego znajdują się tulejki prowadzące, w których osadzone są części walcowe śrub. Śruby, na swej walcowej części w bezpośrednim sąsiedztwie części gwintowanej, mają przelotową szczelinę do osadzenia kołka blokującego, wspólnego dla obydwu śrub.

Element pośredni ponadto ma gwintowany otwór, zaś segment ramienia ma osiową, przelotową szczelinę do przetknięcia śruby wkręcanej w otwór. Prostokątne wycięcie na wewnętrznej płaskiej powierzchni segmentu ramienia ma wystające obrzeża stanowiące prowadnice dla elementu pośredniego. Segment drugiego ramienia ma gwintowany otwór z osadzonym w nim wkrętem unieruchamiającym, w nastawionym położeniu, element pośredni. Końce ramion przyrządu, według wynalazku, są obrotowo połączone z głowicami, stanowiącymi gniazda zaciskowe przegubów kulowych dwudzielnych zacisków. W końcach ramion osadzone są poprzecznie śruby do unieruchomienia głowic w nastawionym położeniu.

Korzystnie sworznie przegubowego połączenia łącznika są osłonięte elastomerowymi tulejkami pośredniczącymi.

W innym rozwiązaniu konstrukcyjnym przyrządu element pośredni, mający postać pręta zakończonego z jednej strony występem na wystających prowadnicach segmentu ramienia, z drugiej strony jest połączony z tym segmentem za pośrednictwem osadzonego w nim pręta zabezpieczonego przed obrotem kołkiem poprzecznym. Przy czym wystający z elementu pośredniego koniec tego pręta jest osadzony w otworze segmentu ramienia. I w tym rozwiązaniu zespół sprężyn o regulowanym napięciu wstępnym jest osadzony między elementem pośrednim i, połączonym z nim przesuwnie, segmentem ramienia części środkowej przyrządu.

Podstawową zaletą przyrządu, według wynalazku, jest dokładnie osiowe prowadzeniejego rozsuwanych ramion, co eliminuje możliwość poprzecznego przemieszczenia się sworzni zakotwionych w złamanych częściach kości, bez zakleszczania się.

Przyrząd unieruchamiający, według wynalazku, stanowi stosunkowo prostą konstrukcję, jest lekki i niezawodny. Przy czym uzyskane dzięki jego zastosowaniu oddziaływanie dynamiczne na zrastającą się kość oraz unieruchomienie zestawionego złamania się zupełnie niezależnie i mogą być oddzielnie regulowane.

Wynalazek jest przykładowo wyjaśniony na rysunku, na którym:

fig. 1 przedstawia przyrząd unieruchamiający do osteosyntezy według wynalazku, z zaciskami do śrub kostnych, w widoku z przodu;

171 925 fig. 2 - przyrząd według fig. 1 ze śrubami zakotwionymi w częściach złamanej kości - w widoku z boku;

fig. 3 - część środkową przyrządu przedstawionego na fig. 1 i 2 w stanie rozłożonym, w widoku perspektywicznym;

fig. 4 - fragment części środkowej przyrządu według fig. 1 i 2 w widoku z przodu, z częściowym przekrojem podłużnym;

fig. 5 - część środkową przyrządu w przekroju poprzecznym wzdłuż linii 5-5 na fig. 4; fig. 6 - fragment części środkowej przyrządu według fig. 4 w powiększonym widoku z przodu, z częściowym przekrojem podłużnym; fig. 7 - fragment innego rozwiązania części środkowej przyrządu w przekroju podłużnym, a fig. 8 - fragment jeszcze innego rozwiązania części środkowej przyrządu, w widoku z przodu, z częściowym przekrojem osiowym.

Przyrząd 1 unieruchamiający do osteosyntezy według wynalazku, przedstawiony na fig. 1 i 2, składa się z części środkowej 2, której dwa podłużne ramiona 3, 4 są połączone, za pomocą przegubów kulowych 7, 8, z dwudzielnymi zaciskami 5, 6.

Dwudzielny zacisk 5, 6 ma korzystnie w przekroju kształt elipsy i składa się z dwóch, podzielonych wzdłuż osi zacisku i połączonych ze sobą zawiasowo, części 5' i 5 oraz 6' i 6. Każda z tych części 5' 5 i 6' i 6 ma na powierzchni podziału poprzeczne rowki 9,10 stanowiące gniazda do osadzenia sworzni przeznaczonych do zakotwienia złamanej kości O oraz śruby 11, 12 do sztywnego zamocowania tych sworzni. Jedna z części 5' i 6' każdego z zacisków 5, 6 jest połączona z kulą przegubu kulowego 7, 8. Przy czym dwudzielne gniazda każdego przegubu są umieszczone na obu końcach ramion części środkowej 2.

Każde z podłużnych ramion 3 i 4 części środkowej 2 składa się z segmentu 13,14 mającego postać pręta o przekroju półwalcowym, zakończonego na końcu walcową głowicą 15, 16. Segmenty 13, 14 przylegają do siebie płaskimi, obrobionymi powierzchniami, dzięki czemu część środkowa 2 urządzenia ma w obrysie kształt walcowy. Poprzeczne śruby 17, 18 w głowicach 15,16 segmentów 13,14 są przeznaczone do zaciśnięcia gniazd przegubów kulowych 7,8, co umożliwia nadanie zaciskom 5,6 żądanego kątowego ustawienia względem osi podłużnej części środkowej 2, niezbędnego dla właściwego ustawienia sworzni V w stosunku do złamanej kości O.

Obydwa segmenty 13 i 14 ramion 3 i 4 części środkowej 2 przyrządu przedstawionego na fig. 1, 2 i 3 są ze sobą połączone za pomocą elementu pośredniego 19, mającego postać pręta o przekroju prostokątnym (fig. 3), zakończonego na jednym końcu wystającym do dołu występem 21. Dzięki temu nie ma możliwości wzajemnego przemieszczania osiowego części 3, 4 ani możliwości ich obrotu i powstania niewspółosiowości.

Element pośredni 19 przylega prawie na całej długości swą dolną powierzchnią do płaskiej powierzchni półwalcowego segmentu 14, przy czym występ 21 jest połączony z powierzchnią czołową segmentu 14 za pomocą równoległych śrub 26, których część walcowa służy do wzdłużnego prowadzenia tego występu 21.

Jak to uwidoczniono na fig. 6, całkowita głębokość otworu wykonanego na czołowej powierzchni segmentu 14 wynosi a+b+c. Przy czym jego nagwintowana dolna część ma niewielką długość b. Również niewielką długość c ma jego zewnętrzna pogłębiona część. Natomiast największa długość a ma jego środkowa część walcowa, służąca do dokładnego osadzenia walcowej części śruby 26, której część e wystaje poza segment 14 służąc do prowadzenia występu 21 elementu pośredniego 19 korpusu. W każdym z otworów występu 21, przez który przetknięta jest walcowa część śruby 26 znajduje się, wykonana z twardego materiału pokrytego teflonem, tuleja 30, co zapewnia prowadzenie po części walcowej śruby 26. W pogłębionych częściach otworu zarówno w segmencie 14 jak i występie 21 elementu prowadzącego 19 osadzone są zespoły sprężyn krążkowych 38 i 39. Zespół sprężyn 39 jest dociskany płaskim, szerokim łbem 31 śruby 26. Wkręcanie każdej ze śrub 26 umożliwia więc ustwienie neutralnego położenia wzdłużnego elementu pośredniego 19 względem ramienia 5' i 5 oraz 6 i 6 z określonym naprężeniem wstępnym. Część walcowa każdej ze śrub 26 jest ponadto zaopatrzona w przelotową szczelinę poprzeczną 36, przez którą, po nastawieniu żądanego naprężenia wstępnego przez obrót śrub 26,

171 925 zostaje przetknięty, celem ustalenia nastawionego położenia, wspólny dla obu śrub kołek 28 (fig. 6). Zakres regulacji naprężenia wstępnego odpowiada przy tym osiowemu przesunięciu śrub 26 na długości d.

W celu takiego połączenia elementu pośredniego 19 z segmentem 14 ramienia 4, które z jednej strony umożliwi wzajemne przesunięcie osiowe tych elementów 19 i 14 na niewielką odległość, na przykład rzędu 1,5 mm w każdą stronę względem wzdłużnego położenia neutralnego, z drugiej zaś zapobiegnie przesunięciu poprzecznemu obydwu tych elementów 19 i 14, zastosowano łącznik 22. Łącznik 22 ma postać grubej płytki, której jeden koniec jest osadzony w widełkowym wycięciu prostokątnej części 20 elementu pośredniego 19 i przegubowo połączony z tym elementem za pomocą sworznia 24. Natomiast drugi koniec łącznika 22 jest osadzony w zagłębieniu 23 wykonanym na płaskiej powierzchni segmentu 14 i przegubowo połączony z tym segmentem 14 za pomocą sworznia 25.

Przy montażu łącznika 22 jest oczywiście dopuszczalny pewien luz, umożliwiający jego ograniczony ruch wahadłowy wokół sworzni 24 i 25 bez zakleszczenia się, a równocześnie ściśle osiowy ruch względny elementu pośredniego 19, prowadzonego za pomocą tulejek 30 na częściach walcowych śrub 26. Segment 13 podłużnego ramienia 3, tworzącego wraz z ramieniem 4 część środkową 2 przyrządu 1, ma od strony wewnętrznej powierzchni płaskiej, prostokątne wycięcie odpowiadające swym kształtem przekrojowi elementu pośredniego 19 w jego części

20. W miejscu zetknięcia się wycięcia z płaską powierzchnią ramienia 3 ma ono wystające, dolne obrzeża 31, 32, których wewnętrzne powierzchnie stanowią właściwe prowadzenie elementu pośredniego 19 (fig. 5). Długość wycięcia ramienia 3 jest w przybliżeniu równa długości elementu pośredniego 19, przy czym od strony głowicy 15 wycięcie to jest zakończone ścianką czołową.

Segment 13 ramienia 3 ma ponadto przelotową, osiową szczelinę 35, uniemożliwiającą przetknięcie przez nią śruby 33 z podkładką 34, służącą do połączenia, w nastawionym położeniu, ramienia 3 z elementem pośrednim 19. W tym celu element pośredniczący 19 ma gwintowany otwór 37, w który wkręcana jest ta śruba 33 nastawiająca wzajemne położenie elementu 19 i ramienia 3.

W początkowej fazie składania złamania kości celowe jest, aby przyrząd, według wynalazku, stanowił wyłącznie przyrząd unieruchamiający, uniemożliwiając przemieszczenie fragmentów kości.

. W tym celu segment 14 ramienia 4 jest zaopatrzony w poprzeczny wkręt unieruchamiający 42, wyposażony na końcu w cierny pierścień elastomerowy. Dokręcenie wkrętu 42 powoduje dociśnięcie pierścienia ciernego do dolnej powierzchni części 20 elementu pośredniego 19, usztywniając w ten sposób położenie sworzni V, zakotwionych w złamanej kości. Następnie, w miarę postępu gojenia się, odkręca się nieco wkręt unieruchamiający 42 zwalniając jego nacisk, co powoduje zwolnienie elementu pośredniego 19. Umożliwia to oddziaływanie sprężystych, osiowych sił ściskających, regulowanych przez wkręcenie lub wykręcenie śrub 26, na miejsce złamania, a dzięki temu na dynamiczne przyspieszenie osteosyntezy.

Odmiana konstrukcyjna przyrządu, przedstawiona na fig. 7, tym różni się od wyżej opisanej, że sworznie 24 i 25 łącznika 22 są włożone w pośredniczące tulejki 40 i 41, wykonane z elastomeru i osadzone obrotowo w otworach łącznika 22 oraz w otworach segmentu 14 ramienia 4 prostokątnej części 20 elementu pośredniego 19. Dzięki występowaniu w tych tulejkach 40, 41 chwilowych naprężeń skrętnych, uzyskuje się sprężyste tłumienie zmian sił osiowych, oddziałujących na ramiona 3 i 4 przyrządu.

Stosowanie przyrządu, według wynalazku, do dynamicznej osteosyntezy wymaga odpowiedniej regulacji stopnia skuteczności sprężystego tłumienia zmian sił osiowych, oddziałujących na ramiona przyrządu, z uwzględnieniem ciężaru ciała pacjenta, a zatem wartości naprężeń ściskających wywieranych na złamaną kość. W przyrządzie przedstawionym na fig. 6 regulację taką przeprowadza się przez wyjęcie kołka poprzecznego 28, blokującego śrubę 26 i spowodowanie odpowiedniego naprężenia wstępnego obu zespołów sprężyn krążkowych 38, 39 przez wykonanie określonej liczby półobrotów śrub 26 za pomocą wkrętaka. Ponadto dodatkową możliwość regulacji można uzyskać przez dobór wymiarów i charakterystyk sprężystych zespołów sprężyn krążkowych 38, 39.

171 925

Ί

Powyższy opis śrub 26 można rozpatrywać jako opis dotyczący prowadzenia wzdłużnego za pomocą sprzężenia prostowodowego. Gwintowana część b śrub 26 połączona z walcową długą częścią a+c+e (fig. 6), ściśle dopasowana do otworu segmentu 14 na stosunkowo znacznej długości a, powoduje, że ta cześć walcowa stanowi precyzyjny element, prowadzący osiowo tulejkę 30 elementu pośredniego 19. Uzyskane sprzężenie obydwu segmentów ramion 13 i 14 dzięki naprężeniu wstępnemu zespołów sprężyn 38,39, zapewnia ich sprężyste osiowe przemieszczanie się względem siebie. W ograniczonym zakresie osiowego względnego przemieszczenia, o długości rzędu 1,5 mm w każdą stronę względem położenia neutralnego, przemieszczenie kątowe łącznika 22 powoduje tylko nieznaczne przesunięcia podłużnych osi ramion 3 i 4 części środkowej 2. Nie ma to żadnego wpływu na prawidłowe działanie przyrządu, gdyż sworznie V, zakotwione w częściach złamanej kości O, same podlegają niewielkim odchyleniom przy poddawaniu ich działaniu sił osiowych. Może to być spowodowane na przykład chwilowym obciążeniem ich ciężarem kończyny, albo też podczas regulacji odstępu między obydwoma zaciskami 5 i 6, dokonywanej przez chirurga w trakcie zrastania się kości.

W przedstawionej na fig. 8 odmianie konstrukcji przyrządu, według wynalazku, łącznik 22 stosowany w rozwiązaniu według fig. 1 do 7 zastąpiono prętem 50 zamocowanym w elemencie pośrednim 29 i unieruchomionym w nim osiowo za pomocą poprzecznego kołka 52, z uwzględnieniem luzu 51. Pręt 50 jest osadzony przesuwnie w osiowym otworze 53 w głowicy 16 ramienia 4 części środkowej 2 przyrządu. Pozostałe części przyrządu mają konstrukcję podobną do przyrządu według fig. 6 i są oznaczone tymi samymi odnośnikami liczbowymi. Przy stosowaniu tej konstrukcji można również, podobniejak w poprzednio opisanych rozwiązaniach, uzyskać osiowe, sprężyste przemieszczenie ramion 3 i 4 przyrządu, zapewniające wywieranie elastycznych sił osiowych na miejsce zrastania się złamanej kości.

171 925

FIG. 4

FIG.5

171 925

FIG.8 *44

171 925

FIG. I FIG. 2

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 2,00 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Przyrząd unieruchamiający do osteosyntezy złożony z części środkowej, utworzonej z dwóch osiowo względem siebie przesuwnych ramion, wyposażonych na końcach w połączone z nimi za pomocą przegubów kulowych głowice z dwudzielnymi zaciskami do zamocowania sworzni implantowanych w częściach złamanej kości oraz ze śrubami do zaciskania gniazd tych przegubów kulowych w różnych położeniach kątowych głowic, znamienny tym, ze jest wyposażony w łączący segmenty (13) i (14) obydwu ramion (3) i (4) części środkowej (2), element pośredni (19) mający postać pręta zakończonego z jednej strony występem (21) na wystających prowadnicach segmentu (14) ramienia (4), z drugiej zaś strony połączony jest z tym segmentem (14) za pośrednictwem, osadzonego w nim przegubowo, łącznika (22) przy czym segment (13) drugiego ramienia (3) ma na swej wewnętrznej, płaskiej powierzchni prostokątne wcięcie, w którym jest osadzony element pośredni (19).
2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że zespół sprężyn (38,39) o regulowanym napięciu wstępnym, jest osadzony między elementem pośrednim (19) i połączonym z nim przesuwnie, segmentem (14) ramienia (4) części środkowej (2) przyrządu.
3. Przyrząd według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że prowadnice elementu pośredniego (19) stanowią części walcowe śrub (26) połączonych z segmentem (14) ramienia (4) i osadzonych w otworach prowadzących występu (21) elementu pośredniego (19), zaś, osadzone na prowadzącej części walcowej śrub (26), między segmentem (14) i elementem pośrednim (19), zespoły sprężyn (38, 39) są sprężynami krążkowymi, których napięcie wstępne jest regulowane przez obrót tych śrub (26).
4. Przyrząd według zastrz. 3, znamienny tym, że w otworach występu (21) elementu pośredniego (19) znajdują się tulejki prowadzące (30), w których osadzone są części walcowe śrub (26).
5. Przyrząd według zastrz. 3, znamienny tym, ze śruby (26) na swej walcowej części w bezpośrednim sąsiedztwie części gwintowanej, mają przelotową szczelinę (36) do osadzenia kołka blokującego (28), wspólnego dla obydwu śrub (26).
6. Przyrząd według zastrz 1, znamienny tym, że jego element pośredni (19) ma gwintowany otwór (37), zaś segment (13) ramienia (3) ma osiową, przelotową szczelinę (35) do przetknięcia śruby (33) wkręcanej w otwór (37).
7. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że prostokątne wycięcie na wewnętrznej, płaskiej powierzchni segmentu (13) ramienia (3) ma wystające obrzeża (31, 32) stanowiące prowadnice dla elementu pośredniego (19).
8. Przyrząd według zastrz. 5, znamienny tym, że segment (14) ramienia (4) ma gwintowany otwór, z osadzonym w nim, wkrętem (42) unieruchamiającym w nastawionym położeniu element pośredni (19).
9. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że końce ramion (3) i (4) są obrotowo połączone z głowicami (15,16), stanowiącymi gniazda zaciskowe przegubów kulowych (7, 8) dwudzielnych zacisków (5, 6) i mają osadzone poprzecznie śruby (1*7,18) do unieruchomienia głowic w nastawionym położeniu.
10. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że sworznie (24, 25) przegubowego połączenia łącznika (22) są osłonięte elastomerowymi tulejkami pośredniczącymi (40, 41).
11. Przyrząd unieruchamiający do osteosyntezy złożony z części środkowej, utworzonej z dwóch osiowo względem siebie przesuwnych ramion, wyposażonych na końcach w połączone z nimi za pomocą przegubów kulowych głowice z dwudzielnymi zaciskami do zamocowania sworzni implantowanych w częściach złamanej kości oraz ze śrubami do zaciskania gniazd tych przegubów kulowych w różnych położeniach kątowych głowic, znamienny tym, że jest wyposażony w łączący segmenty (13) i (14) obydwu ramion (3) i (4) części środkowej (2), element pośredni (19), mający postać pręta, zakończonego z jednej strony występem (21) na

171 925 wystających prowadnicach segmentu (14) ramienia (4). z drugiej zaś strony połączony jest z tym segmentem (14) za pośrednictwem, osadzonego w nim pręta (50) zabezpieczonego przed UUIUICIH mamciu pupizecz/iijui przy czym wystający z elementu puaicumcgu koniec tego pręta (50) jest osadzony w otworze (53) segmentu (14) ramienia (4).
12. Przyrząd wedłu g eastrz . 11, znamienny tym, że zespół sprężyn 13ż, 39) o re9)tlowgnym napięciu wstępnym, osadzony jest między elementem pośrednim (19) i połączonym z nim przesuwnie, segmentem (14) ramienia (4) części środkowej (2) przyrządu.