PL27073B1 - Uklad optyczny do mozliwie równomiernego oswietlania kolowego ukladu kondensorowego za pomoca swiatla, wypromieniowywanego we wszystkich kierunkach z liniowego zródla swiatla. - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy ukladu optycznego do mozliwie równomiernego oswietlania kolowego ukladu kondensorowego za po¬ moca swiatla, wypromieniowywanego na wszystkie strony z liniowego zródla swia¬ tla. Wynalazek polega na tym, ze jedna lub kilka cylindrycznych lub prawie cy¬ lindrycznych powierzchni zwierciadlanych, których kierunek glówny przebiega rów¬ nolegle do podluznej osi zródla swiatla i których os krzywizny (wzglednie osie krzy¬ wizny) nie pokrywa sie (wzglednie nie po¬ krywaja sie) z osia podluzna zródla swia¬ tla, sa umieszczone w bezposredniej blisko¬ sci zródla swiatla tak, iz najmniejsza odle¬ glosc miedzy zródlem swiatla i powierzch¬ nia zwierciadlana jest mniejsza od promie¬ nia krzywizny powierzchni zwierciadla¬ nych, oraz tak, ze w bezposredniej blisko¬ sci zródla swiatla wytworzony zostaje je¬ den lub kilka powiekszonych obrazów te¬ go zródla.

Jako zródlo swiatla mozna zastosowac np. lampe wyladowcza z para rteci o bar¬ dzo duzej preznosci, to jest lampe wyla¬ dowcza ze zwezona droga wyladowania, wykazujaca podczas pracy preznosc pary rteci wyzsza od 6 atmosfer. Najkorzystniejjest, jezeli preznosc fa jest wieksza od 10 atm; moze ona wynosic nawet wiecej niz 10Ó atm, Ml . ,*>¦¦ * Uklad optyczny wedlug wynalazku mo¬ ze byc miedzy innymi zastosowany w kine¬ matograficznych aparatach projekcyjnych.

W tych aparatach jest rzecza wazna, aze¬ by otwór, przed którym prowadzony jest film wyswietlany, czyli tak zwane okienko filmowe, bylo oswietlane mozliwie równo¬ miernie na calej powierzchni i przy tym mozliwie z najwieksza jasnoscia, przy czym zaleca sie, aby okienko filmowe nie znajdowalo sie w miejscu punktów zbiez¬ nosci promieni swietlnych, wychodzacych ze zródla swiatla.

Powyzej zaznaczono juz, ze powierzch¬ nie zwierciadlane posiadaja ksztalt cylin¬ dryczny lub prawie cylindryczny, nato¬ miast ich kierunek glówny przebiega rów¬ nolegle do podluznej osi zródla swiatla.

Ponizej jest wyjasnione, jak nalezy rozu¬ miec wyrazenie ,.cylindryczne powierzch¬ nie zwierciadlane". W tych powierzch¬ niach zwierciadlanych linia tworzaca prze¬ biega równolegle do podluznej osi zródla swiatla. Kierownica natomiast moze posia¬ dac ksztalt rózny; moze ona byc np. ko¬ lista.

„Prawie cylindryczne" powierzchnie zwierciadlane róznia sie tylko nieznacznie od powierzchni cylindrycznych, to jest mo¬ ga byc one nieco wygiete takze i wzgledem glównego kierunku równoleglego do po¬ dluznej osi zródla swiatla. Zachowuja one jednak fizyczne wlasciwosci zwierciadla cylindrycznego.

W zwiazku z tym nalezy zaznaczyc, ze liniowe zródlo swiatla nie wystarcza do e- konomicznego oswietlania kolowego ukla¬ du kondensorowego. Korzystne rozwiaza¬ nie tego zagadnienia osiaga sie wedlug wy¬ nalazku za pomoca powyzej podanego u- kladu. Umieszczenie zródla swiatla w bez¬ posredniej bliskosci osi krzywizny po¬ wierzchni zwierciadlanej lub osi krzywizn powierzchni zwierciadlanych oraz tak, aby najmniejsza odleglosc miedzy zródlem swiatla i powierzchnia zwierciadla byla mniejsza od promienia krzywizny tej po¬ wierzchni, wykazuje te zalete, ze powiek¬ szone obrazy zródla swiatla powstaja w bezposredniej bliskosci samego zródla swiatla. Wskutek tego, ze powierzchnia zwierciadla przynajmniej w przyblizeniu jest cylindryczna, powyzej wspomniane po¬ wiekszenie jest w rzeczywistosci pogrubie¬ niem zródla swiatla. Nalezy takze zazna¬ czyc, ze wskazane rozwiazanie jest wsku¬ tek tego bardzo korzystne, poniewaz odbi¬ te promienie swietlne sa odbijane podluz¬ nie na droge wyladowania samego zródla swiatla. Odbijanie promieni swietlnych w zródle swiatla byloby jednak bardzo nie¬ korzystne pod wzgledem ekonomicznym wskutek pochlaniania przez lampe wyla¬ dowcza z para rteci o bardzo duzej prez¬ nosci trafiajacych na nia promieni swietl¬ nych.

Wiadomo z optyki, ze cylindryczna lub prawie cylindryczna powierzchnia zwier¬ ciadlana wytwarza obraz astygmatyczny, to jest ze powstaje jeden lub kilka obra¬ zów, które w kierunku osi systemu posia¬ daja pewien wymiar. Obrazy te sa zatem trójwymiarowe. Przy dzialaniu zwiercia¬ dlanym cylindrycznej lub prawie cylin¬ drycznej powierzchni zwierciadlanej pro¬ sty lub prawie prosty odcinek zwierciadla wytwarza równolegle do podluznej osi zró¬ dla swiatla obraz pozorny z tylu zwiercia¬ dla, natomiast odcinki zwierciadla, lezace w plaszczyznie prostopadlej do podluznej psi zródla swiatla, daja obraz rzeczywisty przed zwierciadlem. Stwierdzono, ze ze wzgledu na wlasciwosci swietlne ukladu najlepiej jest, jezeli obrazy te znajduja sie mozliwie blisko siebie, dzieki czemu po¬ wyzej wymieniony wymiar astygmatycz¬ nyeh obrazów trójwymiarowych, ograniczo¬ nych rzeczywistymi i pozornymi obrazami, jest mozliwie maly, - 2 —Nalezy zaznaczyc, ze umieszczenie li¬ niowego zródla swiatla poza linia srodko¬ wa krzywizny powierzchni zwierciadlanej, wspólpracujacej ze zródlem swiatla, jest skadinad znane, np, w konstrukcjach lamp wziernikowych, W tym jednak przypadku nie chodzi o utworzenie powierzchni, wy- promieniowujacej swiatlo, które moze byc zuzytkowane w ukladzie kondensorowym.

W zwyklych filmowych aparatach pro¬ jekcyjnych, w których stosuje sie zarówke, \ zamierzony cel osiaga sie w ten sposób, ze jako zródlo swiatla stosuje sie lampe, któ¬ ra posiada najczesciej drut zarowy, roz- ^ piety w jednej plaszczyznie i skladajacy sie z pewnej liczby ulozonych obok siebie czesci. Za zarówka umieszczone jest zwier¬ ciadlo kuliste, które w wielu przypadkach jest umieszczone na sciance banki. Ponie¬ waz srodek krzywizny tego zwierciadla przypada przewaznie na rdzen drutu za¬ rowego, przeto pomiedzy jego zwojami wy¬ twarza sie obraz zwojów drutu zarowego.

Zupelnie inna sytuacja jest wtedy, gdy jako narzad wypromieniowujacy swiatlo zastosowane jest powyzej wspomniane zró¬ dlo swiatla, Jak juz zaznaczono powyzej, przy wyswietlaniu filmu wazna jest rzecza stosowanie mozliwie najbardziej równo¬ miernie swiecacej powierzchni. Jezeli na¬ rzadem promieniujacym swiatlo jest linio¬ we zródlo swiatla, wówczas zródlo to musi byc w jakikolwiek sposób odksztalcane na powierzchnie promieniujaca. Gdyby zasto¬ sowano w tym celu wspomniane wyzej srodki, stosowane do zarówek, to nie moz¬ na bylo by osiagnac zamierzonego celu, gdyz w ukladzie tym, zwlaszcza w przy¬ padku uzycia gazowych lamp wyladow¬ czych, jako zródel swiatla, powstalaby ta niedogodnosc, ze z powodu zastosowania » rurek szklanych, obejmujacych zródlo swiatla, rózne liniowe zródla swiatla byly¬ by polozone zbyt daleko od siebie, wskutek czego powstaloby w promieniujacej po¬ wierzchni ciemne miejsce, co nie jest poza¬ dane ze wzgledu na pozadane równomierne oswietlenie okienka filmowego, a przy tyra nie mozna bylo by zupelnie otrzymac ja¬ sno oswietlonego srodka, Poniewaz jednak liniowe zródlo swia¬ tla posiada na ogól w swym kierunku po¬ dluznym wystarczajace juz rozmiary, prze¬ to staranie sie o powiekszenie go w tym kierunku do osiagniecia wymienionego ce¬ lu staje sie zazwyczaj zbyteczne, W kierun¬ ku prostopadlym do podluznej osi zródla swiatla rozmiar zródla jest jednak bardzo maly, wskutek czego w tym kierunku po¬ zadane jest powiekszenie, a wlasciwie po- grubienfe tego zródla. Jak to juz zaznaczo¬ no, mozna to osiagnac wedlug wynalazku przez nadanie powierzchni zwierciadlanej lub powierzchniom zwierciadlanym ksztal¬ tu cylindrycznego lub prawie cylindrycz¬ nego. Jest rzecza bardzo korzystna, gdy u- klad zwierciadlany zawiera dwie kolowo- cylindryczne powierzchnie zwierciadlane, których osie krzywizny nie zlewaja sie ze soba. Te powierzchnie zwierciadlane moga przecinac sie ze soba wzdluz prostej rów¬ noleglej do osi podluznej zródla swia¬ tla.

Jak juz zaznaczono, powierzchnie zwierciadlane sa wedlug wynalazku umie¬ szczone w bardzo malej odleglosci od zró¬ dla swiatla. Odleglosc od osi podluznej zródla swiatla do najblizszych czesci po¬ wierzchni zwierciadlanych wynosi (najle¬ piej) co najwyzej 1,5 cm, do najdalszych zas czesci powierzchni zwierciadlanych — co najwyzej 4 cm.

W ukladzie, zawierajacym zródlo swia¬ tla lacznie ze wspomnianymi wyzej po¬ wierzchniami zwierciadlanymi, który moze byc ewentualnie zaopatrzony w jakiekol¬ wiek powierzchnie zalamujace, mozna sy¬ metrycznie wzgledem osi ukladu umiescic czesc zwierciadla kulistego, które odbija promienie, nie trafiajace na jedna ze wspo¬ mnianych powierzchni zwierciadlanych lub kondensorowych, wskutek czego uzyskuje — 3 —ua zhaczniejsae skupienie Wypftmrieoiowy- waiej wiazki Swiatla.

Wynalazek jekt blizej wyjasniony przy pomocy rysunku, na któryiri przedstawiono kilka pósttól Jego wykonania.

Na fig. U, Ib, lc, 2i, 2b i 2c przedsta¬ wiany jest schemat przebiegu promieni W dowolnym ukladzie, skladajacym sil? e gladkiego wzglednie wgictego zwierciadla cylindrycznego, ze zródla swiatla oraz e soczewki skupiajacej; W ukladach lych nie uwzglednione sA wytliki osiagane dzieki wynalazkowi* Uklady te sluia jedynie do celów porównawczych. Uklady* przedsta¬ wione na wymienlohych figurach* w któ* ryfch soczewka bkupiajafca nie jest W stanie zuzytkowac swiatla, wypronnenibwywane- go zarówno ab zródla swiatla* jak i z jego obrazów, daja zatem zhaczne straty swia¬ tla.

Fig. la, Ib i Ic pokazuja przebieg gro¬ mieni w przypadku stosowania gladkiego zwierciadla cylindrycznego S z linia srod¬ kowa M krzywizny, 0rzy czym poMiedfcy zwierciadlem i ta linia Srodkowa, równole¬ gle do nie^ umiesztabne jest zródlo swiatla w postaci liniowej, lampy wyladowczej L z para rteci o bardzo duzej próznosci* Roz¬ patrujac przebieg promieni w plaszczyznie prostopadlej db zródla swiatla mozna stwierdzic (fig. la)* ze gffrdlo swiatla L moce Wysylac promifeiiie swietlne w obrebie stosunkowo malego kata brylowego mienie te zostaja odbite ód zwierciadla &.

Promienie sWietlhe* odbite W obrabie mniej¬ szego kata brylowego b, twofza przy tym rzutowaniu zgrubiony bhraz BH. Dzidki o- kolicznftsei, ze obrafc ten znajduje toie w sto¬ sunkowo duzcj odleglosci od zródla swia¬ tla L, kondensor G nie moze przetwarzac ani prOmieni swietlnych* Wysylanych le zródla swiatla L, ani tez f>romiefti, wyfcy- laAtfch z wytworzonego obrazu BN. So¬ czewka kondedsorowa nie mofee miaftowi- eie byc jednoczesnie ostro hastaWiona na zródlo swiatla L i na stosunkowo daleko ziiajdujacy sie od tego zródla obraz BH% Pottadto brzeg soczewki C nie jest oswie* tlany w tym samym stopniu, co jej czesc Srodkowa. Naleiy zaznaczyc, ze cylin¬ dryczny uklad zwierciadla daje obraz a- stygmatyczny którego granice sa utworzo* ne z obrazów czesciowych BH\ B v, uwiL docznionych na fig. la i Ib. Oprócz tego taka soczewka kondensorowa moze prze¬ rabiac tylko promienie wysylane ze zródla zwiatla L w granicach kata c, wskutek cze* gó promienie swietlne, wysylane w obrebie kata 3609 ^- a — c, nalezy uwazac za sWa* cone.

Na fig. Ib dzialanie zwierciadlane po¬ dane jest W plaszczyznie symetrii, zawiera* jacej liniowe zródlo swiatla. Jest rzecza jasna, ze zwierciadlo S dziala tu jako zwierciadlo plaskie, wskutek czego po¬ wstaje w pewnej odleglosci za zwiercia¬ dlem obraz pozorny Bv zródla swiatla Lt przy czym odleglosc ta odpowiada odle* glosci zwierciadla od przedmiotu. Jezeli ze skrajnego punktu P soczewki kondensoro- wej widziane sa zródlo swiatla i ten obraz, gdy obraz ten jest rzutowany na plaszczy* zne* przechodzaca przez zródlo U wów- c&as otrzymuje sie obraz wedlug fig.N ic.

Jest rzecza zrozumiala, ze w odniesieniu do wspomnianego punktu P ten narzad wyprbmienioWujacy swiatlo, nie moze byc uwazany fca korzystny, gdyz w srodku op¬ tycznym O nie znajduje sie zaden narzad promieniujacy, natomiast przeciwnie, po* miedzy obrazem Bv i zródlem swiatla L istnieje ciemne miejsce (hiatus, rozziew)* Na fig. 2a> 2b i 2c przedstawione jest umieszczenie takiego zródla swiatla L wzgledem wygietego zwierciadla cylin» drycznegó & Uklad, podany na tych figu¬ rach, wykazuje te same Wady, co i uklad wedlug fig, la, Ib i Ic. Czesci zwierciadla posiadaja srodkowe linie krzywizny AT i M". Zródlo swiatla L znajduje sie w mniej* szej odleglosci od polówek zwierciadla niz wspomniane srodkowe linie krzywizny. Pó* — 4 —niewaz kat brylowy a, w którego obrebie zródlo swiatla wysyla swe promienie do zwierciadla, jest wiekszy niz suma obu po¬ lówek kata brylowego —, w którym zwier- ciadlo odbija swoje promienie do B'H i B"H, przeto w miejscach B'Hi B"H powsta¬ ja dwa powiekszone obrazy zródla swiatla.

Obydwa te obrazy wysylaja pod katem y swe promienie swietlne do soczewki kondensorowej C. Takze i w tym ukladzie stracona zostaje znaczna czesc swia¬ tla wypromieniowywanego w przestrzen.

Wskutek zas tego, ze zgrubione obrazy le¬ za w dosc duzej odleglosci od zródla swia¬ tla, soczewka kondensorowa nie jest w sta¬ nie przerabiac zarówno promieni swietl¬ nych, wysylanych ze zródla swiatla, jak i promieni swietlnych, wysylanych z jego obrazów. Ponadto znaczna czesc wypro¬ mieniowywanego swiatla zostaje stracona, poniewaz zródlo swiatla oswietla po¬ wierzchnie zwierciadla S tylko w obrebie kata a, uklad zas kondensorowy — tylko w obrebie kata C. Takze i w tym przypadku srodkowa czesc kondensora jest oswietla¬ na silniej niz brzeg tej soczewki, a to z te¬ go powodu, ze obrazy czesciowe B'H i B"H wysylaja swiatlo w kierunku kondensora tylko w obrebie kata —• Fig. 2b i 2c wyjasniaja schematycznie zwierciadlane dzialanie w plaszczyznie, zawierajacej zródlo swiatla L. Wskutek wygietego ksztaltu zwierciadla za zwier¬ ciadlem powstaja dwa obrazy pozorne B'v i B" v, które w razie rzutowania wedlug fig. 2b zlewaja sie ze soba. Takze i w tym u- kladzie obrazy sa astygmatyczne, to jest posiadaja one pewien wymiar w kierunku osi ukladu. Te astygmatyczne obrazy sa tu ograniczone czesciowymi obrazami B* H — B*v wzglednie B" H— B" v. Obrazy wzgled¬ nie zródlo swiatla, widziane ze skrajnego punktu P soczewki kondensorowej C i rzu¬ towane w jednej tylko plaszczyznie, sa przedstawione na fig, 2c. Jest rzecza jasna, ze takze i w tym przypadku nie powstaje odpowiedni, jasno oswietlony srodek, gdyz pomiedzy zwróconymi ku sobie koncami zródla swiatla L i obrazami B'v wzglednie B"v znajduje sie srodek, nie wypromienio- wujacy swiatla.

Na fig. 3a, 3bf 3c i 4 przedstawiono kil¬ ka postaci wykonania ukladu optycznego wedlug wynalazku. Zródlo swiatla L jest umieszczone tu w znacznie mniejszej odle¬ glosci od powierzchni zwierciadlanej S, wskutek czego promienie swietlne, wysyla¬ ne ze zródla swiatla, padaja na te po¬ wierzchnie S w obrebie stosunkowo duzego kata brylowego, dzieki czemu ekonomicz- nosc ukladu znacznie sie zwieksza. Srodko¬ we linie krzywizny tych powierzchni zwier¬ ciadlanych przebiegaja w bezposredniej bliskosci zródla swiatla, co powoduje po¬ wstawanie obrazów, znajdujacych sie tak¬ ze w niewielkiej odleglosci od zródla swia¬ tla, wskutek czego uklad kondensorowy moze uzytecznie przerabiac zarówno swia¬ tlo, pochodzace ze zródla swiatla, jak swia¬ tlo, pochodzace z jego obrazów. Dzieki ta¬ kiemu ukladowi soczewka kondensora jest oswietlona równomiernie na calej swej po¬ wierzchni.

Na fig. 3a przedstawiony jest uklad, w którym rózne jego czesci skladowe, jak zró¬ dlo swiatla, powierzchnia zwierciadlana i soczewka, sa mniej wiecej takie same jak i w ukladach wedlug fig. 2a, 2b i 2c. Zródlo swiatla L znajduje sie tu w znacznie mniej¬ szej odleglosci od powierzchni zwierciadla¬ nej S, wskutek czego powierzchnia ta mo¬ ze chwytac promienie swietlne, wychodza¬ ce bezposrednio ze zródla swiatla L, w obrebie o wiele wiekszego kata a, np. o war¬ tosci 180°, i przetwarzac te promienie na dwa powiekszone obrazy B'H i B"H. To po¬ wiekszenie zostalo umozliwione wskutek u- mieszczenia zródla swiatla L w stosunku do powierzchni zwierciadlanej w odleglosci — 5 -.»Wni*j*ax*j k*E^5w«*wydh Af i iff" od tej powiem** «& P&afew&z srodkowe tt&ie krzywlzwoire ST i jyT" pradbtegafe w tezposti^nfej la8i- sketód pcrtitóeffzdh*Li zwierciadlanej, praeto WSpWBtiifeule obfiafey toeda znajdowaly sie H&Wftttó w ltefcp&stifc&afel Wistowi zrócfl-a swiatla L, wskutek czego promienie swietl¬ na wy«iyl«fte » tfifcdla L i fcgo obrazów S'#i #"#, &ftga l>yc uzytecznie praeuobio- Ute w k&fcdeMorae. Jezeli kat brylowy, w k*6*ego ^br aiowcrje s«w^ pw&mieirie toezputóredaio fta «o* T&ewke k^te»^r^#lh #z»i*czy sre litera C, to z fcata 360°, w fttófcego *&*ebie nie- ostefriete lidtowe ^rótftto gwitftfet wypramie- nfowufc swe swfetlo, *ti$io««ie datuje tyl- te> gw&tfo wycrGftnikiinwMgsn^^lie feezposred* tste w 360° ¦— 180° — c°„ wdsefe efcego iczysleaje s*e znacznie ehonattAc&fiief^^ ^uzytkowa* nle swiatla tóz w *fkladzSe wcdlag fig. l* i 2*. Obfazy S'/7i #",# promkwrti^ swiatlo w obrebie kata — w kierunku soczewki 2 tettrfeftsorowej C, tefcfea fest omieszozona tak, iz fest wswkftkiut *Ówna*ttfett*ie na -ca- fej swej spswfetfcckwi ptfzez te obraz- ipraez zrócffo -swialla.

Dalsza zaleta takiego ukladu *je&t wi- dfcczfcfe z fig. 3b S 3e. Na fig. 3l> przed¬ stawione ijest p^tefcanie z*ósfra swia¬ tla d WBglefleai fwwferacinri zwfcarciadfe- n^Si :90csex0ki tomleimowwei C w p*a- BzszySnfe, zaawterajacea zródlo Swiatla {wedlug fig. 3n). Zwierciadlo S dztóla w tym trucie, pofctwrie fak *iia fig. Ib i 2b, ?jako zwierciadlo plastóe, wriktitek ozego powstoj^ dwa starazy *V * *'V llrt**e fl* fig. 3b olewaja &e ze soba. Jfezeii ©brazy te wifcz i» zródtem gwtetil* sa ^abseiWEWa- ag z punktu P *owewki k»ndenso*owe$ C, to spostrzega sie iof&kry obraz weriitfg fig. 3c. Ze uragteda na mala asdleglosc £*#tlfai £wia#a od zwierciadla lt&frce dbrazu B\ B"ri. óróctto ^wiritLsi i *a ptzy^tmiete dn siebie tafe, ze -otrzymuje s«c dósc rAwHO- Tftiemie Swiecaoa p^wderzthnie f, oo jest batdao kofóystwe przy wyswietlaniu fitami.

Wskutek cylindrycznego ksztaltu zwiercia¬ dla takze i tu powstaja dwa obrazy astyg- tmatyczfte, k%&ry lAladu stanowia czesciowe obrazy B*B — Wroraz B"N—B"v.

Fig. 4 przedstawia w zwiekszonej po* dzialce uklad jednakowy z ukladem we¬ dlug fig. 3a, przy czym jednak zastosowa¬ na w tum srodki ^swi^lny^h, kt6re wedlug fig. 3a zostaly%y «t^aco**e przy oswietlaniu fifanu. W tym *&- kladzie mianowicie czesc zwierciadla kuli¬ stego fest fim*eszczona tak, ze sfcrafne pro¬ mienie swietine, wy<^md^aoe z obrazów B*H i B"Hi ^wdajace na soczewke komdensoro- wa, imo>|a przebhodzic jeszcze bez fw^e- •gzkcd, natotmiasft promienie swietlne, które ptt&scjia pM?a tym teatem ferylowym oraz nSe fft<5ga byc odbita od zwierciadla S, zostaja odbite od wspommanego zwierciadla 4culi- stefo © w kierunku zródla ^swiatla i w len isptraób moga %yc wyprenMeniowywime gdziekolwiek ze zwierciadla S ©a soczewice koirdetisorowa.

Srodefe fe«yw4z4iy W" tego zwierciadla pomocniczego 0 najlepiej jest umiescic na osi ukladu w 'bezposrednim sasiedztwie zródla swiatla pomiedzy zwierciadlem a zródlem swiatla.

ZalstTze zenia pat en to we. 1. Uklad optyczny do mozliwie *ów- nomreffwego oswietlania fantowego nrkftadu kondensorowego za pomoca swiatla, wy- prermierriowywanego we wszystkich kierun¬ kach z liniowego zródla swiatla, znamien¬ ny tym, ze j&dna lub kilka -cylindrycznych liib prawie' ^cylindrycznych powierzchni zwieroiadbmych, których glówny kierunek jest Tdwnofea$:y do podluznej osi zródfa swiatla i których ^os wzglednie osie fkrzy- wizny nie iprarypada wzglednie tnie .przyspa- — 6 —daja tt& zródlo swiatla* sa umieszczone w bezposredniej bliskosci zródla swiatla takf iz najmniejsza odleglosc miedzy zródlem swiatla i powierzchnia zwierciadla jest mniejsza od promienia krzywizny po¬ wierzchni zwierciadlanych, oraz tak, ze zródlo swiatla znajduje sie w poblizu srod¬ kowej osi krzywizny tych powierzchni zwierciadlanych, wskutek czego W bezpo¬ srednim sasiedztwie zródla swiatla wytwa¬ rza sie jeden lub kilka powiekszonych je¬ go obrazów. 2. Uklad optycimy wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze powierzchnie zwiercia¬ dlana stanowia dwie kolowo cylindryczne powierzchnie, których osie krzywizny nie zlewaja sie ze soba. 3. Uklad optyczny wedlug zastrz. 2, znamienny tym, ze dwie kolowo cylindrycz¬ ne powierzchnie zwierciadlane przecinaja sie ze soba wzdluz prostej, równoleglej do podluznej osi zródla swiatla. 4. Uklad optyczny wedlug zastrz. 1 — 3, znamienny tym, ze te czesci powierzchni odbijajacych, które znajduja sie w naj¬ mniejszej odleglosci od podluznej osi zró¬ dla swiatla, sa oddalone od podluznej osi najwyzej o 1,5 cm, najbardziej zas oddalo¬ ne czesci — co najwyzej o 4 cm. 5. Uklad optyczny wedlug zastrz. 1 — 4, znamienny tym, ze pomiedzy zródlem swiatla i ukladem kondensorowym umie¬ szczone sa powierzchnie zalamujace pro¬ mienie swiatla, wskutek czego kat brylo¬ wy, w którego obrebie powierzchnie te chwytaja promienie swietlne, jest wiekszy niz kat bfylowy, w którego obrebie promie¬ nie swietlne wychodza z tych powierzchni po zalamaniu, mierzony vl plaszczyznie prostopadlej do podluznej osi zródla swia¬ tla.

N. V. Philips' Gloeilampenfabrieken.

Zastepca: M. Skrzypkowska rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 27073.

Ark, 1. jL.&Do opisu patentowego Nr 27013.

Ark. 2. -flr Jly Dn»k L. Boguslawskiego i SU. Warszaw*