W znanych aparatach do rozkladania wody, posiadajacych komory wspólosiowe, jeden z gazów odprowadza sie z pustych przestrzeni zamknietych u góry zgietych blach elektrodowych, tworzacych w ten sposób komory elektrodowe. Strona ze¬ wnetrzna tych pustych wewnatrz komór pierscieniowych jest zaopatrzona w grani¬ cach elektrolitu w otworki pokryte przepo¬ na. U góry, w granicach niedziurkowanej czesci nosnika, przepona jest otoczona pierscieniem blaszanym. Wewnetrzna stro¬ na komory elektrodowej sluzy jako elek¬ troda dwubiegunowa.Odprowadzanie gazu wytworzonego i zebranego w tych komorach elektrodowych, np. tlenu, sprawia pewne trudnosci. Propo¬ nowano juz odprowadzanie gazu ku dolo¬ wi za pomoca specjalnych rur, wchodzacych do komór elektrodowych, i przeprowadza¬ nie go za pomoca promieniowych rur lacz¬ nikowych do komory osiowej. W komorze tej gaz unosil sie ku górze i mógl byc latwo odprowadzany.Wedlug wynalazku poszczególne komo¬ ry elektrodowe sa polaczone ze soba za po¬ moca kanalu laczacego. W tym celu komo¬ ry elektrodowe posiadaja u swego górnego konca boczne otwory. Równiez i górne cze¬ sci przepon i pierscienia blaszanego musza posiadac odpowiednie otwory. Pomiedzy przepone wewnetrznej komory elektrodo-wej i wewnetrzna powierzchnie nastepnej zewnetrznej komory elektrodowej wstawia sie ^klin dziurkowany/ zaopatrzony w uszczelki. Przepona sjfuzy przy tym równo¬ czesnie jako izolacja klinów od nastepnej wewnetrznej komory elektrodowej. Pomie¬ dzy klinami i pierscieniem blaszanym znaj¬ duje sie uszczelka, najlepiej izolujaca e- lektrycznie. Równiez pomiedzy wewnetrzna powierzchnia nastepnej zewnetrznej komo¬ ry elektrodowej i klinem musi znajdowac sie uszczelka, aby zapobiec zmieszaniu ga¬ zu, plynacego kanalem, z wodorem wytwa¬ rzanym w przestrzeni pomiedzy dwiema komorami elektrodowymi.Kanal, powstajacy z otworów przebitych w róznych czesciach konstrukcyjnych elek¬ trod i z otworów wywierconych w klinach, moze byc wyprowadzony zarówno na ze¬ wnatrz, jak i do wewnatrz. W tym celu przebija sie scianke zewnetrzna komory osiowej i zamyka kanal ostatnia komora elektrodowa. Gaz wprowadza sie tedy do wnetrza komory osiowej, w której moze on oddzielac sie od porwanych czastek cieczy.Ciecz opada na dól, a gaz moze byc odpro¬ wadzany u góry. Jezeli gazy sa prowadzo¬ ne ku zewnetrznej stronie aparatu, to nale¬ zy kanal zamknac wewnetrzna scianka we¬ wnetrznej komory elektrodowej i odpro¬ wadzac odnosny gaz u scian zewnetrznej komory elektrodowej wzglednie przez po¬ szczególne przewody albo przez wspólny przewód gazowy w postaci kanalu pierscie¬ niowego.Szereg kanalów mozna umiescic w róz¬ nych miejscach cylindrycznego aparatu do rozkladania wody, lecz na ogól wystarczy tylko jeden kanal. W celu nalezytego uszczelnienia klinów dziurkowanych komo¬ ry elektrodowe musza byc docisniete do wymienionych klinów. Mozna to osiagnac przez wbicie rozporek w innych miejscach obwodu pomiedzy komory elektrodowe Tego rodzaju pelne rozporki zabezpieczaja jednoczesnie wspólosiowe ustawienie ko¬ mór elektrodowych.W celu zapobiezenia miejscowym wy¬ gieciom miedzy komory elektrodowe moga byc ponadto wstawione faliste, sprezynu¬ jace paski blachy.Kliny dziurkowane mozna zaopatrzyc w haczyki, opierajace sie na zaokragleniu komory elektrodowej. Nalezy przy tym uwazac, aby haczyki te byly kazdorazowo wygiete na zewnatrz tak, by opieraly sie na wierzcholku tej komory elektrodowej, która posiada te sama biegunowosc, co klin lezacy wewnatrz. Haczyki moga byc uksztaltowane tak, zeby wstawienie kli¬ nów wywolywalo pokrywanie sie otworu wywierconego w klinie z otworami komór elektrodowych. W tym celu dobiera sie tak dluga wygieta czesc haczyka, aby po nasa¬ dzeniu go na komore elektrodowa otwór wywiercony w klinie pokrywal sie z otwo¬ rami komór elektrodowych.Na rysunku przedstawiony jest przy¬ klad wykonania wynalazku w rzucie piono¬ wym (fig. 1) i w rzucie poziomym (fig. 2), przy czym rzut poziomy wedlug fig. 1 przedstawiony jest jako przekrój wzdluz linii / — 1 na. fig. 2. Komory elektrodowe 2 otaczaja komore osiowa 1. Na zewnetrz¬ nej stronie komór elektrodowych 2 znaj¬ duja sie wykroje 3, do których przylega przepona 4. Przepona jest otoczona pier¬ scieniem blaszanym 6. Wszystkie te czesci posiadaja przy swych górnych koncach pokrywajace sie ze soba otwory 7, tworza¬ ce razem jeden kanal. Pomiedzy blachy 6 i przegieta czesc wewnetrzna najblizszej zewnetrznej komory elektrodowej 2 wsta¬ wiony jest klin 8 z wywierconym otworem 9. Pomiedzy klinem 8 i pierscieniem z bla¬ chy 6 znajduje sie uszczelka 10, najlepiej izolujaca elektrycznie. Podobna uszczelka 11 znajduje sie pomiedzy klinem 8 i naj¬ blizsza zewnetrzna komora elektrodowa 2. Do górnych konców klinów przymoco- — 2 —wane sa haczyki 12, opierajace sie o naste¬ pna zewnetrzna komore elektrodowa 2.Pionowy odcinek wygietej czesci haczyka 13 moze byc wyzyskany do centrowania kanalu 9 z otworami wywierconymi w cze¬ sciach 2, 4, 5, 10 i 11. W innych miejscach obwodu wbite sa pomiedzy elektrodowe komory rozporki pelne 14. Wytwarzaja one nacisk uszczelniajacy i sluza jednocze¬ snie do centrowania komór elektrodowych, W celu dalszego zabezpieczenia przeciw wygieciom miejscowym zastosowane sa fa¬ liste blachy sprezynujace 15, wbite pomie¬ dzy komory elektrodowe.Kanal utworzony w czesciach 2, 4, 6, 10 i 11 wraz z otworami 9 wywierconymi w klinach 8 doprowadza tlen, wytwarzany wewnatrz komór elektrodowych 2, przez wywiercony otwór 16 do wnetrza komory osiowej /. PL