PL66167Y1 - Gong elektromechaniczno-elektroniczny - Google Patents

Description

2 PL 66 167 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest gong elektromechaniczno-elektroniczny powszechnie stosowany szczególnie w wyposażeniu mieszkań lub lokali użytkowych.

Znane są ogólnie gongi elektromagnetyczne składające się z prostokątnej obudowy połączonych rozłącznie z podstawą która wyposażona jest w dwie wzdłużne blachy drgające, które osadzone są na kołkach gumowych umieszczonych w pionowych uchwytach. Pomiędzy blachami drgającymi w pionowych uchwytach umieszczona jest cewka zespołu bijącego z bijakiem, a obok zaciski kablowe. W podstawie usytuowany jest kablowy otwór wlotowy oraz otwory przeznaczone do mocowania gongu na ścianie.

Znane jest rozwiązanie uwidocznione w opisie patentowym US 2003090369A1, w którym modułowy zespół kuranta drzwiowego do pomieszczeń przykładowo mieszkalnych składa się z podstawy kuranta zawierającej zespół bijaków elektromagnetycznych wraz z elementami gongów dźwiękowych i urządzeniem sterującym, przyłączonego z jednej strony podstawy modułu zespołu transformatora umieszczonego na przyłączanej rozłącznie podstawie oraz przyłączanych rozłącznie z drugiej strony podstawy osłon o zróżnicowanych kształtach z zróżnicowaną ilością i wielkością otworów na swojej powierzchni, których zadaniem jest właściwa propagacja fali dźwiękowej w pomieszczeniach. Sztaby gongów kuranta są tak dobierane, aby wywoływane dźwięki miały różne charakterystyki fali dźwiękowej z uwagi na ich grubość, długość, kształt, rodzaj użytego materiału. Gongi zawieszone są na wspornikach na przekładkach wibroizolacyjnych wykonanych z przykładowo gumy lub uretanu, przy czym konstrukcja wsporników pozwala na łatwą wymianę sztab gongu poprzez proste ich wyjęcie.

Odłączalna obudowa modułu zespołu transformatora pozwala na dowolne rozmieszczanie zespołów kurantów składającego się z podstawy z gongami i osłony w obrębie mieszkania i nawet poza nim. Odłączony zespół transformatora można umieścić w jednym dowolnym miejscu korzystając z jego podstawy, a kilka zespołów kurantów w innych miejscach. Zasilanie urządzeń sterujących bija-kami gongów odbywa się za pomocą obwodów bezpiecznego niskiego napięcia podłączonych do modułu zespołu transformatora. Ponadto w starym budownictwie zespół kurantów można montować korzystając z istniejących transformatorów bez konieczności zakupu zestawu kurantów wraz z transformatorem. W przykładzie wykonania kuranty wyposażone są w zespoły udarowe składające się z dwóch bijaków poruszanych elektromagnetycznie wspomaganych sprężynami uderzających naprzemiennie w dwie sztaby gongów. Zespół udarowy wraz z sterowaniem ruchem bijaków gongów przykryty jest pokrywą, której kształt zewnętrzny oraz położenie otworów na jej powierzchni dają najlepszą jakość dźwięku. W omawianym przykładzie wykonania stwierdzono, że otwory w pokrywie powinny mieć powierzchnię co najmniej 0,5 cala kwadratowego, przy czym otwory o powierzchni większej lub równej 1 cal kwadratowy powodują, że jakość dźwięku kurantów jest najlepsza. Pokrywy 0 różnych kształtach, z różnych materiałów oraz z różną ilością otworów dźwiękowych można dowolnie wymieniać. Ich dobór uzależniony jest od położenia kurantów względem drzwi, ścian oraz innych przegród w celu uzyskania jak najlepszej słyszalności, barwy dźwięku oraz jego rezonansu. Przedmiotem wynalazku jest również sposób montażu oraz wzajemnej kombinacji rozmieszczania poszczególnych modułów zespołu kurantów w pomieszczeniach obiektu, a zwłaszcza doboru elementów gongów 1 obudowy w celu uzyskania jak najlepszej jakości dźwięku oraz jego propagacji w obrębie obiektu. Z polskiego opisu zgłoszeniowego nr W 118235 wzoru użytkowego znany jest gong, który ma obudowę składającą się z korpusu w kształcie płaskiego prostopadłościanu z otwartym dnem i z zaokrąglonymi pionowymi krawędziami. Przy czym, jego czołowa górna płaszczyzna ma w swej środkowej części wystający element stabilizujący i dwa otwory montażowe. We wnętrzu korpusu równolegle do jego krótszych ścianek bocznych usytuowane są dwie zaokrąglone na swych końcach wewnętrzne przegrody z otworami blokującymi. Na górnej płaszczyźnie korpusu osadzona jest rozłącznie nakładka w kształcie prostokątnej płytki wykonanej ze szkła z centralnym otworem i z dwoma otworami montażowymi. Na elemencie stabilizującym poprzez otwór osadzona jest nakładka, która mocowana jest rozłącznie do korpusu opaską spinającą. Nakładka przymocowana jest do korpusu poprzez otwory montażowe śrubami osadzonymi w nagwintowanych wewnętrznie tulejach, w które wyposażona jest od wewnętrznej strony opaska spinająca. Opaska spinająca w widoku z góry ma kształt prostokątny, natomiast w przekroju poprzecznym ma kształt ceownika. Szerokość opaski spinającej jest większa od średnicy centralnego otworu nakładki, osłaniając go w widoku z góry. Podstawa wyposażona jest w dwie wzdłużne blachy dzwoniące, które osadzone są sprężyście na kołkach gumowych umieszczonych w pionowych uchwytach. Pomiędzy blachami dzwoniącymi w pionowych uchwytach umieszczo- 3 PL 66 167 Υ1 na jest cewka zespołu bijącego z bijakiem, a obok zaciski kablowe i kablowy otwór wlotowy. Podstawa w pobliżu jej dolnej krawędzi ma owalny otwór montażowy z osłoną, a po przeciwnej stronie na zewnętrznej płaszczyźnie podstawy znajduje się zaczepowy uchwyt montażowy w kształcie litery „U”.

Celem wzoru użytkowego jest konstrukcja gongu, która pozwoli na zunifikowanie poszczególnych podzespołów, na uproszczenie montażu poszczególnych podzespołów w procesie produkcji oraz ułatwi montaż gongów i ich naprawę przez użytkowników oraz poprzez użycie odpowiedniego zestawienia elementów elektromechanicznych oraz elektronicznych na uzyskanie w sposób programowalny zróżnicowanego układu dźwiękowego wytwarzanego poprzez elektroniczne i elektromechaniczne wibrafony akustyczne.

Gong według wzoru, cechuje się tym, że w pionowych uchwytach osadzone są zespoły rezonansowe poprzez elastyczne elementy mocujące, a w środkowej części korpusu podstawy znajduje się siedlisko, w którym osadzony jest w sposób rozłączny moduł elektromagnetycznego zespołu bija-kowego wyposażony w zespół mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych. Obok siedliska znajduje się odpowiednio rozmieszczone w obrysie podstawy gniazdo głośnika z mocowanym w nim rozłącznie głośnikiem oraz gniazdo modułu elektronicznego ułożonego rozłącznie na podkładce. Moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego wyposażony w zespół mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych, głośnik, moduł elektroniczny połączone są wzajemnie przewodami elektrycznymi. W tylnej części siedliska usytuowana jest ścianka oporowa, a pomiędzy bocznymi skrajnymi krawędziami ścianki oporowej i bocznymi wewnętrznymi płaszczyznami bocznymi ściankami uchwytów umieszczone są dwa elastyczne boczne uchwyty z otworem blokującym, z kolei boki siedliska ograniczone są dwoma pionowymi ściankami. Natomiast na poziomej płaszczyźnie stanowiącej przedłużenie przedniej krawędzi siedliska usytuowane są czołowe elastyczne uchwyty wyposażone w otwory blokujące. W przestrzeni pomiędzy krawędzią obrysu podstawy a obrysem siedliska usytuowane jest gniazdo głośnika oraz gniazdo modułu elektronicznego. W podstawie pomiędzy pionowymi ściankami i przednimi uchwytami znajduje się co najmniej jeden boczny otwór technologiczny z osadzoną w nim poprzez element sprężysty co najmniej jedną dźwignią zwalniającą wyposażoną w co najmniej jeden pazur zwalniający. Uchwyty wyposażone są w pierścieniowe gniazda z wewnętrznym otworem w kształcie wycinka otwartego od góry pierścienia o wewnętrznych wymiarach odpowiadających zewnętrznym wymiarom pierścienia osadczego. Z kolei elastyczny element mocujący ma rdzeń w kształcie walca wyposażonego w końcówkę, pierścień osadczy, wybranie, pierścień ograniczający oraz rowek mocujący, przy czym elastyczny element mocujący zakończony jest kołnierzem mocującym, który w widoku bocznym ma rowek w kształcie rozwartej litery „V”. Wzdłuż linii tworzących cylindryczną zewnętrzną powierzchnię rowka mocującego usytuowane są symetrycznie, co najmniej trzy wzdłużne występy. W rowku o przekroju poprzecznym w kształcie litery „V” kołnierza mocującego uformowane jest stanowiące integralną całość z kołnierzem żebro usytuowane prostopadle do krawędzi rowka. Ponadto wewnętrzna powierzchnia walcowa otworów blaszek drgających wspiera się na krawędziach zewnętrznych wzdłużnych występów. Modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy składa się z obudowy karkasu, która stanowi nierozłączną część z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych. Przy czym, karkas ma pionową ściankę podporowo mocującą z usytuowanymi w jej dolnych narożach bocznymi wystającymi występami mocująco--ryglującymi i przednią pionową ściankę podporowo-mocującą, która jest jednocześnie tylną ścianką obudowy zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych, który ma w swej górnej czołowej pionowej ściance obudowy górny występ blokujący, a w dolnej jej części czołowe występy mocu-jąco-ryglujące. Karkas wraz z cewką jest osłonięty dolną osłoną metalową i górną osłoną metalową, które uformowane są w kształcie litery „U” i wyposażone są w górny otwór blokujący oraz w dolny otwór blokujący.

Obudowa zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych wraz z podstawą ma ukształtowane dwie komory mieszczące blaszki zaciskowe, a do wnętrza komór wnikają ruchomo pazury zwalniające usytuowane na końcach dźwigni zwalniających, które są związane z podstawą elementami sprężystymi, ponadto w obudowie zespołu znajdują się otwory oraz na jednej ze ścian komory znajduje się występ ustalający, który wnika do otworu stabilizującego w segmencie korpusu blaszki. Blaszka zaciskowa ukształtowana jest przestrzennie w taki sposób, że tworzy otwartą pętlę, z kolei blaszka zaciskowa składa się z segmentu korpusu blaszki z otworem stabilizującym, przy czym jeden koniec korpusu przechodzi w segment oporowy, natomiast drugi w segment zaciskowy. Ponadto z korpusu wyprowadzony jest segment przewodzący prąd elektryczny. 4 PL 66 167 Υ1

Gong elektromagnetyczny według wzoru użytkowego poprzez zastosowanie modułowego elektromagnetycznego zespołu bijakowego umożliwia jego szybki montaż i demontaż w siedlisku podstawy w trakcie procesu produkcyjnego oraz podczas naprawy. Umożliwia także zastosowanie tego samego podzespołu modułowego elektromagnetycznego zespołu bijakowego w sposób uniwersalny w innych typach gongów. Ponadto modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy wyposażony jest w zespół mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych, który w sposób zasadniczy ułatwia montaż gongów przez użytkowników. Mocowanie zespołów rezonansowych w uchwytach podstawy poprzez elastyczne elementy mocujące pozwala uzyskać czysty dźwięk i dłuższą propagację emisji dźwięku oraz dodatkowo usprawnia ich montaż i demontaż w trakcie fabrycznego montażu gongów. Jednoczesne zastosowanie elektromagnetycznego zespołu bijakowego wyposażonego w zespół mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych oraz głośnika sterowanych modułem elektronicznym pozwala na elastyczne kształtowanie sygnału dźwiękowego gongu poprzez wyodrębnienie dźwięku wytwarzanego przez rezonansowy zespół bijakowy i dźwięku generowanego elektronicznie z głośniczka i ich wyzwalanie z dwóch innych miejsc np. z przycisku zainstalowanego przy furtce domowej i z przycisku zainstalowanego przy drzwiach wejściowych. Istnieje też możliwość generowania dźwięków z dwóch źródeł jednocześnie.

Przedmiot wzoru użytkowego pokazany jest w przykładzie wykonania na rysunkach, na których fig. 1 - przedstawia gong w widoku aksonometrycznym, w postaci rozłożonej, fig. 2 - przedstawia podstawę gongu w widoku aksonometrycznym wyposażoną w zespoły rezonansowe, modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy wraz z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych, głośnikiem oraz modułem elektronicznym, fig. 3 - przedstawia podstawę gongu w rzucie z góry wyposażoną w zespoły rezonansowe oraz modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy wraz z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych, głośnikiem oraz modułem elektronicznym, fig. 4 - przedstawia podstawę gongu w widoku aksonometrycznym wyposażoną w modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy wyjęty z podstawy i usytuowany bezpośrednio nad siedliskiem z zaznaczonym szczegółem „H”, fig. 5 - przedstawia szczegół „H” z fig. 4, fig. 6 - przedstawia podstawę gongu w widoku aksonometrycznym wyposażoną w osadzony w jej siedlisku modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy, z zaznaczonym szczegółem „J", fig. 7 - przedstawia szczegół „J” z fig. 6, fig. 8 - widok aksonometryczny od spodu podstawy wyposażonej w osadzony w jej siedlisku modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy przekroju A-A z fig. 18, fig. 9 - przedstawia elastyczny element mocujący w rzucie bocznym, fig. 10 - przedstawia elastyczny element mocujący w rzucie z góry, fig. 11 - przedstawia widok aksonometryczny elastycznego elementu mocującego, fig. 12 -przedstawia widok aksonometryczny elastycznego elementu mocującego osadzonego w uchwycie, fig. 13 - przedstawia elastyczny element mocujący osadzony w uchwycie w rzucie z góry, fig. 14 -przedstawia widok aksonometryczny od spodu modułowego elektromagnetycznego zespołu bijakowego, fig. 15 - przedstawia moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego w rzucie z przodu, fig. 16 - przedstawia moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego w rzucie z tyłu, fig. 17 - przedstawia zespół mocowania bezśrubowego w rzucie z góry, fig. 18 - przekrój A-A zespołu z fig. 17, fig. 19 - przedstawia widok aksonometryczny blaszki zaciskowej od strony segmentu oporowego i zaciskowego, fig. 20 - przedstawia widok aksonometryczny blaszki zaciskowej od strony segmentu korpusu i segmentu przewodzącego, fig. 21 - przedstawia przekrój zespołu mocowania bezśrubowego z fig. 18 z dźwigniami zwalniającymi wciśniętymi, fig. 22 - przedstawia przekrój blaszki zaciskowej w stanie rozprężonym, fig. 23 - przedstawia szczegół schematu przekroju blaszki w stanie wciśnięcia dźwigni z fig. 21, fig. 24 - przedstawia schemat przekroju blaszki zaciskowej z zaciśniętym przewodem elektrycznym.

Gong elektromagnetyczny według wzoru użytkowego (fig. 1) ma obudowę I w kształcie płaskiego prostopadłościanu z otwartym dnem 1.1, która jest osadzona rozłącznie w podstawie I.2. Na podstawie I.2 wzdłuż jej dłuższych boków usytuowane są dwa zespoły rezonansowe II, a pomiędzy nimi osadzony jest rozłącznie modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy III. Podstawa I.2 na swych krótszych bokach ma niską pionową ściankę I.3 wyposażoną w dwa gniazda mocujące I.4, a po przeciwległej stronie na bocznej płaszczyźnie podstawy I.2 znajduje się jedno gniazdo mocujące I.4. Z kolei wzdłuż dłuższych boków podstawy I.2 na podwyższeniu usytuowane są pionowo dwie pary uchwytów I.5 stanowiących integralną część podstawy I.2, które służą do mocowania zespołu rezonansowego II (fig. 12, fig. 13). W środkowej części korpusu podstawy 1.2 znajduje się siedlisko 1.6, w którym osadzany jest w sposób rozłączny moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego III (fig. 14, fig. 15, fig. 16). W tylnej części siedliska 1.6 (fig. 4 i fig. 5) znajduje się ścianka oporowa 1.7. 5 PL 66 167 Υ1

Pomiędzy bocznymi skrajnymi krawędziami ścianki oporowej I.7 i wewnętrznymi płaszczyznami bocznymi ściankami uchwytów I.5 usytuowane są dwa elastyczne boczne uchwyty z otworem blokującym I. 8, w których blokowane są zatrzaskowo występy boczne mocująco-ryglujące lll.l.c tylnej pionowej ścianki podporowo-mocującej lll.l.b karkasu 111.1 modułowego elektromagnetycznego zespołu bijako-wego III. Po bokach siedlisko I.6 ograniczone jest dwoma pionowymi ściankami I.9. Natomiast na poziomej płaszczyźnie stanowiącej przedłużenie przedniej krawędzi siedliska I.6 umieszczone są dwie pary wsporników stabilizujących 1.10 (fig. 5) służących do stabilizacji modułu elektromagnetycznego zespołu bijakowego III w siedlisku I.6 podstawy I.2. Przed wspornikami 1.10 na dnie podstawy I.2 znajdują się dwa otwory technologiczne 1.11 z osadzonymi w nich czołowymi elastycznymi uchwytami 1.12 wyposażonymi w otwory blokujące, w których blokowane są zatrzaskowo czołowe występy mocująco--ryglujące lll.l.k usytuowane w przedniej ściance lll.2.a zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych 111.2. Pomiędzy pionowymi ściankami 1.9 i przednimi uchwytami 1.5 znajduje się co najmniej jeden otwór technologiczny 1.13 z osadzoną w nim poprzez element sprężysty 1.14 co najmniej jedną dźwignią zwalniającą 1.15 wyposażonąw co najmniej jeden pazur zwalniający 1.16 (fig. 8). Każdy z obydwu zespołów rezonansowych II składa się z blaszek drgających 11.1 generujących dźwięki, osadzonych sprężyście poprzez elastyczny element mocujący II.2 w pionowych uchwytach I.5 stanowiących integralną część podstawy I.2. Uchwyty I.5 wyposażone są w pierścieniowe gniazda l.5.a z wewnętrznym otworem w kształcie wycinka otwartego od góry pierścienia o wewnętrznych wymiarach odpowiadających zewnętrznym wymiarom pierścienia osadczego ll.2.b (fig. 12, fig. 13). Elastyczny element mocujący 11.2 (fig. 9, fig. 10, fig. 11), ma rdzeń w kształcie walca wyposażonego w końcówkę ll.2.a, pierścień osadczy ll.2.b, wybranie II.2.C, pierścień ograniczający ll.2.d oraz rowek mocujący ll.2.e, w którym osadzane są blaszki drgające 11.1. Elastyczny element mocujący II.2 zakończony jest kołnierzem mocującym ll.2.f, który w widoku bocznym ma rowek w kształcie rozwartej litery „V”. Przy czym, wzdłuż linii tworzących cylindryczną zewnętrzną powierzchnię rowka mocującego ll.2.e usytuowane są symetrycznie cztery wzdłużne występy ll.2.g. W otworach 11.1.a blaszek drgających II. 1 osadza się elastyczny element mocujący II.2 poprzez ściśnięcie kołnierza mocującego ll.2.f i przewleczenie go poprzez otwór 11.1.a i umieszczenie w rowku mocującym ll.2.e. Po czym, kołnierz mocujący ll.2.f rozpręża się i przyjmuje swój pierwotny kształt, przylegając swą wewnętrzną płaszczyzną do zewnętrznej płaszczyzny blaszki drgającej 11.1, zabezpieczając je przed wypadnięciem. W celu osiągnięcia stabilności mocowania za pomocą kołnierza mocującego ll.2.f dopuszcza się stosowanie żebra ll.2.h, usytuowanego w rowku o przekroju poprzecznym w kształcie litery „V” prostopadle do krawędzi rowka stanowiącego integralną całość z kołnierzem.

Przy czym, wewnętrzna powierzchnia walcowa otworów 11.1 .a wspiera się jedynie na krawędziach zewnętrznych wzdłużnych występów ll.2.g, co powoduje uzyskanie czystszego dźwięku i dłuższą propagację emisji dźwięku. Modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy III (fig. 14, fig. 15, fig.16) składa się z obudowy karkasu 111.1, która stanowi nierozłączną część z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych III.2. Natomiast karkas 111.1 składa się z poziomo usytuowanej cylindrycznej rurki lll.l.a, do której przytwierdzona jest tylna pionowa ścianka podporowo mocująca lll.l.b z usytuowanymi w jej dolnych narożach bocznymi wystającymi występami mocująco-ryglującymi lll.l.c, które służą do rozłącznego mocowania w podstawie 1.2 modułowego elektromagnetycznego zespołu bijakowego III. Z kolei przednia pionowa ścianka podporowo-mocująca 111.1 .d, stanowi jednocześnie tylną ściankę obudowy lll.2.a zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych 111.2. Na cylindrycznej rurce lll.l.a karkasu 111.1 nawinięta jest cewka lll.l.e, której końcówki lutowane są bezpośrednio do segmentu przewodzącego blaszki lll.2.j zespołu mocowania bez śrubowego przewodów elektrycznych 111.2 Karkas 111.1 osłonięty jest dolną osłoną metalową lll.l.f uformowaną w kształcie litery „U” oraz górną osłoną metalową lll.l.g, które osłaniają z czterech stron cewkę lll.l.e i wzmacniają strumień pola elektromagnetycznego. W dolnym fragmencie karkasu 111.1, dolna osłona metalowa lll.l.f osadzona jest swymi dwoma bocznymi pionowymi wewnętrznymi ściankami na zewnętrznej płaszczyźnie tylnej pionowej ścianki podporowo-mocującej lll.l.b oraz na zewnętrznej płaszczyźnie przedniej pionowej ścianki podporowo-mocującej 111.1 .d. W przednich ściankach dolnej osłony metalowej lll.l.f znajdują się dolne otwory MLI.m. Z kolei w górnym fragmencie karkasu 111.1 górna osłona metalowa lll.l.g osadzona jest także swymi bocznymi wewnętrznymi płaszczyznami na zewnętrznej płaszczyźnie tylnej pionowej ścianki podporowo-mocującej lll.l.b oraz na przedniej pionowej ściance podporowo-mocującej 111.1 .d. Przy czym, przedni górny pionowy fragment górnej osłony metalowej lll.l.g umieszczony jest w szczelinie 111.1 .h utworzonej pomiędzy łukową osłoną lll.l.i, a przednią pionową ścianką podporowo-mocującą 111.1.d. Łukowa osłona III.1.1 łączy

Claims (13)

1. 6 PL 66 167 Υ1 wewnętrzne ścianki obudowy komór blaszek zaciskowych lll.2.d w górnym ich fragmencie i stanowi integralną część karkasu 111.1. W otworze karkasu 111.1, na którym nawinięta jest cewka lll.l.e umieszczony jest mechanizm tradycyjnego bijaka lll.l.j, którego ruch posuwisty wymuszany jest polem elektromagnetycznym wytworzonym przez cewkę 111.1 .e w momencie przepływu przez nią prądu. W górnym fragmencie tylnej pionowej ścianki podporowo-mocującej lll.l.b oraz w przedniej pionowej ściance podporowo-mocującej lll.l.d znajdują się górne występy blokujące lll.l.n, w których osadzane są górne otwory blokujące III.1.L górnej osłony metalowej lll.l.g. Obudowa lll.2.a zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych 111.2 wraz z podstawą posiada ukształtowane dwie komory 111.2. d mieszczące blaszki zaciskowe lll.2.e. Do wnętrza komór wnikają ruchomo pazury zwalniające 1.16 usytuowane na końcach dźwigni zwalniających 1.15, które są związane z podstawą I.2 elementami sprężystymi 1.14. Ponadto w obudowie zespołu znajdują się otwory lll.2.b na przewody elektryczne III.2.C. Na jednej z ścian komory znajduje się występ ustalający lll.2.f, który wnika do otworu stabilizującego lll.2.i w segmencie korpusu blaszki lll.2.k powodując prawidłowe ułożenie blaszki zaciskowej lll.2.e wewnątrz komory blaszek zaciskowych lll.2.d przedstawia przekrój zespołu z (fig. 18) w rzucie aksonometrycznym w celu łatwiejszego zrozumienia usytuowania poszczególnych elementów zespołu mocującego. Obudowa zespołu lll.2.a na swych wewnętrznych krawędziach obudowy komór blaszek zaciskowych lll.2.d wyposażona jest w czołowe występy mocująco-ryglujące lll.l.k. Blaszka zaciskowa lll.2.e ukształtowana jest przestrzennie w taki sposób, że tworzy otwartą pętlę jak zostało to pokazane na (fig. 19, fig. 20 i fig. 22). W budowie blaszki zaciskowej lll.2.e można wyróżnić pewne segmenty, które spełniają określone role w jej konstrukcji. W blaszce zaciskowej lll.2.e wyróżnia się segment korpusu blaszki lll.2.k z otworem stabilizującym 111.2.·. Następnie jeden koniec korpusu przechodzi w segment oporowy lll.2.h, natomiast drugi w segment zaciskowy lll.2.g. Ponadto z korpusu wyprowadzony jest segment przewodzący lll.2.j prąd elektryczny. Fig. 21 przedstawia przekrój zespołu z ułożonymi w komorach lll.2.d blaszkami zaciskowymi lll.2.e, na które działają pod wpływem nacisku N pazury zwalniające 1.16. Pod ich wpływem następuje odkształcenie segmentu zaciskowego lll.2.g, co zostało schematycznie uwidocznione na fig. 23. W powstałą w ten sposób przestrzeń można wprowadzić rdzeń III.2.I przewodu elektrycznego III.2.C pozbawionego izolacji. Usunięcie siły nacisku N powoduje pod wpływem działania siły sprężystości segmentu sprężystego 1.14 łączącego dźwignię zwalniającą 1.15 z podstawą zespołu jej powrót do położenia wyjściowego i zaprzestanie oddziaływania pazurów zwalniających 1.16 na segment zaciskowy lll.2.g. Siła sprężystości materiału blaszki powoduje powrót ramienia segmentu zaciskowego lll.2.g do położenia pierwotnego. Krawędź blaszki segmentu zaciskowego lll.2.g naciska na rdzeń III.2.L przewodu dociskając go do płaszczyzny segmentu oporowego lll.2.h blaszki jak zostało to uwidocznione na (fig. 24). Przewód elektryczny III.2.C zostaje unieruchomiony i dociśnięty do powierzchni segmentu oporowego 111.2. h zwiększając tym samym powierzchnię przewodzenia prądu. Aby usunąć przewód elektryczny 111.2. C z otworu lll.2.b zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych III.2 oraz z przestrzeni pomiędzy segmentem oporowym lll.2.h oraz segmentem zaciskowym lll.2.g, trzeba wywrzeć nacisk N na dźwignię zwalniającą 1.15. Pazury zwalniające 1.16 naciskając na segment zaciskowy 111.2. g blaszki zaciskowej lll.2.e pozwalają na jego odsunięcie od rdzenia III.2.L przewodu elektrycznego III.2.C i jego usunięcie. Obok ścianki I.9 ograniczającej obrys siedliska I.6 modułowego elektromagnetycznego zespołu bijakowego III w korpusie podstawy I.2 znajduje się gniazdo 1.15 mocowanego rozłącznie głośnika lll.2.m, natomiast po przeciwległej stronie obrysu siedliska I.6 znajduję się gniazdo 1.18 modułu elektronicznego ΙΙΙ.2.Π. mocowanego rozłącznie w tym gnieździe na podkładce III.2.0. Przy pomocy przewodów elektrycznych III.2.C modułowy elektromagnetyczny zespół bija-kowy III wraz z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych III.2, głośnik lll.2.m, modułu elektronicznego lll.2.n. łączone są ze sobą tak, aby ich charakter pracy sterowany był za pomocą modułu elektronicznego lll.2.n. Zastrzeżenia ochronne 1. Gong elektromechaniczno-elektroniczny wyposażony w prostokątną obudowę połączoną rozłącznie z podstawą, zaopatrzoną w elektromagnetyczny zespół bijakowy usytuowany pomiędzy dwoma zespołami rezonansowymi z blachami drgającymi osadzonymi na kołkach gumowych umieszczonych w pionowych uchwytach, głośnik osadzony w gnieździe podstawy, moduł elektroniczny mocowany w gnieździe podstawy oraz w zaciski kablowe, znamienny tym, że w pionowych uchwytach (1.5) 7 PL 66 167 Υ1 osadzone są zespoły rezonansowe (II) poprzez elastyczne elementy mocujące (II.2), a w środkowej części korpusu podstawy (I.2) znajduje się siedlisko (I.6), w którym osadzony jest w sposób rozłączny moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego (III) wyposażony w zespół mocowania bezśrubo-wego przewodów elektrycznych (III.2), natomiast obok siedliska (I.6) znajduje się odpowiednio rozmieszczone w obrysie podstawy (I.2) gniazdo głośnika (1.17) z mocowanym w nim rozłącznie głośnikiem (lll.2.m) oraz gniazdo (1.18) modułu elektronicznego (ΙΙΙ.2.Π) ułożonego rozłącznie na podkładce (III.2.0), przy czym moduł elektromagnetycznego zespołu bijakowego (III) wyposażony w zespół mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych (III.2), głośnik (lll.2.m), moduł elektroniczny (lll.2.n) połączone są wzajemnie przewodami elektrycznymi (III.2.C)
2. 2. Gong według zastrz. 1, znamienny tym, że w tylnej części siedliska (1.6) usytuowana jest ścianka oporowa (1.7), a pomiędzy bocznymi skrajnymi krawędziami ścianki oporowej (1.7) i bocznymi wewnętrznymi płaszczyznami bocznymi ściankami uchwytów (1.5) umieszczone są dwa elastyczne boczne uchwyty z otworem blokującym (1.8), z kolei boki siedliska (1.6) ograniczone są dwoma pionowymi ściankami (1.9), natomiast na poziomej płaszczyźnie stanowiącej przedłużenie przedniej krawędzi siedliska (1.6) są usytuowane czołowe elastyczne uchwyty (1.12) wyposażone w otwory blokujące.
3. 3. Gong według zastrz. 1, znamienny tym, że w przestrzeni pomiędzy krawędzią obrysu podstawy (1.2) a obrysem siedliska (1.6) usytuowane jest gniazdo (1.17) głośnika (lll.2.m) oraz gniazdo (1.18) modułu elektronicznego (lll.2.n).
4. 4. Gong według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że w podstawie (1.2) pomiędzy pionowymi ściankami (1.9) i przednimi uchwytami (1.5) znajduje się co najmniej jeden boczny otwór technologiczny (1.13) z osadzoną w nim poprzez element sprężysty (1.14) co najmniej jedną dźwignią zwalniającą (1.15) wyposażoną w co najmniej jeden pazur zwalniający (1.16).
5. 5. Gong według zastrz. 1 albo 2, albo 3, znamienny tym, że uchwyty (1.5) wyposażone są w pierścieniowe gniazda (l.5.a) z wewnętrznym otworem w kształcie wycinka otwartego od góry pierścienia o wewnętrznych wymiarach odpowiadających zewnętrznym wymiarom pierścienia osadcze-go (ll.2.b).
6. 6. Gong według zastrz. 1, znamienny tym, że elastyczny element mocujący (11.2) ma rdzeń w kształcie walca wyposażonego w końcówkę (ll.2.a), pierścień osadczy (ll.2.b), wybranie (ll.2.c), pierścień ograniczający (ll.2.d) oraz rowek mocujący (ll.2.e), przy czym elastyczny element mocujący (11.2) zakończony jest kołnierzem mocującym (ll.2.f), który w widoku bocznym ma rowek w kształcie rozwartej litery „V”, z kolei wzdłuż linii tworzących cylindryczną zewnętrzną powierzchnię rowka mocującego (ll.2.e) usytuowane są symetrycznie co najmniej trzy wzdłużne występy (ll.2.g).
7. 7. Gong według zastrz. 1 albo 6, znamienny tym, że w rowku o przekroju poprzecznym w kształcie litery „V” kołnierza mocującego (ll.2.f) uformowane jest stanowiące integralną całość z kołnierzem żebro (ll.2.h) usytuowane prostopadle do krawędzi rowka.
8. 8. Gong według zastrz. 1 albo 6, albo 7, znamienny tym, że wewnętrzna powierzchnia walcowa otworów (11.1.a) blaszek drgających (11.1) wspiera się na krawędziach zewnętrznych wzdłużnych występów (ll.2.g).
9. 9. Gong według zastrz. 1, znamienny tym, że modułowy elektromagnetyczny zespół bijakowy (III) składa się z obudowy karkasu (111.1), która stanowi nierozłączną część z zespołem mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych (III.2).
10. 10. Gong według zastrz. 9, znamienny tym, że karkas (111.1) ma pionową ściankę podporowo mocującą (lll.l.b) z usytuowanymi w jej dolnych narożach bocznymi wystającymi występami mocują-co-ryglującymi (lll.l.c) i przednią pionową ściankę podporowo-mocującą (lll.l.d), która jest jednocześnie tylną ścianką obudowy (lll.2.a) zespołu mocowania bezśrubowego przewodów elektrycznych (111.2) , który ma w swej górnej czołowej pionowej ściance obudowy (lll.2.a) górny występ blokujący (111.1 .n), a w dolnej jej części czołowe występy mocująco-ryglujące (lll.l.k).
11. 11. Gong według zastrz. 10, znamienny tym, że karkas (111.1) wraz z cewką (lll.l.e) jest osłonięty dolną osłoną metalową (lll.l.f) i górną osłoną metalową (lll.l.g), które uformowane są w kształcie litery „U” i wyposażone sąw górny otwór blokujący (III.1.L) oraz w dolny otwór blokujący (lll.l.m).
12. 12. Gong według zastrz. 1, znamienny tym, że obudowa (lll.2.a) zespołu mocowania bez śrubowego przewodów elektrycznych (111.2) wraz z podstawą ma ukształtowane dwie komory (lll.2.d) mieszczące blaszki zaciskowe (lll.2.e), a do wnętrza komór wnikają ruchomo pazury zwalniające (1.16) usytuowane na końcach dźwigni zwalniających (1.15), które są związane z podstawą (I.2) elementami sprężystymi (1.14), ponadto w obudowie zespołu znajdują się otwory (lll.2.b) oraz na jednej ze ścian 8 PL 66 167 Υ1 komory (lll.2.d) znajduje się występ ustalający (lll.2.f), który wnika do otworu stabilizującego (ΙΙΙ.2.Ϊ) w segmencie korpusu blaszki (lll.2.k).
13. 13. .Gong według zastrz. 10, znamienny tym, że blaszka zaciskowa (lll.2.e) ukształtowana jest przestrzennie w taki sposób, że tworzy otwartą pętlę, z kolei blaszka zaciskowa (lll.2.e) składa się z segmentu korpusu blaszki (lll.2.k) z otworem stabilizującym (111.2.1), przy czym jeden koniec korpusu przechodzi w segment oporowy (lll.2.h), natomiast drugi w segment zaciskowy (lll.2.g), ponadto z korpusu wyprowadzony jest segment przewodzący (III.2.J) prąd elektryczny.