PL164585B1 - Sposób wytwarzania środka leczniczego do stosowania w chirurgii stomatologicznej - Google Patents

Abstract

Sposób wytwarzania środka leczniczego do stosowania w chirurgii stomatologicznej poprzez solwatację i hydratację cząsteczek żelujących w obecności alkoholu wielowodorotlenowego lubjego polimeru, dodawanie substancji szkieletotwórczych najkorzystniej żelatyny i substancji leczniczo czynnych, a następnie dozowanie do tub i końcową ich sterylizacje termiczną, znamienny tym, że 10-50% masowych żelatyny w postaci gruboziarnistego proszku lub łusek miesza się z dobraną dozą substancji leczniczo czynnych i dodaje przy mieszaniu roztworu składającego się z 2-50% masowych glicerolu bądź glikolu propylenowego - 1,2 bądź glikolu polioksyetylenowego o ciężarze molowym 200-1500 oraz z 1-25% masowych poliwinylopirolidonu o masie cząsteczkowej 160000-360000 bądź alkoholu poliwinylowego i wody do 100% masowych, po czym układ pozostawia się do spęcznienia na czas 0,5-3 godzin w temperaturze 283-298 7, a następnie ogrzewa do temperatury 323­ 343 7 przez co najmniej 10 minut i łagodnie miesza, również przez co najmniej 10 minut, przed dozowaniem do tub.

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarzania środka leczniczego do stosowania w chirurgii stomatologicznej, zwłaszcza w leczeniu głębokich ubytków kostnych szczęki i żuchwy.

Ootychczas leczenie głębokich ubytków kostnych szczęki i żuchwy polega na stosowaniu opatrunków z gazy nasyconej środkami leczniczymi o działaniu przeciwbólowym, przeciwbakteryjnym i przeciwgrzybicznym, które wymieniane są z określoną częstotliwością. Substancja czynna tego opatrunku ma postać roztworu, z którego następuje uwalnianie leku według procesu kinetycznego pierwszego rzędu. Wymaga to użycia bardzo wielu opatrunków podczas leczenia.

Pod wzglądem fizykochemicznym żel stanowi szkielet zbudowany z łańcuchów polimerów*, w którym przestrzenie między łańcuchami są wypełnione wodą i substancjami hydrofilizującymi, połączonymi z polimerem wiązaniami wodorowymi. Substancję szkieletotwórczą stanowią polimery o właściwościach hydrofilowych, np. żelatyna, metyloceluloz czy skrobia.

W przypadku leczenia głębokich ubytków szczęki lub żuchwy żel może stanowić bardzo korzystny nośnik leku, ponieważ w przestrzenie w szkielecie żelu wbudowuje się również substancja lecznicza, która zostaje związana za pośrednictwem wody i związków hydrofilizujących słabymi wiązaniami wodorowymi. Wiązania te są na tyle słabe, ze substancja lecznicza może ulegać dyfuzji, różnej od dyfuzji w wodzie. Ponieważ wytworzone wiązania wodorowa stanowią opór dyfuzyjny, następuje spowolnienie uwalniania substancji leczniczej, co Jest korzystne w przypadku długotrwałej aplikacji preparatu leczniczego.

Najkorzystniejszą z punktu widzenia terapii formą opakowania żelu jest tuba, pozwalająca na regulację dozowania leku i ułatwiająca dotarcie do miejsca aplikacji leku, zapewniająca zarazem ochronę żelu przed wysychaniem, infekcją i starzeniem się pod wpływem tlenu z powietrza. Jednakże żel przed wprowadzeniem do użytkowania, musi być wysterylizowany, co może być wykonywane wraz z tubą przez sterylizację termiczną.

Z polskiego opisu patentowego nr 133 984 znany jest sposób wytwarzania nośnika środków farmaceutycznych do stosowania w wilgotnych jamach ciała, w których następuje wydzie164 585 lenie płynów ustrojowych. Nośnik ten je9t kompleksem pochodnej celulozy z alkoholem wielowodorotlenowym lub jego polimerem. Wytwarza się go poprzez solwatację, podczas intensywnego mieszania zmikronizowanej metylocelulozy lub karboksymetylocelulozy etanolowym roztworem glicerolu, polietylenoglikolu lub glikolu propylenowego - 1, 2, odparowuje etanol, po uzyskaniu mieszaniny homogennej. Stosuje się 80 - 95% masowych metylocelulozy i 5 - 20% masowych alkoholu wlelowodorotlenowego lub jego polimeru. Otrzymany kompleks w postaci białego proszku przechowuje się w szczelnie zamkniętych naczyniach, chronionych przed wilgocią. Sporządzenia środka leczniczego polega na dodaniu do określonej ilości nośnika środków przeciwzapalnych i przeciwbólowych w postaci nipaginy, kwasu acetylosalicylowego, paracetamolu czy kwasu mefenamowego i uformowaniu tabletek, najkorzystniej w postaci obłej. Po zaaplikowaniu tabletki do wilgotnej jamy ciała, np. do suchego zębodołu, zachodzi hydratacja kompleksu poprzez pobranie wody' z płynu ustrojowego, co powoduje powstanie żelu i dokładne wypełnienie jamy ciała. Uwalnianie substancji leczniczej z żelu następuje zgodnie z procesem kinetycznym w przybliżeniu rzędu zerowego, co pozwala na wydłużenie okresów między podawaniem leku, w porównaniu do takich środków np. jak Apernyl, którego nośnikiem są substancje powodujące wytworzenie zawiesiny, z której lek uwalnia się znacznie szybciej.

Wynalazek dotyczy sposobu'wytwarzania środka leczniczego do stosowania w chirurgii stomatologicznej, poprzez eolwatację i hydratację cząsteczek żelujących w obecności alkoholu wielowodorotlenowego lub jego polimeru, dodawanie substancji szkieletotwórczych, najkorzystniej żelatyny i substancji leczniczo czynnych, a następnie dozowanie do tub i końcową ich sterylizację termiczną.

Istota wynalazku polega na tym, ze 10 - 5<% masowych żelatyny w postaci gruboziarnistego proszku lub łusek miesza się z dobraną dozą substancji leczniczo czynnych i dodaje przy mieszaniu roztworu składającego się z 2 - 50% masowych glicerolu bądz glikolu propylenowego -1,2 bądź glikolu polioksyetylenowego o ciężarze molowym 200 - 1500 oraz z 1 - 25% masowych poliwinylopirolidonu o masie cząsteczkowej 160 000 - 360 000 bądź alkoholu poliwinylowego i wody do 100% masowych, po czym układ pozostawia się do spęcznienia na czas 0,5 - 3 godzin w temperaturze 283 - 298K, a następnie ogrzewa do temperatury 323 - 343K przez co najmniej 10 minut i łagodnie miesza, również przez co najmniej 10 minut, przed dozowaniem do tub.

W czasie pęcznienia żelatyny dodatek substancji hydrofilizujących przyśpiesza hydratację cząsteczek tego peptydu, a równocześnie następuje solwatacja cząsteczek białkowych żelatyny i substancji hydrofilizującej. Podczas ogrzewania żelatyna ulega rozpuszczeniu i wymieszaniu z pozostałymi polimerami, to jest poliwinylopirolidonem lub alkoholem poliwinylowym. W czasie sterylizacji termicznej lepkość żelatyny znacznie się obniża, co ułatwia sedymentację' substancji leczniczo czynnych. Dzięki liniowej budowie molekuł zastosowanych polimerów i wytwarzaniu wiązań wodorowych między tymi molekułami, następuje tworzenie szkieletu zapobiegającego sedymentacji tych substancji leczniczych, co daje w efekcie preparat homogenny.

Środek leczniczy wytworzony sposobem według wynalazku dozowany jest do ran, gdzie ulega hydrolizie pod wpływem enzymów ustrojowych, a produkt hydrolizie stanowiący aminokwasy ulega resorbcji. W miarę wypełniania się ubytku kostnego nową tkanką kostną środek leczniczy zmniejsza stopniowo swoją objętość, dzięki czemu nie jest wymagana jego wymiana. Zastosowanie żelatyny jako nośnika substancji leczniczej ma tę zaletę, że żelatyna jako substancja pochodzenia zwierzęcego ulega hydrolizie do aminokwasów, które podlegają wchłanianiu. Również alkohol poliwinylowy i poliwinylopirolidon, który jest stosowany w medycynie jako praparat krwiozastępczy, ulegają metabolizmowi w organizmie ludzkim. Pozostało składniki są substancjami małocząsteczkowymi ulegającymi dyfuzji przez membrany biologiczne i są wchłaniane bądz wydalane bądź również ulegają metabolizmowi. Uwalnianie substancji leczniczo czynnych do tkanek odbywa się zgodnie z procesem kinetycznym zerowego rzędu, co zapewnia stałe stężenie substancji leczniczej w tkance chorobowo zmienionej.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania.

164 593

Przykład I. Środek leczniczy sporządza się z następujących składników:

Żelatyna gruboziarnista

Kwas mefanamowy

Glicerol

Poliwinylopirolidon K9O /średnia masa cząsteczkowa ok. 360 000/ Woda

20% masowych 1% masowy

3% masowych 55% masowych do 100% masowych

Żelatynę gruboziarnistą łączy się z kwasom mefenamowym w mieszalniku do substancji stałych najkorzystniej w mieszalniku bębnowym, aż do ujednolicenia w całej masie, po czym przenosi się całość do kotła z płaszczem wodnym. Oddzielnie w mieszalniku do płynów łączy się wodę, glicerol i poliwinylopirolidon K90 i miesza aż do jednolitej cieczy. Ciecz łączy się ze składnikami stałymi w kotle bez mieszania i pozostawia na 20 - 40 minut, a następnie ogrzewa do temperatury 330 - 340K w ciągu 20 - 30 minut. Po tym czasie płynną masę miesza się łagodnie mieszadłem planetarnym przez 5-10 minut. Produkt dozuje się do aluminiowych tub i poddaje sterylizacji w ciągu 20 minut w temperaturze 393K. Środek leczniczy według tego przykładu stosuje się przy bolesnych ubytkach kostnych.

Przykład II. Środek leczniczy sporządza się z następujących składników: Żelatyna gruboziarnista 30% masowych

Chloramfenikol 155 masowy

Polokaina 0,5% rnmsowego

Glikol propylenowy - 1,2 445 masswych

Alkohol poliwinylowy 3% masowych

Woda do 100 masowych

Środek leczniczy wytwarza się, postępując analogicznie jak w przykładzie I. Jest on przeznaczony szczególnie do leczenia ubytków kostnych zakażonych bakteryjnie.

Przykład III. Środek leczniczy sporządza się z następujących składników* Żelatyna gruboziarnista 23% masowych

Kwas mefenamowy 1% rnasowy

Nystatyna 100 000 jednostek

Glikol polioksyetylenowy 400 55» mo3ywych

Poliwinylopirolidon K70 7% masowych /średnia masa cząsteczkowa ok. 160 000/

Woda do 100% masowych

Środek leczniczy wytwarza się, postępując analogicznie jak w przykładzie I. Jest on przeznaczony szczególnie do leczenia ubytków kostnych zakażonych grzybami chorobotwórczymi.

Dcpaitament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 10 000 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Sposób wytwarzania środka leczniczego do stosowania w chirurgii stomatologicznej poprzez solwatację i hydratację cząsteczek żelujących w obecności alkoholu wielowodorotlenowego lub jego polimeru, dodawania substancji szkieletotwórczych najkorzystniej żelatyny i substancji leczniczo czynnych, a następnie dozowanie do tub i końcową ich sterylizację termiczną, znamienny t y m, że 10 - 50% masowych żelatyny w postaci gruboziarnistego proszku lub łusek miesza się z dobraną dozę substancji leczniczo czynnnych i dodaje przy mieszaniu roztworu składającego się z 2 - 50% masowych glicerolu bądź glikolu propylenowego - 1,2 bądź glikolu polioksyetylenowego o ciężarze molowym 200 - 1500 oraz z 1 - 25% masowych poliwinylopirolidonu o masie cząsteczkowej 160 000 - 360 000 bądź alkoholu poliwinylowego i wody do 100% masowych, po czym układ pozostawia się do spęcznienia na czas 0,5 - 3 godzin w temperaturze 283 - 298K, a następnie ogrzewa do temperatury 323 - 343K przez co najmniej 10 minut i łagodnie miesza, również przez co najmniej 10 minut, przed dozowaniem do tub.