Pierwiienstwo: 8 czerwca 1936 dla zastrz. 1—9 (Niemcy) Przedmiotem wynalazku niniejszego jest sposób przeprowadzania metali, sto¬ pów metalowych, zwiazków metali, rud i podobnych materialów w stan pary w celu przeprowadzania ich bezposrednio potem lub po oddzialywaniu na nie czynnikami chemicznymi ponownie w stan staly, dogo¬ dny technicznie do dalszego uzytkowania ich. Okazalo sie, iz przeróbke te wykonywa sie z wieksza skutecznoscia i mniejszym ko¬ sztem, jezeli material przerabiany przepro¬ wadza sie uprzednio w pare.Sposobem wedlug wynalazku doprowa¬ dza sie male ilosci materialu przerabianego przez otwór doplywowy do wnetrza pieca lub do tygla, a mianowicie na plaska po¬ wierzchnie ogrzewana, i to z taka szybko¬ scia i w takiej ilosci, iz zapobiega sie po¬ wstawaniu wiekszych brylek. Wspomniana powierzchnie poddaje sie najlepiej bezpo¬ sredniemu dzialaniu ciepla pieca lub tygla i nie zaopatruje sie jej w narzady lub urza¬ dzenia, które moglyby utrudniac to dziala¬ nie.Piec lub tygiel, nadajacy sie do prze¬ prowadzania sposobu wedlug wynalazku, posiada pozioma plaska powierzchnie robo¬ cza i jest wykonany tak, iz nie powstajawglebienia i wzniesienia, ulatwiajace wy¬ twarzanie sie skupien czastek materialu przerabianego.Dalszym przedmiotem wynalazku jest splywanie materialu przerabianego kropla¬ mi w dól lub doprowadzanie go w inny sposób do pieca lub tygla, tak iz kazde ziarnko wzglednie kazda kropla opada od¬ dzielnie na powierzchnie ogrzewana i zo¬ staje poddana oddzielnie dzialaniu ciepla w podwyzszonej temperaturze.Stosuje sie przy tym temperature tak wysoka, iz pary, powstajace dzieki parowa¬ niu przerabianego materialu, otaczaja cal¬ kowicie kazda czastke lub kazde male sku¬ pienie czastek. W ten sposób powstaje tak zwane zjawisko Leidenfrosta, zarówno przy przeróbce ziarnek, jak tez przy prze¬ róbce kropli. W pierwszym przypadku po uplywie nadzwyczaj krótkiego okresu cza¬ su ziarnka staja sie dzieki parowaniu nie¬ widoczne dla osoby kontrolujacej wnetrze pieca lub tygla. Przy przeróbce kropli zja¬ wisko Leidenfrosta powoduje oprócz szyb¬ kiego parowania szybkie ruchy kropli w góre i w dól na warstwie pary, powstaja¬ cej na plaskiej powierzchni roboczej pieca lub tygla.Próby okazaly, iz przy przeprowadzar niu sposobu wedlug wynalazku powstaja dzialania prostujace prad elektryczny, któ¬ re to dzialania moga sluzyc do regulowania przebiegu, a mianowicie za pomoca wska¬ znika pradu stalego, wlaczonego w obwód pradu doprowadzanego do pieca lub tygla.Na rysunku uwidoczniono przyklady wykonania urzadzenia sluzacego do prze¬ prowadzania sposobu wedlug wynalazku, przy czym fig. 1 przedstawia schematycz¬ nie i w przekroju poprzecznym tygiel, a fig. 2 — w przekroju podluznym piec do przeprowadzania tego sposobu, fig. 3 — odmienne wykonanie takiego pieca, fig. 4 — inne wykonanie pieca, fig. 5 — odmien¬ ne wykonanie tygla w przekroju poprzecz¬ nym, a fig. 6 — w przekroju podluznym.Piec lub tygiel 1 (fig. 1), wykonany z blachy stalowej, posiada dno 2, a w gór¬ nej czesci — króciec odplywowy 3 polaczo¬ ny z komora U na wytwarzane gazy lub pa¬ ry. Na dnie 2 umieszczona jest plyta 5 z grafitu lub podobnego materialu, której powierzchnia górna jest plaska lub co naj¬ mniej wykonana tak, iz zapobiega tworze¬ niu sie zbyt wielkich skupien czastek lub kropli materialu przerabianego. Rura 6, przeprowadzona przez sciane pieca, jest po¬ laczona ze zbiornikiem 7 na przerabiany material oraz zaopatrzona w zawór 8. Po¬ miedzy elektrodami 9, osadzonymi w scia¬ nie pieca, wytwarza sie luk 10, sl mianowi¬ cie przy przeplywie pradu ze zródla 11 przez obwód 12, w który wlaczony jest am¬ peromierz 13.Zbiornik 7 napelnia sie ziarnkami prze¬ rabianego materialu lub stopionym meta¬ lem. Po otwarciu zaworu 8 doprowadza sie do wnetrza pieca 1 male ilosci materialu, w postaci malych ziarnek lub kropli 14. W chwili zetkniecia sie kropli lk lub ziarnek z plyta 5 pieca, ogrzanego do wysokiej tem¬ peratury, pary 15, wytwarzane w piecu o- taczaja krople lub ziarnka calkowicie, tak iz czastki te sa nieco oddalone od po¬ wierzchni plyty 5. Powstaje wiec tak zwa¬ ne zjawisko Leidenfrosta, a krople 1U prze¬ suwaja sie szybko w góre i w dól. Wytwo¬ rzone pary plyna przez króciec 3 do komo¬ ry b, a z niej —do miejsca zapotrzebowa¬ nia. Przy stosowaniu materialu w postaci ziarnek osiaga sie ten sam skutek, jezeli material opada na plyte 5 w postaci poje¬ dynczych ziarnek.Piec wedlug fig. 2 sklada sie z oslony 16 z blachy stalowej, zaopatrzonej w wylo¬ zenie 17 z trudno topliwego materialu, w którym osadzony jest tygiel 18. Górny ko¬ niec 19 tygla posiada ksztalt stozka. Tygiel jest zaopatrzony w trzy rury 20 (na ry¬ sunku przedstawiono tylko jedna rure), za¬ mocowane za pomoca tulei 21. W rurach tych umieszczone sa elektrody 22, przepro- — 2 —wadzone przez stozkowy koniec 19 tygla do jeg° wnetrza. Kazda elektroda jest od¬ izolowana od rury 20, tulei 21 i oslony 16 warstwa 23. Rura 2U, przylaczona do kon¬ ca 19 tygla, doprowadza wytworzone pary i gazy do rury 25, polaczonej z miejscem ich zapotrzebowania. Na koncu górnym rury 26, przeprowadzonej przez oslone 16, wylozenie 17 i górny koniec 19 tygla, umie¬ szczono plyte przezroczysta 27, która umo¬ zliwia kontrolowanie wnetrza tygla podczas pracy pieca. Do rury 26 przylaczona jest zewnatrz oslony 16 rura 28, przez która do¬ prowadza sie ze zbiornika 29 material prze¬ rabiany. Rura 28 jest zaopatrzona w zawór 30 do regulowania ilosci doprowadzanego materialu.W dnie tygla osadzona jest rura 31, siegajaca na niewielka odleglosc powyzej plyty 32, umieszczonej na dnie tygla i wy¬ konanej z grafitu lub podobnego materialu.Koniec górny rury 31 jest otwarty, a jej koniec dolny jest wsuniety w otwór stozko¬ wy 33 rury 3U, przeprowadzonej przez tu¬ leje 35 i dno 36 oslony 16 do zbiornika 37, przymocowanego do krócca 38 dna 36.Zbiornik 37 jest zaopatrzony w rurke 39.Na czopach wsporników W oslony 16 osa¬ dzone sa kola ii, umozliwiajace przesuwa¬ nie pieca w celu laczenia go z urzadzeniem, w którym zuzytkowuje sie otrzymywane pary i gazy.Dzialanie tego pieca odpowiada dziala¬ niu pieca wedlug fig. 1. Jezeli do wnetrza pieca doplywaja w jednostce czasu zbyt wielkie ilosci materialu, jego nadmiar od¬ plywa przez rure 31 do zbiornika 37, a z niego — przez rure 39 na zewnatrz, po czym material ten moze byc ponownie do¬ prowadzany do pieca. Plyta 27 umozliwia kontrolowanie pracy pieca, a wiec i ilosci materialu doprowadzanej przez rure 26.Przy parowaniu roztopionego metalu lub jego stopów, np. zelaza, doprowadza sie me¬ tal ten naj stosowniej w postaci drutu. W tym przypadku stosuje sie zamiast zbior¬ nika 29 i zaworu 30 odmienny narzad zna¬ nego wykonania.W pewnych przypadkach narzad regu¬ lujacy ilosc doprowadzanego materialu mo¬ ze byc wykonany tak, iz nastawia sie on samoczynnie odpowiednio do dlugosci okre¬ su parowania. Jako narzad tego rodzaju nadaja sie przekazniki, dzialajace w zalez¬ nosci od temperatury w piecu, obciazenia elektrycznego, poziomu stopionego metalu i innych czynników.Rura 3U moze byc wykonana z grafitu i jest (korzystnie) ogrzewana do pozada¬ nej temperatury za ipomoca pradu elek¬ trycznego. Równiez zbiornik 37 jest ogrze¬ wany. Ogrzewania tego nie przedstawiono na rysunku.Górna powierzchnia plyty 32 jest mo¬ zliwie plaska. Plyta ta z grafitu jest osa¬ dzona w plaszczyznie poziomej, a jej po¬ wierzchnia górna moze posiadac male wglebienia, które umozliwiaja odgranicza¬ nie pojedynczych kropli jedna od drugiej, przy czym jednak wglebienia te sa wykona¬ ne tak, iz zapobiegaja nagromadzaniu sie wiekszej liczby kropli w jednym wglebieniu.Elektrody 22 sa ipolaczone w gwiazde z cewkami transformatora U2 pradu trójfa¬ zowego, a punkt obojetny jest .przylaczony do oslony 16 i uziemiony. Napiecie pradu pierwotnego, doplywajacego z przewodu pradu trójfazowego, jest regulowane w sposób znany.Polaczenie elektrod moze byc dokonane w sposób odmienny wzglednie moga byc one zasilane pradem dwufazowym lub pra¬ dem stalym. Jezeli stosuje sie tylko jedna elektrode, to jako druga elektroda sluzy tygiel 18 lub plyta 32.Przy pewnych polaczeniach zachodzi prostowanie pradu, wobec czego korzystne jest zastosowanie w obwodzie narzadu do wskazywania i pomiaru pradu stalego.Parowanie miedzi jest przeprowadzane przy stosowaniu transformatora o pojem¬ nosci 200 KW w sposób nastepujacy. — 3 —Gdy po wlaczeniu pradu i wytworzeniu luku elektrycznego tygiel 18 zostal juz ogrzany do dostatecznie wysokiej tempera¬ tury, doprowadza sie ze zbiornika 29 sto¬ piona miedz w takiej ilosci, iz dno tygla lub górna powierzchnia plyty 32 pokrywa sie cienka warstwa roztopionej miedzi. Na¬ stepnie zwieksza sie obciazenie elektrod do stopnia, przy którym miedz paruje. Próby wykazaly, iz parowanie to jest powolne, do¬ póki tygiel zawiera jednolita warstwe roz¬ topionej miedzi. Skoro tylko roztopiona miedz zostala w przyblizeniu zuzyta i za¬ czyna zwalniac dno tygla wzglednie górna powierzchnie plyty 32, to szybkosc parowa¬ nia miedzi nagle sie zwieksza. Równoczes¬ nie powstaje zjawisko Leidenfrosta, to zna¬ czy, iz krople o wiekszych i mniejszych wy¬ miarach paruja na plycie 32 tak szybko, iz zostaja nieco odepchniete od tej plyty.Dzieki temu pojedyncze krople sa calkowi¬ cie otoczone para i poruszaja sie szybko w góre i w dól, po czym rozpryskuja sie. Nad¬ zwyczaj skuteczne promieniowanie ciepla w tyglu powoduje szybkie parowanie kro¬ pli, jak tez ogrzewanie pary powyzej tem¬ peratury wrzenia. Dziala przy tym korzyst¬ nie ta okolicznosc, iz pary sa zmuszone ply¬ nac wzdluz luku elektrycznego. Nie jest rzecza ustalona, czy przy parowaniu prad elektryczny dziala bezposrednio, czy tez za posrednictwem ciepla wytworzonego przez luk elektryczny.Skoro tylko ustalono, iz zachodzi juz zjawisko Leidenfrosta, doprowadza sie do pieca swieza ilosc miedzi, odpowiadajaca ilosci wyparowanej w jednostce czasu.Przy zachowaniu tych warunków skutecz¬ nosc postepowania jest bardzo dobra.Ilosc materialu, konieczna do otrzymy¬ wania korzystnych warunków pracy, zosta¬ je obliczona na podstawie stalych danych cieplnych i obciazenia transformatora. Je* zeli pojemnosc transformatora odpowiada 200 KW, w przyblizeniu 65% tej ilosci zo¬ staje zwolnione w przestrzeni parowania, wynikiem czego jest wyzwolenie sie 144.200 kal. na godzine. Ogrzewanie miedzi do punktu wrzenia wymaga 108 kal. na kg, a ogrzewanie jej do temperatury 2100°C — 153 kal, podczas gdy do stapiania potrzeba 42 kal., do odparowania — 1100 kal., a do przegrzania do 500°C — w przyblizeniu 150 kal.Teoretycznie istnieje w przestrzeni pa¬ rowania równowaga cieplna wi;edy, gdy na godzine doprowadza sie równomiernie miedz w ilosci 146200/1536 jednostek wa¬ gowych, co odpowiada 93.5 kg miedzi. W praktyce ilosc ta jest nieco mniejsza.Regulowanie ilosci materialu, doprowa¬ dzanego do pieca, nie napotyka trudnosci, poniewaz bieg pracy ustala sie w pewnym stopniu samorzutnie, jezeli transformator pracuje nieco elastycznie. Przy zbyt wiel: kiej ilosci doprowadzanej miedzi luk elek¬ tryczny zuzywa wieksza ilosc energii, wo¬ bec czego paruje wieksza ilosc miedzi.Otwory w plycie 32, jak tez i gabczasta jej budowa ulatwiaja stalosc i regulowanie biegu pracy.Powodem wystepowania zjawiska Lei¬ denfrosta natychmiast po zwiekszeniu szyb¬ kosci parowania moze byc ta okolicznosc, iz pary otaczajace pozostale czastki stapia¬ nego metalu izoluja je cieplnie od dna pie¬ ca lub tygla. Tamuje sie wiec przenoszenie ciepla z dna, równoczesnie zas i odplyw ciepla z czastek,-poniewaz pary nie sa tak dobrym przewodnikiem ciepla, jak ciecz.W porównaniu z ich masa izolowane krople posiadaja wielka powierzchnie i pochlania¬ ja wielkie ilosci promieniowanego ciepla.Intensywnosc tego promieniowania we¬ wnatrz tygla wzrasta w przyblizeniu w sto¬ sunku prostym do 4-ej potegi wzrostu (tem¬ peratury absolutnej, podczas gdy odprowa¬ dzanie ciepla przez przenoszenie zwieksza sie tylko proporcjonalnie do wzrostu tempe¬ ratury. Obojetne jest naturalnie, co jest powodem naglego potegowania sie parowa^ nia, czy zjawisko Leidenfrosta, czy tez in- — 4 —ne zjawisko. W kazdym przypadku zja¬ rsko Leidenfrosta jest dostatecznym zna¬ mieniem, iz tygiel pracuje w odpowiednich warunkach, tak iz powstaje silne parowa¬ nie metalu.Sposób wedlug wynalazku nadaje sie równiez do przeróbki zwiazków metali, jak tlenków, siarczków i podobnych, nawet w przypadku bezposredniej ich przemiany z postaci stalej w postac gazowa. Tak np. rozklada sie rudy niklu, miedzi, cynku i in¬ nych metali na poszczególne skladniki prze¬ prowadzajac rudy, odprowadzane z popiel¬ nika, za pomoca znanych urzadzen w po¬ stac sproszkowana, po czym proszek ten doprowadza sie z mala szybkoscia i równo¬ miernie do wnetrza pieca, a mianowicie w sposób odpowiadajacy splywaniu cieczy kroplami. W ten sposób kazda czastka pa¬ ruje oddzielnie, otrzymuje sie wiec miesza¬ nine par przegrzanych. Mieszanine te roz¬ klada sie zewnatrz pieca i ochladza, przy czym poszczególne skladniki odprowadza sie w postaci proszków do oddzielnych zbiorników. Jest rzecza znana iz wielka liczba takich proszków nie stapia sie w stosowanych w tym sposobie temperatu¬ rach, lecz bezposrednio sublimuje. Przy przeróbce tych materialów powstaje rów¬ niez zjawisko Leidenfrosta. Czastki te za¬ chowuja sie podobnie jak krople cieczy i paruja tak szybko, iz otaczajaca je war¬ stwa pary powoduje oddalanie sie tych cza¬ stek od powierzchni, na której sie one znaj¬ duja, przy czym jednak ruchy czastek w góre i w dól sa nieregularne. Mozna jed¬ nak oznaczyc temperature, powyzej której szybkosc parowania zwieksza sie nagle, je¬ zeli regulujac odpowiednio szybkosc dopro¬ wadzania materialu zapobiegnie sie sku¬ pianiu sie wiekszych jego ilosci na po¬ wierzchni dna tygla, tak iz temperatura nie obniza sie.Korzystne jest przegrzewanie par me¬ talowych przez ogrzewanie przestrzeni pa¬ rowania za pomoca oddzielnych urzadzen, np. elektrycznie ogrzewanych grafitowych rur, plyt itd.W razie koniecznosci wszystkie czesci pieca nagrzewane do wysokiej temperatu¬ ry chroni sie przed spalaniem doprowadza¬ jac gazy obojetne, np. azot, tak dlugo, az gazy, wytworzone w piecu, same wytworza atmosfere ochronna.Sposób wedlug wynalazku przeprowa¬ dza sie przy cisnieniu w przyblizeniu atmo¬ sferycznym. Mozna jednak z korzyscia sto¬ sowac wieksze lub mniejsze cisnienie. W tym przypadku piec i przestrzenie, polaczo¬ ne z piecem, w sposób dostateczny odizolo- wuje sie od dzialania powietrza zewnetrz¬ nego, a próznie wzglednie wieksze cisnie¬ nie wytwarza sie za pomoca pomp ssacych lub tloczacych. Urzadzenia te sa znane, wiec opisywanie ich jest zbedne.Urzadzenie, przedstawione na fig. 3, sklada sie z tygla 43 z grafitu lub podob¬ nego materialu, ogrzewanego cieplem Jou- le'a, W tym celu czesc dolna tygla jest u- mieszczona w korycie UU z materialu prze¬ wodzacego elektrycznosc, napelnionym roz¬ drobnionym weglem 45. Stozkowy koniec górny 46 tygla jest polaczony z rura piono¬ wa 47, sluzaca do odprowadzania par do rury 48. Koniec górny rury 47 jest oto czony tuleja 49, za posrednictwem której prad z transformatora 50 jest doprowa¬ dzany do rury 47, tak iz tygiel jest ogrze¬ wany. Rura 51, polaczona ze zbiornikiem 52 na przerabiany material, jak tez ze stozkowym koncem 46 tygla, posiada za¬ wór regulujacy 53. Urzadzenie to dziala podobnie jak urzadzenie wedlug fig. 2.Urzadzenie, uwidocznione na fig. 4, po- siada rure 54 z grafitu lub podobnego ma¬ terialu; rura ta jest osadzona ukosnie i jest ogrzewana cieplem Joule'a za pomoca pradu z transformatora 55. Material prze¬ rabiany doprowadza sie ze zbiornika 58 przez rure 56, zaopajtrzona w zawór regu¬ lujacy 57. W tym urzadzeniu temperature podnosi sie do takiego stopnia, iz material — 5 —ulega rozpryskiwaniu na rozgrzana scianke rury 5U i paruje, a pary te nastepnie prze¬ grzewaja sie podczas przeplywu przez ru¬ re, polaczona z miejscem zuzytkowania par.Dzieki pochyleniu rury 5U wszystkie nie odparowane krople splywaja w dól tak dlu¬ go, az przemienia sie w pare.Przy wykonaniu wedlug fig. 5 i 6 ty¬ giel sklada sie z pierscienia 59 z grafitu lub podobnego materialu, otaczajacego cew¬ ke 60 rdzenia 61 transformatora, na która nawiniete jest uzwojenie 62. Pierscien 59 tworzy uzwojenie wtórne, a podczas dzia¬ lania transformatora przeplywa przez ten pierscien tak silny prad, iz pierscien ogrze¬ wa sie do wysokiej temperatury. Rura 63, zaopatrzona w zawór regulujacy 6i, laczy pierscien 59 ze zbiornikiem 65 na przera¬ biany material. Otrzymane pary odplywaja przez rure 66.Proszek otrzymany sposobem wedlug wynalazku posiada te wlasciwosc, iz wy¬ miary wszystkich jego czastek sa zblizone pierwotnie do granicy dostrzegalnosci pod mikroskopem, po czym przemieniaja sie w luzne obloczki równiez o takich wymia¬ rach, iz sa wudoczne jedynie pod mikrosko¬ pem.W -przykladach podanych ponizej przy¬ jeto stosowanie pieca o wydajnosci 200 KW po 860 kal = 172000 kal. Jezeli strata, powstajaca z przenoszenia ciepla na ota¬ czajace (powietrze, odpowiada 15%, to rze¬ czywista wydajnosc pieca wynosi 146.200 kal.Przyklad 1 — miedz.Ogrzewanie od 200° do 1080° Od 1080° do 2100° Ukryte cieplo topnienia Cieplo parowania Prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia ipar miedzi w przyblizeniu Wydajnosc pieca (146 200 kal) podzie* lona przez zuzycie ciepla na przemiane 1 kg miedzi (1563 kal) wynosi 93.5 kg na go¬ dzine i odpowiada najwiekszej dopuszczal¬ nej ilosci doprowadzanego materialu.Przyklad 2 —cynk.Ogrzewanie od 200° do 420° od 420° — 918° Ukryte cieplo topnienia Cieplo parowania Prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia par cynku 42 kal 60 kal 28 kal 436 kal 100 kal 666 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc doprowa¬ dzanego materialu wynosi wiec 146 200 : 666 = 219.5 kg na godzine.Przyklad 3 — cyna.Ogrzewanie do 232° od 232° do 2276° ukryte cieplo topnienia cieplo .parowania prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia par cyny 13.5 kal 15.5 kal 13.8 kal 621.0 kal 38.0 kal 701.8 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 701.8 = 208.5 kg na godzine.Przyklad 4 — nikiel. 108 kal 153 kal 42 kal 1110 kal Ogrzewanie do 1452° od 1452° do 3075° ukryte cieplo topnienia cieplo parowania prawdopodobne cieplo przegrza nia par niklu 218 kal 324 kal 70,4 kal 1490.0 kal r 40.0 kal 2142.4 kal o 500° 150 kal Ogólem 1.563 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146200 : 2142.4 = 68.2 kg na godzine. — 6 —Przyklad 5 — olów.Ogrzewanie do 230° 8.74 kal od 230° do 1560° 66.50 kal ukryte cieplo topnienia 5.86 kal cieplo parowania 220.00 kal prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia par olowiu 30.00 kal 331.10 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 331.10 = 441.5 kg na godzine.Przyklad 6 — tlenek cynku.Ogrzewanie do 1850° 196 kal ukryte cieplo topnienia (mate¬ rial nie topi sie, lecz sublimuje) cieplo sublimowania 939 kal prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia sublimowanego tlenku cynku 100 kal 1235 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 1255 = 116 kg na godzine.Przyklad 7 — dwutlenek cyny.Ogrzewanie do 2000° 234 kal ukryte cieplo topnienia (mate¬ rial nie topi sie, lecz sublimuje) cieplo sublimowania 590 kal prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia sublimowanego dwutlenku cyny 70 kal 894 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 894 = 165.6 kg na godzine.Przyklad 8 — siarczek cynku — blen¬ da cynkowa.Ogrzewanie do 1350° 216 kal prawdopodobne cieplo sublimo¬ wania 950 kal prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia sublimowanej blendy 90 kal 1256 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 1256 = 116 kg na godzine.Przyklad 9 — siarczek olowiu.Ogrzewanie do 1344° 80.6 kal prawdopodobne cieplo topnienia i parowania 250 kal prawdopodobne cieplo przegrza¬ nia par siarczku olowiu 30 kal 360.6 kal Najwieksza dopuszczalna ilosc dopro¬ wadzanego materialu wynosi 146 200 : 360.6 = 405.4 kg na godzine.W praktyce wymienione ilosci powinny byc nieco mniejsze. PL