Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania po¬ chodnych hydrazyny o wartosciowych wlasci¬ wosciach terapeutycznych, stosowanych w zmia¬ nach stanu wydzielania wewnetrznego u ludzi i zwierzat.Sposobem wedlug wynalazku otrzymuje sie pochodne hydrazyny, o wzorze: RiNHCSNHNHCSNR2R3 w którym jeden z podstawników Ru R2 i R3 oznacza rodnik alkilowy o nie wiecej niz 4 ato¬ mach wegla lub rodnik alkenylowy, a z dwóch pozostalych podstawników jeden oznacza wodór lub rodnik alkilowy o nie wiecej niz 4 atomach wegla, rodnik alkenylowy, rodnik aralkilowy ewentualnie podstawiony, rodnik cykloalkilowy, rodnik alkoksyalkilowy lub rodnik alkilotioal- kilowy, a drugi oznacza rodnik alkilowy o nie wiecej niz 4 atomach wegla, rodnik alkenylowy, rodnik aralkilowy ewentualnie podstawiony, rodnik alkilotioalkilowy, lub w którym Ri ozna¬ cza rodnik alkilowy lub alkenylowy, R2 oznacza wodór, a R3 oznacza rodnik karboetoksylowy.Rozumie sie, ze wynalazek nie obejmuje spo¬ sobu wytwarzania czterech znanych zwiazków: N1, N2-bis-(metylotiokarbamoilo)-hydrazyny, N1, N2-bis-(etylotiokarbamoilo)-hydrazyny, N1, N2- -bis-(allilotiokarbamoilo)-hydrazyny i N^mety- lotiokarbamoilo - N2 - allilotiokarbamoilohydra- zyny.Przykladem rodników alkilowych sa rodniki: metylowy, etylowy, n-propylowy, izopropylowy, n-butylowy, II-rzed. butylowy i III-rzed. bu¬ tylowy, rodników alkenylowych: allilowy, ct-me- tyloallilowy, (2-but-3-enyl), /ff-metyloallilowy, y-metyloallilowy, (but-3-enyl), a-etyloallilowy, y-etyloallilowy, a-n-propyloallilowy, y-n-propy- loallilowy, a, y-dwumetyloallilowy, cc-etylo-/?- -metyloallilowy i pent 4-enyl. Odpowiednimi rodnikami aralkilowymi moga byc: rodnik ben-zylowy ewentualnie podstawiony przez chloro¬ wiec, rodnik metylowy lub metoksylowy, a cy- kloalkilowym rodnikiem moze byc rodnik cyklo- heksylowy. Rodnikiem alkoksyalkilowym moze byc rodnik y-metoksypropylowy, a rodnikiem y-metoksypropylowym moze byc rodnik y-inety- lotiopropylowy.Korzystnymi pod wzgledem aktywnosci i (al¬ bo) braku toksycznosci zwiazkami sa te, w któ¬ rych Ri oznacza rodnik allilowy, ewentualnie podstawiony rodnikiem alkilowym o nie wiecej niz 3 atomach wegla, R2 oznacza wodór, a R3 oznacza nizszy rodnik alkilowy lub rodnik alke- nylowy, albo Ri oznacza rodnik alkenylowy, a R2 i R3 oznaczaja nizsze rodniki alkilowe, albo Ri oznacza wodór, a R2 i R3 oznaczaja rodniki alkenylowy albo Ri oznacza nizszy rodnik alki¬ lowy, R2 oznacza wodór, a R3 oznacza rodnik III rzed.-butylu.W szczególnie korzystnym przypadku Ri ozna¬ cza rodnik allilowy, ewentualnie podstawiony rodnikiem a-metylowym, podczas gdy R2 ozna¬ cza wodór, a R3 oznacza rodnik metylowy lub allilowy, lub R2 i R3 oznaczaja rodniki metylo¬ we lub Ri oznacza wodór, podczas gdy R2 i R3 oznaczaja rodniki allilowe.Korzystnymi pod wzgledem terapeutycznym zwiazkami sa: N1-a-metyloallilotiokarbamoilo- -N2-metylotiokarbamoilohydrazyna, N^p-mety- loallilotiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamo- ilohydrazyna, N^allilotiokarbamoilo-N2, N2- -dwumetylotiokarbamoilohydrazyna i N^allilo- tiokarbamoilo-N2-etylotiokarbamoilohydrazyna.•Sposób wytwarzania pochodnych hydrazyny, o wzorze wyzej podanym, w którym Ri i R2 oznaczaja ten sam rodnik, a R3 oznacza wodór, który polega na reakcji izotiocyjanianu o wzo¬ rze: R4NCS w którym R4 oznacza rodnik alkilowy o nie wiecej niz 4 atomach wegla lub rodnik alkeny¬ lowy z hydrazyna.Reakcje mozna prowadzic dogodnie w obec¬ nosci rozpuszczalnika lub rozcienczalnika, np. etanolu.Pochodne hydrazyny o wyzej podanym wzo¬ rze mozna takze wytwarzac przez reakcje izo¬ tiocyjanianu o wzorze: RiNCS z pochodna semikarbazydu o wzorze: H2NNHCSNR2R3 w których to wzorach Rl9 R2 i R3 maja wyzej podane znaczenie.Reakcje mozna prowadzic korzystnie w obec¬ nosci rozpuszczalnika, np. etanolu.Rozumie sie, ze izotiocyjanian (R^CS) stoso¬ wany jako reagent w powyzszym procesie moz¬ na zastapic przez odpowiednia pochodna dwu- tiokarbaminianu, o wzorze: R1NHCSSR5 w którym Rt ma wyzej podane znaczenie, a R5 oznacza rodnik metylowy albo etylowy, przy czym pochodna dwutiokarbaminianu dostarcza pozadanego izotiocyjanianu w warunkach pro¬ wadzenia procesu.Jak stwierdzono wyzej pochodne hydrazyny wedlug wynalazku posiadaja wartosciowe wlas¬ ciwosci i mozna je stosowac w kontroli nowo¬ tworów zalezacych od hormonu lub w kierowa¬ niu cyklem seksualnym i w jego odchyleniach.Pochodne hydrazyny, otrzymane sposobem wedlug wynalazku, moga wystepowac w postaci preparatów farmaceutycznych i weterynaryj¬ nych odpowiednich do stosowania ludziom i zwierzetom, zawierajacych jako substancje aktywna co najmniej jedna pochodna hydrazy¬ ny, o wzorze: RiNHCSNHNHCSNRaRg w którym Rlf R2 i R3 maja wyzej podane zna¬ czenie, w mieszaninie z nietoksycznymi farma¬ ceutycznie dopuszczalnymi obojetnymi rozcien¬ czalnikami lub nosnikami.Farmaceutyczne i weterynaryjne preparaty moga byc w postaci odpowiedniej do stosowa¬ nia doustnego lub pozajelitowego. Preparaty doustne moga byc np. w postaci tabletek, kapsu¬ lek, roztwarów lub zawiesin w wodnym sro¬ dowisku lub nietoksycznym rozpuszczalniku or¬ ganicznym, w postaci dajacych sie dyspergowac proszków, odpowiednich do wytwarzania zawie¬ sin w cieczy, mieszanin ze zwierzeca karma lub wstepnych mieszanin odpowiednich do doda¬ wania do karmy zwierzecej. Te wstepne miesza¬ niny korzystnie zawieraja 0,1—25°/» wagowych substancji czynnej. Preparaty odpowiednie do stosowania pozajelitowego mozna stosowac np. w postaci roztworów albo zawiesin w srodo¬ wisku wodnym lub w srodowisku nietoksyczne¬ go organicznego rozpuszczalnika lub w postaci dajacych sie dyspergowac proszków odpowied¬ nich do wytwarzania cieklych zawiesin.Farmaceutyczne i weterynaryjne preparaty moga zawierac dodatkowo skladniki takie, jak np. czynniki zwilzajace, dyspergujace, zawiesza¬ jace, nadajace slodki smak, zapach lub zabar¬ wienie itd. — 2 —Preparaty doustne do stosowania ludziom ma¬ ja postac tabletek, w których obojetnym roz¬ puszczalnikiem lub nosnikiem jest np. skrobia kukurydziana, laktoza lub kwas alginowy. Mo¬ ga w nich byc obecne równiez czynniki zwilza¬ jace, np. sole metalu alkalicznego lub sulfono¬ wane dwualkilonaftaleny, np. sól sodowa sul¬ fonowanego dwuizopropylonaftalenu lub czyn¬ niki ulatwiajace tabletkowanie, np. stearynian magnezowy. Tabletki te zawieraja korzystnie 40—99°/o wagowych substancji czynnej, zwlasz¬ cza 70—85Vo wagowych substancji czynnej. Ta¬ bletki te moga zawierac okolo 50—1000 mb sub¬ stancji czynnej.Wynalazek wyjasniaja przyklady, nieograni- czajace go, w których czesci sa czesciami wago¬ wymi: ^r Przyklad I. Mieszanine 6,5 czesci 4-allilotio- semikarbazydu, 4,25 czesci etyloizotiocyjanianu i 25 czesci etanolu ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 1 godziny. Mieszanine oziebia sie, przesacza i- pozostalosc przemywa etanolem i suszy. Otrzymuje sie Nl-allilotiokarbamoilo- -N2-etylotiokarbamoilohydrazyne, o temperatu¬ rze topnienia 208—210°C z rozkladem (z etanolu).Przyklad II. Proces opisany w przykladzie I powtarza sie i otrzymuje z n-propyloizotiocy- janianu W-allilotiokarbamoilo N2-n-propylotio- karbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 206—208°C z rozkladem (z etanolu) z izopropy- loizotiocyjanianu N^allilotiokarbamoilo-NMzo- propylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 200—202°C (z butanolu); z n-butylo- izotiocyjanianu N1-allilotiokarbamoilo-N2-n-bu- tylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze top¬ nienia 194^196°C (z etanolu; i z cykloheksylo- izotiocyjanianu N1-allilokarbamoilo-N2-cyklo- heksylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 204—206°C (zL etanolu).Przyklad III. Proces opisany w przykladzie I powtarza sie i otrzymuje z 4-metylot:osemi- karbazydu i n-propyloizotiocyjanianu N^mety- lotiokarbamoilo - N2 - n - propylotiokarbamoilo- hydrazyne o temperaturze topnienia 210—212°C, z rozkladem (z butanolu); z 4-n-butylotiosemi- karbazydu i metyloizotiocyjanianu; N^n-buty- lotiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamoilohy- drazyne, o temperaturze topnienia 210—211°C z rozkladem (z butanolu); z 4-n-propylotiosemi- karbazydu i etylotiocyjanianu N^etylotiokarba- moilo-N2-propylotiokarbamoilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 208—209°C, z rozkladem (z butanolu); z 4-izopropylotiosemikarbazydu i n-propyloizotiocyjanianu N^n-propylotiokar- bamoilo-N2-izopropylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 204—206°C z rozkladem (z etanolu) i z 4-izopropylotiosemikarbazydu N1 - butylotiokarbamoilo - N2 - izopropylotiokar- bamoilohydrazyne, o temperaturze 200—202°C z rozkladem (z etanolu).Przyklad IV. Roztwór 5,65 czesci a-metylo- alliloizotiocyjanianu w 10 czesciach etanolu do¬ daje sie kroplami do oziebionego mieszanego roztworu 1,25 czesci wodzianu hydrazyny (100e/o) w 10 czesciach etanolu. Mieszanine ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 30 minut, po czym dodaje wegla i przesacza. Przesacz ozie¬ bia sie i saczy, a pozostalosc przemywa etano¬ lem i suszy. Otrzymuje sie N1, N2-bis-(a-mety- loallilotiokarbamoilo)-hydrazyne, o temperatu¬ rze topnienia 186—187°C po krystalizacji z eta¬ nolu. a-metyloalliloizotiocyjanian stosowany jako produkt wyjsciowy mozna otrzymac przez re¬ akcje bromku krotylo(y-metyloallilowego) i t:o- cyjanianu amonowego, proces ten wywoluje przegrupowanie i otrzymuje sie a-metyloallilo¬ izotiocyjanian.Przyklad V. Mieszanine 4,4 czesci 4-dwu- -n-propylotiosemikarbazydu, 2,5 czesci allilotio- cyjanianu i 15 czesci etanolu ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 15 minut. Mieszani¬ ne przesacza sie i stala pozostalosc krystalizuje w butanolu. Otrzymuje sie N^allilotiokarbamo- ilo-N2-dwu-n-propylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 168—170°C z rozkladem 4-dwu-n-propylotiosemikarbazyd, stosowany ja¬ ko produkt wyjsciowy mozna otrzymac nastepu¬ jaco: 76 czesci dwusiarczku wegla dodaje sie kroplami do mieszanej mechanicznie mieszaniny z 107 czesci dwu-n-propyloaminy, 56 czesci wo¬ dorotlenku potasowego, 50 czesci wody i 150 czesci etanolu, temperature reakcji utrzymuje sie ponizej 20°C. Dodaje sie roztwór 116,5 czesci chlorooctanu sodowego w 100 czesciach wody i mieszanine utrzymuje sie w temperaturze 18—20°C w ciagu 18 godzin, po czym zakwasza sie ja kwasem solnym i przesacza. Stala pozo¬ stalosc krystalizuje sie w cykloheksanie i otrzy¬ muje sie kwas dwu-n-propylotiokarbamoilogli- kolowy, o temperaturze topnienia 71—73°C. Mie¬ szanine kwasu dwu-n-propylotiokarbamoilotio- glikolowego, 8 czesci wodorotlenku sodowego, 22 czesci wodzianu hydrazyny i 60 czesci wody ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 6 godzin. Mieszanine reakcyjna oziebia sie, saczy i stala pozostalosc wyciaga chloroformem. Wy¬ ciag chloroformowy rozciencza sie eterem nafto- -3 —wym {temperatura wrzenia 60—80ÓC) i otrzy¬ muje 4-dwu-n-propylotiosemikarbazyd, który po krystalizacji w chloroformie i eterze naftowym (temperatura wrzenia 60—80 °C) ma temperatu¬ re topnienia 100—101°C.Przyklad VI. Mieszanine 3,3 czesci etoksy- karbonyloizotiocyjanianu, 3,3 czesci 4-allilotio- semikarbazydu i 20 czesci benzenu ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 30 minut po czym chlodzi i s^czy. Stala pozostalosc krystali¬ zuje sie z alkoholem i otrzymuje N^allilotiokar- bamoilo-N2-etoksykarbamoilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 158—160°C z rozkladem.Przyklad VII. Proces opisany w przykladzie IV powtarza sie i otrzymuje z /?-metyloalliloizo- tiocyjanianu, N1, N2-bis (/?-metyloallilotiokarba- moilo)-hydrazyne, o temperaturze topnienia 200—201°C z rozkladem.Przyklad VIII. Proces opisany w przykla^ dzie I powtarza sie i otrzymuje z 4-allilotiose¬ mikarbazydu i a-metyloalliloizotiocyjanianu N1- -allylotiokarbamoilo-N2 - a-metyloallilotiokarba- moilohydrazyne, o temperaturze topnienia 196— —198°C, z rozkladem (z etanolu); z a-metyloalli¬ loizotiocyjanianu i 4-metylotiosemikarbazy- du, N^a-metyloallilotiokarbamoilo-N^metylo- tiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnie¬ nia 198—200°C, z rozkladem (z butanolu); z 4- -allilotiosemikarbazydu i /?-metyloalliloizotiocy- janianu N^allilotiokarbamoilo-N^/f-metyloalli- lotiokarbamoilohydrazyne o temperaturze top¬ nien^ 195—196°C, z rozkladem (z etanolu); z 4- -metylotiosemikarbazydu i /?-metyloalliloizotio- cyjanianu N1-metylotiokarbamoilo-N2-^-metylo- allilotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 200—201°C, z rozkladem (z butanolu), z a-metyloallilo'zotiocyjanianu, 4-n-propylotio- semikarbazydu N^a-metyloallilotiokarbamoilo- -N2-n- propylotiokarbamolilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 185—186°C, z rozkladem (z butanolu); z 4,4-dwumetylotiosemikarbazydu i alliloizotiocyjanianu N^allilotiokarbamoilo-N2- -dwumetylotiokarbamoilohydrazyne, o tempera¬ turze topnienia 157—159°C, z rozkladem (z meta¬ nolu); z. 4-allilotiosemikarbazydu i but-3-enylo- izotiocyjanianu N1-allilotiokarbamoilo-N2-but-3- -enylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 194—196°C, z rozkladem (z etanolu); z 4-metylotiosemikarbazydu: y-metyloalliloizo- tiocyjanianu N^metylotiokarbamoilo-N^y-me- tyloallilotiokarbamoilohydrazyne, o temperatu¬ rze topnienia 198—200°C, z rozkladem (z etano¬ lu); z y-metyloalliloizotiocyjanianu i 4- allilotio- semikarbazydu N1-allilotiokarbamoilo-N2-y-me- tyloallilotiokarbamoilohydrazyne, o temperatu¬ rze topnienia 184—186°C z rozkladem (z 508/»- -owego wodnego etanolu); z 4,4-dwumetylotiose¬ mikarbazydu i allilotiocyjanianu N^allilotiokar- bamoilo - N2 - dwumetylotiokarbamoilohydrazy- ne, o temperaturze topnienia 156—158°C (z bu¬ tanolu) i z 4-metylotiosemikarbazydu i but-3- -enyloizotiocyjanianu N^but-3-enylotiokarba- moilo-N2-metylotiokarbamoilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 198—199°C, z rozkladem (z etanolu).Przyklad IX. 2,66 czesci 4-n-propylotiosemi- karbazydu 3,2 czesci metyloallilodwutiokarbami- nianu i 10 czesci wody ogrzewa aia ifcd chlodni¬ ca zwrotna w ciagli 6 godzin. Mieszanine prze¬ sacza sie. Stala pozostalosc suszy i krystalizuje w butanolu. Otrzymuje sie N^allilotiokarba- moilo-N2-n-propylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 206—208 °C, z roz¬ kladem. Proces opisany wyzej powtarza sie, stosujac jako reagenty 4-allilotiosemikarbazyd i metylo-n-propylo-dwutiokarbaminian i otrzy¬ muje sie w podobny sposób N^allylotiokarba- moilo-N2-n-propylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 206—208 °C, z rozkladem.Przyklad X. Proces opisany w przykladzie I powtarza sie i otrzymuje z 4-allilotiosemikar- bazydu i benzyloizotiocyjanianu N^allylotiokar- bamoilo-N2-benzylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 184—186°C z rozkladem (z etanolu); z II-rzed. butyloizotiocyjanianu i 4-allilotiosemikarbazydu N^allylotiokarba- moilo-N2-II-rzed.-butylotiobarmoilohydrazyne o temperaturze topnienia 194 °C z rozkladem (z butanolu); z 4-allilotiosemikarbazydu i izobutyloizotiocyjanianu N1 — allilo- tiokarbamoilo - N2 - izobutylotiokarbamoilohy- drazyne, o temperaturze topnienia 196—198°C, z rozkladem (z butanolu); z 4-alUlotiókarba- moilo-N2-III - rzed. - butylotiokirbamoilohydra- zyne, o temperaturze topnienia l46^l620C z roz¬ kladem (z etanolu); z 4-etylotiosemikarbazydu i Ill-rzed.-butyloizotiocyjanianu N^etylotiokar- bamoilo-N2-III - rzed. - butylotiokarbamoilohy- drazyne, o temperaturze topnienia 170°C, z roz¬ kladem (z etanolu); z /?-metyloalliloizotiocyja- nianu i 4-etylotiosemikarbazydu N1-/?-metylo- allilotiokarbamolilo - N2 - etylotiokarbamoilohy-. drazyne, o temperaturze topnienia 194—196°C (z butanolu); z 4-etylotiosemikarbazydu i a-me¬ tyloalliloizotiocyjanianu N^etylotiokarbamoilo- -N2-a-metyloallilotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 194—196°C, z rozkladem (z butanolu); z /ff-metyloalliloizotiocyjanianu i 4,4-dwumetylotiosemikarbazydu N^dwumety- — 4 —lotiokarbamoilo - N2 - /? - metyloallilotiokarba- moilohydrazyne, o temperaturze topnienia 176—177°C, z rozkladem (z butanolu); z 3-me- tylotiopropyloizotiocyjanianu i 4-allilotiosemi- karbazydu N1-allilotiokarbamoilo-N2-3-metylo- tiopropylokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 176—177°C, z rozkladem (z etanolu); z 4-allilotiosemikarbazydu i 3-metoksypropylo- izotiocyjanianu (temperatura wrzenia 84°C) 16 mm; z 3-metoksypropyloaminy i tiofosgenu), N1 - allylotiokarbamoilo-N2-3-metoksypropylo- tiokarbamoilhydrazyne o temperaturze topnie¬ nia 164—166°C z rozkladem (z wody) i z 4-me- tylotiosemikarbazydu i 3-metoksypropyloizotio- cyjanianu N1-3-metoksypropylotiokarbamoilo- -N2-metylotiokarbamoilohydrazyne, o tempera¬ turze topnienia 190—191°C z rozkladem (z wody).Przyklad XI. 5,24 czesci 3-metoksypropylo- izotiocyjanianu dodaje sie do oziebionego roz¬ tworu 1 czesci 100*/o-owego wodzianu hydrazyny w 5 czesciach alkoholu. Mieszanine ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 20 minut, chlo¬ dzi i saczy. Stala pozostalosc krystalizuje sie z wody i otrzymuje NW-bis-3-metoksypropy- lotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze top¬ nienia 168—170°C z rozkladem.Przyklad XII. Proces opisany w przykladzie I powtarza sie z tym, ze reagenty ogrzewa sie razem pod chlodnica zwrotna w ciagu 15 minut i otrzymuje sie z a-y-dwumetyloalliloizotiocyja- nianu (temperatura wrzenia 69—72 °C/16 mm, z bromku a, y-dwumetyloallilowego i tiocyjania- nu amonowego) i 4-etylotiosemikarbazydu N1- -a-y-dwumetyloallilotiokarbamoilo - N2 - etylo- tiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnie¬ nia 185—186°C, z rozkladem (z etynolu); z 4-me- tylotiosemikarbazydu i a, y-dwumetyloalliloizo- tiocyjanianu N1-**, y-dwumetyloallilotiokarba- moilo-N2-metylotiokarbamoilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 200—202°C, z rozkladem (z alkoholu) z 4-allilotiosemikarbazydu i a, y-dwumetyloalliloizotiocyjanianu N^allilotio- karbamoilo-N2-a, y-dwumetyloallilokarbamoilo- hydrazyne, o temperaturze topnienia 186—188 °C, z rozkladem (z alkoholu); z a-n-propylo- alliloizotiocyjanianu (temperatura wrzenia 85—87 °C/15 mm z bromku y-n-propylo- allilowego i izotiocyjanianu amoniowego) i 4-metylotiosemikarbazydu N^a-n-propylo- allilotiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamoilo- hydrazyne, o temperaturze topnienia 186—188 °C z rozkladem (z 50%-owego wodnego eta¬ nolu); z 4-allilotiosemikarbazydu i a-n-propy- loalliloizotiocyjanianu N^allilotiokarbamoilo- N2-a-propyloallilotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 174—175°C, z rozkladem (z 50%-owego etanolu); z czterometylotiosemi- karbazydu i y-n-propyloalliloizotiocyjanianu (temperatura wrzenia 96—98°C/17 mm z y-n-pro- pyloalliloaminy i tiofosgenu) N^metylotiokar- bamoilo - N2-y-n-propyloallilotiokarbamoilohy- drazyne o temperaturze topnienia 192—194°C, z rozkladem (z etanolu); z 4-allilotiosemikarba¬ zydu i y-n-propyloalliloizotiocyjanianu-N^-alli- lotiokarbamoilo N2-y-n-propyloallilotiokarba- moilohydrazyne, o temperaturze topnienia 174—176°C, z rozkladem (z etanolu); z a-etylo- -y?-metyloalliloizotiocyjanianu i 4-metylotiose¬ mikarbazydu N^a-etylo-^-metyloallilokarba- moilo-N2-metylotiokarbamoilohydrazyne, o tem¬ peraturze topnienia 182—183°C, z rozkladem (z etanolu); z 4-etylotiosemikarbazydu i a-etylo- -/?-metyloalliloizotiocyjanianu N^etylotiokarba- moilo-N2-a-etylo - /? - metyloallilotiokarbamo- llohydryzyne, o temperaturze topnienia 164— —166°C, z rozkladem (z 50%-owego wodnego al¬ koholu); z 4-allilotiosemikarbazydu i a-etylo-/?- metyloallilozotiocyjanianu N^-allilotiokarbamo- ilo-N2-a-etylo - /? - metyloallilotiokarbamoilo- hydrazyne, o temperaturze topnienia 178—180°C z rozkladem (z 50°/o-owego wodnego alkoholu); z pent-4-enyloizotiocyjanianu i 4-allilotiosemi¬ karbazydu N1-allilotiokarbamoilo-N2-pent-4- -enylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 178—180°C z rozkladem (z etanolu); z y-etyloalliloizotiocyjanianu (temperatura wrze¬ nia 76—79°C/12 mm z y-etyloalliloaminy i tio¬ fosgenu) i 4-metylotiosemikarbazydu N^-ety- loallilotiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamo- ilohydrazyne, o temperaturze topnienia 186— 188°C, z rozkladem (z etanolu); z a-etyloalliloizo- tiocyjanianu (temperatura wrzenia 102— —112°C/100 mm z bromku y-etyloallilowego i tio- cyjanianu amonu) i 4-metylotiosemikarbazydu N^a-etyloallilotiokarbamoilo - N2 - metylotio- karbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 184^185°C z rozkladem ( zetanolu); z 2, 4, 5-trójchlorobenzyloizotiocyjanianu i 4-allilotio¬ semikarbazydu N^allilotiokarbamoilo-N2^', 4', 5'-trójchlorobenzylotiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnienia 195—197°C, z rozkladem (z wodnego /ff-etoksyetanolu) i z 4-metoksyben- zyloizotiocyjanianu i 4-allilotiosemikarbazydu N1 - allilotiokarbamoilo-N2-p-metoksybenzylo- tiokarbamoilohydrazyne, o temperaturze topnie¬ nia 171—172 °C, z rozkladem (z etanolu).Przyklad XIII. 5,05 czesci n-propyloizotio^ cyjanianu w 6 czesciach etanolu dodaje sie do mieszanego oziebionego roztworu 1,25 czesci 100Vo-owego wodzianu hydrazyny w 5 czesciach 5 —etanolu. Mieszanine ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 30 minut i saczy. Stala po¬ zostalosc krystalizuje sie w butanolu i otrzy¬ muje N1, N2-bis-n-propylotiokarbamoilohydra- zyne, o temperaturze topnienia 207° C z roz¬ kladem.Przyklad XIV. 4,3 czesci 4-dwuallilotiose- mikarbazydu (temperatura topnienia 66—68°C z dwualliloaminy sposobem opisanym w koncu przykladu V), 2,5 czesci tiocyjanianu potasowego i 25 czesci N kwasu solnego ogrzewa sie pod chlodnica zwrotna w ciagu 30 minut i saczy.Stala pozostalosc krystalizuje sie w etanolu i otrzymuje sie N^dwuallilotiokarbamoilo-N2- -tiokarbamoilohydrazyne o temperaturze topnie¬ nia 170—172°C z rozkladem.Przyklad XV. 500 czesci N^allilotiokarba- moilo-N2-n-propylotiokarbamoilohydrazyny, 8p czesci skrobi kukurydzianej; 2 czesci kondensa¬ tu tlenku etylenu z monoleinianem sorbitanu i 10 czesci kwasu alginowego granuluje sie z 550 czesciami 10%-owej pasty wodnej skrobi kukurydzianej i granulki suszy sie w tempera¬ turze 40°C. Po zmieszaniu z 3 czesciami steary¬ nianu potasowego w odpowiednim mieszalniku suche granulki sprasowuje sie w tabletki, za¬ wierajace kazda po 100 mg lub* 500 mg N^alli- lotiokarbamoilo - N2 - n - propylotiokarbamo- ilohydrazyny, odpowiedniej do stosowania do¬ ustnego.W podobny sposób aktywna substancje mozna zastapic przez N^a-metyloallilotiokarbamoilo- -N2-metylotiokarbamoilohydrazyne, N^-y-mety- loallilotiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamo- ilohydrazyne, N^allilotiokarbamoilo-N2, N2-dwu- metylotiokarbamoilohydrazyne lub N^allilotio- karbamoilo-N2-etylotiokarbamoilohydrazyne i w podobny sposób otrzymuje sie tabletki odpo¬ wiednie do doustnego stosowania.Przyklad XVI. 50 czesci N^allilotiokarba- moilo - N2 - etoksykarbonylotiokarbamoilohy- drazyny miesza sie w mlynie kulkowym w cia- ku 20 godzin z roztworem 0,5 czesci kondensatu tlenku polietylenu z alkoholem cetylowym i 1 czescia soli sodowej karbometoksycelulozy w 190 czesciach wody. Otrzymuje sie zawiesine, która mozna rozcienczyc woda jesli to nie jest poza¬ dane i stosowac do podawania doustnego.Jako substancje aktywna mozna stosowac równiez N1-a-metyloallilotiokarbamoilo- tylotiokarbamoilohydrazyne, N^-mety] tiokarbamoilo - N2 - metylotiokarbamoil zyne, N^allilotiokarbamoilo-N2, N2-dwu; tiokarbamoilohydrazyne lub N^allilotii moilo-N2-etylotiokarbamoilohydrazyne i otrzy¬ muje sie w podobny sposób zawiesine, która mozna rozcienczyc woda, jesli to jest pozadane i stosowac do podawania doustnego. PL