Wynalazek dotyczy fornirowanego przedmio¬ tu, który wyróznia sie tym, ze tworzacy wierzchnie warstwy fornir posiada co najmniej w czesci wlókna biegnace prostopadle do powierzchni. Tak fornirowane przedmioty moga byc uzyte w szcze¬ gólnosci wówczas, gdy sa one narazone na silne zuzycie, np. do wyrobu podlóg, stolów roboczych itd. Zasadnicza zaleta stosowania takich forni¬ rowanych przedmiotów jest to, ze fornir latwo przyjmuje takze srodki nasycajace jego powierz¬ chnie, przez co moze byc znacznie zwiekszona odpornosc forniru na wilgoc, a takze jego i tak juz znaczna odpornosc w porównaniu z fornirami o kierunku wlókien, przebiegajacych równolegle do powierzchni przedmiotu.Chociaz wlókna przebiegajace prostopadle nie sa dluzsze od grubosci warstwy fornirowej, to spoistosc takich wlókien w plaszczyznie warstwy jest jednak stosunkowo duza, przy czym miejsca klejenia pomiedzy paskami fornirów tworza wzmocnienie budowy wlóknistej, przez co równiez zostaje zwiekszona odpornosc na zuzycie. Jezeli jest wymagane dalsze wzmocnienie, to warstwa fornirowa moze byc naklejona na podklad ze zwy¬ klego forniru o wlóknach, przebiegajacych naj¬ lepiej poprzecznie do powierzchni klejenia.Fornirowane przedmioty wedlug wynalazku moga byc ze szczególna korzyscia stosowane jako odporne na scieranie wykladziny podlóg, przy czym paski forniru i sloje roczne, tworzace jeden desen, nadaja powierzchni podlogi przyjemny wy¬ glad. Fornir taki wykonuje sie w postaci klepek posadzkowych, które moga byc ukladane w znany sposób w róznorodne kratkowane desenie. Dalsza odmiane wygladu fornirów mozna uzyskac przez to, ze sklada sie je z równoleglych pasków, w *) Wlascicielka patentu oswiadczyla, iz wynalazca jest Gustaf Kahr, Sztokholmktórych kierunek wlókien przebiega na przemian równolegle i poprzecznie do plaszczyzny plyty.Dalej moze byc równiez zmieniony ksztalt pasków na przyklad w ten sposób, ze powierzchnie kleje¬ nia przebiegaja falisto lub o ksztalcie luków kola.Wykonanie przedmiotów fornirowych umozli¬ wia calkowite wyzyskanie materialu drzewnego* jaki jest uzywany przy wyrobie plyt. Moze to byc wykonane w prosty sposób tak, iz pewna liczba warstw forniru jest sklejona w postaci klocka, który tnie sie na cienkie plyty fornirowe wzdluz plaszczyzn prostopadlych do kierunku wlókien w warstwach forniru lub tez do jednej lub kilku grup warstw forniru o jednakowo przebiegaja¬ cych wlóknach. Przy tym moga byc równiez uzy¬ wane warstwy forniru z wstawionymi kawalkami forniru w otwory po sekach i podobnych, które przy prawidlowym kierunku wlókien nie oddzia- lywuja niekorzystnie na wyglad fornirowanego przedmiotu ani tez na jego inne wlasciwosci.Wynalazek jest przedstawiony na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia fornirowany przed¬ miot, którego górna warstwa jest czesciowo od¬ kryta dla pokazania zwiazanego z nia podkladu fornirowego w widoku z góry; fig. 2 — przekrój wzdluz linii //-// na fig. 1; fig. 3 — sposób wyrobu plyty; fig. 4 — klepke posadzkowa z wy¬ kladzina forniru przeciw scieraniu wedlug wy¬ nalazku a fig. 5 — przekrój klepki wzdluz linii V-V na fig. 4.W przykladzie przedstawionym na fig. 1 po¬ wierzchnia przedmiotu fornirowanego sklada sie z pewnej liczby prostych o równej szerokosci pas¬ ków 2, sklejonych ze soba. Górna warstwa moze byc wykonana w dowolnym ksztalcie, najlepiej jednak wykonac ja o ksztalcie prostokatnych plyt.Plyty takie otrzymuje sie w sposób pokazany na fig. 3. Wedlug tego sposobu wytwarza sie najpierw uwarstwiony kloc, zlozony z sklejonych ze soba warstw 3 ze zwyklego forniru. Z tego kloca otrzy¬ muje sie prostokatne plyty fornirowe o wlóknach, przebiegajacych prostopadle do powierzchni plyty.Na fig. 3 pokazano taka plyte 1 w widoku bocz¬ nym. Poniewaz kierunek wlókien w poszczegól¬ nych warstwach forniru 3 przebiega równolegle do warstwy forniru i prostopadle do plaszczyzny krojenia b, to kierunek wlókien w plycie 1 prze¬ biega w zasadzie prostopadle do plaszczyzny for¬ niru. Wskutek prostopadlego kierunku wlókien w róznych paskach 2 przedmiot fornirowy otrzy¬ muje wzorzysta powierzchnie, której mozna nadac lepszy wyglad przez szlifowanie i polerowanie.Wskutek prostopadlego kierunku wlókien war¬ stwa fornirowa moze byc latwo nasycona srod¬ kiem nasycajacym, np. klejem kaurytowym. Do sklejania warstw fornirowych plasko struganych lub- tez luszczonych wskazane jest uzycie wodo¬ odpornego kleju na zimno. Wskutek dobrej wy¬ trzymalosci tego kleju powierzchnie klejenia sta¬ nowia znaczne wzmocnienie wierzchniej warstwy fornirowej. To wzmocnienie moze byc jeszcze zwiekszone tym, ze fornirowe pasma okleja sie z jednej strony okladzina ze zwyklego forniru.Okladzina ta sklada sie z jednej lub kilku warstw 5, 6, które sa tak umieszczone na fornirze i tak z nim sklejone, ze kierunek wlókien okladziny . fornirowej przebiega . przynajmniej wzgledem jednej, najlepiej warstwy 5, lezacej najblizej wierzchniej warstwy fornirowej, poprzecznie do jej powierzchni sklejania, podczas gdy inna war¬ stwa fornirowa 6 posiada kierunek wlókien rów¬ nolegly do tych powierzchni sklejania. Przy wy¬ robie fornirowych przedmiotów o paskach prze¬ biegajacych w ksztalcie fal lub luków kola od¬ powiedni ksztalt nadaje sie paskom w ten sposób, ze warstwy forniru przed sklejeniem na kloc sa wyginane tworzac uksztaltowane w odpowiedni sposób wygiete powierzchnie. W pewnych przy¬ padkach moze byc rzecza korzystna umieszczenie forniru w kierunku wlókien 'przynajmniej w obu zewnetrznych paskach równolegle do odpowied¬ nich krawedzi przedmiotu w celu. nadania im lepszej wytrzymalosci na obciazenia, wystepujace na tych krawedziach. Mozna to uzyskac w prosty sposób przez nadanie skrajnej górnej i skrajnej dolnej warstwie forniru na klocu takiego kie¬ runku wlókien, aby przebiegaly one równolegle do plaszczyzn U, wzdluz których kloc jest ciety.W podobny sposób mozna postepowac przy wy¬ twarzaniu fornirowych przedmiotów, w których kierunek wlókien w róznych paskach przebiega na przemian równolegle i prostopadle do plaszczyzny forniru.Klepka parkietowa, pokazana na fig. 4 i 5, sklada sie z wewnetrznego rusztowania przebie¬ gajacych wzdluz beleczek 7 dolnej warstwy kry¬ jacej, która w pokazanym przykladzie sklada sie z dwóch warstw forniru 8 i 9 sklejonych ze soba oraz przyklejonych od dolnej strony beleczek 7; ponadto posiada górna warstwe klepek forniro¬ wych 10 wraz z warstwa wiazaca 11 ze zwyklego forniru, umieszczona pomiedzy nia a beleczkami 7, która jest umieszczona odpowiednio tak, iz jej kierunek wlókien przechodzi w poprzek do kie¬ runku podluznego beleczek 7. Warstwa klepek fornirowych jest umieszczona na przemian w kie¬ runku podluznym i poprzecznym w znany sposób na przedmiocie 12 wyzej opisanego rodzaju tak, — 2 —ze tworzy ona kratkowany desen. Takie skladane klepki parkietowe moga byc stosowane w znany sposób jako wykladzina podlogowa. W tym celu deski podlogowe zaopatruje sie juz podczas wy¬ robu ich w warstwe klepek fornirowanych opisa¬ nego rodzaju.Wierzchnia warstwa moze posiadac rózna grubosc dopasowana do kazdorazowego celu uzy¬ cia. Odpowiednia grubosc wykladziny podlogowej wynosi 3 — 4 mm. Przy zaopatrywaniu w fornir przedmiotów nie podlegajacych znaczniejszemu zuzyciu, jak na przyklad na drzwi, moga one po¬ siadac mniejsza grubosc. PL