PL65218Y1 - Wyrzutnia imitatorów celów powietrznych - Google Patents

Description

2 PL 65 218Y1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest wyrzutnia imitatorów celów powietrznych, przeznaczona do wystrzeliwania imitatorów celów powietrznych, napędzanych silnikami rakietowymi, dla szkolenia wojsk obrony przeciwlotniczej w strzelaniu zestawami rakietowymi i artyleryjskimi.

Znana wyrzutnia niekierowanych pocisków rakietowych ma korpus w postaci walca, wewnątrz którego mieszczą się lufy rurowe, ułożone promieniście wokół osi podłużnej korpusu. Z tyłu korpusu znajduje się stożkowy opływ tylny, posiadający otwory na ścianie zewnętrznej oraz w kolistej przegrodzie wewnętrznej, stanowiącej podstawę stożka. Opływ tylny jest przymocowany do korpusu wyrzutni za pomocą występów wieńca, zachodzących za występy obejmy korpusu wyrzutni i zabezpieczony przed samoczynnym otwarciem ryglem, wchodzącym w otwór na obejmie korpusu wyrzutni. Na ścianie zewnętrznej korpus ma podłużną belkę siłową, zaopatrzoną w dwa węzły mocujące i dwie opory regulacyjne. Wewnątrz korpusu rozmieszczone są przewody elektryczne wzdłuż całej jego długości i podłączone do gniazd na obejmie korpusu. Przedni opływ korpusu wyrzutni ma aerodynamiczne zakończenie stożkowe.

Wadą znanej wyrzutni oprócz dużych gabarytów i masy jest brak możliwości bezpośredniego korzystania z niej w celu wystrzeliwania imitatorów celów powietrznych, napędzanych silnikami rakietowymi, z ziemi, powodująca konieczność stosowania dodatkowych instalacji i stanowisk mocowania.

Istota wzoru użytkowego polega na tym, że korpus wyrzutni ma pięć luf rurowych, opływ tylny jest w kształcie walca, belka siłowa ma dwa gwintowane gniazda pod śruby mocujące, łączące ją belką nośną. Jeden koniec belki nośnej ma otwór na trzpień mocujący ją pomiędzy szczytami pary pionowych wsporników, przytwierdzonych do ramy podstawy. Pionowe wsporniki są u swych szczytów podparte pochyłymi podporami, których dolne końce spoczywają na tylnej wrędze poprzecznej ramy podstawy. Drugi koniec belki nośnej ma uchwyt z otworem na trzpień łączący ją z górnym końcem regulatora śrubowego, zaopatrzonego w pokrętło i którego dolny koniec jest połączony za pomocą trzpienia i łącznika w kształcie litery U z przednią wręgą poprzeczną w ramie podstawy. Drugi uchwyt z otworem na trzpień łączący belkę nośną z górnym końcem regulatora śrubowego znajduje się pomiędzy oboma jej końcami. Rama podstawy w kształcie prostokąta, ma przy wierzchołkach ucha nośne, służące do przenoszenia całej wyrzutni, a na obwodzie ramy podstawy znajdują się otwory do kotwiczenia wyrzutni do podłoża.

Zaletą wyrzutni według wzoru użytkowego jest zmniejszona masa, uzyskana dzięki mniejszej liczbie luf rurowych i wiążących się z tym mniejszych gabarytów korpusu wyrzutni. Podstawa wyrzutni umożliwia stabilne kotwiczenie wyrzutni do podłoża i wystrzeliwanie imitatorów celów powietrznych z ziemi pod różnymi kątami. Ze względu na małą masę oraz gabaryty wyrzutnia jest łatwa do przenoszenia pomiędzy stanowiskami ogniowymi.

Przedmiot wzoru użytkowego jest uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia wyrzutnię w widoku z boku z widocznym fragmentem wnętrza korpusu i opływu tylnego, fig. 2 ramę podstawy w widoku z góry.

Korpus 1 wyrzutni w postaci walca ma wewnątrz pięć luf rurowych 2, ułożonych promieniście wokół osi podłużnej korpusu 1. Z tyłu korpusu 1 znajduje się opływ tylny 3 w kształcie walca, posiadający otwory 4 na ścianie zewnętrznej oraz w kolistej przegrodzie wewnętrznej 5. Opływ tylny 3 jest przymocowany do korpusu 1 wyrzutni za pomocą występów 6 wieńca, zachodzących za występy 7 obejmy korpusu 1 wyrzutni i zabezpieczony przed samoczynnym otwarciem ryglem 8, wchodzącym w otwór 9 na obejmie 10 korpusu wyrzutni. Na ścianie zewnętrznej korpus 1 ma podłużną belkę siłową 11, zaopatrzoną w dwa węzły mocujące 12,13 i dwa gwintowane gniazda pod śruby mocujące 14,15, łączące ją z belką nośną 16. Wewnątrz korpusu 1 rozmieszczone są przewody elektryczne wzdłuż całej jego długości i podłączone do gniazd 17 na obejmie korpusu 10. Przedni opływ 18 korpusu 1 wyrzutni ma aerodynamiczne zakończenie stożkowe. Jeden koniec belki nośnej 16 ma otwór na trzpień 19, mocujący ją pomiędzy szczytami pary pionowych wsporników 20, 21, przytwierdzonych do ramy podstawy 22. Pionowe wsporniki 20, 21 są u swych szczytów podparte pochyłymi podporami 23, 24, których dolne końce spoczywają na tylnej wrędze poprzecznej 25 ramy podstawy 22. Drugi koniec belki nośnej 16 ma uchwyt 26 z otworem na trzpień 27, łączący ją z górnym końcem regulatora śrubowego 28, zaopatrzonego w pokrętło 29 i którego dolny koniec jest połączony za pomocą trzpienia 30 i łącznika 31 w kształcie litery U z przednią wręgą poprzeczną 32 w ramie podstawy 22. Drugi uchwyt 33 z otworem na trzpień 34 łączący belkę nośną 16 z górnym końcem regulatora śrubowego 28 znajduje się pomiędzy oboma jej końcami. Rama podstawy 22 w kształcie prostokąta, ma przy

Claims (3)

1. 3 PL 65 218 Υ1 wierzchołkach ucha nośne 35, służące do przenoszenia całej wyrzutni, a na obwodzie ramy podstawy 22 znajdują się otwory 36 do kotwiczenia wyrzutni do podłoża. Za pomocą regulatora śrubowego 28, zaopatrzonego w pokrętło 29 oraz uchwytów 26 i 33 reguluje się kąt podniesienia belki nośnej 16 i jednocześnie kąt wystrzeliwania imitatorów celów powietrznych dla uzyskania założonych parametrów ich lotu. Zastrzeżenia ochronne 1. Wyrzutnia imitatorów celów powietrznych, posiadająca korpus w postaci walca, wewnątrz którego mieszczą się lufy rurowe, ułożone promieniście wokół osi podłużnej korpusu, a z tyłu korpusu znajduje się opływ tylny, posiadający otwory na ścianie zewnętrznej oraz w kolistej przegrodzie wewnętrznej i przymocowany do korpusu wyrzutni za pomocą występów wieńca, zachodzących za występy obejmy korpusu wyrzutni i zabezpieczony przed samoczynnym otwarciem ryglem, wchodzącym w otwór na obejmie korpusu wyrzutni, przy czym na ścianie zewnętrznej korpus ma podłużną belkę siłową, zaopatrzoną w dwa węzły mocujące i dwie opory regulacyjne, a wewnątrz korpusu rozmieszczone są przewody elektryczne wzdłuż całej jego długości i podłączone do gniazd na obejmie korpusu, a przedni opływ korpusu wyrzutni ma aerodynamiczne zakończenie stożkowe, znamienna tym, że, korpus (1) wyrzutni ma pięć luf rurowych (2), opływ tylny (3) jest w kształcie walca, belka siłowa (11) ma dwa gwintowane gniazda pod śruby mocujące (14, 15), łączące ją belką nośną (16), a jeden koniec belki nośnej (16) ma otwór na trzpień (19), mocujący ją pomiędzy szczytami pary pionowych wsporników (20, 21), przytwierdzonych do ramy podstawy (22).
2. 2. Wyrzutnia według zastrz. 1, znamienna tym, że pionowe wsporniki (20, 21) są u swych szczytów podparte pochyłymi podporami (23, 24), których dolne końce spoczywają na tylnej wrędze poprzecznej (25) ramy podstawy (22), a drugi koniec belki nośnej (16) ma uchwyt (26) z otworem na trzpień (27), łączący ją z górnym końcem regulatora śrubowego (28), zaopatrzonego w pokrętło (29) i którego dolny koniec jest połączony za pomocą trzpienia (30) i łącznika (31) w kształcie litery U z przednią wręgą poprzeczną (32) w ramie podstawy (22).
3. 3. Wyrzutnia według zastrz. 1, znamienna tym, że drugi uchwyt (33) z otworem na trzpień (34) łączący belkę nośną (16) z górnym końcem regulatora śrubowego (28) znajduje się pomiędzy oboma jej końcami, a rama podstawy (22) w kształcie prostokąta, ma przy wierzchołkach ucha nośne (35), służące do przenoszenia całej wyrzutni, przy czym na obwodzie ramy podstawy (22) znajdują się otwory (36) do kotwiczenia wyrzutni do podłoża.