PL249224B1 - Taśma do kinesiotapingu, zestaw do kinesiotapingu i sposób otrzymywania taśmy do kinesiotapingu - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest taśma do kinesiotapingu zawierająca warstwę piezorezystywnego kompozytu i zestaw do kinesiotapingu zawierający moduł elektroniczny, dzięki czemu możliwe jest monitorowanie stopnia rozciągnięcia taśmy, a tym samym jej prawidłową aplikację. Przedmiotem zgłoszenia jest także sposób otrzymywania taśmy do kinesiotapingu zawierającej warstwę piezorezystywnego kompozytu.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest taśma do kinesiotapingu zawierająca warstwę piezorezystywnego kompozytu, zestaw do kinesiotapingu umożliwiający monitorowanie stopnia rozciągnięcia taśmy oraz sposób otrzymywania taśmy do kinesiotapingu zawierającej warstwę piezorezystywnego kompozytu.

Kinesiotaping, inaczej plastrowanie dynamiczne, to metoda terapeutyczna polegająca na oklejaniu specjalnie przystosowanymi taśmami kinezjologicznymi określonych miejsc na ciele. Odpowiednio zaaplikowane, taśmy te umożliwiają oddziaływanie na tkanki w zaplanowany dla konkretnego przypadku sposób, poprzez manipulację przestrzeniami międzytkankowymi i oddziaływanie na receptory czuciowe. Efekty terapeutyczne stosowania taśm kinezjologicznych obejmują regulację napięcia mięśniowego, poprawę mikrokrążenia, aktywizację układu limfatycznego, korekcję pozycji i zwiększenie mobilności stawów oraz redukcję bólu przez wpływ na aferentne drogi nerwowe. W efekcie terapii stawu lub mięśni przy pomocy taśm kinezjologicznych pacjent może doświadczać zmniejszenia bólu pochodzącego z układu mięśniowo-szkieletowego, zwiększenia zakresu ruchu a także zapobieganiu powstawianiu kontuzji podczas wysiłku fizycznego.

Tradycyjne taśmy kinezjologiczne są wykonane z bawełny pokrytej hipoalergicznym akrylowym klejem. Taśmy te są wodoodporne i oddychające, przez co mogą być noszone przez kilka dni. Ich elastyczność jest zbliżona do elastyczności ludzkiej skóry, co pozwala na pełną swobodę ruchu.

W stanie techniki znane są taśmy kinezjologiczne z jonami srebra, mające działanie antybakteryjne; taśmy o właściwościach termoaktywnych, tj. rozgrzewające miejsce w których naniesione są na skórę, taśmy z dodatkiem tlenku cynku w warstwie kleju, celem redukcji podrażnień skóry, jak również taśmy wykonane z materiałów syntetycznych, takich jak poliester czy silikon.

Istotnym jednak ograniczeniem wszystkich znanych ze stanu techniki rozwiązań jest to, że tradycyjne metody aplikacji taśm kinezjologicznych wymagają doświadczenia i wyczucia ze strony użytkownika lub fizjoterapeuty w celu odpowiedniego rozciągnięcia taśmy przed jej nałożeniem. Nieprawidłowe rozciągnięcie taśmy może prowadzić do braku efektów terapeutycznych, dyskomfortu dla użytkownika, bólu, a przy dłuższym niewłaściwym użytkowaniu sprzyjać powstawaniu dodatkowych kontuzji. Z tego powodu ich samodzielna aplikacja obarczona jest ryzykiem, a do prawidłowego nałożenia taśmy wymagane jest znaczne doświadczenie osoby aplikującej lub pomoc personelu medycznego w postaci fizjoterapeuty.

Niniejszy wynalazek wychodzi naprzeciw temu problemowi dostarczając rozwiązanie, które upraszcza prawidłowe nakładanie taśm do kinesiotapingu, co korzystnie przyczynia się do poprawnej aplikacji przez niedoświadczonego użytkownika samodzielnie, jak i ogólnie poprawa precyzję aplikacji nawet podczas użycia przez profesjonalistę.

W niniejszym wynalazku określenie „taśma” jest tożsame z określeniem „taśma do kinesiotapingu” i używane jest zamiennie. Przez określenie „taśma” lub „taśma do kinesiotapingu” należy rozumieć taśmę wg wynalazku.

Przez określenie „pasta” należy rozumieć heterofazową pastę piezorezystywną.

Przez określenia „warstwa piezorezystywną” oraz „warstwa piezorezystywnego kompozytu” należy rozumieć warstwę heterofazowej pasty piezorezystywnej po procesie suszenia, nałożoną w odpowiednim wzorze na substracie. Określenia te odnoszą się do tego samego materiału i używane są zamiennie.

Dla odróżnienia taśmy wg wynalazku od handlowej taśmy do kinesiotapingu, taśmy handlowe w dalszej części opisu określane są mianem „plaster” lub „plaster do kinesiotapingu”. Plaster do kinesiotapingu to elastyczny plaster o różnej długości i szerokości, którego rozmiar jest dostosowany do aplikacji na ciało. Plaster do kinesiotapingu wykonany jest z elastycznego materiału, który umożliwia jego rozciąganie i przyleganie do skóry. Przyleganie do skóry zapewnia warstwa kleju, przy czym plastrem może być dowolny plaster do kinesiotapingu dostępny na rynku. W niniejszym przykładzie wykonania wykorzystano produkty o nazwach handlowych 3NS Tape 5 cm; Rae Tape Premium 5 cm; Action Premium 5 cm oraz Mueller Kinesiology Tape 5 cm.

Sam rozmiar plastra nie jest kluczowy do prawidłowego działania wynalazku i może być wykorzystany plaster do kinesiotapingu o innym rozmiarze, o szerokości przynajmniej 4 mm i długości przynajmniej 10 mm.

Istotę wynalazku stanowi taśma do kinesiotapingu charakteryzująca się tym, że zawiera u-kształtną warstwę piezorezystywnego kompozytu (powstałą z heterofazowej pasty piezorezystywnej) ułożoną wzdłuż trzech krawędzi plastra o szerokości ścieżki wynoszącej co najmniej 1 mm, na której końcach znajdują się pierwszy kontakt elektryczny i drugi kontakt elektryczny.

Korzystnie, heterofazową pastę piezorezystywną użytą do wytworzenia warstwy piezorezystywnego kompozytu stanowi kompozycja termoplastycznego poliuretanu w ilości 19,4%, N,N- dimetyloformamidu w ilości 44,6%, octanu 2-(2-butoksyetoksy)etylu w ilości 31,8%, sadzy technicznej w ilości 4,0% i dodecylanu sodu w ilości 0,2%. Dokładna zawartość procentowa składowych pasty piezorezystywnej może różnić się nieznacznie od przedstawionych powyżej danych liczbowych bez wpływu na poprawność działania wynalazku, przy czym kluczowa jest udział masowy termoplastycznego poliuretanu w paście piezorezystywnej pomiędzy 16%, a 22,8%, sadzy technicznej w zakresie od 3-5%, dyspersantu takiego jak dodecylan sodu w ilości 0,1-0,3%, przy czym pozostałą zawartość pasty stanowią rozpuszczalniki.

Istotę wynalazku stanowi również zestaw do kinesiotapingu zawierający taśmę do kinesiotapingu jak określono powyżej oraz moduł elektroniczny przyłączony poprzez wejście na pierwszy kontakt elektryczny i wejście na drugi kontakt elektryczny z pierwszym kontaktem elektrycznym i drugim kontaktem elektrycznym taśmy. Moduł elektroniczny zawiera napięciowe źródło zasilania, przetwornik rezystancji na sygnał napięciowy, układ z diodą LED oraz mikroprocesorowy układ logiczny, komparator i układ sterujący diodą LED, przy czym wejście na pierwszy kontakt elektryczny i drugi kontakt elektryczny są połączone z przetwornikiem rezystancji na sygnał napięciowy rezystorem, który jest połączony z zasilaniem i komparatorem.

Istotę wynalazku stanowi również sposób otrzymywania taśmy jak określono powyżej poprzez sitodruk heterofazową pastą piezorezystywną bezpośrednio na plaster, charakteryzujący się tym, że obejmuje następujące etapy:

a) przygotowuje się matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej;

b) umieszcza się plaster do kinesiotapingu pod matrycą sitodruku;

c) wyciska się przez sito matrycy sitodruku pastę heterofazową na plaster;

d) suszy się taśmę w temperaturze z zakresu 100-140°C, przez 10-20 minut.

Zależnie od pożądanej grubości warstwy, etapy b-d) mogą być wykonane ponownie dla tego samego miejsca plastra.

Istotę wynalazku stanowi również sposób otrzymywania taśmy jak określono powyżej, poprzez termotransfer warstwy piezorezystywnej na plaster, charakteryzujący się tym, że obejmuje następujące etapy:

a) przygotowuje się matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej;

b) umieszcza się folię termotransferową pod matrycą sitodruku;

c) wyciska się przez sito matrycy sitodruku pastę heterofazową na folię przeznaczoną do termotransferu, zwaną dalej folią termotransferową;

d) suszy się folię termotransferową w temperaturze z zakresu 100-140°C, przez 10-20 minut

e) umieszcza się plaster pod folią termotransferową;

f) podgrzewa się folię termotransferową i dociska ją do plastra;

g) odrywa się folię termotransferową od plastra pozostawiając warstwę piezorezystywną na plastrze.

Zależnie od pożądanej grubości warstwy, przed realizacją etapu e), etapy b-d) można ponowić umieszczając folię termotransferową w tym samym położeniu względem matrycy sitodruku.

Zaletą niniejszego wynalazku jest to, że eliminuje trudność prawidłowego nakładania taśmy do kinesiotapingu przez niedoświadczoną osobę poprzez wykorzystanie taśmy zintegrowanej z warstwą kompozytu piezorezystywnego tj. takiego, który zmienia swoją rezystancję w zależności od stopnia rozciągnięcia. Moduł elektroniczny, połączony z taśmą, mierzy tę rezystancję i sygnalizuje stopień rozciągnięcia taśmy za pomocą diody LED. Dzięki temu użytkownik może prawidłowo rozciągnąć taśmę do kinesiotapingu przed aplikacją.

Wynalazek został zilustrowany na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia przedmiot wynalazku tj. taśmę do kinesiotapingu według wynalazku

Fig. 2 przedstawia taśmę do kinesiotapingu według wynalazku z odłączonym modułem elek- tronicznym, na którym widoczne są kontakty elektryczne służące do połączenia z modułem elektronicznym

Fig. 3 przedstawia moduł elektroniczny na którym widoczne są wejścia na kontakt elektroniczny

Fig. 4 przedstawia schemat działania urządzenia wg wynalazku

Wynalazek został przedstawiony w poniższych przykładach wykonania:

Przykład 1. Sposób otrzymywania taśmy do kinesiotapingu (nakładanie pasty piezorezystywnej na plaster (4) do kinesiotapingu)

PL 249224 Β1

Warstwa piezorezystywną (1) powstaje przez nanoszenie heterofazowej pasty piezorezystywnej na plaster (4) do kinesiotapingu za pomocą techniki sitodruku na plaster (4) w sposób bezpośredni lub za pośrednictwem metody termotransferu wzoru wykonanego techniką sitodruku.

Heterofazowa pasta piezorezystywną zawiera mieszankę elastomeru z rodziny TPU (termoplastycznych poliuretanów) i fazy funkcjonalnej przewodzącej węglowej na bazie sadzy technicznej. W wynalazku, w jednym wariancie wykonania wykorzystano TPU o twardości Shore A z zakresu 30-50, w innym o twardości 70. W jednym z przykładów wykorzystano komercyjny produkt o nazwie Elastollan® Soft 35 A 12 P 000.

Tabela 1. Skład heterofazowej pasty piezorezystywnej

Nośnik-faza nośna	Napełniacz-faza przewodząca	□yspersant
Termoplastyczny poliuretan	1 N,N- 1 Dimetyloformamid	Octan 2-(2butoksyetoksy)etylu	Sadza techniczna	Dodecylosiarczan sodu
19,4%	1 44,6%	31,8%	4,0%	0,2%

Metoda A - druk bezpośrednio na plaster (4)

W pierwszym etapie przygotowano matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej (1). Następnie pod matrycą sitodruku umieszczono plaster (4), a pastę nanoszono wyciskając przez sito matrycy, dzięki czemu możliwe było nałożenie na plaster (4) pasty heterofazowej w odpowiednim wzorze.

Tak przygotowany plaster (4) z naniesioną pastą tworzącą warstwę piezorezystywną (1), poddano w kolejnym etapie suszeniu w celu jej utrwaleniu na powierzchni plastra (4).

Suszenie realizowano w piecu elektrycznym temp. 120°C, przez 15 min, przy czym suszenie może być przeprowadzane w temperaturach z zakresu 100-140°C, przez 10-20 minut bez negatywnego wpływu na działanie taśmy wg. wynalazku. Zaletą tego sposobu (Metoda A) jest mała złożoność procesu co umożliwia utrzymanie kosztów produkcji na niskim poziomie.

Metoda B - technika termotransferu

W innym przykładzie wykonania, do otrzymania plastra (4) z warstwą piezorezystywną (1) wykorzystano technikę termotransferu.

W pierwszym etapie przygotowano matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej (1). Następnie pod matrycę sitodruku podawano folię termotransferową, a pastę nanoszono na powierzchnię folii termotransferowej poprzez wyciskanie przez sito matrycy. Dzięki temu możliwe było nałożenie na folię termotransferową pasty heterofazowej w odpowiednim wzorze.

Uzyskany materiał poddano następnie suszeniu w celu utrwalenia nadruku, uzyskując warstwę piezorezystywną na folii termotransferowej. Suszenie realizowano w piecu elektrycznym temp. 120°C, przez 15 min, przy czym suszenie może być przeprowadzane w temperaturach z zakresu 100-140°C, przez 10-20 minut bez negatywnego wpływu na działanie taśmy wg. wynalazku.

W dalszym etapie plaster (4) na który miała zostać przeniesiona warstwa piezorezystywną umieszczono pod folią termotransferową z wykonanym nadrukiem. Folię termotransferową podgrzano do temperatury z zakresu 140-190°C przez okres 20-80 sekund z użyciem prasy termotransferowej, równocześnie przyciskając znajdującą się na folii termotransferowej warstwę piezorezystywną do powierzchni plastra (4). Pod wpływem temperatury i ciśnienia wynikającego z nacisku, warstwa utworzona z heterofazowej pasty piezorezystywnej przenosi się z folii na plaster (4), tworząc warstwę piezorezystywną (1) na plastrze (4).

Nanoszenie pasty za pomocą sitodruku na folię termotransferową, a następnie procesem termotransferu przeniesienie jej na plaster (4) pozwala na uzyskanie większej kontroli nad jakością i trwałością produktu, jednakże kosztem bardziej złożonego procesu wytwarzania i tym samym zwiększenia kosztów uzyskania wyrobu. Szerokość naniesionej warstwy (1) na plaster (4) nie wpływa na zasadę działania wynalazku, tak samo położenie warstwy (1) w odległości od krawędzi plastra (4).

W jednym przykładzie wykonania warstwę (1) nanoszono w odległości 5 mm od krawędzi plastra (4), w innych przykładach wykonania odległość ta była większa, co pozostawało bez wpływu na działanie taśmy wg wynalazku. W jednym przykładzie wykonania u-kształtną warstwę piezorezystywną (1) stanowiła ścieżka o szerokości 1 mm i długości 60 mm, przy czym szerokość, długość i proporcja u-kształtnej ścieżki pozostaje bez wpływu na zasadę działania taśmy wg wynalazku, a jedynie skutkuje zmianą progów rezystancji, przy których moduł (3) zmienia kolor lub jasność diody LED (2).

Zmiana wartości tych progów może bez problemu zostać skorygowana oprogramowaniem układu logicznego (10) i układu sterującego (11), które w przykładzie wykonania stanowił mikrokontroler.

Przykład 2. Budowa zestawu do kinesiotapingu

Zestaw do kinesiotapingu stanowi taśma do kinesiotapingu otrzymana sposobem wg wynalazku oraz moduł elektroniczny (3).

Budowa modułu elektronicznego (3)

Moduł elektroniczny (3) stanowi niewielkie urządzenie elektroniczne, które jest podłączone do taśmy do kinesiotapingu wg wynalazku za pomocą kontaktów elektrycznych (5a) i (5b) poprzez wejścia (6a) i (6b) na kontakty elektryczne, które są przedstawione na Fig. 2 i Fig. 3. Rolą kontaktów elektrycznych (5a) i (5b) jest umożliwienie przepływu sygnałów elektrycznych pomiędzy warstwą piezorezystywną (1), a modułem elektronicznym (3) w celu dokonania pomiarów i wizualizacji efektów rozciągnięcia taśmy wg wynalazku.

Przetwornik rezystancyjno-napięciowy (8), zwany dalej „przetwornikiem” umożliwia zamianę rezystancji warstwy piezorezystywnej (1) mierzonej między kontaktami elektrycznymi (5a) i (5b) na sygnał napięciowy. Przetwornik rezystancyjno-napięciowy (8) stanowi zbalansowany układ mostka Wheatstone’a, jednakże równie dobrze może być nim układ dzielnika napięcia, w których jedna z gałęzi układu zawiera połączoną szeregowo warstwę piezorezystywną (1).

Sygnał napięciowy z przetwornika rezystancyjno-napięciowego (8) trafia następnie dwoma wyprowadzeniami elektrycznymi do układu komparatora (9), który porównuje wartość napięcia z napięciem odniesienia. Sygnał z komparatora (9) trafia do układu logicznego (10), który na podstawie zadanych parametrów ocenia czy wartość rezystancji odpowiada rozciągnięciu taśmy w stopniu niedostatecznym, prawidłowym lub nadmiernym.

Funkcje komparatora (9) i układu logicznego (10) mogą pełnić kaskadowy układ wzmacniaczy operacyjnych i tranzystorów, albo układ scalony komparatora (9) wraz z układem mikroprocesorowym, jednak na potrzeby miniaturyzacji modułu, korzystnym jest spełnić te funkcje jednym układem scalonym mikrokontrolera (mikrokontrolerem) zawierającym wbudowany komparator (wykorzystywany w mikrokontrolerach zawierających przetwornik analogowo-cyfrowy).

Sygnał z układu logicznego (10) trafia do układu sterującego (11) umożliwiającego włączenie diody (2) poprzez układ diody (12). Funkcja układu sterującego (11) może być pełniona w całości przez mikrokontroler, jeżeli posiada on wyjścia sygnału napięciowego odpowiednie do zapalenia wybranej diody LED (2). Alternatywnie do sterowania może być wykorzystany tranzystor połączony z mikrokontrolerem lub dedykowany sterownik barwy/jasności diody. Układ diody (12) zawiera diodę LED (2) oraz zależnie od wybranego modelu diody, odpowiednią liczbę i wartość rezystorów limitujących przepływ nadmiernego natężenia prądu przez diodę LED. Alternatywnie możliwe jest zastosowanie tzw. inteligentnej diody LED taką jak np. układ typu WS2812, która zawiera w jednym układzie diodę LED, rezystor i sterownik jasności i barwy. Moduł zasilany jest źródłem zasilania (7) stanowiącym źródło napięcia stałego z zakresu 3-9 V.

W przedmiocie wykonania przetwornik rezystancyjno-napięciowy (8) stanowił mostek Wheatstone’a złożony z rezystorów typu SMD i obudowie typu 0805. Funkcje komparatora (9), układu logicznego (10) i układu sterującego (11) pełnił układ scalony mikrokontrolera ATmega328 umieszczony na dostępnym komercyjnie module Arduino Nano. Układ diody (12) stanowił układ LED RGB typu WS2812B2020, natomiast źródło zasilania (7) zapewniono akumulatorem litowo-jonowym o napięciu 5V.

Zasada działania zestawu według wynalazku

Warstwa kompozytu piezorezystywnego (1), powstała z wysuszonej heterofazowej pasty piezorezystywnej, działa na zasadzie efektu piezorezystywności tj. rezystancja elektryczna materiału zmienia się w odpowiedzi na mechaniczne rozciąganie taśmy wg wynalazku. Warstwa piezorezystywną (1) stanowi materiał kompozytowy zawierający napełniacz węglowy w postaci sadzy technicznej, tworzący sieć przewodzącą prąd elektryczny w warunkach normalnych. Elastomer na bazie TPU (termoplastycznego poliuretanu) stanowi matrycę dla sieci przewodzącej węglowej i tym samym wysoce elastyczną osnowę kompozytu stanowiącego warstwę piezorezystywną. Wraz z rozciąganiem taśmy wg wynalazku rozciągnięciu ulega również warstwa piezorezystywną (1), co prowadzi do zwiększenia średniej odległości między cząstkami węgla w sieci przewodzącej warstwy piezorezystywnej (1). Stąd, przy obecności w materiale gradientu potencjału (np. poprzez podłączenie modułu do kontaktów elektrycznych (5a) i (5b), następuje zmniejszenie gęstości tunelowania i hoppingu elektronów, zmniejszenie liczby ścieżek przewodnictwa w sieci przewodzącej węglowej oraz zwiększenie średniej drogi ruchu elektronów między kontaktami elektrycznymi (5a) i (5b) warstwy piezorezystywnej. W efekcie, warstwa piezorezystywną poddana rozciąganiu staje się bardziej oporna na przepływ prądu elektrycznego i obserwowany jest sumaryczny wzrost jej rezystancji.

Wraz z rozciągnięciem taśmy do kinesiotapingu wg wynalazku, układ elektroniczny zawarty w module elektronicznym (3) taśmy przetwarza odczytane wartości rezystancji i sygnalizuje użytkownikowi kolorem diody LED (2), stopień rozciągnięcia taśmy.

W niniejszym przykładzie wykonania wykorzystano kolor zielony do oznaczenia prawidłowego (tj. odpowiedniego) rozciągnięcia taśmy, kolor czerwony do nadmiernego rozciągnięcia taśmy oraz kolor niebieski do oznaczenia niewystarczającego rozciągnięcia taśmy. W alternatywnych przykładach wykonania można jednak wykorzystać inne barwy diody LED, co nie ma wpływu na zasadę działania wynalazku.

Układ logiczny (10) i układ sterujący (11) zawarty w module elektronicznym oprogramowano w taki sposób, że sterują pracą diody (2) zależnie od rezystancji warstwy piezorezystywnej (1). W przypadku wykrycia niskiej rezystancji, dioda (2) zaczyna świecić na czerwono sygnalizując tym samym niedostateczny stopień rozciągnięcia taśmy wg wynalazku. Dla średnich wartości rezystancji dioda świeci na zielono, sygnalizując odpowiedni stopień rozciągnięcia taśmy wg wynalazku i gotowość do nakładania taśmy wg wynalazku na skórę. Z kolei, przy wysokich wartości rezystancji dioda świeci na niebiesko, sygnalizując nadmierne rozciągnięcie taśmy wg wynalazku.

Sposób aplikowania taśmy wg wynalazku na skórę

Proces aplikacji taśmy do kinesiotapingu według wynalazku obejmuje następujące etapy:

W pierwszym etapie a) należy przygotować powierzchnię skóry, na którą aplikowana jest taśma. Miejsce to powinno być czyste, suche i wolne od substancji takich jak olejki, kremy, maści, etc. W razie potrzeby takie miejsce należy dokładnie umyć mydłem i osuszyć. W przypadku gdy miejsce aplikowania taśmy jest nadmiernie owłosione, włosy należy usunąć z tego obszaru. Zabiegi te mają na celu sprawić by taśma dobrze trzymała się skóry i mogła zapewnić swoją rolę terapeutyczną.

W etapie b) następuje aktywacja modułu elektronicznego (3) poprzez przyłączenie modułu (3) do piezorezystywnego kompozytu (1) w taśmie przy pomocy kontaktów elektrycznych (5a) i (5b) i wejść (6a) i (6b), a następnie jego włączenie.

Następnym krokiem c) jest nałożenie taśmy na skórę. W tym celu koniec taśmy zawierający kontakty elektryczne (5a) i (5b) pozostawia się początkowo bez kontaktu z obszarem skóry, na które aplikowana jest taśma, a przeciwległy koniec taśmy przykleja się do skóry w początkowym punkcie aplikacji taśmy. W tym momencie taśma pozostaje jeszcze nierozciągnięta. Następnie rozciąga się taśmę wzdłuż obszaru, który ma być oklejony. Wraz ze stopniem rozciągnięcia taśmy, zmienia się wartość rezystancji warstwy piezorezystywnej (1), a moduł elektroniczny (3) sygnalizuje za pomocą koloru i/lub intens ywności barwy diody LED (2) stopień rozciągnięcia taśmy. Taśmę rozciąga się do pożądanej długości (zielone zabarwienie diody (2)), po czym delikatnie przykleja się pozostałą część taśmy. Stopień rozciągnięcia taśmy tuż po nałożeniu monitoruje się przez pewien czas, tak by się upewnić, że taśma nie zmieniła swego rozciągnięcia. Zmiany stopnia rozciągnięcia taśmy sygnalizowane są poprzez zmianę zabarwienia diody (2) i w razie potrzeby taśmę odkleja się i ponownie przykleja na skórze zachowując odpowiedni stopień rozciągnięcia.

Po zakończeniu aplikacji taśmy wg wynalazku i jej dostosowaniu, odłącza się moduł elektroniczny (3) od taśmy wg wynalazku, pozostawiając taśmę wg wynalazku na skórze.

Zaletą niniejszego wynalazku jest to, że moduł elektroniczny (3) nie ulega zużyciu podczas aplikacji taśmy i może być stosowany wielokrotnie. Kolejną zaletą wynalazku jest to, że wynalazek pozwala na samodzielnie prawidłowe rozciągnięcie taśmy do odpowiedniej długości, przez niedoświadczonego użytkownika, a także zwiększa łatwość i precyzję procedury przy wykorzystaniu przez fizjoterapeutę lub doświadczonego użytkownika. W pierwszych minutach od aplikacji, moduł wraz z taśmą umożliwia monitorowanie czy taśma wg wynalazku nie zmienia swojego rozciągnięcia np. wskutek odrywania się od skóry. Istotny jest również fakt, że warstwa piezorezystywną zgodnie z opisaną procedurą może być nałożona na dowolny plaster do kinesiotapingu o szerokości przynajmniej 4 mm i długości przynajmniej 10 mm.

Lista oznaczeń odsyłających:

- warstwa piezorezystywną, którą stanowi warstwa piezorezystywnego kompozytu

- dioda LED sygnalizująca stopień rozciągnięcia taśmy

- moduł elektroniczny oceniający stopień rozciągnięcia taśmy na podstawie rezystancji warstwy piezorezystywnej

- plaster do kinesiotapingu

5a - pierwszy kontakt elektryczny

5b - drugi kontakt elektryczny

6a - wejście na pierwszy kontakt elektryczny

6b - wejście na drugi kontakt elektryczny

- źródło zasilania

- przetwornik rezystancyjno-napięciowy

- komparator

- układ logiczny

- układ sterujący

- układ diody

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Taśma do kinesiotapingu znamienna tym, że zawiera u-kształtną warstwę piezorezystywną (1) o szerokości ścieżki wynoszącej co najmniej 1 mm i ułożoną wzdłuż trzech krawędzi plastra (4), a na końcach warstwy piezorezystywnej (1) znajdują się pierwszy kontakt elektryczny (5a) i drugi kontakt elektryczny (5b).
2. 2. Taśma wg zastrz. 1 znamienna tym, że warstwa piezorezystywną (1) powstaje w wyniku suszenia heterofazowej pasty piezorezystywnej, którą stanowi kompozycja termoplastycznego poliuretanu w ilości 16-22,8%, sadzy technicznej w ilości 3-5%, dodecylosiarczanu sodu w ilości 0,1-0,3%, N,N-dimetyloformamidu w ilości 41,6-47,6% i octanu 2-(2-butoksyetoksy)etylu w ilości 28,8-34,8%.
3. 3. Zestaw do kinesiotapingu zawierający taśmę do kinesiotapingu jak określono wg zastrz. 1-2 oraz moduł elektroniczny (3) przyłączony poprzez wejście (6a) na pierwszy kontakt elektryczny i wejście (6b) na drugi kontakt elektryczny z pierwszym kontaktem elek trycznym (5a) i drugim kontaktem elektrycznym (5b), przy czym wejście (6a) na pierwszy kontakt elektryczny i wejście (6b) na drugi kontakt elektryczny są równocześnie połączone z modułem elektronicznym (3) sterującym diodą (2) zależnie od rezystancji warstwy piezorezystywnej (1) taśmy i obejmującym źródło zasilania (7), które łączy się z przetwornikiem rezystancyjno-napięciowym (8), komparatorem (9), układem logicznym (10) i układem sterującym (11), a jednocześnie przetwornik rezystancyjno-napięciowy (8) połączony jest z komparatorem (9), który łączy się z układem logicznym (10), a ten połączony jest z układem sterującym (11), który z kolei łączy się z układem diody (12).
4. 4. Sposób otrzymywania taśmy jak określono zastrz. 1-2, znamienny tym, że obejmuje następujące etapy:

   a) przygotowuje się matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej (1);

   b) umieszcza się plaster (4) pod matrycą sitodruku;

   c) wyciska się przez sito matrycy sitodruku pastę heterofazową na plaster (4);

   d) suszy się plaster (4) z naniesioną warstwą piezorezystywną (1) w temperaturze od 100 do 140°C, przez okres od 10 do 20 min.
5. 5. Sposób otrzymywania taśmy jak określono zastrz. 1-2, znamienny tym, że obejmuje następujące etapy:

   a) przygotowuje się matrycę sitodruku z wzorem warstwy piezorezystywnej (1);

   b) umieszcza się folię przeznaczoną do termotransferu pod matrycą sitodruku;

   c) wyciska się przez sito matrycy sitodruku pastę heterofazową na folię przeznaczoną do termotransferu, uzyskując folię termotransferową;

   d) suszy się folie termotransferową w temperaturze od 100 do 140°C, przez okres od 10 do 20 minut;

   PL 249224 Β1

   e) umieszcza się plaster (4) pod folią termotransferową;

   f) podgrzewa się folię termotransferową do temperatury od 140 do 190°C i dociska ją do plastra (4) przez 20 do 80 sekund;

   g) odrywa się folię termotransferową od plastra (4) pozostawiając warstwę piezorezystywną (1) na plastrze (4).