PL10482B1 - - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób u- bijania przybitki w otworach strzalowych, skladajacej sie z maczki A kamienia nie¬ zbednej do ubijania bez stosowania spre¬ zonego powietrza, przyczem zbyteczne jest zwilzanie maczki z kamienia, a w ra¬ zie potrzeby mozna uzywac takze i macz¬ ki zwilzonej. Przytem uzycie mielonego pylu z kamienia jest tu niewielkie, ponie¬ waz przy zastosowaniu tego sposobu nie otrzymuje sie odpadków. Jak wiadomo, zwykle do ubijania otworów strzalowych stosowano gline, przyczem poslugiwano sie steporem drewnianym. Poniewaz oka¬ zalo sie to niekorzystne, wiec, zgodnie z przepisami urzedów górniczych, ubijanie otworów odbywa sie teraz ogólnie zapomo- ca pylu zf kamienia. Najczesciej stosowa¬ ny przytem sposób postepowania polega na tern, ze pylem napelnia sie tutki papie¬ rowe, nastepnie taka tutke zapelniona wsuwa sie do otworu strzalowego az do naboju wybuchowego z pozostawieniem pewnego odstepu i ubija sie zapomoca ste- pora. Skutkiem zuzywania duzej ilosci tu¬ tek papierowych, ten sposób przy wiek- szem zastosowaniu jest bardzo drogi. Dla¬ tego tez obecnie stosuje sie sposoby bez uzycia tych tutek papierowych i pyl z ka¬ mienia wdmuchuje sie zapomoca sprezo¬ nego powietrza) do otworu strzalowego.Pominawszy juz trudnosci polaczone z do¬ prowadzeniem sprezonego powietrza do miejsca rozsadzania i za kazdym razemprzylaczania otworu strzalowego z prze- wodeiri sprezonego powietrza, taki sposób ma jes*zczte te 4n&dbgoanosc, ze uzyty pyl z kamienia musi zawierac pewien okreslo¬ ny procent wilgoci (okolo 4%), co jest nie¬ zbedne przy wykonaniu tego sposobu. Ta wlasnie okolicznosc daje sie dzis szczegól¬ niej we znaki, poniewaz w dzisiejszych warunkach jest bardzo trudno nawilzyc pyl w stopniu dostatecznym oraz utrzy¬ mac go przez czas dluzszy w tym stanie.Jesli pyl jest zbyt suchy, to bedzie on wy¬ dmuchany przez powietrze sprezone wy¬ dobywajace sie z otworu strzalowego, je¬ sli zas jfiT.zbyt mokry, to powoduje u- ciazliwe zatkania, których usuniecie zaj¬ muje wiele czasu.Wszystkie te niedogodnosci mozna u- sunac bardzo latwo przez zastosowanie niniejszego sposobu, przyczem umozliwio¬ ne jest równiez zastosowanie robót strza¬ lowych z zachowaniem przestrzeni niewy¬ pelnionej bez wprowadzania i zuzywania tutek z tektury, wypelniajacych niezbedne przestrzenie niewypelnione. Pyl stosuje sie tu w stanie suchym i wprowadza go az do naboju wybuchowego albo tez, bez wprowadzania tutek tekturowych pozosta¬ wia sie dowolna przestrzen przed nabojem wedlug uznania. Prócz tego mozna zwilzyc czesc pylu znajdujacego sie przy wylocie otworu strzalowego jeszcze przed wpro¬ wadzeniem tego pylu do otworu tak, iz ten sposób nadaje sie do skierowanych u- kosnie wgóre otworów, przyczem pyl wpro¬ wadzony do otworu nie wypada, skutkiem czego unika sie strat. Mozna równiez za¬ miast niewielkiej ilosci zwilzonego pylu wlozyc do otworu garsc wilgotnej gliny.Wynalazek wyjasniono zapomoca dwóch przykladów wykonania, uwidocz¬ nionych na rysunku. Fig. 1 wskazuje prze¬ krój podluzny przyrzadu, fig. 2 — ten sam przyrzad przy uzyciu go do ubijania przybitki w otworze strzalowym bezpo¬ srednio po wsunieciu przyrzadu dp otwo¬ ru. Fig. 3 — ten sam przyrzad z ubita przybitka pylu skalnego; fig. 4 podaje od¬ miane przyrzadu, fig. 5 — przekrój po¬ dluzny tego przyrzadu wedlug linji 5—5 fig. 4, fig. 6 — przekrój poprzeczny wedlug linji 6—6 fig. 5.Jak widac na fig. 1 przyrzad sklada sie z rury a, wykonanej z metalu niedajacego iskier podczas uderzen, np. z miedzi lub mosiadzu. Mozna ja jednak wykonac z o- cynkowanegq zelaza, a tylko na koncu 6 umocowac krótka miedziana lub mosiezna nasadke. Srednica takiej rury jest mniej¬ sza od srednicy otworu strzalowego; dlu¬ gosc rury wynosi okolo % metra. W rurze przesuwa sie drewniany tloczek c, któ¬ ry stanowi zakonczenie stepora drewnia¬ nego d, o dlugosci okolo 1^2 metra, za¬ opatrzonego na drugim koncu w racz¬ ke e. Bezposrednio za tloczkiem c u- mocowana jest metalowa tuleja / oto¬ czona wiencem g okolo 10 mm szero¬ kosci, szczelnie przylegajacym do po¬ wierzchni wewnetrznej rury a i sluzaca do prowadzenia tloczka c. Stepor drewniany d przesuwa sie luzno w rurze h z zelaza lub innego metalu, polaczonej z tylnym koncem rury a w ten sposób, ze wytworzo¬ ny jest odbój i, stanowiacy granice ruchu wstecznego tloczka c wzglednie tulei me¬ talowej /. Na drugim koncu rura h jest zaopatrzona w kolnierz k. Dlugosc rury h jest tak dobrana, aby przy wpychaniu stepora d zapomoca raczki e, ta ostatnia uderzala o kolnierz k akurat w chwili, gdy powierzchnia czolowa tloczka c wystaje nieco poza koniec b rury a.Po wywierceniu otworu strzalowego m zaklada sie naboje wybuchowe n na spód otworu, co wykonywa sie zaponioca zwy¬ klego stepora. Nastepnie po przesunieciu tloczka c dii do tulei / (fig. 1) wsypuje sie pyl z kamienia w stanie suchym, a na¬ stepnie caly przyrzad wsuwa sie do otwo¬ ru strzalowego (|fig. 2) tak, zeby przedni koniec b rury a dotykal naboju wybucho- — 2 —wego. Poniewaz rura a jest calkowicie wy¬ pelniona pylem z kamienia azi do tloczka c, wiec tenze dotyka naboju n, przyczem lont o bez przeszkody wystaje z otworu strzalowego przeprowadzony obok przy¬ rzadu. Nastepnie chwyta sie rure h i, utrzy¬ mujac stale w jednem polozeniu raczke e, dociaga sie do niej te rure, az kolnierz k uderzy o raczke. W tern polozeniu tlok c znajdzie sie na przednim koncu rury a (fig. 3). Teraz ubija sie pyl zapomoca przyrzadu uzytego jako stepor, poczem wy¬ ciaga sie z otworu strzalowego przyrzad i napelnia pylem ponownie, a nastepnie zno¬ wu wprowadza do otworu; caly zabieg po¬ wtarza sie dotad, az otwór strzalowy zo¬ stanie calkowicie napelniony pylem, wreszcie mozna wywolac wybuch.W pewnych razach, kiedy otwory strza¬ lowe skierowane sa| ukosnie do góry, su¬ chy pyl latwo móglby sie wysypywac. Za¬ pobiega sie temu przez umieszczenie na tloczku c niewielkiej ilosci zwilzonego py¬ lu lub gliny, a dopiero nastepnie wsypuje sie suchy pyl. W ten sposób osiaga sie to, ze po wyciagnieciu rury a zwilzony pyl znajdzie sie od strony wylotu otworu strza¬ lowego i skutkiem swej wilgotnosci moze byc tak ubity, ze nawet przy bardzo uko¬ snych otworach strzalowych nie wysypuje sie.Przy stosowaniu wybuchów z zachowa¬ niem niewypelnionej przestrzeni przybit¬ ka przed nabojem, wystarcza w otworze strzalowym nie dosuwac rury a az do nabo¬ ju, lecz pozostawic miedzy jej koncem b a nabojem dostateczna wolna przestrzen, nie¬ wypelniona pylem1 z kamienia. Równiez i wtenczas przy wyciaganiu rury a raczke e stepora utrzymuje sie stale w jednem polozeniu tak, iz pyl pozostaje w otworze strzalowym z zachowaniem pewnego za¬ danego odstepu. Przy nastepujacem po¬ tem ubijaniu uderzenie steporem nie od¬ dzialywa zbyt gleboko na pyl tak, iz ten¬ ze nie dosuwa sie do samego naboju.Fig. 4, 5 i 6 podaja inna postac przy¬ rzadu, który od poprzedniego rózni sie tyl¬ ko tern, ze rura a otoczona jest szczelnie do niej przylegajaca rura a4, która mozna pokrecac wzgledem rury a. W celu ogra¬ niczenia tego ruchu obrotowego na rurze a znajduje sie trzpien r, przesuwajacy sie w szczelinie s rury a. Obie rury a i a* pra¬ wie na calej dlugosci posiadaja wyciecia podluzne r, których szerokosc wynosi cwierc obwodu rury; przy krancowerii jed¬ nak polozeniu trzpienia r pokrywaja sie tak, iz rura a jest zfcoku otwarta (fig. 6).Natomiast po przekreceniu rury a* wzgle¬ dem rury a az do drugiego polozenia kon¬ cowego trzpienia r, rura a zostaje zamknie¬ ta zapomoca rury a. Wieniec g rury h jest przytem zaopatrzony w wystep g', który przesuwa sie w wycieciu / rury a i jest z niem prowadzony.Taki ustrój ma na celu ulatwienie na¬ pelniania rury a pylem z kamienia, ponie¬ waz po otwarciu wyciecia podluznego l mozna pyl wsypywac odrazu na calej dlu¬ gosci rury, przez co oszczedza sie duzo czasu.Mozna tez rure a sporzadzic do zdej¬ mowania i miec przy jednym przyrzadzie kilka takich rur na zapas. Wtenczas moz¬ na jednoczesnie napelniac wszystkie rury a, jeszcze podczas wiercenia otworu tak, iz po jego zakonczeniu mozna natychmiast przystapic do ubijania przybitki bez nowe¬ go napelniania rury za kazdym razem po jej wprowadzeniu do otworu. W ten sposób osiaga sie równiez znaczna oszczednosc na czasie. PL

Claims (2)

1. Zastrzezenia patentowe. 1. Sposób ubijania przybitki w otwo¬ rach strzalowych, znamienny tern, ze po napelnieniu przybitka przyrzadu wsuwa sie go do otworu, gdzie przybitka pozosta¬ je, przyrzad zas wyciaga sie i tymze przy¬ rzadem ubija sie przybitke. — 3 —Z Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tern, ze po odciagnieciu tloczka (c) przy¬ rzadu do jego tylnego polozenia kranco¬ wego napelnia sie rure (a) suchym pylem z kamienia, poczem wsuwa sie ja do otwo¬ ru strzalowego tak, zeby przedni koniec rury dotykal naboju wybuchowego, po¬ czem, przytrzymujac stale raczke (e) w jednem polozeniu przy pomocy rury (h), odciaga sie rure (a) tak daleko, az wieniec (k) uderzy o raczke (e), nastepnie, poslu¬ gujac sie przyrzadem jako steporem, ubija sie pyl z kamienia, znajdujacy sie w otwo¬ rze strzalowym. 3. Sposób wedlug zastrz. 2, znamienny teni, ie przed napelnieniem rury (a) naj¬ przód wrzuca sie garsc wilgotnego pylu lub gliny, a nastepnie dopiero pyl suchy. 4. Sposób wedlug zastrz. 2 i 3, znamien¬ ny tern, ze przy zastosowaniu dzialania naboju wybuchowego *z zachowaniem nie¬ wypelnionej przybitka przestrzeni otworu strzalowego rure (a) nie doprowadza sie ai do naboju, lecz tylko tak, azeby w da¬ nym celu szczególnym pozostala wystar¬ czajaca wolna przestrzen niewypelniona. 5. Przyrzad do wykonywania sposobu wedlug zastrz. 1 — 4, znamienny tern, ze sklada sie z rury (a), w której umieszczo¬ ny jest tloczek (c), zaopatrzony w stepor drewniany (d) i przesuwajacy sie luzno w rurze (h), umieszczonej w tylnym koncu rury (a). 6. Przyrzad wedlug zastrz. 5, znamien¬ ny tein, ze na steporze (d), bezposrednio za tloczkiem (c), znajduje sie tuleja me¬ talowa ff), której wieniec fg) sluzy do prowadzenia tloczka (c) w rurze (a). 7. Przyrzad wedlug zastrz. 5 i 6, zna¬ mienny tern, ze rura {a) na tylnym koncu jest zaopatrzona w odbój (i), sluzacy do ograniczenia ruchu tloczka (c). 8. Przyrzad wedlug zastrz. 5 — 7, zna¬ mienny tern, ze rura (h) na przednim kon¬ cu zaopatrzona jest w kolnierz (k), przy- czem dlugosc stepora (d) jest tak dobra¬ na, iz raczka (e) uderza w kolnierz (k), gdy powierzchnia czolowa tloczka (c) wy¬ staje poza tylny koniec (b) rury (a). 9. Przyrzad wedlug zastrz. 5 — 8, zna¬ mienny tern, ze rura (a) jest zaopatrzona w wykrój podluzny (t) i otoczona obraca¬ jaca sie na niej rura (a), która równiez posiada podluzny wykrój (t). 10. Przyrzad wedlug zastrz. 5—9, zna¬ mienny tem, ze na rurze (a) znajduje sie trzpien (r), przesuwajacy sie w szczelinie (s) rury (a), przyczem dlugosc szczeliny (s) jest tak dobrana, iz przy jednem po¬ lozeniu krancowem trzpienia wyciecia (t) rur (a i a') pokrywaja sie, w drugiem zas polozeniu krancowem wyciecie (t) rury (a) zakryte jest rura {a). Hans Lany. August B la u. Zastepca: I. Myszczynski, rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 10482. Ark. i. n n '//A///////////A Rg.2 b m f, i a c 9 d m i v o m I v-°Do opisu patentowego Nr 10482. Ark.

2. bruk L. Boguslawskiego, Warszawa, PL