PL81493B1 - - Google Patents

Description

Uprawniony z patentu: C.H.Bochringer Sohn. Ingelheim (Republika Federalna Niemiec) Sposób wytwarzania nowych tiokarbaminianów Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych tiokarbaminianów o ogólnym wzorze 1, w którym Rj oznacza rodnik alkilowy o 1—7 ato¬ mach wegla, rodnik alkenylowy o 2—5 atomach wegla, rodnik cykloalkilowy lub cykloalkenylowy o 5—6 atomach wegla, R2 oznacza atom wodoru lub razem z Rt oznacza 5- lub 6-czlonowy pierscien zawierajacy atom azotu, R3 oznacza rodnik feny- lowy lub grupe pirydylowa, a R4 oznacza rodnik fenylowy, grupe pirydylowa, rodnik cykloalkilowy lub cykloalkenylowy o 5—7 atomach wegla, oraz ich soli addycyjnych z kwasami lub ich soli czwartorzedowych.Wedlug wynalazku nowe zwiazki wytwarza sie przez reakcje zwiazku o ogólnym wzorze 2, w któ¬ rym R3 i R4 maja wyzej podane znaczenie, z za¬ sadowo podstawionym merkaptanem o ogólnym wzorze 3, w którym Rx i R2 maja wyzej podane zna¬ czenie w srodowisku organicznego rozpuszczalnika, takiego jak benzen, toluen, ksylen, chlo¬ rek etylenu, dioksan, pirydyna, chinolina lub trójetyloamina, w obecnosci akceptorów kwasowych, takich jak trzeciorzedowa amina, wo¬ dorotlenek sodowy, weglan sodowy, weglan pota¬ sowy, alkoholan sodowy (ewentualnie w obecnosci wiazacego kwas nadmiaru zasadowego reagenta o ogólnym wzorze 3 lub nadmiaru zasadowego roz¬ puszczalnika). W znany sposób (np. Houben-Weyl, Methoden der Organischen Chemie, 4 wydanie tom 9, strona 835 (1955). 15 20 25 30 Niektóre ze zwiazków o ogólnym wzorze 2 sto¬ sowanych jako substraty sa nowe i moga byc otrzymane znanymi sposobami, takimi jak sposób podany np. w Houben-Weyl, Methoden der Orga¬ nischen Chemie, 4 wydanie, tom 9, strona 117(1952).Równiez niektóre z zasadowo podstawionych merkaptanów o ogólnym wzorze 3, stosowanych jako drugi reagent w tym sposobie, sa nowe i moga byc otrzymywane znanymi sposobami, np. na drodze reakcji odpowiedniej aminy z siarczkiem etylenu (porównaj B. Hansen, Acta chem. scand. 13, 151 (1959), lub z wyjsciowego chlorowodorku chlorku dwualkiloaminoetyloizotiuroniowego na drodze hy¬ drolizy wedlug N.F. Albertson'a i K.O Clinton'a, J.Am.Soc. (87), 1223 1(1945) Otrzymane sposobem wedlug wynalazku produk¬ ty koncowe o wzorze 1 ewentualnie przeksztalca sie znanymi sposobami w ich sole addycyjne z kwasami lub w ich sole czwartorzedowe.W celu wytwarzania soli addycyjnych stosuje sie korzystnie kwasy zawierajace aniony farmakolo¬ gicznie nieszkodliwe, np. kwasy chlorowcowodo- rowe, kwas siarkowy, fosforowy, azotowy, szcza¬ wiowy, cytrynowy, winowy, fumarowy, maleinowy, octowy, propionowy, metanosulfonowy, bursztyno¬ wy i im podobne.Otrzymywanie zwiazków czwartorzedowych zacho¬ dzi na drodze reakcji zwiazków o ogólnym wzorze 1 ze zwiazkaml stosowanymi w reakcji czwartorze- 8149381 493 dowania, takimi jak halogenki alkilu lub estry kwasu siarkowego lub metanosulfonowego.Stwierdzono, ze wytworzone sposobem wedlug wynalazku pochodne tiokarbaminianu, S- p-amino- alkilowego wykazuja silniejsze dzialanie spazmoli- 5 tyczne wówczas, gdy przy grupie amidowej sa pod¬ stawione przynajmniej jednym rodnikiem arylo- wym lub grupa heterocykliczna, a równoczesnie przy grupie aminowej sa podstawione co najmniej jednym rodnikiem izopropylowym. Poniewaz zwia- 10 zki wytworzone sposobem wedlug wynalazku wy¬ kazuja znacznie zmniejszona zarówno toksycznosc jak i dzialanie uboczne, takie jak rozszerzenie zre¬ nicy, czestoskurcz i zahamowywanie wydzielania sliny, dlatego tez nadaja sie do szerokiego, dogo- 15 dnegg, zastosowemiaf w terapeutyce.Szczególnie korzystnymi sa takie zwiazki o wzo¬ rze 1, w którym R8 oznacza rodnik fenylowy, a R4 oznacza rodnik cykloalkilowy, zwlaszcza rodnik cykloperitylówy. * Zgodnie z tym jako zwiazek 20 o najlepszym dzialaniu uznano fenylocyklopentylo- tiokarbaminian S- p-dwuizopropyloaminoetylu.Dawka jednostkowa wynosi 1—300 mg, korzy¬ stnie 5—50 mg, a w przypadku roztworów do wstrzykiwan wynosi 0,1—10 mg, korzystnie 0,5— 25 5 mg substancji czynnej.Substancje czynne wytworzone sposobem wedlug wynalazku moga byc stosowane same lub w pola¬ czeniu z dalszymi srodkami farmakologicznymi ta¬ kimi jak srodki nasenne lub uspokajajace. Jako 30 odpowiednie postacie preparatów farmaceutycznych stosuje sie np. tabletki, kapsulki, czopki, eliksiry, emulsje lub proszki zawiesinowe. Stosowane table¬ tki otrzymuje sie np. na drodze zmieszania co naj¬ mniej jednej substancji czynnej ze znanymi sród- 35 kami pomocniczymi, np. z obojetnymi rozcienczalni¬ kami, takimi jak weglan wapnia, fosforan wapnia lub laktoza, ze srodkami rozkruszajacymi, takimi jak skrobia kukurydziana lub kwas alginowy, ze srodkami wiazacymi, takimi jak skrobia lub zela- 40 tyna, ze srodkami poslizgowymi, takimi jak ste¬ arynian magnezu lub talk i/lub ze srodkami umo¬ zliwiajacymi osiagniecie efektu przedluzonego dzia¬ lania, takimi jak karboksypolimetylen, karboksy- metyloceluloza, octanoftalan celulozy lub polioctan 45 winylu. Tabletki moga byc wielowarstwowe.Drazetki sporzadza sie na drodzd powlekania, wy¬ tworzonych analogicznie jak tabletki, rdzeni table¬ tek za pomoca substancji znanych i stosowanych w powlokach drazetek, takich jak kolidon, szelak, 50 guma arabska, talk, dwutlenek tytanu lub cukier.W celu osiagniecia przedluzonego dzialania albo w celu unikniecia wzajemnej niezgodnosci skla¬ dników, rdzen drazetki moze skladac sie z kilku od¬ dzielnych warstw. Podobnie otoczka drazetki w celu K osiagniecia efektu przedluzonego moze skladac sie z kilku warstw, przy czym ewentualnie stosuje sie wyzej podane substancje pomocnicze.Eliksiry z substancji czynnych wytworzonych sposobem wedlug wynalazku lub z kompozycji 60 substancji czynnych moga zawierac dodatkowo srodki slodzace, takie jak sacharyna, produkt o nazwie Cyclamat, gliceryna lub cukier, oraz srod¬ ki polepszajace smak, np. srodki aromatyzujace, takie jak wanilia lub ekstrakt pomaranczowy. Po- 65 nadto eliksiry moga zawierac pomocnicze substan¬ cje przeprowadzajace w stan zawiesiny lub zage¬ szczacze, takie jak sól sodowa karboksymetylocelu- lozy, srodki zwilzajace, takie jak produkt konden¬ sacji alkoholi tluszczowych z tlenkiem etylenu, lub substancje ochronne, takie jak p-hydroksybenzoe- sany.Kapsulki zawierajace jedna lub kilka substancji czynnych czy kompozycji, sporzadza sie np. w ten sposóbj ze substancje czynne miesza sie obojetnymi nosnikami, takimi jak laktoza lub sorbit i otrzy¬ mana mieszanina napelnia sie kapsulki zelatynowe.Odpowiednie czopki mozna sporzadzac np. na drodze zmieszania substancji czynnych ze stosowa¬ nymi substancjami nosnikowymi, takimi jak tlu¬ szcze obojetne, poliglikol etylenowy lub jego po¬ chodne.Receptury otrzymywania róznych postaci prepa¬ ratów, takich jak drazetki, tabletki, czopki i am¬ pulki, objasniaja szczególowo sposoby sporzadza¬ nia tych postaci leków, zawierajacych substancje czynne wytworzone sposobem wedlug wynalazku. a) Drazetki. Rdzen drazetki zawiera: chlorowodorek fenylo-cykloheksylotiokarbaminianu S-^-dwuizopropyloaminoetylowego 10,0 mg laktoza 57,0 mg skrobia kukurydziana 30,0 mg zelatyna 2,0 mg stearynian magnezu 1,0 mg lacznie 100,0 mg Mieszanine substancji czynnej z laktoza i skro¬ bia kukurydziana granuluje sie za pomoca 10^/t roztworu wodnego zelatyny przez sito o wymiarze otworu 1 mm, suszy w temperaturze 40°C i pono¬ wnie przeciera przez sito. Tak otrzymany granulat miesza sie ze stearynianem magnezu a z mieszani¬ ny wytlacza sie rdzenie.Otrzymane rdzenie powleka sie w znany sposób otoczka, która nanosi sie za pomoca wodnej za¬ wiesiny cukru, dwutlenku tytanu, talku i gumy arabskiej. Gotowe drazetki poleruje sie woskiem pszczelim. Otrzymana drazetka wazy 150 mg. b) Tabletki. 1 tabletka zawiera: chlorowodorek fenylo-cyklopentylotiokarbaminianu' S-(3-dwuizopropyloaminoetylowego 16 mg laktoza 90 mg skrobia kukurydziana 64 mg skrobia rozpuszczalna 8 mg stearynian magnezu 2 mg lacznie 180 mg Substancje czynna i stearynian magnezu granu¬ luje sie z dodatkiem wodnego roztworu rozpu¬ szczalnej skrobi, granulat suszy sie i wspólnie mie¬ sza z laktoza i skrobia kukurydziana. Z mieszani¬ ny tej wytlacza sie tabletki o ciezarze 180 mg kaz¬ da. c) Czopki. 1 czopek zawiera: chlorowodorek fenylo-cyklopentylotiokarbaminianu 6-p-etylo-izopropyloaminoetylowego 30 mg podstawowa masa do czopków 1670 mg lacznie 1700 mg Dokladnie sproszkowana substancje czynna roz¬ prowadza sie za pomoca homogenizatora zanurze¬ niowego w stopionej.i ochlodzonej do temperatury 40°C podstawowej masie do czopków. Otrzymana81493 5 mase wlewa sie w temperaturze 35°C do lekko ochlodzonych form. d) Ampulki. 1 ampulka zawiera: chlorowodorek fenylo-cykloperitylotiokarbaminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowy 5,0 mg chlorek sodu . 18,0 mg woda destylowana uzupelniajaca do objetosci 2,0 ml Substancje czynna i chlorek sodu rozpuszcza sie w wygotowanej, przedestylowanej wodzie, przesacza sie w celu usuniecia czastek nierozpuszczalnych i otrzymanym roztworem napelnia sie ampulki o poje¬ mnosci 2 cm3 zachowujac warunki antyseptyczne.Nastepnie ampulki wyjalawia sie i zamyka.Kazda ampulka zawiera 5 mg substancji czynnej.Podane nizej przyklady objasniaja blizej sposób wedlug wynalazku, nie ograniczajac jego zakresu.Przyklad I. Chlorowodorek fenylocyklopen- tylotiokarbaminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylo- wego. 20 Do wrzacego roztworu 335,6 g (1,5 mola) chlorku kwasu fenylo-cyklopentylokarbaminowego w 1100 ml toluenu mieszajac w atmosferze azotu wkrapla sie w ciagu 1 godziny 242 g (1*5 mola) 0-dwuizo- propyloaminoetanotiolu i 152,3 g (1,5 mola) trój- 25 etyloaminy, rozpuszczonych w 450 ml toluenu, po czym mieszanine ogrzewa sie w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna w ciagu 6 godzin.Po ochlodzeniu, calosci odsacza sie pod zmniejszo¬ nym cisnieniem, warstwe toluenowa wytrzasa sie 30 trzykrotnie z 1000 ml buforowego roztworu wo¬ dnego o odczynie z wartoscia pH = 2, a nastepnie roztwór organiczny ekstrahuje sie 200 ml kwasu sol¬ nego rozcienczonego woda w stosunku 1:1. Roztwór w kwasie solnym chlodzac alkalizuje sie lugiem sodo- 35 wym i wytrzasa trzykrotnie porcjami po 500 ml chlo¬ roformu. Ekstrakt chloroformowy przemywa sie wo¬ da, suszy nad bezwodnym siarczanem sodowym i zateza pod próznia. Jako pozostalosc otrzymuje sie 456 g i(87,5% wydajnosci teoretycznej) fenylo- 40 cyklopentylotiokarbaminianu S-p-dwuizopropylo- aminometylowego w postaci jasnozólto zabarwio¬ nego oleju. Chlorowodorek, wytworzony w znany sposób, wykazuje temperature topnienia 143— 144°C. Wodoroszczawian wykazuje temperature to- 45 pnienia 153—154°C.Analogicznie jak w przykladzie I wytwarza sie zwiazki podane nizej.Chlorowodorek fenylo-cyklopentylotiokarbami- nianu S-p-metylo-izopropyloaminoetylowego o tern- 50 peraturze topnienia 133^136°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i P-metylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-P-etylo-izopropyloaminoetylowego o tempera- 55 turze topnienia 152—il53°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i 0-ety- lo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-p-n-propylo-izopropyloaminoetylówegoo tern- 60 peraturze topnienia 145—147°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i p-n-propylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fehylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-p-n-butylo-izopropyloaminoetylowego o tern- 65 6 peraturze topnienia 154—156°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i p-n-butylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- 5 hu S-j3-pentylo-izopropyloaminoetylowego o tempe¬ raturze topnienia 147—149°C wytwarza sie z chlor¬ ku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego ip-n- pentylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- 10 nianu S-0-n-heksylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 122—124°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i p-n-heksylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-fJ-n-heptylo-izopropyloaminoetylowego o tem¬ peraturze topnienia 148—150°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i p-n-heptylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-p-cykloheksylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 145—147°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i p-cykloheksylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-p-cyklopentylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 170—171°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowe¬ go i p-cyklopentylo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek- fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-0-krotylo-izopropyloaminoetylowego o tempe¬ raturze topnienia 167—169°C wytwarza sie z chlor¬ ku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i |3- krotylo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-3-II-rz.-butylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze 133—134°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i (J-II- rz.rbutylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloperitylotiokarbaminia- nu S-P-cykloheksen-2-ylo-izopropyloaminoetylowe- go o temperaturze topnienia 174—176°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbamino¬ wego i p-cyklóheksen-ylo-izopropyloaminoetanotio- lu.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbami- nianu S-p-cyklopenten-2-ylo-izopropyloaminoetylo- wego o temperaturze topnienia 151—153°C wytwa¬ rza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarba- minowego i p-cyklopenten-2-ylo-izopropyloamino- etanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheptylotiokarbaminia- nu S-|3-dwuizopropyloaminoetylowego o tempera¬ turze topnienia 107—109°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheptylokarbaminowego i 0-dwu- izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylo-dwucyklor[2,2,l]-heptylo- /2/-tiokarbaminianu S-P-etylo-izopropyloaminoety- lowego o temperaturze topnienia 133—135°C wy¬ twarza sie z chlorku kwasu fenylo-dwucyklo-[2,21] heptylo-/2/-tiokarbaminowego i /?-etyloizopropylo- aminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksylokarbaminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 143—145°C wytwarza sie z chlorku kwa-81493 7 8 su fenylocykloheksylokarbaminowego i p-dwuizo- propyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksylokarbaminianu S-p-etylo-izopropyloaminoetylowego o temperatu¬ rze topnienia 15G—158°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksylokarbaminowego i p-ety- loizopropyloanlinoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksylotiokarbaminia- nu S-P-cykloheksylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 178—180°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksylokarbaminowe- go i p-cykloheksylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksylotiokarbaminia- nu S-p-cyklopentylo-izópropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 175—177°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksylokarbaminowego i p-cyklopentylo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek fenylocykloheksylotiokarbaminia- nu S-p-II-rz.-butylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 128—130°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksylokarbaminowego i p-II-rz.-butylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksylotiokarbaminia- nu S-/N-izopropylopiperydylowego-3/ wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksylokarbaminowe- go i N-izopropylopiperydylotiolu-3. Produkt wyka¬ zuje temperature topnienia 185—187°C.Chlorowodorek fenylocyklopentylotiokarbaminia- nu S-/N-izopropylopiperydylowego-3/ o tempera¬ turze topnienia 185^187°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego i N-izo¬ propylopiperydylotiolu-3.Chlorowodorek fenylocykloheksan-2-ylo-tiokar- baminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 164—lfT6°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylo-cykloheksen-2-ylokarbami- nowego i p-dwuizopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek fenylocykloheksen-2-ylo-tiokar- baminianu S-p-etylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 171'—173°C wytwarza sie z chlorku kwasu fenylocykloheksen-2-ylokarbami- nowego i p-etylo-izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek pirydyio-/3/-cykloheksylotiokar- baminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 190—192°C wytwarza sie z chlorku kwasu pirydylo-/3/-cykloheksylo-karba- minowego i p-dwuizopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek pirydylo-'2/-cykloheksylotiokar- baminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 127—130°C wytwarza sie z chlorku kwasu pirydylo-/2/-cykloheksylokarba- minowego i p-dwuizopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek pirydylo-/2/-cykloheksylo-tiokar- baminianu-S-0-etylo-izopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 168—170aC wytwarza sie z chlorku kwasu pirydylo-/2/-cykloheksylokarba- minowego i p-etylo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek pirydylo-/2/-fenylotiokarbaminianu S-p-etylo-izopropyloaminoetylowego o temperatu¬ rze topnienia 138—139°C wytwarza sie z chlorku kwasu pirydylo-/2/-fenylokarbaminowego i p-ety- lo-izopropyloaminoetanotiolu.Bromowodorek pirydylo-/2/-fenylotiokarbaminia- nu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o tempera¬ turze topnienia 168—170°C wytwarza sie z chlorku kwasu pirydylo-/2/-fenylokarbaminówego i p-dwu¬ izopropyloaminoetanotiolu.Chlorowodorek dwufenylotiokarbaminianu S-p- dwuizopropyloaminoetylowego wytwarza sie z chlorku kwasu dwufenylokarbaminowego i p-dwu- izopropyloaminoetanotiolu. Produkt wykazuje tem¬ perature topnienia 166—168°C.Chlorowodorek dwufenylotiokarbaminianu S-p- metyloizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 163—166°C wytwarza sie z chlorku kwa¬ su dwufenylokarbaminowego i p-metyloizopropy- loaminoetanotiolu.Przyklad II. Metylobromek fenylo-cyklopen- tylotiokarbaminianu S-P-dwuizopropyloaminoetylo- wego 5,0 g (0,016 mola) fenylo-cyklopentylotiokarba- minianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego i 9,5 g (0,1 mola) bromku metylu w 50 ml acetonitrylu po¬ zostawia sie w temperaturze pokojowej w ciagu 4 dni. Roztwór reakcyjny zateza sie pod próznia, otrzymujac 5,4 g (85,0% wydajnosci teoretycznej) krysztalów o temperaturze topnienia 204—205°C.Analogicznie jak w przykladzie II wytwarza sie zwiazki podane nizej.Etylobromek dwufenylotiokarbaminianu S-0- dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze to¬ pnienia 188—189°C wytwarza sie z dwufenylotio¬ karbaminianu S-P-dwuizopropyloaminoetylowego i bromku metylu.Etylobromek fenylocyklopentylotiokarbaminianu S-p-etyloizoprppyloaminoetylowego o temperatu¬ rze topnienia 108—|109°C wytwarza sie z fenylocy- klopentylotiokarbaminianu S-p-etylo-izopropylo- aminoetylowego i bromku metylu.Etylobromek fenylocykloheksylotiokarbaminianu S-p-dwuizopropyloaminoetylowego o temperaturze topnienia 174—175aC wytwarza sie z fenylocyklohe- ksylotiokarbaminianu S-p-dwuizopropyloaminoety- lowego i bromku metylu.Przyklad III. Chlorowodorek fenylo-cyklo- heksylotiokarbaminianu S-P-izopropyloarainoetylo- wego 7,4 g (0,05 mola) p-etyloizopropyloaminoetanotio- lu i 6,9 g (0,05 mola) bezwodnego weglanu potaso¬ wego w 50 ml toluenu ogrzewa sie w atmosferze azotu do temperatury wrzenia. Nastepnie wkrapla sie roztwór 11,9 g (0,05 mola) chlorku kwasu feny- locykloheksylotiokarbaminowego w 50 ml toluenu, a mieszanine ogrzewa sie w temperaturze wrzenia pod chlodnica zwrotna w ciagu 10 godzin.Po ochlodzeniu calosc saczy sie pod zmniejszo¬ nym cisnieniem warstwe toluenowa wytrzasa trzy¬ krotnie z wodnym roztworem buforowym o war¬ tosci pH=2, po czym roztwór organiczny ekstrahu¬ je sie trzykrotnie kwasem solnym rozcienczonym woda w stosunku 1:1. Roztwór w kwasie solnym chlodzac, alkalizuje sie lugiem sodowym i trzy¬ krotnie wytrzasa sie z chloroformem. Po osuszeniu i zatezeniu ekstraktu chloroformowego otrzymuje sie jako pozostalosc 16,8 g (92,5*/* wydajnosci teo¬ retycznej) fenylocykloheksylotiokarbaminianu S-p- etyloizopropyloaminoetylowego. Chlorowodorek, wy¬ tworzony w znany sposób, wykazuje temperature topnienia 156—158°C. 10 15 20 25 30 35 40 45 50 55 6081493 Przyklad IV. Chlorowodorek fenylocyklopen- tylotiokarbaminianu S-p-metyloizopropyloaminoety- lowego. 3,32 g (0,025 mola) |3-metylo-izopropyloamkLoeta- notiolu ogrzewa sie z 1,35 g (0,025 g mola) metylanu sodowego w 50 ml metanolu w ciagu 1 godziny w atmosferze azotu w temperaturze wrzenia. Rozpu¬ szczalnik oddestylowuje sie, a do bialego krysta¬ licznego osadu dodaje sie 5,52 g (0,025 mola) chlor¬ ku kwasu fenylocyklopentylokarbaminowego w 80 ml bezwodnego toluenu i mieszanine ogrzewa sie w atmosferze azotu w ciagu 10 godzin w tem¬ peraturze wrzenia pod chlodnica zwroltna.Po ochlodzeniu, warstwe toluenowa wytrzasa sie trzykrotnie z wodnym roztworem buforowym o war¬ tosci pH=2, a roztwór organiczny ekstrahuje sie nastepnie kwasem solnym.Roztwór w kwasie solnym alkalizuje sie i wy¬ trzasa z chloroformem. Po osuszeniu i zatezeniu roztworu chloroformowego, jako ipozostalosc otrzy¬ muje sie 6,98 g (84,5M wydajnosci teoretycznej) fe- nylocyklopenitylotiokarbaminianu S-p-metyloizo- propyloaminoetylowego, z którego wytwarza sie *o 15 10 w znany sposób chlorowodorek wykazujacy tempe¬ rature topnienia 133—136°C. PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe Sposób wytwarzania nowych tiokarbaminianów o wzorze ogólnym 1, w którym Rt oznacza rodnik alkilowy o 1—7 atomach wegla, rodnik aikenylowy o 2—5 atomach wegla, rodnik cykloalkilowy lub cykloalkenylowy o 5—6 atomach wegla, R2 oznacza atom wodoru lub razem z Rt oznacza 5-lub 6-czlo¬ nowy pierscien zawierajacy atom azotu, R8 ozna¬ cza rodnik fenylowy lub grupe pdrydylowa, a R4 oznacza rodnik fenylowy, lub grupe (pirydylowa albo rodnik cykloalkilowy lub cykloalkenylowy o 5—7 atomach wegla, znamienny tym, ze zwiazek o ogólnym wzorze 2, w którym R8 i R4 maja wyzej podane znaczenie, poddaje sie reakcji z zasadowo podstawionym merkaptanem o ogólnym wzorze 3, w którym Rx i R2 maja wyzej podane znaczenie i otrzymany produkt koncowy ewentualnie prze¬ prowadza sie w znany sposób w jego sole ad¬ dycyjne z kwasami lub w sole czwartorzedowe. ? O 3\N_»_s_CH CH2—N / R4 / i-C3H7 H, Wzór 1 0 N C—Cl R4 Wzór 2 i — C3H7 HS— CH— I R. CH— N, Rf Wzór 3 PL