PL69916Y1 - Fundament słupa, zwłaszcza oświetleniowego - Google Patents

Abstract

Zgłoszenie dotyczy budowy fundamentu słupa, zwłaszcza oświetleniowego, stosowanego w oświetleniu ulic i placów. Fundament (1) składa się ze stopy oporowej (2), zamocowanych na niej czterech pionowych wsporników (3) oraz osadzonego w nich od góry wieńca (4) wyposażonego w przelotowy otwór (7) na przewody i rozmieszczonych przy narożach (6') nagwintowanych trzpieni (8) do mocowania słupa. Dla pewnego posadowienia wieńca (4) pionowe prostokątne wsporniki (3) mają na swych górnych końcach prostokątne wybrania przylegające ściankami do wieńca (4) i z nim nierozłącznie sklejone. Pionowe wsporniki (3) są przyklejone od dołu do stopy oporowej (2), przy czym wieniec (4) może mieć boki równoległe do krawędzi stopy oporowej (2), względnie przekręcone względem stopy oporowej (2) o kąt 45°. Wnętrze (11) fundamentu (1) jest puste.

Description

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest fundament słupa, zwłaszcza oświetleniowego, wykorzystywanego do oświetlenia ulic i placów.

Zgodnie ze zgłoszeniem polskiego wzoru użytkowego W. 123509 fundament słupa oświetleniowego wykonany jest z tworzywa mineralnego, w szczególności z polimerobetonu i posiada pionowy trzon o postaci wydrążonego wewnątrz graniastosłupa prostokątnego. Od dołu fundament ten zakończony jest płytą oporową prostokątną, a od góry wieńcem zaopatrzonym w wystające w górę nagwintowane trzpienie do mocowania słupa oświetleniowego. Dwie położone naprzeciw siebie ścianki trzonu posiadają przelotowe okna do wprowadzania i wyprowadzania przewodów elektrycznych, natomiast przynajmniej jedna para leżących naprzeciw siebie ścianek posiada wzdłużne zagłębienia o wysokości odpowiadającej wysokości trzonu i szerokości nie większej niż połowa szerokości każdej ze ścianek. Korzystnie wszystkie ścianki trzonu posiadają zagłębienia, a nawet dwa z tych zagłębień mogą być wykonane jako przelotowe.

Tego typu fundament stosowany jest do słupów niskich i średnich i jest bardzo dobrze powiązany z gruntem, w którym jest posadowiony, jako że grant wchodzi w zagłębienia i pustki, tworząc kształtowe połączenie o bardzo dużej odporności na zmiany położenia. Dodatkowo dzięki wykonaniu fundamentu z tworzywa sztucznego, korzystnie polimerobetonu, uzyskuje się bardzo wysoką odporność fundamentu na korozję, przy prostocie wykonania jednostek fundamentu. Pewną niedogodnością jest monolityczna budowa fundamentu, która utrudnia transport i roboty montażowe, szczególnie przy fundamentach masywnych, wymaganych dla słupów o znacznej wysokości i masie.

Celem wzoru użytkowego jest opracowanie takiej konstrukcji fundamentu słupa, zwłaszcza oświetleniowego, która przy zaletach wynikających z powiązania kształtowego z gruntem, pozwoli na prosty montaż, nawet w miejscu zabudowywania.

Istota wzoru użytkowego polega na tym, że fundament ma prostokątne pionowe wsporniki, łączące zasadniczo prostokątną stopę oporową z zasadniczo prostokątnym graniastym wieńcem, wyposażonym w nagwintowane trzpienie i otwór na przeprowadzenie przewodów, usytuowane parami wzdłuż płaszczyzn pionowych przechodzących przez naprzemianległe naroża wieńca i przecinających się w osi pionowej fundamentu. Naroża wieńca posiadają płaskie, pionowe i przekątne ścięcia, a wsporniki na górnych swych końcach mają prostokątne w widoku bocznym wybrania, których pionowe ścianki przylegają do ścięć naroży wieńca, a na ich poziomych ściankach wsparta jest dolna powierzchnia wieńca, co ułatwia łączenie elementów fundamentu w monolityczną całość.

Dla uzyskania odpowiedniej sztywności konstrukcji fundamentu przylegające do siebie powierzchnie stopy oporowej pionowych wsporników i wieńca są ze sobą sklejone na trwale.

Dla prostoty wykonania i łatwości montażu celowym jest takie wykonanie fundamentu, w którym ma on zarówno stopę oporową, jak i wieniec w widoku z góry ukształtowane jako kwadraty ze ściętymi narożami.

Możliwym jest takie zestawienie elementów, w którym pionowe wsporniki usytuowane są parami wzdłuż pionowych płaszczyzn symetrii, przechodzących przez naroża zarówno wieńca, jak i stopy oporowej. Wówczas boki wieńca oraz stopy oporowej są do siebie równoległe. W innym zestawieniu pionowe wsporniki usytuowane są parami wzdłuż pionowych płaszczyzn symetrii, przechodzących przez naroża, oraz środki długości odpowiadających im boków stopy oporowej, dzięki czemu boki stopy oporowej i wieńca są wzajemnie przekręcone kąt 45° wokół osi pionowej fundamentu.

Zasadniczą zaletą fundamentu według wzoru użytkowego jest segmentowa budowa z użyciem powtarzalnych elementów, jakimi są pionowe wsporniki z odpowiednimi wycięciami, a także stopy oporowe i wieńce ze ściętymi dla ułatwienia łączenia narożami. Elementy te mogą mieć wymiary dobierane w odpowiedni sposób dla stosowanych konstrukcji słupów. Dodatkową zaletą jest możliwość ostatecznego składania fundamentu w miejscu jego osadzenia za pomocą kleju przemysłowego, odpowiedniego dla materiału, z którego zbudowane są elementy konstrukcyjne fundamentu. Fundament według wzoru użytkowego, dzięki wewnętrznej pustej przestrzeni zapewnia doskonałe połączenie kształtowe z gruntem, co gwarantuje stabilność słupa i jego odporność na obciążenia zewnętrzne, na przykład wywołane przez wiatr.

Wzór użytkowy został przedstawiony na rysunku, gdzie fig. 1 przedstawia widok perspektywiczny fundamentu zmontowanego z bokami stopy oporowej, równoległymi do boków wieńca, fig. 2 - fundament w widoku na ścianę boczną, fig. 3 - fundament w widoku z góry, fig. 4 - fundament w widoku perspektywicznym, w którym stopa oporowa jest przekręcona względem wieńca i fig. 5 - zestawienie wg fig. 4 w widoku z góry.

Fundament 1 zbudowany jest z połączonych ze sobą na sztywno za pomocą klejenia stopy oporowej 2, czterech prostokątnych pionowych wsporników 3 i wieńca 4, Zarówno stopa oporowa 2, jak i wieniec 4 mają w widoku z góry kształt zbliżony do kwadratu z przekątnymi ścięciami 5, 5’ naroży 6, 6’, przy czym wieniec 4 ma w centralnej części przelotowy otwór 7 dla przeprowadzenia nie narysowanych przewodów zasilających, natomiast w rejonie naroży 6’ ma osadzone na stałe i na sztywno nagwintowane trzpienie 8 służące do rozłącznego mocowania nienarysowanego słupa oświetleniowego. Stopa oporowa 2 połączona jest z wieńcem 4 za pomocą czterech sztywnych pionowych wsporników 3, z których każdy na górnym swym końcu 9 ma prostokątne w widoku z boku wybranie 10, którego pionowa ścianka 10a przylega do powierzchni prostokątnego ścięcia 5’ odpowiedniego naroża 6’ wieńca 4. Poziome ścianki 10b tych wybrań 10 razem stanowią podparcie dolnej powierzchni 4a wieńca 4. Pionowe wsporniki 3 usytuowane są parami wzdłuż pionowych płaszczyzn symetrii Pi, P2, przechodzących przez naroża 6, 6’ wieńca 4 i stopy oporowej 2 (fig. 1, fig. 2, fig. 3), względnie przez naroża 6’ wieńca 4 oraz środki A długości L boków stopy oporowej 2 (fig. 4, fig. 5). Wnętrze 11 fundamentu 1 jest puste i po zamontowaniu w wykopie wypełnione jest ziemią. Dolne powierzchnie 3a pionowych wsporników 3 są sklejone ze stopą oporową 2, a górne powierzchnie 10a wybrań 10 są sklejone z odpowiadającymi im powierzchniami ścięć 6’ naroży 5’ wieńca 4, natomiast dolne powierzchnie 10b wybrań 10 sklejone są z odpowiadającymi im fragmentami dolnej powierzchni 4a wieńca 4.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia ochronne

   1. Fundament słupa, zwłaszcza oświetleniowego, wykonany z tworzywa mineralnego, najlepiej polimerokwarcu, mający postać zbliżoną do pustego wewnątrz graniastosłupa o podstawie prostokątnej, zakończony od dołu zasadniczo prostokątną stopą oporową, a od góry wieńcem graniastym, posiadającym pionowy, przelotowy otwór dla przeprowadzenia przewodów zasilających, a w pobliżu naroży mającym osadzone na sztywno, wystające w górę cztery nagwintowane trzpienie do rozłącznego mocowania słupa, przy czym stopa oporowa połączona jest na sztywno z wieńcem za pomocą sztywnych, prostokątnych wsporników, znamienny tym, że prostokątne pionowe wsporniki (3) parami usytuowane są wzdłuż płaszczyzn pionowych (Pi, P2) przechodzących przez naprzemianległe naroża (6’) wieńca (4) i przecinających się w osi pionowej (O) fundamentu (1), przy czym naroża (6’) wieńca (4) posiadają pionowe, płaskie przekątne ścięcia (5’), a pionowe wsporniki (3) na górnych swych końcach (9) mają prostokątne w widoku bocznym wybrania (10), których pionowe ścianki (10a) przylegają do ścięć (5’) naroży (6’) wieńca (4), a na ich poziomych ściankach (10) wsparta jest dolna powierzchnia (4a) wieńca (4), natomiast przylegające do siebie powierzchnie (3a, 4a, 10a, 10b) stopy oporowej (2), pionowych wsporników (3) i wieńca (4) są ze sobą sklejone na trwałe.
2. 2. Fundament według zastrz. 1, znamienny tym, że zarówno stopa oporowa (2) jak i wieniec (4) w widoku z góry mają powierzchnie kwadratowe, ze ściętymi przekątnie narożami (6, 6’).
3. 3. Fundament według zastrz. 2, znamienny tym, że pionowe wsporniki (3) usytuowane są parami wzdłuż pionowych płaszczyzn symetrii (P1, P2) przechodzących przez naroża (6, 6’) zarówno wieńca (4), jak i stopy oporowej (2).
4. 4. Fundament według zastrz. 2, znamienny tym, że pionowe wsporniki (3) usytuowane są parami wzdłuż pionowych płaszczyzn symetrii (P1, P2), przechodzących przez naroża (6’) wieńca (4) oraz środki (A) długości (L) odpowiadających im boków stopy oporowej (2).