PL64797Y1 - Zawias samodomykający - Google Patents

Description

2 PL 64 797 Υ1

Opis wzoru

Przedmiotem wzoru użytkowego jest zawias samodomykający drzwi, drzwiczki lub inne uchylnie otwierane i zamykane elementy.

Znane i stosowane są różnego rodzaju zawiasy, jednak po otwarciu skrzydeł drzwi nie powracają one samoczynnie do stanu zamknięcia, co jest przyczyną np. znacznych strat ciepła z pomieszczeń, w których są one otwierane. W celu przeciwdziałania występującym zjawiskom np. strat ciepła stosuje się samozamykacze sprężynowe, hydrauliczne itp., jednak ich skomplikowana konstrukcja, wysoka cena oraz częste awarie stanowią istotne niedogodności w ich powszechnym stosowaniu. Z polskiego opisu patentowego nr 288 657 znane jest rozwiązanie gdzie dwie wkładki montowane w zawias powodują samoczynne zamykanie drzwi. Wkładki, których powierzchnie są ścięte i współpracują ze sobą po skosie, umieszczone są na sworzniu części dolnej zawiasu, z których dolna wkładka jest zabezpieczona przed obrotem względem części dolnej zawiasu, klinem przyspawanym do części dolnej zawiasu. Natomiast górna wkładka jest zabezpieczona przed obrotem względem górnej części zawiasu, klinem przyspawanym do górnej części zawiasu. Szybkość zamknięcia drzwi uzależniona jest od wielkości kątów we wkładkach.

Celem wzoru użytkowego jest opracowanie prostej konstrukcji zawiasu, eliminującego niedogodności znanych rozwiązań w tym zakresie.

Istota według wzoru użytkowego polega na tym, że w tulejce jednego ze skrzydeł zawiasu osadzony jest sworzeń, o długości mniejszej od długości tulejki i ściętym końcu pod kątem ostrym, natomiast w tulejce drugiego skrzydła osadzony jest sworzeń o długości większej od długości tulejki, z jednym końcem ściętym również pod kątem ostrym.

Korzystnym według wzoru jest to, że sworznie zamocowane są w tulejkach za pośrednictwem śrub. Długość obu sworzni w stanie otwarcia zawiasu jest większa od łącznej długości obu tulejek.

Przedmiot wzoru użytkowego jest uwidoczniony na załączonym rysunku, na którym fig. 1 -przedstawia zawias w przekroju wzdłużnym w stanie otwarcia, fig. 2 - zawias w przekroju wzdłużnym w stanie zamknięcia, fig. 3 - zawias w stanie otwarcia w widoku z góry, fig. 4 - zawias w stanie zamknięcia w widoku z góry.

Zawias samodomykający składa się z dwóch skrzydeł 1 i 2. Pierwsze skrzydło 1 zawiasu z tulejką 3, zawiera osadzony wewnątrz sworzeń 4 ze ściętym końcem, pod kątem ostrym 45°. Drugi koniec sworznia 4 ma mniejszą średnicę i jest zamocowany w tulejce 3, za pośrednictwem śruby 7, prostopadle usytuowanej do osi sworznia 4. Długość sworznia 4 jest znacznie mniejsza od długości tulejki 3. Pierwsze skrzydło 1 zawiasu ma wykonane trzy otwory do mocowania zawiasu na skrzydle drzwi. Drugie skrzydło 2 zawiasu ma w tulejce 6 osadzony sworzeń 5, którego wystający koniec jest ścięty pod kątem 45°. Drugi koniec sworznia 5 ma mniejszą średnicę od pozostałej części i jest zamocowany w tulejce 6 za pośrednictwem śruby 8, prostopadle usytuowanej do osi sworznia 4. Drugie skrzydło 2 zawiasu ma wykonane trzy otwory do mocowania zawiasu na skrzydle drzwi. Sworzeń 5 ma długość większą od długości tulejki 6.

Oba sworznie 4 i 5 w stanie zamknięcia zawiasu mają długość odpowiadającą długości obu tulejek 3 i 6. Natomiast w stanie otwarcia zawiasu długość obu sworzni 4 i 5 jest większa od sumy długości obu tulejek 3 i 6, a siła działająca na ścięciach obu sworzni 4 i 5 pod wpływem masy drzwi powoduje wystąpienie momentu obrotowego, który samoczynnie obraca zawiasy, a tym samym skrzydło drzwi wraca do stanu zamknięcia. Ścięte pod kątem 45° końce sworzni 4 i 5 po zamknięciu zawiasy zachodzą na siebie w ten sposób, że skosy tworzą w widoku z boku jedną ukośną linię. Natomiast w trakcie otwierania zawiasu ze skrzydłem drzwi, sworzeń 4 osadzony w tulei 3 skrzydła górnego 1 zawiasu zostaje przemieszczony siłą promieniową po skośnej krawędzi sworznia 5 w górę aż do momentu gdy oba sworznie 4 i 5 będą się stykały wierzchołkami skosów. Po usunięciu siły promieniowej, otwierającej skrzydło drzwi, siła ciężkości skrzydła drzwi działająca osiowo na górne skrzydło 1 zawiasu powoduje jego powrót do pozycji wyjściowej, a przez to zamykanie skrzydła drzwi, zamocowanego do górnego skrzydła 1 zawiasu.

Claims (3)

1. 3 PL 64 797 Υ1 Zastrzeżenia ochronne 1. Zawias samodomykający, zawierający dwa skrzydła z tulejkami oraz dwa sworznie, znamienny tym, że w tulejce 13/ jednego ze skrzydeł IV osadzony jest sworzeń /4/, o długości mniejszej od długości tulejki /3/ i ściętym końcu pod kątem ostrym, natomiast w tulejce /6/ drugiego skrzydła /2/ osadzony jest sworzeń /5/ o długości większej od długości tulejki /6/, z jednym końcem ściętym również pod kątem ostrym.
2. 2. Zawias według zastrz. 1, znamienny tym, że sworznie /4/ i /5/ zamocowane są w tulejkach za pośrednictwem śrub /7/ i 18/.
3. 3. Zawias według zastrz. 1, znamienny tym, że długość obu sworzni /4/ i /5/ w stanie otwarcia zawiasu jest większa od łącznej długości obu tulejek /3/ i /6/.