PL47884B1 - - Google Patents

Description

Oi^s wydano drukiem dnia 30 grudnia 1963 ^r. l POLSKIEJ RZECZYPOSPOLITEJ LUDOWEJ OPIS PATENTOWY Nr 47884 KI.Glówny Instytut Górnictwa*) Katowice, Polska KI- 12 d, 1/01 internat, fi OJ,,ó I \l\M Sposób klarowania wody Patent trwa od dnia 10 kwietnia 1963 r.Szeroko stasowanym srodkiem koagulujacym do klarowania wody zawierajacej zanieczyszcze¬ nia w postaci zawiesiny sa sole glinowe a zwla¬ szcza siarczan glinowy. Do metnej wody doda¬ je sie soli glinowej zwlaszcza, siarczanu, aby w wyniku hydrolizy powstal wodorotlenek, któ¬ ry pochlania zanieczyszczenia i opada wraz z nimi. Klarowanie przy uzyciu wodorotlenku glinowego mozna przeprowadzac okresowo lub w sposób ciagly. Przy sposobie ciaglym lepiej wykorzystuje sie wodorotlenek glinowy, jezeli wprowadza sie wode do zibiornika, w którym ma byc klarowana, od dolu i z równomierna predkoscia. Przy odpowiednim doborze pred¬ kosci wznoszenia sie wody, mozna calkowicie uniknac osadzania sie wodorotlenku na dnie naczynia tworzac dolna warstwe wody zawie¬ rajaca wodorotlenek wyraznie odcinajaca sie od *) Wlasciciel patentu oswiadczyl, ze wspól-* twórcami wynalazku sa mgr inz. Leslaw Szy¬ manski i inz. Jadwiga prfen^feN, górnej warstwy sklarowanej. Wode sklarowana odbiera sie przelewem, a równoczesnie odbiera sie na odpowiednim poziomie czesc warstwy metnej w celu usuniecia czesci wodorotlenku wraz z zanieczyszczeniami. Wymaga to uzupel¬ niania wodorotlenku, co najkorzystniej przepro¬ wadza sie dodajac soli glinowej do doprowadza¬ nej wody surowej. Wydajnosc urzadzen rowania okresowego czy ciaglego jest uzaleznio¬ na od szybkosci opadania klaczków wodorotlen¬ ku glinowego, dlatego od dawna usilowano przyspieszyc ich osiadanie za pomoca dodatków, które maja wplywac na wzrost klaczków osadu wodorotlenku glinowego. Sa to krzemionka ak¬ tywna, ziemia okrzemkowa, polielektrolity, glinki bentonitowe itp. Równiez znane jest sto¬ sowanie mielonego kalcytu, który szyfc&o opa¬ dajac ma za zadanie porywania ze soba wodo¬ rotlenku glinowego.Wynalazek polega na przyspieszeniu opada¬ nia klaczków wodorotlenku glinowego za po¬ moca magnetytu, fctóry po regeneracji stosuje sie w .dalszym ciagu. / .7Okazalo sie, ze wodorotlenek glinowy chciwie pochlania z wod^ czastki magnetytu, zwlasAza bardzo male np. ponizej 60 mikronów. Klaczki wodorotlenku glinowego opadaja dlatego bar¬ dzo wolno, ze ich ciezar wlasciwy bardzo, iiie- ; wiele przewyzsza ciezar wlasciwy wódy*J Nato¬ miast klaczki, które pochlonely czastki: majme- "" tytu o ciezarze wlasciwym 5,2 staja sie ciezsze i opadaja ze znacznie wieksza predkoscia. Ma¬ gnetyt zawarty w osadzie wodorotlenku glino¬ wego zebranym z dna naczynia do klarowania i zarobionym niewielka iloscia wody, lub za¬ warty w zageszczonej zawiesinie przy pracy w sposób ciagfy, wyodrebnia sie przeprowadza¬ jac wedlug wynalazku te zawiesine przez pole magnetyczne. Okazalo sie, ze pomimo chciwego pochlaniania magnetytu przez wodorotlenek, sily adsorpcji wystepujace tu, sa nizszego rzedu niz sila dzialajaca na magnetyt w polu magne¬ tycznym o natezeniu paruset gaussów. Magne¬ tyt zostaje calkowicie wyrwany z klaczków wo¬ dorotlenku i przywiera do nabiegunników elek¬ tromagnesu, z których odpada przy okresowym wylaczaniu pradu.Dzieki prawie, ze ilosciowej regeneracji ma¬ gnetytu, który moze byc stosowany nieograni¬ czona ilosc razy, koszt ftSftipelnienia magnetytu minimalnie obciaza koszt klarowania wody spo-y sobem wedlug wynalazku.Nalezy zaznaczyc, ze magnetyt w rozdrobnie¬ niu ponizej 60 mikronów jest stosowany do two¬ rzenia tak zwanej cieczy ciezkiej przy rozdzie¬ laniu mineralów, jednakze to znane zastosowa¬ nie magnetytu nie ma nic wspólnego ze sposo¬ bem wedlug wynalazku.Do klarowania wody w sposób wedlug wy¬ nalazku, mozna stosowac wszelkie znane urza¬ dzenia do klarowania wody z tym, ze nalezy je uzupelnic odpowiednio dostosowanym ukladem do wprowadzania magnetytu, najkorzystniej w postaci stezonej zawiesiny w wodzie oraz ukladem elektromagnetycznym do regeneracji magnetytu.Przyklad. Do zbiornika o pojemnosci 120 m3 wprowadzano pomiedzy wlasciwe dno, a znajdujace sie nad nim drugie dno w postaci sita, wymagajaca klarowania wode kopalniana po posadzkowa zawierajaca 2 kg ciala stalego w m3,,przewaznie o charakterze glinki mon&mo- .rylonitowei znanej z trudnosci osadzania sie. po przewody zasilajacego dodawano w sposób ciagly roztwór wodny siarczanu w ilosci 80 g Aiz(£04)3. 18 H20 na m3 surowej wody. Podob¬ nie wprowadzano do przewodu zasilajacego za¬ wiesine wodna magnetytu drobno zmielonego p wielkosci czastek ponizej 60 mikronów, w ilos¬ ci licg Fe»04 na m3 surowej wody. Warstwa za¬ wierajaca wodorotlenek glinowy w stalym ru¬ chu miala wysokosc okolo 2 m powyzej dna si¬ towego. Ponad ta warstwa woda byla calkowi¬ cie sklarowana. Szeregiem przelewów umiesz¬ czonych na wysokosci 4 m odbierano wode skla¬ rowana. Ze specjalnego naczynia, góra otwar¬ tego, umieszczonego w warstwie dolnej zawie¬ rajacej zawiesine, odbierano w sposób ciagly 18 m3 cieczy na godzine. Przeprowadzajac te ciecz przez separator magnetyczny, wyodreb¬ niano prawie ilosciowo zawarty w nim magne¬ tyt. PL

Claims (1)

1. Zastrzezenie patentowe Sposób klarowania wody zanieczyszczonej. za¬ wiesina ciala stalego przy uzyciu jako srodka koagulujacego soli glinowej wydzielajacej wo¬ dorotlenek w wyniku hydrolizy, znamienny t^m, ze do wody klarowanej wprowadza sie sprosz¬ kowany magnetyt o wielkosci ziarn ponizej 60 mikronów, który nastepnie odzyskuje sie z za¬ geszczonej zawiesiny wodorotlenku glinowego i zanieczyszczen przeprowadzajac ja przez pole magnetyczne. Glówny Instytut Górnictwa Zastepca: mgr inz. Witold Hennel rzecznik patentowy z.G. „Ruch" W-ty, zam. 116*43 naklad i egz. PL