Przy obudowie np. chodników, przecz¬ nic zapomoca np. ksztaltowników i szyn mysla przewodnia bylo dotychczas wsta¬ wianie wkladek podatnych, np. drewnia¬ nych, w miejscach zetkniecia sie poszczegól¬ nych odcinków odrzwi. Wkladki te byly sciskane, obudowa jednak nie stanowila zwiezlej calosci i nie byla nalezycie u- sztywniona w kierunku podluznym obudo¬ wywanej przestrzeni, skutkiem czego z chwila wiekszego nacisku skal mogly na¬ stapic przesuniecia w kierunku podluz¬ nym. Równiez w przypadku, kiedy wklad¬ ki przeznaczone sa równoczesnie na kilka wienców, utrzymanie sie calosci nie jest zapewnione, gdyz wobec braku osobnych polaczen, stemple, laczace wience i sluza¬ ce za wkladki, zostaja scisniete, wlókna zgniecione i zniszczone. Tego rodzaju obu¬ dowa nie daje trwalego usztywnienia w kierunku podluznym, które jest bardzo za¬ lezne od wzrastajacego nacisku skaly i je¬ go wplywu na wkladki.Obudowa wedlug wynalazku przedsta¬ wia siatke, polaczona i usztywniona w kie¬ runku poprzecznym i podluznym, przy- czem usztywnienie zapewnione jest mie¬ dzy poszczególnemi wiencami równiez i po przeksztalceniu pod wplywem wzrostu nacisku skal. Mimo takiego usztywnienia calej obudowy zapewniona jest w niej po¬ datnosc, a obudowa w kazdym stanie sta¬ nowi statycznie okreslony zespól. Rozpory obudowy, stanowiace usztywnienie podluz-ne, tak sa wykonane, zfc na nich opiera sie zawsze, l(|lfcf w|e^QÓW|poprzecznych. Po¬ laczenie $&te] niiki 'fbzpór jest mozliwe przez ustawienie jedna za druga rozpór podluznych. W celu uzyskainia podatnosci nie stosuje sie zigniataiua masy, stanowia¬ cej czesci laczace, lecz wytwarza sie mie¬ dzy polaczonemi czesciami duze tarcie, które moze byc pokonane przez wzmozo¬ ny nacisk skal. Gdy wiec wzmozony na¬ cisk skal dzieki niewielkiemu ich przesunie¬ ciu ustaje, i^cje pojniedzy polaczonemi w ten sposób czesciami utrzymuje czesci skladowe obudowy^ w .-ppsfaGi sztywaiego ^ zespolu. W celu ustawjaiSa^r obudowy u- wzgledniona jest mozliwosc szybkiego wy¬ konania, a ustawianie samo jest proste.Obojetne jest, czy obudowa wykonana be¬ dzie w postaci wielokata, czy tez poszcze¬ gólne odcinki wienca uksztaltowane beda lukowo.Szczególnie do tego celu wedlug wy¬ nalazku nadaja sie szyny kolejowe, które uzyte sa jako rozpory podluzne, jak tez i wience. Rozpory podluzne stanowia rów¬ noczesnie oparcie wienców poprzecznych.Polaczenie w miejscach oparcia wykonane jest zapomoca narozników, które moga byc czesciowo stale, czesciowo przesuwne lub tez w calosci przesuwne i które sa za- mocowywane przy pomocy zacisków.Usztywnienie uzyskuje sie przez wsta¬ wienie klinów miedzy zaciski, obejmujace czesci obudowy.Wynalazek uwidoczniony jest w posta¬ ci przykladu na rysunku. Fig. 1 przedsta¬ wia obudowe chodnika w postaci wielokat- nej; fig. 2 — w postaci kolowej; fig. 3 — widok zgóry miejsca zetkniecia rozpór po¬ dluznych i wienców poprzecznych; fig. 4— widok miejsca zetkniecia w perspektywie; na fig. 5 uwidoczniony jest przekrój cze¬ sci podatnych.Rozpory 10 umieszczone sa w kierunku podluznym chodnika, tak ze stanowia one oparcie wiekszej ilosci ustawionych obok siebie odcinków 11 wienców. Te wience ustawione sa w odstepach, zaleznych od przewidywanego nacisku skal. Rozpory podluzne 10 laczone sa jak szyny kolejo¬ we. W miejscach laczenia odcinków 11 z rozporami podluznemi 10 zastosowane sa narozniki 12 i 13, Jednem ramieniem na¬ roznik polaczony jest z rozpora podluzna 10, drugiem zas — z odcinkiem 11, stosow¬ nie do warunków i w zaleznosci od tego, czy odcinkom 11 ma byc nadana mozli¬ wosc przesuwania sie w swych odstepach, przyczem narozniki 12 i 13 moga byc przy¬ mocowywana do rozpór podluznyoh na sttle lub tóz przesuwnie. Na fig. 4 przed¬ stawione sa obie mozliwosci. Narozniki 12 sa umocowane na stale z rozpora podluz¬ na 10, a narozniki 13 — przy pomocy za¬ cisków 14. W drugim przypadku moze byc otrzymane mocne polaczenie przy pomocy klinów, zapomoca klinowo uksztaltowa¬ nych ramion narozników 13 lub zaklada¬ nych w zaciskach 14, a miejsce polozenia narozników moze byc zmieniane. Pomie¬ dzy ramiona narozników 12 i 13 wsuwa sie szyjke wienca poprzecznego i przymoco¬ wuje sie ja przy pomocy zacisków 17. Aby uzyskac potrzebna podatnosc, wbija sie klin miedzy ramie naroznika a szyjke lub tez nadaje sie szyjce klinowe zakonczenie.Szczególnie zas polecenia godne jest oblo¬ zenie szyjki blacha 15, zgieta w ksztalcie litery U i wytloczona w postaci klinów 16.Te kliny, przy wzrastajacym nacisku pod wplywem przesuwania sie odcinków po¬ przecznych 11 w kierunku miejsca opar¬ cia wzglednie przez cisnienie w zaciskach 14, wtlaczaja sie i blacha 15 z klinem 16 splaszcza sie.Poniewaz istnieje moznosc dostosowy¬ wania szerokosci blachy 15 i wielkosci kli¬ nów 16, zaleznie od warunków mozna zmieniac stopien podatnosci. Uksztalto¬ wanie blachy jest wiec miernikiem oporu, jaki ma stawic obudowa.Przez ustawienie, tego rodzaju obudo- — 2 —wy w poszczególnych chwilach sciskania tejze przez otaczajace skaly zachowuje ona nietylko sztywnosc, lecz równiez la¬ twa jest do ustawiania i rozbierania. Pod¬ czas ustawiania w celu wzmocnienia na¬ lezy nabic zaciski, przy rozbieraniu zas zbic je, by mozna bylo wszystkie czesci obudowy zdjac. Obudowe mozna stosowac zaleznie od miejscowych warunków z uzy¬ ciem wiekszej lub mniejszej ilosci wien¬ ców poprzecznych na jednostce dlugosci. PL