PL71980Y1 - Złączka termokurczliwa z barierą dyfuzyjną - Google Patents

Description

PL 71 980 Y1 2 Opis wzoru Przedmiotem wzoru uzytkowego jest zlaczka termokurczliwa do stosowania w polaczeniach zla- czek termokurczliwych, korzystnie w polaczeniach rur wstepnie izolowanych. Rury wstepnie izolowane sa zbudowane z jednej lub kilku rur wewnetrznych, oslony zewnetrznej oraz warstwy izolacyjnej, umieszczonej pomiedzy rura wewnetrzna / rurami wewnetrznymi a oslona. Rury wstepnie izolowane sa wytwarzane w zadanych dlugosciach, które umozliwiaja transport, a po- nadto sa wykonane w taki sposób, ze dlugosc rury wewnetrznej / rur wewnetrznych czesto przekracza dlugosc warstwy izolacyjnej i oslony. Zatem, na koncach izolowanej rury wystaje/wystaja zazwyczaj rura wewnetrzna / rury wewnetrzne w stosunku do warstwy izolacyjnej i oslon. W miejscu ustawienia, izolowane rury zostaja polaczone ostatecznie dzieki temu, ze najpierw zostaja polaczone ze soba rury wewnetrzne kazdej z obu izolowanych rur. To polaczenie nastepuje zazwyczaj przez spawanie. Aby przykryc obszar polaczenia chroniaca oslona zewnetrzna, zlaczka ter- mokurczliwa moze zostac naciagnieta lub nasunieta na oslone jednej z izolowanych rur, które nalezy polaczyc ze soba przed zespawaniem obu rur wewnetrznych. Do wyboru moze zostac wykorzystana zlaczka plytkowa, majaca ksztalt plytki, która zostaje zamontowana wokól obszaru laczenia. Po zespawaniu ze soba rur wewnetrznych, na polaczenie moze zostac naniesiona kilkoma róz- nymi sposobami warstwa materialu izolacyjnego. Znane jest na przyklad ulozenie otoczki na fragmencie pozbawionym oslony i izolacji, utworzonym pomiedzy zespawanymi ze soba rurami wewnetrznymi. Otoczka ta jest w taki sposób zamocowana na koncach oslony, ze zostaje utworzona ograniczona pusta przestrzen. Nastepnie, material izolacyjny w postaci pianki jest wprowadzany do pustej przestrzeni, dzieki czemu przy spienianiu pianki zostaje utworzona warstwa izolacyjna pomiedzy zespawanymi ru- rami a otoczka. Po utworzeniu izolacji piankowej, w niektórych przypadkach otoczka zostaje usunieta i material o wlasciwosciach blokujacych dyfuzje (na przyklad folia aluminiowa) zostaje owinieta wokól obszaru pozbawionego oslony. W innych przypadkach pozostawia sie otoczke wokól warstwy pianki, jesli otoczka sama w sobie posiada wlasciwosci blokujace dyfuzje lub alternatywnie, przed ostatecznym montazem zlaczki termokurczliwej wokól otoczki zostaje owinieta bariera dyfuzyjna. Znane jest takze zamontowanie dwóch pólskorup z materialu izolacyjnego, przykladowo w po- staci juz spienionego materialu izolacyjnego lub materialu izolacyjnego, nie opartego na tworzywie pian- kowym, wokól polaczenia zlaczek termokurczliwych, a nastepnie zamontowanie zlaczki termokurczli- wej – ewentualnie polaczone z montazem bariery dyfuzyjnej przed montazem zlaczki termokurczliwej. Zlaczka termokurczliwa jako taka jest czesto montowana dzieki temu, ze jest ona nasuwana na warstwe pianki, tak ze konce zlaczki termokurczliwej przykrywaja konce oslony obu rur. Zlaczka termo- kurczliwa zostaje zwykle przyczepiona za pomoca mastyksu, który zapewnia przyczepienie zlaczki ter- mokurczliwej do oslony podczas nastepujacej pózniej obróbki cieplnej zlaczki termokurczliwej, podczas której obkurcza sie ona. W ten sposób zostaje przykryte polaczenie pomiedzy obiema rurami przez zlaczke termokurczliwa, która ma funkcje oslony w obszarze polaczenia. Niedogodnoscia opisanych sposobów jest to, ze sa czasochlonne, poniewaz sposób zawiera wiele nieskomplikowanych etapów, przy czym kazdy pojedynczy etap trwa pewna ilosc czasu. Ponadto, ta duza ilosc etapów sposobu powoduje zwiekszone zagrozenie, ze podczas laczenia rur i przynalez- nego montazu folii termokurczliwej zostana popelnione bledy. W alternatywnym, znanym sposobie, najpierw zlaczka termokurczliwa podlega zgrzewaniu z oslona obu rur, po czym bezposrednio w zlaczce termokurczliwej nastepuje spienianie materialu izo- lacyjnego za pomoca otworów, które znajduja sie na powierzchni zlaczki termokurczliwej. Jednakze za pomoca tego sposobu nie jest mozliwe zamontowanie materialu o wlasciwosciach blokujacych dyfuzje pod zlaczka termoizolacyjna. Znane zlaczki termokurczliwe skladaja sie miedzy innymi z rur z PE (polietylenu) lub PEX (polie- tylenu usieciowanego), które zostaly ogrzane, (ewentualnie czesciowo) rozszerzone i schlodzone w po- staci rozszerzonej. Gdy zlaczka jest ogrzewana podczas montazu, dazy do powrócenia do swojego pierwotnego ksztaltu i tym samym obkurcza sie na polaczeniu zlaczki termokurczliwej. PE i PEX posia- daja w pewnych zakresie wlasciwosci blokujace dyfuzje, jednak przez pewien okres gazy izolacyjne w warstwie izolacyjnej podlegaja dyfuzji poprzez izolacje, wskutek czego traci ona czesc swoich wlasci- wosci izolacyjnych. Zlaczka termokurczliwa do stosowania w polaczeniach zlaczek termokurczliwych, wedlug wzoru charakteryzuje sie tym, ze zlaczka termokurczliwa obejmuje dyfuzyjna warstwe barierowa, zawierajaca alkohol etylowinylowy (EVOH) oraz dodatkowo inna warstwe materialu polimerowego, skladajaca sie PL 71 980 Y1 3 z polietylenu (PE), ponadto zlaczka termokurczliwa obejmuje pojedyncza warstwe kleju, stanowiacego klej termoplastyczny wzglednie klej elastomerowy lub termoutwardzalny klej do tworzyw sztucznych, przy czym warstwa kleju jest umieszczona pomiedzy dyfuzyjna warstwa barierowa a inna warstwa ma- terialu polimerowego. Zlaczka termokurczliwa wedlug wzoru jest przepuszczalna dla wody i/lub pary wodnej. Natomiast, dyfuzyjna warstwa barierowa posiada grubosc wynoszaca 1–100 mikrometrów i jest naniesiona na strone wewnetrzna zlaczki termokurczliwej. W zlaczce termokurczliwej wedlug wzoru, dyfuzyjna warstwa barierowa jest umieszczona pomie- dzy dwiema warstwami innej warstwy materialu polimerowego. Natomiast, inna warstwa materialu polimerowego posiada pamiec ksztaltu. Ponadto, inna warstwa materialu polimerowego posiada pólkrystaliczna siec, korzystnie z mate- rialu usieciowanego kowalencyjnie i/lub jest usieciowana. W ten sposób uzyskana jest zlaczka termokurczliwa, która posiada polepszone wlasciwosci blo- kujace dyfuzje, przyczyniajace sie do przedluzenia trwalosci polaczenia zlaczki termokurczliwej. Po- nadto, zlaczka termokurczliwa z osadzona bariera dyfuzyjna moze byc latwo i szybko instalowana, ze zminimalizowanym zagrozeniem blednym montazem. Fakt, ze zlaczka termokurczliwa posiada osa- dzona bariere dyfuzyjna, oznacza, ze moze byc uzyskana zoptymalizowana ochrona warstwy izolacyj- nej, znajdujacej sie pod zlaczka termokurczliwa. Dzieki wyzej wymienionej zlaczce termokurczliwej zo- staje tym samym znacznie podwyzszona trwalosc polaczenia zlaczek termokurczliwych. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa obejmuje ponadto co najmniej jedna inna warstwe materialu polimerowego, skladajaca sie z jednego lub kilku polimerów PE (poliety- len), PP (polipropylen), PB (polibutylen) i ABS (akrylonitryl-butadien-styren). Najczesciej jako inna warstwa materialu polimerowego stosowany jest PE, poniewaz posiada dobre wlasciwosci mechaniczne dla zastosowania jako oslony, a ponadto jest tworzywem tanim i latwo dostepnym. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa jest przepuszczalna dla wody i/lub pary wodnej. W jednej lub kilku postaciach wykonania, dyfuzyjna warstwa barierowa posiada grubosc wyno- szaca 1 mikrometr lub wiecej, na przyklad 1–100 µm, 1–50 µm, 1–20 µm lub 1–10 µm. W jednej lub kilku postaciach wykonania, dyfuzyjna warstwa barierowa jest naniesiona na strone wewnetrzna zlaczki termokurczliwej. W jednej lub kilku postaciach wykonania, dyfuzyjna warstwa barierowa jest umieszczona pomie- dzy dwiema warstwami innej warstwy materialu polimerowego, co zapewnia zwiekszona ochrone dyfu- zyjnej warstwy barierowej. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa zawiera warstwe kleju, stano- wiacego klej termoplastyczny lub termoutwardzalnego kleju do tworzyw sztucznych, przy czym warstwa kleju jest umieszczona pomiedzy dyfuzyjna warstwa barierowa a inna warstwa materialu polimerowego. Zapewnia to zwiekszone klejenie pomiedzy obiema warstwami polimerowymi. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa posiada trzy warstwy, gdzie wewnetrzna warstwa jest dyfuzyjna warstwa barierowa, srodkowa warstwa warstwa klejowa, a ze- wnetrzna warstwa warstwa polimerowa, skladajaca sie z jednego lub kilku polimerów PE (polietylen), PP (polipropylen), PB (polibutylen) i ABS (akrylonitryl-butadien-styren). Najczesciej zewnetrzna warstwa bedzie warstwa PE. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa posiada piec warstw, przy czym warstwa srodkowa jest dyfuzyjna warstwa barierowa, dwie graniczace warstwy warstwami klejowymi, a dwie kolejne warstwy warstwami polimerowymi, skladajacymi sie z jednego lub kilku polimerów PE (polietylen), PP (polipropylen), PB (polibutylen) i ABS (akrylonitryl-butadien-styren). Najczesciej ostatnie warstwy beda warstwami PE. W tym pieciowarstwowym wykonaniu uzyskuje sie dodatkowa ochrone srodkowej dyfuzyjnej warstwy barierowej. Rózne warstwy, z których zbudowana jest zlaczka termokurczliwa, moga byc wspólnie wytlaczane. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa jest zbudowana z róznych warstw, które sa wybrane z grupy skladajacej sie z PE/PETP-PVDC/PE, PE/PVDC/PE, PETP-EV0H/PE, OPA/PA-EVOH-PA/PE i OPA-PVDC/PE. W jednej lub kilku postaciach wykonania, inna warstwa materialu polimerowego posiada pamiec ksztaltu. PL 71 980 Y1 4 W jednej lub kilku postaciach wykonania, inna warstwa materialu polimerowego tworzy siec pól- krystaliczna. W polimerach pólkrystalicznych czasteczki sa upakowane wspólnie w uporzadkowanych obsza- rach zwanych krystalitami. Jest bardziej prawdopodobne, ze polimery liniowe, majace bardzo regularna strukture, ze sa pólkrystaliczne. Polimery pólkrystaliczne maja tendencje do tworzenia bardzo wytrzy- malych tworzyw sztucznych ze wzgledu na silne sily miedzyczasteczkowe zwiazane z upakowaniem scislego lancucha w krystalitach. Ponadto, poniewaz krystality rozpraszaja swiatlo, sa one mniej prze- zroczyste. Krystalicznosc mozna wywolac przez rozciaganie polimerów w celu wyrównania czaste- czek – proces zwany ciagnieniem. W przemysle tworzyw sztucznych folie polimerowe sa zwykle cia- gnione w celu zwiekszenia wytrzymalosci folii. Typowe materialy pólkrystaliczne sa zwykle nieprzezroczyste i obejmuja: • Polietylen (PE) • Poli- propylen (PP) • Politereftalan butylenu (PBT) • Politereftalan etylenu (PET) • Polieteroeteroketon (PEEK). W przeciwienstwie do amorficznych tworzyw termoplastycznych, pólkrystaliczne maja wysoce uporzadkowana strukture molekularna z ostrymi punktami topnienia. W jednej lub kilku postaciach wykonania, inna warstwa materialu polimerowego jest usieciowana. IT jest forma polietylenu z wiazaniami sieciowymi w strukturze polimeru. Sieciowanie pomaga poprawic wlasciwosci w niskich i wysokich temperaturach, udarnosc, wytrzymalosc na rozciaganie, od- pornosc na chemikalia i zarysowania polimeru podstawowego. W jednej lub kilku postaciach wykonania, zlaczka termokurczliwa posiada otwory dla wprowadze- nia materialu izolacyjnego i/lub dla odprowadzenia powietrza. Przedmiot wzoru uzytkowego jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia dwie rury przeznaczone do polaczenia, przy czym zlaczka termokurczliwa moze byc zastosowana przy izolacji cieplnej tego obszaru, fig. 2a i 2b przedstawiaja dwie rózne postacie wykonania zlaczki termokurczliwej. Na fig. 1 przedstawione sa dwie rury 100, które skladaja sie z jednej lub kilku rur wewnetrz- nych 102, oslony 106 i warstwy izolacyjnej, umieszczonej pomiedzy oslona 106 a rura wewnetrzna / rurami wewnetrznymi 102. Gdy laczone sa dwie rury 100, to nastepuje to czesto dzieki temu, ze rury wewnetrzne 102 na kazdej z obu rur 100 sa zespawane ze soba. Zanim rury wewnetrzne zostana ze soba zespawane, na jeden z konców obu rur moze zostac nasunieta zlaczka termokurczliwa w ksztal- cie tuby, na przyklad jak jest to pokazane na fig. 2a i 2b. Ten rodzaj zlaczki termokurczliwej jest bardzo czesto stosowany w zwiazku z polaczeniami zlaczek termokurczliwych. Alternatywnie do zlaczki kurcz- liwej w ksztalcie tuby moze byc równiez stosowana zlaczka plytkowa, ewentualnie o wlasciwosciach termokurczliwych. Warstwa materialu izolacyjnego, która jest umieszczona u góry na rurze wewnetrznej / rurach wewnetrznych przy polaczeniach zlaczek termokurczliwych, moze byc utworzona przez spienianie srodka spieniajacego, na przyklad w otoczce, która jest montowana w taki sposób, ze przykrywa cale nieizolowane polaczenie zlaczek kurczliwych. Przykladem takiego srodka spieniajacego jest cyklopen- tan do wytwarzania pianki polimerowej, na przyklad z poliuretanu. W gotowej piance, komórki piankowe beda zawieraly sklad gazu ze znaczna iloscia dwutlenku wegla i pentanu, przy czym dwutlenek wegla jest wytwarzany glównie podczas przebiegu reakcji chemicznej. Alternatywnie do spieniania materialu izolacyjnego, mozna równiez zamontowac dwie pólskorupy ze spienionego na gotowe materialu izolacyjnego lub tym podobnego, który zawsze jeszcze zawiera dana ilosc gazów, posiadajaca wlasciwosci izolacyjne. Znane zlaczki termokurczliwe sa najczesciej wytwarzane z PE (polietylenu) lub innych tworzyw, które sa stosunkowo otwarte dla dyfuzji dwutlenku wegla (CO2). Dwutlenek wegla i pentan przez pewien okres podlegaja dyfuzji przez oslone na zewnatrz i zostaja zastapione miedzy innymi przez tlen (O2) z otaczajacego powietrza. Dwutlenek wegla i pentan sa dwoma waznymi gazami dla utrzymania dobrej wlasciwosci izolacyjnej pianki, dlatego tez istnieje problem, gdy zbyt duze ilosci tych gazów zostaja rozproszone z pianki. Problem przy gromadzeniu tlenu w piance izolacyjnej stanowi to, ze tlen posiada niedobre wlasciwosci izolacyjne, a ponadto przyczynia sie do rozpadu pianki. Wlasciwosci dyfuzyjne materialu PE oslony reguluja zatem transport czasteczek tlenu i dwutlenku wegla przez oslone, co ozna- cza, ze lezaca ponizej warstwa izolacyjna, z której lub do której przenikaja gazy, po uplywie pewnego okresu traci swoja zdolnosc izolacyjna. Wczesniejsze sposoby uzyskania lepszych, blokujacych dyfuzje wlasciwosci obszaru polaczenia pomiedzy obiema rurami wykorzystywaly technike, w której material izolacyjny z materialem o wlasci- wosciach blokujacych dyfuzje (na przyklad folia aluminiowa) jest przykrywany materialem izolacyjnym PL 71 980 Y1 przez owiniecie obszaru pozbawionego oslony. To czesciowo rozwiazalo problem, jednakze woda prze- plywajaca w rurze wewnetrznej, która w pewnym stopniu moze przenikac do rury wewnetrznej, a tym samym podlegac dyfuzji do materialu izolacyjnego, nie miala mozliwosci opuszczenia rury, gdy byla uzyta na przyklad folia aluminiowa. Zatem woda moze pozostac w piance, gdzie moze sie skroplic i moze doprowadzic do nasycenia woda komórek pianki izolacyjnej. W ten sposób moze dojsc takze do zmniejszonej zdolnosci izolacyjnej pianki. Aspekt niniejszego wyrobu dotyczy zlaczki termokurczliwej, pokazanej na fig. 2a–b, do stosowa- nia przy polaczeniach zlaczek termokurczliwych. Zlaczka termokurczliwa jest przedstawiona w dwóch postaciach wykonania 200a, 200b na fig. 2a–b, lecz oczywiscie mozliwe sa takze inne uksztaltowania. Przed zespawaniem rur wewnetrznych 102 ze soba, zlaczka termokurczliwa 200a, 200b jest w taki sposób nasuwana na jedna z rur 100, ze zlaczka termokurczliwa po zespawaniu rur wewnetrznych 102 moze zostac nasunieta na polaczenie zlaczek kurczliwych. Gdy zlaczka termokurczliwa jest prowadzona poza polaczenie zlaczek termokurczliwych, wówczas konce 202 zlaczek 200a, 200b zachodza na oslone 106 kazdej z obu rur 100. Zamocowanie zlaczki termokurczliwej 200a, 200b na oslonach 106 jest przeprowadzane najlepiej za pomoca sposobu termicznego, w którym obszar zostaje ogrzany, ewentu- alnie za pomoca mastyksu, który zwieksza zdolnosc zlaczki termokurczliwej do przyklejenia do oslony. Zlaczka termokurczliwa moze zawierac otwory, które umozliwiaja doprowadzenie materialu izo- lacyjnego, po czym konce 202 sa zamocowane na zlaczkach na oslonie 106 rur 100, o ile ma nastapic spienianie materialu izolacyjnego, przy czym zlaczka spelnia funkcje otoczki. Zlaczka termokurczliwa 200a, 200b obejmuje co najmniej jedna dyfuzyjna warstwe barierowa (nie pokazana na figurach), zawierajaca jeden lub kilka polimerów PVDC (polichlorek winylidenu), EVOH (etylen-alkohol winylowy) i PA (poliamid). Najczesciej zlaczka termokurczliwa bedzie obejmowala ponadto co najmniej jedna inna warstwe materialu polimerowego, skladajaca sie z jednego lub kilku polimerów PE (polietylen), PP (polipropylen), PB (polibutylen) i ABS (akrylonitryl-butadien-styren). Materialy polimerowe, z których zbudowana jest zlaczka termokurczliwa, moga byc przepusz- czalne dla wody i/lub pary wodnej. To powoduje, ze w warstwie izolacyjnej nie gromadzi sie woda, lecz posiada mozliwosc podlegania dyfuzji z obszaru wokól polaczenia zlaczki termokurczliwej. Dyfuzyjna warstwa barierowa, zawierajaca jeden lub klika polimerów PVDC (polichlorek winyli- denu), EVOH (etylen-alkohol winylowy) i PA (poliamid) sluzy jako bariera dyfuzyjna dla tlenu i dwutlenku wegla. Dzialanie PVDC, EVOH i/lub PA jest takie, ze uzyskuje sie znacznie silniejsza bariere przeciw dyfuzji tlenu i dwutlenku wegla, w porównaniu do odpowiedniej warstwy stosowanego wczesniej PE. Istotne jest, ze dyfuzyjna warstwa barierowa, obejmujaca jeden lub kilka polimerów PVDC, EVOH i PA, jest dostatecznie elastyczna, aby nadazac za zmiana geometrii podczas obkurczania zlaczki ter- mokurczliwej i dzieki temu przylegac do innego materialu polimerowego / innych materialów polimero- wych, które zawiera zlaczka termokurczliwa, tak ze dyfuzyjna warstwa barierowa kurczy sie razem z inna warstwa polimerowa / innymi warstwami polimerowymi. Korzystne jest takze, ze rózne materialy polimerowe moga byc wspólnie wytlaczane lub ze dyfu- zyjna warstwa barierowa moze byc nanoszona jako oslona przez wytlaczanie (extrusion coating) lub przez rozpylanie na inna warstwe materialu polimerowego. Oba rodzaje wymienionych tutaj warstw polimerowych moga posiadac pamiec ksztaltu. Oznacza to, ze warstwy polimerowe posiadaja zdolnosc „przypominania” sobie makroskopowo pierwotnego ksztaltu. Ponadto, tworzywa polimerowe z pamiecia ksztaltu sa w stanie, w szczególnych warunkach, podlegac elastycznemu odksztalceniu (rozszerzaniu lub zageszczaniu), wychodzac od pierwotnego ksztaltu, a w ksztalcie wtórnym zatrzymac z wysokim naprezeniem w materiale (poczatkowo czesto za pomoca niskiej temperatury). Ksztalt wtórny moze rozprezyc sie do stanu pierwotnego (ksztaltu pier- wotnego), przykladowo pod wplywem oddzialywania termicznego lub elektrycznego. Inna warstwa materialu polimerowego, skladajaca sie z jednego lub kilku polimerów PE, PP, PB i ABS, moze byc usieciowana i moze ewentualnie posiadac siec pólkrystaliczna, przykladowo sklada- jaca sie z materialu usieciowanego kowalencyjnie. W tym typie materialu, przejscie w stanie stopionym obszarów krystalicznych w ksztalcie wtórnym jest wykorzystywane do powrotu do ksztaltu pierwotnego. Przykladem dla materialów usieciowanych kowalencyjnie jest polietylen (PE), który jest stosun- kowo oplacalnym materialem polimerowym o dobrych wlasciwosciach mechanicznych, co czyni go oczywistym kandydatem na dobry material oslony. Aby zmniejszyc koszty materialowe dla folii termokurczliwej, moze byc korzystne, ze dyfuzyjna warstwa barierowa jest tak cienka, jak jest to mozliwe. W praktyce, grubosc az do 1 µm moze tworzyc PL 71 980 Y1 6 zadowalajaca bariere dla tlenu i dwutlenku wegla. Najczesciej, grubosc bedzie wynosic 1 mikrometr lub wiecej, na przyklad 1–100 µm, 1–50 µm, 1–20 µm lub 1–10 µm. Dyfuzyjna warstwa barierowa moze byc naniesiona na strone wewnetrzna zlaczki termokurczli- wej, tak ze jest ona zwrócona bezposrednio do warstwy izolacyjnej. Alternatywnie, dyfuzyjna warstwa barierowa moze byc umieszczona pomiedzy dwiema warstwami innego materialu polimerowego. Pomiedzy dyfuzyjna warstwa barierowa a inna warstwa materialu polimerowego / innymi warstwami materialu polimerowego moze znajdowac sie warstwa kleju, skladajaca sie na przyklad z kleju termopla- stycznego, kleju elastomerowego lub innego utwardzalnego na goraco kleju do tworzyw sztucznych. Zlaczka termokurczliwa moze byc zbudowana z róznych warstw, wybranych z grupy skladajacej sie z PE/PETP-PVDC/PE, PE/PVDC/PE, PETP-EVOH/PE, OPA/PA-EVOH-PA/PE i OPA-PVDC/PE. PL PL PL PL PL PL PL

Claims (7)

1. Zastrzezenia ochronne 1. Zlaczka termokurczliwa do stosowania w polaczeniach zlaczek termokurczliwych, znamienna tym, ze zlaczka termokurczliwa obejmuje dyfuzyjna warstwe barierowa, zawierajaca alkohol etylowinylowy (EVOH) oraz dodatkowo inna warstwe materialu polimerowego, skladajaca sie z polietylenu (PE), ponadto zlaczka termokurczliwa obejmuje pojedyncza warstwe kleju, sta- nowiacego klej termoplastyczny wzglednie klej elastomerowy lub termoutwardzalny klej do tworzyw sztucznych, przy czym warstwa kleju jest umieszczona pomiedzy dyfuzyjna warstwa barierowa a inna warstwa materialu polimerowego.

2. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 1, znamienna tym, ze jest przepuszczalna dla wody i/lub pary wodnej.

3. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 1, znamienna tym, ze dyfuzyjna warstwa barierowa posiada grubosc wynoszaca 1–100 mikrometrów.

4. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 2 albo 3, znamienna tym, ze dyfuzyjna warstwa ba- rierowa jest naniesiona na strone wewnetrzna zlaczki termokurczliwej.

5. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 1 albo 3, znamienna tym, ze dyfuzyjna warstwa barie- rowa jest umieszczona pomiedzy dwiema warstwami innej warstwy materialu polimerowego.

6. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, ze inna warstwa materialu polimerowego posiada pamiec ksztaltu.

7. Zlaczka termokurczliwa wedlug zastrz. 1 albo 2, znamienna tym, ze inna warstwa materialu polimerowego posiada pólkrystaliczna siec, korzystnie z materialu usieciowanego kowalen- cyjnie i/lub jest usieciowana. PL PL PL PL PL PL PL