PL244969B1

PL244969B1 - Płyta kostna korekcyjna do zabiegu potrójnej oraz podwójnej osteotomii miednicy psa

Info

Publication number: PL244969B1
Application number: PL441844A
Authority: PL
Inventors: Roman Aleksiewicz; Grzegorz Ramisz; Urszula Borowska-Skarzyńska; Małgorzata GODLEWSKA; Małgorzata Godlewska
Original assignee: Medgal Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia; Univ Rolniczy Im Hugona Kollataja W Krakowie
Priority date: 2022-07-26
Filing date: 2022-07-26
Publication date: 2024-04-08
Also published as: PL441844A1

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest płyta kostna korekcyjna do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii miednicy psa która zawiera część dogłowową (10) i część doogonową (30), obie w kształcie wieloboku mające płaskie dolne powierzchnie i zestawy otworów montażowych z nieprostopadłymi osiami, oraz wstawkę pośrednią (50) w kształcie czworoboku łączącą część dogłowową (10) i część doogonową (30) i mającą od strony części doogonowej (30) płaską powierzchnię łączącą (51) usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej (11) i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej (31). Płyta kostna korekcyjna TPO/DPO zawiera ponadto formowalne przedłużenie (60) o kształcie wpisywalnym w trójkąt łączące się z częścią doogonową (30) i mające zaokrąglony wierzchołek (61) usytuowany po przeciwnej stronie w stosunku do połączenia części dogłowowej (10) z wstawką (50), przy czym formowalne przedłużenie (60) łączy się z częścią doogonową (30) poprzez przewężenie (70) o szerokości mniejszej niż długość boku sąsiadującego z przewężeniem (70).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest płyta kostna korekcyjna do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii miednicy psa, której celem jest łączenie zmienionej, przestrzennej konformacji kości miednicy psa i wspieranie gojenia w ustalonej pozycji za pomocą implantu.

Płyty kostne w leczeniu złamań kości były używane już od zarania dziejów zarówno przez Inków, jak i w starożytnym Egipcie. Na przestrzeni lat postęp w tej dziedzinie dotyczył zarówno materiałów, kształtów płyt, jak i sposobów ich mocowania do fragmentów kości. Początkowo, aby wytworzyć pewne mocowanie płyty kostnej do powierzchni kości, opracowano system uniwersalnych wkrętów i płyt rekonstrukcyjnych, płyt dynamicznych (DCS), które można stosować w trybie z kompresją lub bez kompresji. Znaczącym postępem okazało się zastosowanie płyt z otworami gwintowanymi oraz wkrętów z gwintowanymi głowami (LP). Rozwiązanie to okazało się wysoce korzystne, gdyż pozwoliło na osiągniecie zintegrowanego implantu poprzez zablokowanie głów wkrętów w gniazdach płyty.

Ważną innowacją było wykonanie w płytach otworów „kombi”, będących połączeniem cech systemu DCS z systemem wkrętów i gniazd blokowanych (LP), co zostało zaprezentowane w publikacji zgłoszenia międzynarodowego WO01/54601 i publikacji opisu patentowego US 8,252,032 B2. W tych konstrukcjach powierzchnia otworu w płycie została pochylona i/albo zwężająca się, tak aby na jednym końcu była głębsza niż na drugim. Umożliwiło to selektywną kompresję dwóch fragmentów kości, w wyniku napięcia klinowego wytwarzanego w trakcie mocowania płyty kostnej. Powyższe rozwiązanie okazało się bardzo korzystne, gdyż wkręty można było blokować na płycie albo nie, w zależności od decyzji osoby dokonującej zabiegu. W powyższym projekcie nie osiągnięto wielopłaszczyznowej orientacji dla wkrętów kostnych, a wadą konstrukcji było równoległe osadzanie wkrętów.

Pierwotnie stabilizacja płyty kostnej opierała się na blokadzie opartej na tarciu między dwiema powierzchniami, to jest między powierzchnią kości a powierzchnia płyty korekcyjnej, wsparte działaniem sił ściskających wywieranych przez wkręty kostne. Wynik takiej stabilizacji był gorszy niż w przypadku konstrukcji płyty i wkrętów blokowanych (LP). Opracowanie systemu LP było niewątpliwym postępem w poprawie jakości stabilizacji implantów. Niemniej jednak osteosynteza z zastosowaniem równolegle posadowionych wkrętów, nawet w przypadku ich blokowania, nie zawsze wytrzymywała działania siły wyciągającej, działającej wzdłuż ich osi długiej.

Badania retrospektywne płyt TPO/DPO i wkrętów kostnych pokazały potrzebę opracowania płyty kostnej, która umożliwiałaby wielopłaszczyznowe osadzenie wkrętów blokowanych. Odpowiedzią dla tych obserwacji była publikacja opisu patentowego US 7,905,883 B2. W opisie zaprezentowano blokowaną płytę TPO/DPO z gniazdami wymuszającymi wielopłaszczyznowe prowadzenie wkrętów, zaopatrzoną w jeden otwór „kombi”.

W chwili obecnej płyty TPO/DPO produkowane w uznanym wzorze posiadają standardową długość części dogłowowej, jak i doogonowej. Posiadają one standardową ilość otworów dla wkrętów kostnych, co zostało ujawnione, przykładowo w publikacjach opisów patentowych US 7,905,883 B2 i US 4,762,122 B2. W wymienionych publikacjach płyta TPO/DPO zawiera dwie wstęgi, które nie są równoległe do siebie. Są one odwrócone względem osi długiej i mocowane z przemieszczeniem obrotowym względem siebie o określony kąt.

Badania i obserwacje kliniczne wykazały, że stosowanie powyższych modeli i rozwiązań może być wystarczające w osteotomii TPO, ponieważ w tym przypadku zabiegowi poddawana jest płyta kości kulszowej, co znosi naprężenia w doogonowym aspekcie osteosyntezy trzonu kości biodrowej. Badania retrospektywne pokazały, że za zniszczenie mocowania płyta-kość, ściślej trzonu kości biodrowej, w aspekcie doogonowym odpowiada stosowanie standardowo krótkich i wąskich płyt kostnych, które poddane siłom ścinającym i skręcającym występującym podczas obrotu segmentu doogonowego panewki mają tendencję do złamań, zgięć i/albo poluzowań wkrętów nawet tych blokowanych i prowadzonych wielopłaszczyznowo.

W przypadku osteotomii DPO lub 2,5PO, to jest bez cięcia płyty kości kulszowej, która jest obecnie promowana ze względu na mniejszą urazowość i mniejszą liczbę zespołów pooperacyjnych, powstają bardzo silne naprężenia w aspekcie doogonowym osteosyntezy trzonu kości biodrowej, które bardzo często, bo w 70%, kończą się zniszczeniem całości zespolenia.

Badania retrospektywne funkcjonalności płyt w zabiegach DPO oraz wkrętów kostnych pokazują, że w takich przypadkach wkręty ulegają wyłonieniu, a zespolenie może ulec złamaniu gruzowemu, powodując ból i/albo wymagając reoperacji.

Z kolei osteotomie korekcyjne miednicy są techniką często wykonywaną dla opanowywania rozwoju ciężkiego schorzenia bólowego, jakim jest dysplazja stawów biodrowych u psów (CHD). CHD jest chorobą rozwojową i progresywną dotyczącą głowy i panewki stawu biodrowego. Wśród psów, schorzenie dotyczy głównie psów ras średnich o wadze od 11 kg do 25 kg, dużych o wadze od 26 kg do 44 kg i bardzo dużych o masie powyżej 45 kg, u których epidemiologia występowania może sięgać nawet 65% w danej rasie.

Techniki osteotomii korekcyjnej miednicy mają na celu leczenie podwichnięcia stawu biodrowego u psów, co ma miejsce w przypadku, gdy głowa kości udowej nie jest wystarczająco pokryta, to jest mniej niż 50% pokrycia, przez panewkę stawu biodrowego. Na przykład, jeśli głowa kości udowej ma pokrycie wynoszące 30% zamiast 50%, należałoby użyć płyty TPO/DPO umożliwiającej wzajemny obrót dwóch części przeciętej kości biodrowej o 20°, aby uzyskać pokrycie wynoszące 50%. Rolą płyty TPO/DPO jest stabilizacja osteotomii trzonu kość biodrowej pod właściwym kątem. Wśród chirurgicznych technik leczenia, osteotomie korekcyjne wskazuje się jako najbardziej efektywne metody opanowywania skutków CHD.

Pierwsza z technik osteotomii korekcyjnych miednicy, a mianowicie osteotomia TPO miednicy psa, została wprowadzona przez B. Slocum w 1986 roku. Zabieg TPO był trzyetapową osteotomią kości miednicy polegającą na wycięciu fragmentu kości łonowej, przecięciu kości kulszowej oraz przecięciu trzonu kości biodrowej z zamknięciem osteotomii za pomocą płyty korekcyjnej. Celem zabiegu było osiągnięcie rotacji dobrzuszno-bocznej elementu kostnego wraz z panewką stawu biodrowego. W efekcie zabiegu, segment panewki był obracany, aby uzyskać pożądane zagięcie dobrzuszne i umożliwić słabo uformowanej panewce lepsze pokrycie głowy kości udowej. Skutkiem zabiegu był wzrost powierzchni nośnej w obszarze chrząstki stawowej panewki, co powinno w zamiarze ograniczyć rozwój zwyrodnienia w stawie. Na potrzeby zabiegu została opracowana specjalna płyta do zamknięcia osteotomii, której konstrukcja została ujawniona w publikacji opisu patentowego US 9,081,988 i US 4,762,122.

Badania retrospektywne przeprowadzone po zabiegach TPO wykazały, iż wskaźnik pooperacyjny powikłań wahał się od 35% do 70%, a najczęstszym wykazanym problemem było, w przypadku pierwotnej techniki TPO z zastosowaniem płyty przedstawionej w publikacji opisu patentowego US 4,762,122, obluzowywanie się wkrętów kostnych i/albo wyrwanie śrub i/albo złamanie śrub mocujących płytę i utrata zespolenia trzonu kości biodrowej powodująca konieczność wymiany płyty TPO. Dodatkowe problemy, takie jak zwężenie kanału miednicy, zbyt duże pokrycie głowy kości udowej przez sklepienie panewki i następcze uderzanie głowy kości udowej, opóźnione gojenie miejsc osteotomii biodrowej i kulszowej, były często opisywane.

Paradygmat leczenia dysplazji stawów biodrowych metodą potrójnej osteotomii miednicy (TPO), jak i technika zabiegu opisana przez B. Slocum w 1986 roku, okazały się bardzo cenne. Zdefiniowane przez badaczy problemy wczesnego i późnego okresu pooperacyjnego spowodowały, iż pojawiły się rozwiązania mające na celu ich usunięcie, z zachowaniem pierwotnego paradygmatu. Jedno z pierwszych, istotniejszych rozwiązań dla tego problemu zostało zaproponowane przez Roberta L. Rooks w 1997 roku i ujawnione w publikacji opisu patentowego US 5,904,684 A. Zaproponowany kształt ośmiootworowej płyty zwiększał stabilność montażu płyty i stanowił pewien postęp. Niestety zaproponowane rozwiązania nie poprawiły znacznie statystyk dotyczących powikłań.

Statystyki dotyczące problemów techniki TPO okresu pooperacyjnego wczesno- oraz średnioterminowe, dotyczące obluzowywania się wkrętów kostnych i niefunkcjonalności implantu, zostały w znacznym stopniu poprawione poprzez zastosowanie wkrętów blokowanych posadowionych w układzie wielopłaszczyznowym, co zostało ujawnione przez Kenneth Bruecker, Alex Khowaylo, Michael Khowaylo, Gary Thau, Robert Young i Patrick White w publikacji opisu patentowego US 7,905,883 B2 zatytułowanego „Locking triple pelvic osteotomy plate and method of use”.

We wrześniu 2006 roku, na 13. kongresie ESVOT w Monachium, Niemcy, P. H. Haudiquet i J. F. Guillon przedstawili badanie in vitro, w którym przy zabiegu osteotomii kości biodrowej i łonowej, ale z pominięciem kości kulszowej, uzyskiwano znaczne zagięcie dobrzuszne panewki z boczną rotacją kości biodrowej i łonowej oraz deformacją kości kulszowej, nazwanej podwójną osteotomią miednicy (DPO). Celem nowej techniki było uproszczenie TPO oraz zmniejszenie częstości występowania powikłań, których nie rozwiązały dotychczasowe modyfikacje i innowacje, a mianowicie zwężenie kanału miednicy, zbyt duże pokrycie głowy kości udowej przez sklepienie panewki i następcze uderzanie głowy kości udowej, opóźnione gojenie miejsc osteotomii biodrowej i kulszowej. Wyniki badań okazały się zachęcające w odniesieniu do stopnia pokrycia głowy kości udowej przez panewkę, przykładowo DPO z rotacją kości biodrowej o 25° wydało się przynosić taki sam efekt radiograficzny odnoszący się do pokrycia panewką jak technika TPO z rotacją o 20°. Ponadto nowa technika w 100% eliminowała problem pozabiegowego zwężenia kanału miednicy.

Wprowadzenie nowych rozwiązań, takich jak płyty TPO/DPO blokowane, wielopłaszczyznowe oraz opracowanie nowych technik operacyjnych, to jest DPO oraz 2,5PO, spowodowało ograniczenie inwazyjności zabiegu.

Częstość występowania powikłań w porównaniu do techniki TPO okazała się znacznie niższa, dzięki charakterystycznej stabilności DPO poprzez brak konieczności cięcia talerza kości kulszowej. Całkowity wskaźnik powikłań wynosił 17,5% do 20,7% przy następujących, zdefiniowanych problemach, takich jak niefunkcjonalność implantu, złamanie dalszego odcinka kości biodrowej przy wartościach wynoszących od 3,5% do 6%, częściowe wysuniecie się płyty przy wartości wynoszącej 9,4% oraz niepełne złamanie płyty kości kulszowej przy wartości wynoszącej 7,5% według Vezzoni. Podobne dane z obserwacji własnych podał B. Peroni, według którego wskaźnik powikłań wynikających z niefunkcjonalności implantu z obluzowaniem się śrub przy wartości wynoszącej 6%, złamania płyty kości kulszowej przy wartościach wynoszących od 3% do 9%, złamania dalszego odcinka kości biodrowej przy wartości wynoszącej 3% i złamania dalszego odcinka kości biodrowej wskutek niefunkcjonalności śrub blokujących przy wartości wynoszącej 3%.

Opisywane powikłania pooperacyjne występowały przeważnie w ciągu pierwszego miesiąca po zabiegu i dotyczyły głównie wyłamania wkrętów w dalszym fragmencie osteotomii. Autorzy prac podkreślają, że stopień rotacji kości biodrowej w aspekcie dalszym, względem miejsca osteotomii, był uzależniony od ukształtowania płyty kości kulszowej i od możliwości ugięcia się chrzęstnego/ elastyczności spojenia łonowego u rosnących psów. Podkreślali także, że elastyczność ta posiadała bezpośredni wpływ na stabilność zespolenia płyty z dalszym fragmentem osteotomii.

W przypadkach niepowodzenia skutki dla zwierzęcia były poważne. Konieczność reoperacji oraz przygotowanie do zabiegu było dla zwierzęcia szczególnie trudne i wymagało okresu rehabilitacji i powrotu do zdrowia. Co więcej, utrata stabilizacji mogła spowodować, że stan zwierzęcia po operacji był gorszy niż przed operacją.

Istnieje zatem potrzeba wdrożenia nowej blokowanej płyty TPO/DPO oraz zmienionego systemu jej mocowania, którą można w sposób pewny stabilizować do osteotomii trzonu kości biodrowej. Płyta korekcyjna, o której mowa, powinna dawać możliwość anatomicznego dopasowania do powierzchni kości, stwarzać możliwość wywoływania selektywnej kompresji szczeliny osteotomii, pozwalać na wielopłaszczyznowość posadowienia wkrętów blokowanych oraz zapewniać wysoką odporność osteosyntezy na działanie sił skręcających i ścinających, szczególnie silnie działających w technikach DPO i 2,5PO.

Ideą wynalazku wynikającą z przedstawionego stanu techniki jest płyta kostna korekcyjna do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii miednicy psa mająca w widoku z przodu kształt litery „Z” i zawierająca część dogłowową w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną i dogłowowy zestaw otworów montażowych z co najmniej trzema otworami montażowymi nieprostopadłymi do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej i część doogonową w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną i doogonowy zestaw otworów montażowych z co najmniej dwoma otworami montażowymi nieprostopadłymi do doogonowej płaskiej powierzchni dolnej i wstawkę pośrednią w kształcie czworoboku odchyloną dookoła prostej przechodzącej przez przedni bok części dogłowowej zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej i łączącą część dogłowową i część doogonową i mającą od strony części doogonowej płaską powierzchnię łączącą usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej, przy czym dogłowowa płaska powierzchnia dolna przechodzi poprzez płaską powierzchnię łączącą w doogonową płaską powierzchnię dolną charakteryzująca się tym, że płyta kostna korekcyjna TPO/DPO zawiera ponadto formowalne przedłużenie o kształcie wpisywalnym w trójkąt łączące się z częścią doogonową i mające zaokrąglony wierzchołek usytuowany po przeciwnej stronie w stosunku do połączenia części dogłowowej z wstawką, przy czym formowalne przedłużenie łączy się z częścią doogonową poprzez przewężenie o szerokości mniejszej niż długość boku sąsiadującego z przewężeniem.

Według wynalazku przewidziano, że przewężenie jest uformowane z górnego rowka o nieckowatym dnie rozciągającego się na całą szerokość przedłużenia i usytuowanego poprzecznie do przedłużenia i dwóch łukowatych wgłębień usytuowanych w naprzeciwległych bokach, a mianowicie w boku przednim i w boku tylnym, i przechodzących u góry w górny rowek.

Według kolejnego wariantu wynalazku korzystne jest, że przewężenie jest uformowane z pierwszego zestawu przewężającego zawierającego górny rowek o nieckowatym dnie usytuowany poprzecznie do przedłużenia i dwa łukowate wgłębienia usytuowane w naprzeciwległych bokach przechodzące u góry w górny rowek i drugiego zestawu przewężającego zawierającego dodatkowy górny rowek o nieckowatym dnie usytuowany poprzecznie do kierunku przedłużenia i dwa dodatkowe łukowate wgłębienia usytuowane w naprzeciwległych bokach przechodzące u góry w dodatkowy górny rowek oraz deformowalną wkładkę w kształcie czworoboku z dodatkowym otworem rozpościerającą się pomiędzy pierwszym zestawem przewężającym i drugim zestawem przewężającym.

Formowalne przedłużenie może mieć długość wybraną z przedziału od 0,5 do 1,0 długości tylnego boku części doogonowej.

Oś otworu w formowalnym przedłużeniu może być usytuowana w płaszczyźnie prostopadłej do dolnej powierzchni i przechodzącej przez środek części doogonowej, i może być usytuowana pod kątem do dolnej powierzchni wynoszącym od 65° do 75°.

Oś otworu dodatkowego może być usytuowana w płaszczyźnie prostopadłej do dolnej powierzchni i przechodzącej przez środek części doogonowej, i może być usytuowana pod kątem do dolnej powierzchni wynoszącym od 65° do 75°.

Przedmiot wynalazku został uwidoczniony na załączonym rysunku, na którym

Fig. 1 przedstawia przykład wykonania płyty kostnej korekcyjnej do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii miednicy psa w widoku aksonometrycznym, Fig. 2 przedstawia inny przykład wykonania płyty kostnej korekcyjnej do TPO/DPO miednicy psa w widoku aksonometrycznym, Fig. 3 przedstawia rzut od tyłu płyty kostnej korekcyjnej TPO/DPO z Fig. 2, Fig. 4 przedstawia rzut z prawej strony płyty kostnej korekcyjnej TPO/DPO z Fig. 2, Fig. 5 przedstawia rzut z góry płyty kostnej korekcyjnej TPO/DPO z Fig. 2 i Fig. 6 przedstawia jeszcze inny przykład wykonania płyty kostnej korekcyjnej do TPO/DPO miednicy psa w widoku aksonometrycznym.

Płyta kostna korekcyjna 1 do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii, zwana dalej w opisie płytą kostną korekcyjną TPO/DPO przedstawiona w pierwszym przykładzie wykonania w widoku aksonometrycznym na Fig. 1 ma w widoku z przodu kształt litery „Z” w przypadku prawej płyty kostnej korekcyjnej i w widoku z przodu kształt litery „Z” odwróconej względem pionu w przypadku lewej płyty kostnej korekcyjnej. Prawa płyta kostna korekcyjna jest więc lustrzanym odbiciem lewej płyty kostnej korekcyjnej pokazanej na Fig. 1. Płyta kostna korekcyjna w jednym przykładzie wykonania jest odkuwką, a w innym przykładzie wykonania jest odlewem, i w obu przypadkach jest niepłaską płytą o grubości nie większej niż 4,0 mm. Płyta kostna korekcyjna ma wymiary zależne od wielkości zwierzęcia, które ma mieć wykonany zabieg, a jej długość jest nie większa niż 60,0 mm, a szerokość jest nie większa niż 30,0 mm. W jednym z przykładów wykonania materiał płyty kostnej k orekcyjnej jest stopem tytanu i żelaza, o zawartości żelaza nie większej niż 5,0%. Płyta kostna korekcyjna TPO/DPO, niezależnie od tego czy jest lewą płytą kostną korekcyjną 1 czy prawą płytą kostną korekcyjną, zawiera część dogłowową 10 w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną 11 i dogłowow y zestaw 20 otworów montażowych z co najmniej trzema otworami montażowymi 21,22, 23 o nieprostopadłych osiach symetrii do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 11, część doogonową 30 w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną 31 i doogonowy zestaw 40 otworów montażowych z co najmniej dwoma otworami montażowymi 41,42 o nieprostopadłych osiach symetrii do doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 31 odchylonej dookoła prostej przechodzącej przez przedni bok części dogłowowej 10 zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 11 i wstawkę pośrednią 50 w kształcie czworoboku łączącą część dogłowową 10 i część doogonową 30 i mającą od strony części doogonowej 30 płaską powierzchnię łączącą 51 usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 11 i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 31. Osie otworów montażowych zestawów montażowych 20 i 40 części dogłowowej 10 i części doogonowej 30 są usytuowane w jednym przykładzie wykonania pod kątem a, który jest kątem pomiędzy prostą pionową 28 i osią 29 jednego z otworów montażowych i jest dopełnieniem do kąta dopełniającego wynoszącego 65° względem płaskich powierzchni dolnych, a w innym przykładzie wykonania wynoszącego 75° względem płaskich powierzchni dolnych. Wspomniane osie leżą w płaszczyznach nierównoległych do siebie i są skierowane ukośnie w kierunku przedniego boku płyty kostnej korekcyjnej, co przekłada się na to, że po wykonaniu zabiegu wkręty wkręcone we wspomniane otwory są prowadzone w kierunku dogłowowo-dobrzusznym. Kąt β w jednym przykładzie wykonania wynosi 5°, a w innym przykładzie wykonania wynosi 45°, a w jeszcze innym przykładzie wykonania ma wartość wybraną z przedziału od 5° do 45°. Oprócz zestawu 20 otworów montażowych w części dogłowowej 10 jest przewidziany otwór roboczy 25 dla gwoździa Kirschnera usytuowany pod kątem prostym do powierzchni dolnej w jednym przykładzie wykonania i pod kątem 70° do powierzchni dolnej w innym przykładzie wykonania. Podobnie w części doogonowej 30 oprócz zestawu 40 otworów montażowych jest przewidziany otwór roboczy 45 dla gwoździa Kirschnera usytuowany pod kątem prostym do powierzchni dolnej w jednym przykładzie wykonania i pod kątem 70° do powierzchni dolnej w innym przykładzie wykonania. Dogłowowa płaska powierzchnia dolna 11, w przykładzie wykonania przedstawionym na Fig. 1, przechodzi poprzez płaską powierzchnię łączącą 51 w doogonową płaską powierzchnię dolną 31. W związku z tym, że trzon kości biodrowej zazwyczaj nie ma płaskiej powierzchni, w celu lepszego przylegania płyty kostnej korekcyjnej do kości biodrowej, płyta kostna 1 zawiera ponadto formowalne przedłużenie 60 wpisywalne w trójkąt łączące się z częścią doogonową 30 i mające zaokrąglony wierzchołek 61 z otworem 62 usytuowanym po przeciwnej stronie w stosunku do połączenia części doogonowej 30 z wstawką pośrednią 50. Formowalne przedłużenie 60 ma długość równą połowie długości tylnego boku części doogonowej 30 i łączy się z częścią doogonową 30 poprzez przewężenie 70. Przewęże nie 70 z Fig. 1 jest uformowane z górnego rowka 71 o łukowatym przekroju usytuowanego poprzecznie do przedłużenia 60 i dwóch łukowatych wgłębień 72 usytuowanych w naprzeciwległych bokach, w tym przypadku w boku przednim i w boku tylnym, i przechodzących u góry w górny rowek 71.

Na Fig. 2 jest przedstawiona płyta kostna korekcyjna 101 do TPO/DPO miednicy psa w innym przykładzie wykonania, która ma w widoku z przodu kształt litery „Z” odwróconej względem pionu. Płyta kostna korekcyjna do TPO/DPO miednicy psa z Fig. 2, 3, 4 i 5, podobnie jak płyta kostna korekcyjna TPO/DPO 1 z Fig. 1, zawiera część dogłowową 110 w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną 111 i dogłowowy zestaw 120 otworów montażowych z czterema otworami montażowymi 21, 22, 23, 24 o nieprostopadłych osiach symetrii do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111, część doogonową 130 w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną 131 i doogonowy zestaw 140 otworów montażowych z co najmniej dwoma otworami montażowymi 41, 42 o nieprostopadłych osiach symetrii do doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 131 odchylonej zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β, pokazany na Fig. 3, od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111 i wstawkę pośrednią 50, z powierzchnią 150 w kształcie czworoboku, łączącą część dogłowową 110 i część doogonową 130, pokazane w widoku z boku na Fig. 4, i mającą od strony części doogonowej 130 płaską powierzchnię łączącą 51 usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111 i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 131. Kąt β jest kątem pomiędzy prostą 57 przechodzącą przez środek części doogonowej 130 a prostą poziomą 56, które przecinają się w punkcie 55 leżącym na powierzchni bocznej części doogonowej 130. Osie otworów montażowych zestawów montażowych 120 i 140 części dogłowowej 110 i części doogonowej 130 leżą w płaszczyznach nierównoległych do siebie i są skierowane ukośnie w kierunku przedniego boku płyty kostnej korekcyjnej, co przekłada się na to, że po wykonaniu zabiegu wkręty wkręcone we wspomniane otwory są prowadzone w kierunku dogłowowo-dobrzusznym. Kąt β w jednym przykładzie wykonania wynosi 5°, a w innym przykładzie wykonania wynosi 45°, a w jeszcze innym przykładzie wykonania ma wartość wybraną z przedziału od 5° do 45°. Oprócz zestawu 120 otworów montażowych w części dogłowowej 110 jest przewidziany otwór roboczy 25 dla gwoździa Kirschnera usytuowany pod kątem prostym do powierzchni dolnej w jednym przykładzie wykonania i pod kątem 70° do powierzchni dolnej w innym przykładzie wykonania. Podobnie w części doogonowej 130 oprócz zestawu 140 otworów montażowych jest przewidziany otwór roboczy dla gwoździa Kirschnera usytuowany pod kątem prostym do powierzchni dolnej w jednym przykładzie wykonania i pod kątem 70° do powierzchni dolnej w innym przykładzie wykonania. Dogłowowa płaska powierzchnia dolna 111 w przykładzie wykonania przedstawionym na Fig. 2 przechodzi poprzez płaską powierzchnię łączącą 51 w doogonową płaską powierzchnię dolną 131. W celu lepszego przylegania płyty kostnej korekcyjnej TPO/DPO do kości biodrowej, płyta kostna 101 zawiera ponadto formowalne przedłużenie 60 wpisywalne w trójkąt łączące się z częścią doogonową 130 i mające zaokrąglony wierzchołek z otworem 62 usytuowany po przeciwnej stronie w stosunku do połączenia części doogonowej 130 z wstawką pośrednią 50, przy czym formowalne przedłużenie 60 ma długość równą długości tylnego boku części doogonowej 130 i łączy się z częścią doogonową 130 poprzez przewężenie 170. Formowalne przedłużenie 60 w innych przykładach wykonania ma długość wybraną z przedziału od 0,5 do 1,0 długości tylnego boku części doogonowej 130. Przewężenie 170 w przykładzie wykonania pokazanym na Fig. 2 w widoku aksonometrycznym i na Fig. 5 w widoku z góry jest uformowane z pierwszego zestawu przewężającego 175 zawierającego górny rowek 171 o łukowatym dnie usytuowany poprzecznie do przedłużenia i dwa łukowate wgłębienia 172 usytuowane w naprzeciwległych bokach, w tym przypadku w boku przednim i w boku tylnym, i przechodzące u góry w górny rowek 171. W porównaniu do przykładu wykonania pokazanego na Fig. 1, przewężenie 170 płyty kostnej korekcyjnej 101, pokazanej na Fig. 2, zawiera ponadto drugi zestaw przewężający 178 zawierający dodatkowy górny rowek 173 o nieckowatym dnie usytuowany poprzecznie do przedłużenia i dwa łukowate wgłębienia 174 usytuowane w naprzeciwległych bokach, w tym przypadku w boku przednim i w boku tylnym, i przechodzące u góry w dodatkowy górny rowek 173 oraz deformowalną wkładkę 179 w kształcie czworoboku z dodatkowym otworem 143 rozpościerającą się pomiędzy pierwszym zestawem przewężającym 175 i drugim zestawem przewężającym 178. W jednym z przykładów wykonania dodatkowy górny rowek 173 jest dłuższy od górnego rowka 171, a deformowalna wkładka 179 ma kształt trapezu. Oś otworu 62 i oś dodatkowego otworu 143 jest usytuowana w płaszczyźnie prostopadłej do dolnej powierzchni i przechodzącej przez środek części doogonowej i po wykonaniu zabiegu wkręty wkręcone we wspomniane otwory są prowadzone w kierunku dogłowowo-dobrzusznym.

Opisując dokładniej, Fig. 3 przedstawia rzut od tyłu płyty kostnej korekcyjnej 101 do TPO/DPO miednicy psa z Fig. 2. Płyta kostna korekcyjna 101 zawiera część dogłowową 110 w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną 111, część doogonową 130 w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną 131, odchyloną zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111, wstawkę z powierzchnią 150 w kształcie czworoboku, łączącą część dogłowową 110 i część doogonową 130 oraz formowalne przedłużenie 60 wpisywalne w trójkąt łączące się z częścią doogonową 130. Przedstawiony na Fig. 3 kąt β jest kątem pomiędzy prostą 57 przechodzącą przez środek części doogonowej 130 a prostą poziomą 56, które przecinają się w punkcie 55 leżącym na powierzchni bocznej części doogonowej 130.

Z kolei na Fig. 4 jest przedstawiony rzut z prawej strony płyty kostnej korekcyjnej 101 do TPO/DPO miednicy psa. Płyta kostna korekcyjna 101 zawiera część dogłowową 110 w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną 111, część doogonową 130 w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną 131 i wstawkę pośrednią 50 łączącą część dogłowową 110 i część doogonową 130 i mającą od strony części doogonowej 130 płaską powierzchnię łączącą 51 usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111 i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 131. W celu lepszego przylegania płyty kostnej korekcyjnej 101 TPO/DPO do kości biodrowej, płyta kostna 101 zawiera ponadto formowalne przedłużenie 60 wpisywalne w trójkąt łączące się z częścią doogonową 130 poprzez przewężenie 170, które jest uformowane z pierwszego zestawu przewężającego 175. Przewężenie 170 płyty kostnej korekcyjnej 101 zawiera ponadto drugi zestaw przewężający 178.

Fig. 5 przedstawia rzut z góry płyty kostnej korekcyjnej 101 TPO/DPO miednicy psa. Płyta kostna korekcyjna 101 zawiera część dogłowową 110 w kształcie wieloboku i część doogonową 130 w kształcie wieloboku. W celu lepszego przylegania płyty kostnej korekcyjnej 101 TPO/DPO do kości biodrowej, płyta kostna 101 zawiera ponadto formowalne przedłużenie 60 wpisywalne w trójkąt łączące się z częścią doogonową 130 poprzez przewężenie 170, które jest uformowane z pierwszego zestawu przewężającego 175.

Na Fig. 6 jest przedstawiona płyta kostna korekcyjna 201 do TPO/DPO miednicy psa w jeszcze innym przykładzie wykonania, która ma w widoku z przodu kształt litery „Z” odwróconej względem pionu, i która w przykładzie wykonania pokazanym na Fig. 6 jest lewą płytą kostną korekcyjną. Płyta kostna korekcyjna 201 TPO/DPO, podobnie jak płyta kostna korekcyjna 101 TPO/DPO z Fig. 2-5 zawiera część dogłowową 110 w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną 111 i dogłowowy zestaw 120 otworów montażowych z czterema otworami montażowymi 21, 22, 23, 24 o nieprostopadłych osiach symetrii do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111, część doogonową 130 w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną 131 i doogonowy zestaw 140 otworów montażowych z co najmniej dwoma otworami montażowymi, z tą różnicą, że w przykładzie z Fig. 2-5 otwór 41 jest otworem montażowym hybrydowym, a otwór 141 w przykładzie z Fig. 6 jest otworem montażowym blokowanym, podobnie jak inne otwory doogonowego zestawu 140 otworów montażowych, co zwiększa przesztywnienie układu kość-płyta w porównaniu do przykładów pokazanych na Fig. 1-5.

Otwory doogonowego zestawu 140 otworów montażowych są otworami o nieprostopadłych osiach symetrii do doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 131 odchylonej zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111. Płyta kostna korekcyjna 201 do TPO/DPO miednicy psa w przykładzie wykonania pokazanym na Fig. 6, podobnie jak wcześniej opisane płyty, ma wstawkę pośrednią 50 w kształcie czworoboku łączącą część dogłowową 110 i część doogonową 130 i mającą od strony części doogonowej 130 płaską powierzchnię łączącą 51 usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej 111 i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej 131.

Otwory montażowe tak blokowane, jak i otwory hybrydowe we wszystkich przykładach wykonania posiadają gwint i są wykonane w sposób znany ze stanu techniki, w szczególności z publikacji opisu patentowego US 7,905,883 B2 zatytułowanego „Locking triple pelvic osteotomy plate and method of use”.

Formowalne przedłużenie 60 i przewężenie 70 płyty kostnej korekcyjnej 1 TPO/DPO pokazanej na Fig. 1 i formowalne przedłużenie 60 i przewężenie 170 płyty kostnej korekcyjnej 101 TPO/DPO pokazanej na Fig. 2-5 i płyty kostnej korekcyjnej 201 TPO/DPO pokazanej na Fig. 6, pozwala na łatwe, śródoperacyjne dogięcie i uformowanie płyty w taki sposób, aby dolegała nadpanewkowo do osteotomii trzonu kości biodrowej. Dzięki temu uzyskuje się anatomiczną zgodność przylegania w układzie płyta-kość.

Wykaz oznaczeń

1, 101,201	Płyta kostna korekcyjna
10, 110	Część dogłowowa
11, 111	Dogłowowa płaska powierzchnia dolna
20, 120	Dogłowowy zestaw otworów montażowych
21,22, 23, 24	Otwory montażowe
25, 45, 145	Otwór roboczy dla gwoździa Kirschnera
28	Prosta pionowa
29	Oś jednego z otworów montażowych
30, 130	Część doogonowa
31, 131	Doogonowa płaska powierzchnia dolna
40, 140	Doogonowy zestaw otworów montażowych
41, 42	Otwory montażowe
50	Wstawka pośrednia
51	Płaska powierzchnia łącząca
55	Punkt leżący na powierzchni bocznej części doogonowej
56	Prosta pozioma
57	Prosta przechodząca przez środek części doogonowej
60	Formowalne przedłużenie
61	Zaokrąglony wierzchołek
62	Otwór
70, 170	Przewężenie
71, 171	Górny rowek
72, 172	Łukowate wgłębienie
143	Dodatkowy otwór
150	Powierzchnia wstawki
173	Dodatkowy górny rowek
174	Dodatkowe łukowate wgłębienie
175	Pierwszy zestaw przewężający
178	Drugi zestaw przewężający
179	Deformowalna wkładka

Zastrzeżenia patentowe

Claims

1. Płyta kostna korekcyjna (1) do zabiegu potrójnej (TPO) oraz podwójnej (DPO) osteotomii miednicy psa mająca w widoku z przodu kształt litery „Z”, mająca długość nie większą niż 60,0 mm, szerokość nie większą niż 30,0 mm i grubość nie większą niż 4,0 mm i zawierająca część dogłowową (10) w kształcie wieloboku mającą dogłowową płaską powierzchnię dolną (11) i dogłowowy zestaw (20) otworów montażowych z co najmniej trzema otworami montażowymi nieprostopadłymi do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej (11) i część doogonową (30) w kształcie wieloboku mającą doogonową płaską powierzchnię dolną (31) i doogonowy zestaw (40) otworów montażowych z co najmniej dwoma otworami montażowymi nieprostopadłymi do doogonowej płaskiej powierzchni dolnej (31) i odchyloną dookoła prostej przechodzącej przez przedni bok części dogłowowej (10) zgodnie z kierunkiem ruchu wskazówek zegara o kąt β od dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej (11), i wstawkę pośrednią (50) w kształcie czworoboku łączącą część dogłowową (10) i część doogonową (30) i mającą od strony części doogonowej (30) płaską powierzchnię łączącą (51) usytuowaną prostopadle do dogłowowej płaskiej powierzchni dolnej (11) i doogonowej płaskiej powierzchni dolnej (31), przy czym dogłowowa płaska powierzchnia dolna (11) przechodzi poprzez płaską powierzchnię łączącą (51) w doogonową płaską powierzchnię dolną (31) znamienna tym, że płyta kostna korekcyjna (1) TPO/DPO zawiera ponadto formowalne przedłużenie (60) o kształcie wpisywalnym w trójkąt łączące się z częścią doogonową (30) i mające zaokrąglony wierzchołek (61) usytuowany po przeciwnej stronie w stosunku do połączenia części dogłowowej (10) z wstawką pośrednią (50), przy czym formowalne przedłużenie (60) łączy się z częścią doogonową (30) poprzez przewężenie (70) o szerokości mniejszej niż długość boku sąsiadującego z przewężeniem (70).

2. Płyta kostna korekcyjna (1) TPO/DPO według zastrz. 1 znamienna tym, że przewężenie (70) jest uformowane z górnego rowka (71) o nieckowatym dnie rozciągającego się na całą szerokość przedłużenia (60) i usytuowanego poprzecznie do przedłużenia (60) i dwóch łukowatych wgłębień (72) usytuowanych w naprzeciwległych bokach, w tym przypadku w boku przednim i w boku tylnym, i przechodzących u góry w górny rowek (71).

3. Płyta kostna korekcyjna (101) TPO/DPO według zastrz. 1 znamienna tym, że przewężenie (170) jest uformowane z pierwszego zestawu przewężającego (175) zawierającego górny rowek (171) o nieckowatym dnie usytuowany poprzecznie do przedłużenia i dwa łukowate wgłębienia (172) usytuowane w naprzeciwległych bokach przechodzące u góry w górny rowek (171) i drugiego zestawu przewężającego (178) zawierającego dodatkowy górny rowek (173) o nieckowatym dnie usytuowany poprzecznie do przedłużenia (60) i dwa dodatkowe łukowate wgłębienia (174) usytuowane w naprzeciwległych bokach przechodzące u góry w dodatkowy górny rowek (173) oraz deformowalną wkładkę (179) w kształcie czworoboku z dodatkowym otworem (143) rozpościerającą się pomiędzy pierwszym zestawem przewężającym (175) i drugim zestawem przewężającym (178).

4. Płyta kostna korekcyjna (101) TPO/DPO według zastrz. 1 albo 2, albo 3 znamienna tym, że formowalne przedłużenie (60) ma długość wybraną z przedziału od 0,5 do 1,0 długości tylnego boku części doogonowej (130).

5. Płyta kostna korekcyjna (101) TPO/DPO według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4 znamienna tym, że oś otworu (62) w formowalnym przedłużeniu jest usytuowana w płaszczyźnie prostopadłej do dolnej powierzchni i przechodzącej przez środek części doogonowej, i jest usytuowana pod kątem do dolnej powierzchni wynoszącym od 65° do 75°.

6. Płyta kostna korekcyjna (101) TPO/DPO według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5 znamienna tym, że oś otworu dodatkowego (143) jest usytuowana w płaszczyźnie prostopadłej do dolnej powierzchni i przechodzącej przez środek części doogonowej, i jest usytuowana pod kątem do dolnej powierzchni wynoszącym od 65° do 75°.

7. Płyta kostna korekcyjna (101) TPO/DPO według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, albo 6 znamienna tym, że otwory doogonowego zestawu (140) otworów montażowych są otworami blokowanymi.