PL248420B1 - Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy dla małych jednostek nawodnych - Google Patents

Abstract

Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy, mocowany w strefie nadwodnej zlokalizowanej powyżej linii wodnej interwencyjnej jednostki pływającej o niewielkich wymiarach kadłuba wyposażonej ze strony podejściowej w mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące oraz moduł elektromagnetyczny z elektrycznym układem zasilania tego modułu charakteryzuje się tym, że posiada co najmniej dwie zintegrowane windy cumownicze (8) usytuowane na każdym z co najmniej dwóch krańców interwencyjnej jednostki pływającej (2), wyposażone w system stałego naciągu stalowych lin cumowniczych (7), których to końce lin przymocowane są do pływających boi zasilających (6) poprzez zaizolowane kable zasilające wraz z linami cumowniczymi (5) usytuowane w pozycji horyzontalnej w chwytakach elektromagnetycznych (4), sterowany z centralnego panelu sterowania (10) interwencyjnej jednostki pływającej (2).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy dla małych jednostek nawodnych składający się z zestawu co najmniej dwóch chwytaków elektromagnetycznych, zasilanych pływającymi bojami zasilającymi, połączonych linami cumowniczymi do zestawu co najmniej dwóch wind cumowniczych znajdujących się odpowiednio na dziobie oraz na rufie statku, zapewniając kontrolowany stały naciąg na linach cumowniczych i umożliwiający swobodne przemieszczanie się mniejszej jednostki pływającej, interwencyjnej zacumowanej do większej jednostki pływającej wzdłuż jej burty. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy sterowany z systemu jednostki interwencyjnej przeznaczony jest do wyposażenia małej interwencyjnej jednostki pływającej cumującej do burt większych jednostek pływających wymagających interwencji związanej z naprawą, serwisowaniem, transferowaniem ładunku czy osób, bez konieczności angażowania dużej liczby członków załogi, w trakcie operacji cumowania.

Każda jednostka pływająca typu statek musi posiadać odpowiednie systemy cumownicze przystosowane do tego, aby po zakończeniu podróży oraz wyłączeniu pędników okrętowych, została ona unieruchomiona i nie była narażona na niebezpieczeństwa związane z negatywnym oddziaływaniem czynników zewnętrznych tj. wiatr, prądy wodne i falowania. Systemy cumownicze zabezpieczają statek przy nabrzeżu, jego stałym i/lub ruchomym pomoście, terminalu lub kei przeładunkowej w porcie, a także w przypadku innego statku, innej stałej czy ruchomej instalacji cumowniczej lub cumowniczo-ładunkowej usytuowanych na brzegu, w sektorze off-shore, a także na akwenie, jak w rozwiązaniu według wynalazku.

Na potrzebę cumowania statków stosuje się obecnie różnego rodzaju znane systemy i urządzenia techniczne m.in.: systemy cumowania jednopunktowego realizowane za pomocą pojedynczej cumy, systemy tandem, instalacje cumowniczo-transferowe tworzone na bazie teleskopowych trapów z pojedynczym punktem cumowania, denne systemy cumowniczo-ładunkowe, systemy cumownicze tradycyjne wielopunktowe. Stosowane są również zróżnicowane systemy cumowania jednego statku do rufy i/lub burty drugiego statku w systemie statek-statek (ang. ship to ship, STS) realizowane na zasadzie połączeń elastycznych przy pomocy lin cumowniczych (naturalnych, syntetycznych, stalowych i/lub w wersji kombinowanej) czy na zasadzie połączeń sztywnych (np. połączenia mechaniczne barki z holownikiem typu pchacz, połączenie jednostki typu Hiload DP1 ze zbiornikowcem za pomocą tzw. hydrostatycznych przyssawek dennych typu Remora lub połączenie dwóch statków z wykorzystaniem cumowniczych systemów elektromagnetycznych)[1].

O efektywności tych systemów cumowniczych świadczyć będzie zawsze ich niezawodność oraz ich odporność na siły zrywające pochodzące od oddziaływania niekorzystanych czynników zewnętrznych takich jak wiatr, pływy i prądy pływowe, falowanie akwenu oraz powiązane z tym oscylacje pionowe i poziome statków poruszających się na fali, zwykle zróżnicowane dla statków o różnych gabarytach, wpływ zakłócających sił hydrodynamicznych generowanych przez pędniki okrętowe innych statków przepływających w bliskim sąsiedztwie jednostki, przegłębienie statku oraz jego zanurzenie i wysokość wolnej burty, a co za tym idzie również zróżnicowane kąty tzw. „patrzenia” i „załamywania” się tradycyjnych lin cumowniczych zastosowanych w układzie cumowniczym STS. W praktyce ze względu na zmienne obciążenia zaleca się jednak unikanie cumowania mieszanego z wykorzystaniem lin różnych typów i rodzajów. Sytuacja taka może spowodować nierównomierne i/lub nadmierne obciążenie poszczególnych lin, doprowadzając w efekcie do ich zerwania i niekontrolowanego rozłączenia się zacumowanych wcześniej statków, narażając jednostki te oraz ich załogi na duże niebezpieczeństwo [2].

W tym aspekcie szczególnie niebezpieczna staje się kwestia zacumowania małej jednostki interwencyjnej do burty innego statku o bardzo wysokiej wolnej burcie. W sytuacji takiej liny są skierowane zwykle pod bardzo dużym kątem pionowym ku górze od statku cumującego do polerów cumowniczych usytuowanych na pokładzie głównym statku cumowniczego, zwykle statku większego, dłuższego i cechującego się większą wolną burtą, do którego inne jednostki chciałyby zacumować. Sytuacja taka ogranicza prawidłowe rozłożenie sił utrzymujących statek cumujący na stabilnej pozycji cumowniczej przy burcie statku matki, narażając go, szczególnie przy oddziaływaniu niekorzystnych warunków hydrometeorologicznych w akwenie, na niekontrolowane przemieszczania wzdłużne i poprzeczne z dynamicznymi oscylacjami statku na fali oraz dynamicznymi uderzeniami jego kadłuba o burtę statku matki. Dodatkowym problemem, który pojawia się w przypadku jednostki interwencyjnej, wykonującej prace podwodne w związku z uszkodzeniem statku matki, to napędy, które zarówno dla jednostki cumującej, jak i statku cumowniczego (matki), zawsze muszą pozostać wyłączone i zabezpieczone przed ewentualnym niepożądanym uruchomieniem przynajmniej na okres, podczas którego nurkowie przebywają pod wodą i mogliby być oni narażeni na związane z tym niebezpieczeństwo uraty życia lub zdrowia. Statki takie nie mogą zatem wspomagać swojej pozycji cumowniczej poprzez dynamiczne pozycjonowanie (na zadanej pozycji i/lub kursie), wykorzystując do tego celu pędniki okrętowe. Praktyki takie są oczywiście niezbędne dla zachowania wymaganych procedur bezpieczeństwa przy wykonywaniu prac podwodnych. Zatem prawidłowe zacumowanie dwóch statków burta w burtę przy wyłączonych napędach i pędnikach strugo-wodnych jest w tym wypadku kluczowe i niezbędne dla zachowania bezpieczeństwa życia i zdrowia nurków przebywających wówczas pod wodą. W wypadkach związanych z cumowaniem statków ginie co roku około 300 osób, 95% wypadków związanych jest bezpośrednio z cumami, 60% z tych wypadków związanych z nagłym uwolnieniem się energii zmagazynowanej w napiętej linie cumowniczej, która podczas zrywania się powraca do swojej pierwotnej długości a końce liny cofają się w kierunku, gdzie były zabezpieczone [3].

Cumowanie dwóch statków o różnych i/lub zbliżonych gabarytach w celu dokonania przeładunku i/lub serwisu wymaga zatem zawsze specjalnych technik i szczególnej ostrożności, tak aby w efekcie uniknąć uszkodzenia jednostek podczas podejścia lub zerwania się lin w skutek nadmiernych obciążeń podczas ich zabezpieczania. Cumowanie takie może odbywać się na trzy sposoby: (a) w porcie, na metodę tzw. podwójnej kei, kiedy jeden ze statków jest już przycumowany do nabrzeża a drugi cumuje do jego zewnętrznej burty po stronie przeciwnej od nabrzeża, (b) na kotwicowisku, kiedy jeden ze statków stoi na kotwicy a drugi podchodzi i cumuje do statku już zakotwiczonego, (c) kiedy oba statki są w drodze i operacje cumownicze wykonywane są na statkach przemieszczających się po wodzie i/lub nad dnem (dryfujących).

Układ cumowania zależy od wielkości statków, które biorą udział w planowanych operacjach cumowniczych. Do statku stojącego na kotwicy lub zatrzymanego i utrzymującego stały kurs, zbliża się statek manewrujący pod kątem natarcia możliwie najmniejszym. Rejon podejścia znajduje się zwykle za trawersem statku, do którego podchodzi jednostka manewrująca. Podczas zbliżania się, gdy statek manewrujący zbliża się, steruje kursem równoległym do kursu drugiego statku i zmniejsza odległość poziomą między statkami. Po osiągnięciu odpowiedniej odległości statek manewrujący wykorzystuje ruchy silnika i steru tak, aby zmniejszać odległość płynnie i z jak najmniejszą prędkością, aż do momentu zetknięcia się odbijaczy umiejscowionych na burtach ich kadłubów. W ten sposób oba statki łączą się równolegle, a liny przechodzą zgodnie z planem cumowania. Jest to bardzo trudna i wymagająca operacja zarówno dla osoby manewrującej jednostką, jak i dla załóg obu jednostek odpowiedzialnych za szybkie i bezpieczne zacumowanie takich statków.

Obecnie proponowane systemy cumowania, w szczególności w odniesieniu do małych jednostek interwencyjnych, nurkowych, serwisowych, transferujących ładunek czy osób gdzie kluczowe jest także wykonanie podwodnych prac naprawczych, nastręczają wielu problemów m.in.: (a) zwiększają ryzyko zerwania się lub zsunięcia cumy, co może być powodem poważnego urazu lub śmierci członków załogi; (b) powodują wysoki kąt lin cumowniczych kierowanych ku górze na pokład główny serwisowanego statku matki o wysokiej wolnej burcie, co ma znaczący wpływ na poziom generowanych tam naprężeń i sił zrywających (obciążeń), co przy współdziałaniu z niekorzystnymi warunkami hydrometeorologicznymi w akwenie (np. silny wiatr, prąd i falowanie) może spowodować znaczne wzajemne oscylacje pionowe i poziome obu jednostek z dynamicznymi uderzeniami jednostki interwencyjnej o kadłub statku matki z możliwością zerwania się lin cumowniczych i zdryfowaniem zacumowanej wcześniej jednostki; (c) wydłużający się czas wymaganej reakcji interwencyjnej zwiększa zwykle ryzyko możliwości zaistnienia poważniejszych skutków i konsekwencji wypadku, np. podczas awarii wycieku ładunku niebezpiecznego z uszkodzonych zbiorników dennych. Jednoczesna operacja cumowania i przemieszczania się jednostki interwencyjnej wzdłuż burty statku będącego w potrzebie (np. w celu zlokalizowania jego usterek) jest zwykle bardzo czasochłonna, a w sytuacjach awaryjnych, w szczególności na statkach z uszkodzonym poszyciem kadłuba liczy się każda minuta. Konieczność angażowania do operacji cumowania, odcumowywania oraz przemieszczania jednostki interwencyjnej wzdłuż burty statku matki wielu osób z obsady załóg na obu zaangażowanych jednostkach. Podczas awarii załoga statku uszkodzonego jest zwykle zaangażowana w wykonywanie innych zadań powiązanych z zaistniałą awarią, wykonywaniem innych obowiązków służbowych, w tym również ratowaniem życia i mienia. Proces cumowania i przemieszczania jednostki interwencyjnej wzdłuż statku matki jest natomiast bardzo czasochłonny i wymaga on zaangażowania kilku dodatkowych osób potrzebnych na statku serwisowym i jednostce interwencyjnej, i w pełni dotąd nie rozwiązany.

Z opisu patentowego PL232697 znane jest urządzenie do cumowania statków wodnych, w którym stanowi ono odbojnicę z panelem czołowym zawierającym co najmniej jeden moduł elektromagnetyczny dołączony do układu elektrycznego zasilania tego modułu, przy czym panel czołowy wyposażony jest w elementy mocowania tego panelu do nabrzeża, gdzie elementy mocowania zawierają środki amortyzujące. Urządzenie to spełnia funkcję zarówno urządzenia cumowniczego, jak i odbojnicy.

Opis wzoru użytkowego Ru.59099 ujawnia urządzenie do cumowania obiektu pływającego o postaci wahliwie zamocowanego ramienia, składającego się z zaczepu i współpracującego z nim siłownika cumującego, do którego tłoczyska zaczep ten jest przymocowany. Rozwiązanie umożliwia szybkie i pewne ustalenie jednostki cumowanej względem nabrzeża. Są to wielkogabarytowe urządzenia portowe bez możliwości wykorzystania ich w formule statek-statek.

Znane są trzy rozwiązania wykorzystujące elektromagnetyczne ramiona cumownicze ujawnione w opisach patentowych EP2844542, CN108674582 oraz WO2012060511. Jednakże główną niedogodnością powyższych systemów są z jednej strony ich rozbudowane gabaryty uniemożliwiające ich zastosowanie na mniejszych jednostkach, nieprzekraczających 24 m długości, a z drugiej brak możliwości horyzontalnego ruchu jednostki cumowanej wzdłuż systemu cumującego.

Celem wynalazku jest opracowanie mobilnego elektromagnetycznego systemu cumowniczego pozwalającego na swobodne przemieszczanie się jednostki interwencyjnej wzdłuż jednostki serwisowanej oraz eliminację zagrożenia związanego z możliwością zerwaniem się lin cumowniczych, poprzez redukcję poziomu naprężeń i obciążeń generowanych na linach cumowniczych usytuowanych w pozycji horyzontalnej. Takie rozwiązanie minimalizuje ingerencje osób zaangażowanych, automatyzuje proces cumowania i/lub wzajemnego przemieszczania się tych statków, poprawia szybkość prowadzonych operacji cumowniczych (cumowania i odcumowywania), a przez to również bezpieczeństwo i szybkość prowadzonych tam działań interwencyjnych.

Istotą wynalazku jest mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy mocowany w strefie nadwodnej zlokalizowanej powyżej linii wodnej interwencyjnej jednostki pływającej o niewielkich wymiarach kadłuba wyposażonej ze strony podejściowej w mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące oraz moduł elektromagnetyczny z elektrycznym układem zasilania tego modułu, który posiada co najmniej dwie zintegrowane windy cumownicze usytuowane na każdym z co najmniej krańców interwencyjnej jednostki pływającej, wyposażone w stalowe liny cumownicze, których to końce przymocowane są do pływających boi zasilających poprzez zaizolowane kable zasilające wraz z linami cumowniczymi usytuowane w pozycji horyzontalnej w chwytakach elektromagnetycznych interwencyjnej jednostki pływającej.

Korzystnie każdy z zestawu co najmniej dwóch chwytaków elektromagnetycznych jest wyposażony w elektromagnes z co najmniej dwoma pływającymi bojami zasilającymi, przy czym każdy pojedynczy chwytak elektromagnetyczny z pojedynczej pływającej boi zasilającej wraz z liną cumowniczą.

Korzystnie każdy z chwytaków elektromagnetycznych wyposażony jest w awaryjny zwalniak elektromagnetyczny.

Korzystnie każda z wind cumowniczych wyposażona jest w zintegrowany na każdej linie cumowniczej podłączonej do pływającej boi zasilającej poprzez wspólny panel sterowania znajdujący się wraz z awaryjnym zwalniakiem elektromagnetycznym w centralnym panelu sterowania interwencyjnej jednostki pływającej.

Korzystnie każda pływająca boja zasilająca jest wyposażona w urządzenie zasilające wspomagane panelem fotowoltaicznym.

Korzystnie urządzenie zasilające stanowi akumulator albo źródło zasilania doprowadzone z jednostki interwencyjnej albo jednostki serwisowanej.

Głównymi zaletami przedstawionego rozwiązania jest zmniejszenie prawdopodobieństwa zaistnienia wypadku związanego z operacjami na linach cumowniczych poprzez zredukowanie wysokich kątów „patrzenia” i „załamywania się” lin cumowniczych. W systemach klasycznych liny cumownicze „spoglądają” ku górze na pokład główny statku zwykle o bardzo wysokiej wolnej burcie. W mobilnym elektromagnetycznym systemie cumowniczym liny cumownicze spoglądają horyzontalnie i są doczepiane do mobilnych chwytaków elektromagnetycznych doczepianych do kadłuba statku interwencyjnego. Redukcja poziomu naprężeń i obciążeń generowanych na linach cumowniczych usytuowanych w pozycji horyzontalnej mobilnego elektromagnetycznego systemu cumowniczego oraz ograniczenie bezwładnego ruchu jednostki, dzięki czemu ryzyko wypadku związanego z operacjami na linach cumowniczych jest zredukowane do minimum. Dodatkową zaletą systemu według wynalazku jest krótki czas wykonania akcji cumowania i odcumowywania, a także brak potrzeby ingerencji załogi uszkodzonego statku w operacje cumownicze. Największe znaczenie ma przemieszczanie się jednostki interwencyjnej wzdłuż burty większej jednostki w celu wykonania niezbędnych prac bez ingerencji załogi statku serwisowanego oraz poprawa bezpieczeństwa nurka znajdującego się pod wodą, dzięki redundancji systemu w związku z zastosowaniem czterech chwytaków elektromagnetycznych podłączonych do czterech wind o stałym naciągu. Centralny panel sterowania mobilnego elektromagnetycznego systemu cumowniczego gwarantuje szybką operację odczepienia chwytaków elektromagnetycznych wraz z pływającymi bojami zasilającymi, a używanie wind do cumowania konwencjonalnego zapewnia mobilność systemu. Rozwiązanie według wynalazku pozwala na przycumowanie jednostki interwencyjnej do statku większego z kadłubem stalowym, nawet jeżeli jest on zanieczyszczony, co w standardowych warunkach utrudnia takie operacje.

Przedmiot wynalazku pokazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy (wariant cztery punkty cumowania) - rzut z góry w układzie burta - burta, fig. 2 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy - rzut w płaszczyźnie pionowej dziób/rufa, fig. 3 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy rzut w płaszczyźnie pionowej od burty statku, fig. 4 przedstawia operację działania mobilnego elektromagnetycznego systemu cumowniczego będącego na wyposażeniu interwencyjnej jednostki pływającej, fig. 5 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy (wariant dwa punkty cumowania) - rzut z góry w układzie burta-burta, fig. 6 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy - rzut w płaszczyźnie pionowej dziób/rufa, fig. 7 przedstawia mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy rzut w płaszczyźnie pionowej od burty statku.

Na rysunku fig. 1 pokazano mobilny elektromagnetyczny systemem cumowniczy według wynalazku, gdzie na burcie interwencyjnej jednostki pływającej 2 wyposażonej w mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy znajdują się mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące 3. W przykładzie wykonania mobilny elektromagnetyczny systemem cumowniczy według wynalazku zawiera cztery chwytaki elektromagnetyczne 4, cztery pływające boje 6 oraz cztery windy cumownicze 8, przy czym cztery chwytaki elektromagnetyczne 4 wyposażone są w system elektromagnesów umożliwiających cumowanie do burty innego statku. Jak uwidoczniono na rysunku fig. 1, fig. 2 i fig. 3 każdy z chwytaków jest podłączony do pływającej boi 6 zasilającej za pomocą izolowanego kabla zasilającego oraz liny cumowniczej 5 oraz opcjonalnie, innego systemu zasilania doprowadzonego do chwytaków bezpośrednio ze statku matki 1, gdzie każdy z chwytaków 4 wyposażony jest również w awaryjny zwalniak elektromagnetyczny, który jest uruchomiany zdalnie z pokładu jednostki interwencyjnej 1. Na rysunkach fig. 1 i fig. 3 pokazano cztery pływające boje 6 zasilające chwytaki elektromagnetyczne 4 wyposażone są w akumulatory oraz panele fotowoltaiczne doładowujące akumulatory znajdujące się wewnątrz boi, przy czym każda z boi 6 podłączona jest za pomocą izolowanego kabla zasilającego oraz liny cumowniczej 5 do chwytaka elektromagnetycznego 4 oraz za pomocą liny cumowniczej 7 do windy cumowniczej 8 znajdującej się na jednostce interwencyjnej 2. Jak pokazano na rysunku fig. 1 cztery windy cumownicze 8, podłączonych do pływających boi zasilających 6, który umożliwia również przesuwanie się jednostki interwencyjnej 2 wzdłuż burty jednostki serwisowanej 1 poprzez panel sterowania znajdujący się wraz z awaryjnym zwalniakiem elektromagnetycznym 9 w sterówce 10 jednostki interwencyjnej 2. Operację cumowania interwencyjnej jednostki pływającej 2 z użyciem mobilnego elektromagnetycznego systemu cumowniczego będącego na wyposażeniu interwencyjnej jednostki pływającej przedstawiono na rysunku fig. 4.

Interwencyjna jednostka pływająca 2 z użyciem własnego systemu napędowego zbliża się rufą do burty jednostki serwisowanej 1 w miejscu znajdującym się najbliżej dziobu tejże jednostki. Dwa chwytaki elektromagnetyczne 4 zostają przymocowane do burty jednostki serwisowanej 1 w strefie nawodnej. Interwencyjna jednostka pływająca 2 odpływając prostopadle od jednostki serwisowanej 1 zwalnia liny cumownicze 7 za pomocą wind cumowniczych 8 oraz umieszcza w wodzie pływające boje zasilające 6.

Interwencyjna jednostka pływająca 2 z użyciem własnego poprzez windy cumownicze 8 znajdujące się na rufie tejże jednostki, zbliża się dziobem do burty jednostki serwisowanej 1 w miejscu znajdującym się najbliżej rufy tejże jednostki. Kolejne dwa chwytaki elektromagnetyczne 4 zostają przymocowane do burty jednostki serwisowanej 1. Interwencyjna jednostka pływająca 2 odpływając od jednostki serwisowanej 1 zwalnia liny cumownicze 7 na dziobie oraz za pomocą zintegrowanych wind cumowniczych 8 oraz panelu sterowania mobilnego elektromagnetycznego. Boje zasilające 6 zostają umieszczone w wodzie, a obie jednostki stykają się burtami poprzez pneumatyczne odbijacze dystansujące 3. Gdy wszystkie cztery chwytaki elektromagnetyczne 4 podłączone są do kadłuba jednostki serwisowanej 1 oraz połączone poprzez boje zasilające 6 linami cumowniczymi 7 do wind cumowniczych 8 utrzymujących stały naciąg na tychże linach system zostaje aktywowany przez panel sterowania 10 i jednostka interwencyjna 2 przesuwa się w miejsce docelowego położenia względem jednostki serwisowanej 1, w każdym momencie i o każdym czasie bez udziału załogi jednostki serwisowanej, jak wskazano na rysunku fig. 1 i fig. 3.

Proces odcumowywania jednostki jest odwrotny do procesu cumowania przedstawionego na rysunku fig. 4. Ponadto ze względów bezpieczeństwa w razie jakiejkolwiek awarii lub konieczności natychmiastowego odcumowania, każdy z czterech chwytaków elektromagnetycznych 4 wyposażony jest w awaryjny zwalniak elektromagnetyczny 9, który jest aktywowany w panelu sterowania 10 jednostki interwencyjnej.

W innym przykładzie wykonania wynalazku przedstawionym na rysunku fig. 5 mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy jest wyposażony w zestaw dwóch chwytaków elektromagnetycznych 4, zasilanych dwoma pływającymi bojami zasilającymi 6, połączonych linami cumowniczymi do zestawu dwóch wind cumowniczych 8 umiejscowionych odpowiednio na dziobie oraz na rufie statku. Na rysunku fig. 5 pokazano mobilny elektromagnetycznym systemem cumowniczy według wynalazku, gdzie na burcie interwencyjnej jednostki pływającej 2 wyposażonej w mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy znajdują się mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące 3. W przykładzie wykonania mobilny elektromagnetyczny systemem cumowniczy według wynalazku zawiera dwa chwytaki elektromagnetyczne 4, dwie pływające boje 6 oraz dwie windy cumownicze 8, przy czym dwa chwytaki elektromagnetyczne 4 wyposażone są w system elektromagnesów umożliwiających cumowanie do elementów stalowych. Każdy z chwytaków jest podłączony do pływającej boi 6 zasilającej za pomocą izolowanego kabla zasilającego oraz liny cumowniczej 5 oraz systemu zasilania doprowadzonego do chwytaków bezpośrednio z jednostki interwencyjnej 2, gdzie każdy z chwytaków 4 wyposażony jest również w awaryjny zwalniak elektromagnetyczny, który jest uruchomiany zdalnie z pokładu jednostki interwencyjnej 2. Pływające boje 6 zasilające chwytaki elektromagnetyczne 4 wyposażone są w akumulatory oraz panele fotowoltaiczne doładowujące akumulatory znajdujące się wewnątrz boi, przy czym każda z boi 6 podłączona jest za pomocą izolowanego kabla zasilającego oraz liny cumowniczej 5 do chwytaka elektromagnetycznego 4 oraz za pomocą liny cumowniczej 7 do windy cumowniczej 8 znajdującej się na jednostce interwencyjnej 2. Dwie windy cumownicze 8, podłączonych do pływających boi zasilających 6, który zapewnia mobilność jednostki interwencyjnej 2 względem burty jednostki serwisowanej 1 poprzez panel sterowania znajdujący się wraz z awaryjnym zwalniakiem elektromagnetycznym 9 w sterówce 10 jednostki interwencyjnej 2. Proces odcumowywania jednostki w drugim przykładzie wykonania również jest odwrotny do procesu cumowania.

Wykaz oznaczeń na rysunku:

- serwisowana jednostka pływająca

- interwencyjna jednostka pływająca posiadająca na wyposażeniu mobilny elektromagnetyczny sys- tem cumowniczy

- mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące na wyposażeniu interwencyjnej jednostki pływającej 2

- chwytak elektromagnetyczny

- lina cumownicza wraz z kablem zasilającym łączące chwytak elektromagnetyczny 4 z pływającą boją zasilającą 6

- pływająca boja zasilająca

- lina cumownicza łącząca pływającą boję zasilającą 6 z windą cumowniczą 8

- zintegrowany układ wind cumowniczych zamontowanych na jednostce interwencyjnej 2

- awaryjny zwalniak chwytaków elektromagnetycznych 4

- centralny panel sterowania interwencyjnej jednostki pływającej 2

- poziom wody.

Literatura:

[1] Rutkowski G., Numerical Analysis of the Contact Forces Generated on a Hiload DPI Prototype Attachment System at Calm Sea, Publikacja w Zeszytach Naukowych AM w Gdyni, ISSN 1644-1818, Zeszyt Nr 87/2014, Str. 22-32, Gdynia 2014.

[2] E. B. (eds.F. Vasco Costa (auth.), Advances in Berthing and Mooring of Ships and OffshoreStructures. 1988.

[3] UK P & I CLUB, „Understanding Mooring Incidents”. Available on: https://www.ukpandi.comA/media/files/imports/13108/bulletins/2937---understandingmooringincidents.pdf.

PL 248420 Β1

Claims (6)

1. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy, mocowany w strefie nadwodnej zlokalizowanej powyżej linii wodnej interwencyjnej jednostki pływającej o niewielkich wymiarach kadłuba wyposażonej ze strony podejściowej w mobilne pneumatyczne odbijacze dystansujące oraz moduł elektromagnetyczny z elektrycznym układem zasilania tego modułu znamienny tym, że posiada co najmniej dwie zintegrowane windy cumownicze (8) usytuowane na każdym z co najmniej dwóch krańców interwencyjnej jednostki pływającej (2), wyposażone w stalowe liny cumownicze (7), których to końce przymocowane są do pływających boi zasilających (6) poprzez zaizolowane kable zasilające wraz z linami cumowniczymi (5) usytuowane w pozycji horyzontalnej w chwytakach elektromagnetycznych (4) interwencyjnej jednostki pływającej (2).

2. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy według zastrz. 1 znamienny tym, że każdy z zestawu co najmniej dwóch chwytaków elektromagnetycznych (4) jest wyposażony w elektromagnes z co najmniej dwoma pływającymi bojami zasilającymi (6), przy czym każdy pojedynczy chwytak elektromagnetyczny (4) z pojedynczej pływającej boi zasilającej (6) wraz z liną cumowniczą (5).

3. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy według zastrz. 1 znamienny tym, że każdy z chwytaków elektromagnetycznych (4) wyposażony jest w awaryjny zwalniak elektromagnetyczny (9).

4. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy według zastrz. 1 znamienny tym, że każda z wind cumowniczych (8) wyposażona jest w zintegrowany na każdej linie cumowniczej (7) podłączonej do pływającej boi zasilającej (6) poprzez wspólny panel sterowania (10) znajdujący się wraz z awaryjnym zwalniakiem elektromagnetycznym (9) w centralnym panelu sterowania (10) interwencyjnej jednostki pływającej (2).

5. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy według zastrz. 1 znamienny tym, że każda pływająca boja zasilająca (6) jest wyposażona w urządzenie zasilające wspomagane panelem fotowoltaicznym.

6. Mobilny elektromagnetyczny system cumowniczy według zastrz. 5 znamienny tym, że urządzenie zasilające stanowi akumulator albo źródło zasilania doprowadzone z jednostki interwencyjnej (2) albo jednostki serwisowanej (1).