Przedmiotem wynalazku jest opona pneumatyczna dwuwarstwowa, o malym przekroju poprzecznym, charakteryzujaca sie tym, ze warstwy osnowy wykonywane sa z warstw kordu o tej samej szerokosci Warstwy te przewiniete wokól drutówki tworza nosna powloke opony. Na osnowe nalozona jest wyprofilowana tasma bieznika, posiadajaca rzezbe zapewniajaca odpowiednie walory trakcyjne oponie.Znane sa nastepujace rozwiazania opon dwuwarstwowych. Opony przedstawione na fig. 1 posiadajace osnowe wykonana z dwu warstw kordu 1 i 2 o róznej szerokosci. Wywiniete pod drutówki 3 warstwy osnowy posiadaja swoje zakonczenie 4 i,5 w pracujacej czesci stopki powyzej drutówki 3. Oba zakonczenia warstw przykryte sa bieznikiem 6. Zakonczenia warstw 4 i 5 sa miejscem koncentracji naprezen, które w czasie eksploatacji moga powodowac miejscowe rozwarstwienia prowadzace do uszkodzenia opony.Opony o takiej konstrukcji otrzymuje sie z wulkanizacji opon surowych, które powstaja przez nalozenie dwu warstw kordu 1 12 o róznej szerokosci a i b (fig. 2) na beben konfekcyjny 7. Na skraje warstw osnowy zaklada sie pierscienie drutówkowe 3, wokól których przewijane sa zakonczenia warstw osnowy 1 i 2 pokazane na rysunku linia przerywana. Nastepnie calosc tak wykonanej osnowy przykrywana jest wyprofilowana tasma bieznika. W odpowiednich formach surowa opona poddana procesowi wulkanizacji przyjmuje wlasciwy ksztalt pokazany na fig. 1.Opony przedstawione sa na fig. 3 posiadaja osnowe wykonana z dwu warstw kordu 1 i 2 o róznej szerokosci. Wywinieta pierwsza warstwa 1 osnowy pod drutówki a druga warstwa 2 osnowy na drutówki 3, powoduja powstanie w pracujacej czesci stopki powyzej drutówki 3 zakonczen warstw 4 i 5, które sa miejscami koncentracji szkodliwych naprezen, mogacych powodowac uszkodzenie opony w czasie eksploatacji.Opony o takiej konstrukcji otrzymuje sie z wulkanizacji opon surowych, które powstaja przez nalozenie na beben konfekcyjny 7 (fig. 4) jednej warstwy osnowy 1 o szerokosci b, nastepnie na nalozeniu na jej skraje pierscieni drutówkowych 3 i przewinieciu wokól nich zakonczen warstwy osnowy 1 pokazanych na rysunku linia przerywana. W kolejnej operacji naklada sie warstwe 2 o szerokosci a i zakonczenia jej, pokazane na rysaunku2 98 925 linia przerywana, przewija sie pod drutówki 3. Calosc tak wytworzonej osnowy przykrywana jest wyprofilowana tasma bieznika. W odpowiednich formach surowa opona poddana procesowi wulkanizacji przyjmuje wlasciwy ksztalt pokazany na fig. 3.Opony przedstawione na fig. 5 posiadaja osnowe wykonana z jednej warstwy kordu. Taka konstrukcja eliminuje powstawanie szkodliwych naprezen w pracujacej czesci stopki, poniewaz zakonczenia warstwy 1 znajduja sie w miejscu 4 pod czolem bieznika 6. Rozwiazanie to posiada jednak wad£, poniewaz w czole opony utworzony zostaje element trójwarstwowy o wlasnosciach anizotropowych, co jest niekorzystne.Opony o takiej konstrukcji otrzymuje sie z wulkanizacji opon surowych, które powstaja przez nalozenie na beben konfekcyjny 7 (fig. 6) jednej warstwy osnowy 1 o szerokosci a, nastepnie na nalozeniu pierscieni drutówkowych 3 i przewinieciu wokól nich warstwy 1 tak, ze po przewinieciu jej konce zachodza jeden za drugi tworzac druga warstwe a na srodku osnowy element trójwarstwowy. Pokazano to na rysunku linia przerywana.Na tak przygotowana osnowe nakladana jest wyprofilowana tasma bieznika. W odpowiednich formach surowa opona poddana procesowi wulkanizaqi przyjmuje wlasciwy ksztalt pokazany na fig. 5.Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja opony pneumatycznej dwuwarstwowej, o malym przekroju poprzecznym. Opony wykonane wedlug tej konstrukcji (fig. 7) posiadaja osnowe wykonana z dwu warstw kordu 1 i 2 o jednakowej szerokosci. Opona tak zbudowana jest bardziej elastyczna, poniewaz powyzej drutówki posiada zmniejszona grubosc o jedno zakonczenie warstwy. W pracujacej czesci stopki takiej opony, powyzej drutówki 3 jest jedno zakonczenie warstw 4 a tym samym ilosc miejsc koncentracji szkodliwych naprezen zostala zmniejszona o 50% w porównaniu do konstrukcji pierwszej i drugiej. Zmniejszona zostala równiez sklonnosc do uszkodzen w tym miejscu opony na skutek rozwarstwienia osnowy w pracujacej czesci stopki Drugie zakonczenie warstw 5 znajduje sie w niepracujacej czesci stopki, to jest w tym miejscu gdzie opona styka sie z obrecza i nie ulega odksztalceniom. - Opony o tej konstrukcji otrzymuje sie z wulkanizacji opon surowych, które zbudowane sa przez nalozenie na beben konfekcyjny 7 (fig. 8) dwu warsiw osnowy 1 i 2 o tej samej szerokosci a. Warstwy te sa przesuniete wzgledem siebie o wielkosc y. Nastepnie zaklada sie pierscienie drutówkowe 3 w taki sposób, ze odleglosc ich od zakonczenia warstw lezacych blizej srodka wynosi x. Wielkosc x jest najkorzystniejsza w przedziale od Q do mm. Nastepnie wywija sie zakonczenia warstw wokól drutówki 3, co zostalo pokazane na rysunku linia przerywana. Na tak wykonana osnowe zaklada sie wyprofilowana tasme bieznika. W odpowiednich formach surowa opona poddana procesowi wulkanizaqi przyjmuje wlasciwy ksztalt pokazany na fig. 7. Wytworzona w ten sposób opona posiada wystarczajaca wytrzymalosc, co zostalo potwierdzone w przeprowadzonych badaniach. Zastosowanie elementów osnowy o jednakowej szerokosci w praktyce sprowadza sie do stosowania jednego i tego samego elementu, co w znacznym stopniu poprawia jednorodnosc wyrobu. PL